Conan Story's Tenchirina Yaoi

ตอนที่ 6 : Story : V ก้าวพบเจอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,838
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 387 ครั้ง
    24 เม.ย. 63

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างโปร่งในชุดสีดำสนิทดุจดั่งอีกาค่อยๆขยับเคลื่อนกายตนมายังรถปอร์เช่คันงามซึ่งมีเจ้าของเป็นที่รู้จักกันดีในโค๊ดเนมนามว่า 'ยิน'

 

---------------------------------------------

 

 

 

Talk's Tenchirina

 

...วันเวลาผันเปลี่ยนแปรผันไปพร้อมกับใจและกายของคนที่อาจเปลี่ยนไปตามกาลเวลา... ผมเทนชิรินะคนเดิม เพิ่มเติมคือเวลานี้ก็ผ่านล่วงเลยไปอีก6เดือนด้วยกันนับจากที่ผมเข้าร่วมองค์กรมา แต่ก็ยังไม่พบตัวละครที่ผมโปรดปราณทั้งสองเลยแม้แต่น้อย

 

รึผมจะเข้ามาช้าไป? จะให้ลองถามโค๊ดเนมนี้ดูก็จะเป็นที่น่าสงสัยเอาซะเปล่าๆ

 

"เป็นไงบ้างล่ะ?" ทันทีที่ผมก้าวขึ้นรถมาก็ได้ยินเสียงต้อนรับดีๆจากยินบ้างซะที น่าแปลกจังนะ ฝนจะตกหรือว่าแผ่นดินญี่ปุ่นจะพังทลายงั้นหรือ? ถ้าเป็นงั้นเรย์คุงคงเสียใจน่าดูสินะ รึผมควรเรียกว่าอามุโร่ซังดีนะ ฮ่ะๆ

 

"ก็ดี รัมให้ผมเลือกคนทำงานด้วยได้" จากวันที่ได้รับคำสั่งจากท่านผู้นั้นให้ไปยังอิตาลีเพื่อทำงานเคียงข้างกับรัม รัมเขาเป็น.. อา.. ไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขามากนักหรอก แต่คิดว่าข่าวลือที่เป็นชายฉกรรจ์น่าจะใกล้เคียงที่สุดล่ะมั้ง ผลจากการทำงานร่วมกับรัมยาวนานที่นานเกินกว่าที่ท่านผู้นั้นได้สั่งมา.. แต่ก็นะ รัมเป็นนัมเบอร์ทูรองจากท่านผู้นั้นนี่หน่าก็ต้องเชื่อฟังอยู่เหมือนกัน ยิ่งท่านผู้นั้นไม่ได้สั่งอะไรก็แปลว่าตามใจหรือยกผมให้รัมอีกนี่

 

แต่พอใช้งานผมได้สักพัก เขาก็เปลี่ยนไปส่งให้ผมไปทำงานของเขาที่สาขาหลัก.. อืม.. ผมว่าญี่ปุ่นน่าจะเป็นสาขาหลักขององค์กรชายชุดดำน่ะนะ แล้วเขาก็ให้สิทธิ์ผมเลือกคู่หูหรือคนร่วมงานได้เอง เอาจริงๆผมชอบเป็นหมาป่าเดี่ยวดายหรือก็คือฉายเดี่ยวซะมากกว่า หึ

 

ประจวบเหมาะกับคูราโซ่ที่ทำงานใกล้ชิดกับรัมชอบฉายเดี่ยวไม่อยากได้ภาระเช่นกันจึงแยกงานได้อย่างดิบดี แต่ก็มีบ้างที่ได้ทำงานร่วมกันซึ่งผมว่าเธอก็ทำงานได้ดีและความสามารถสูงสมตำแหน่งจริงๆ แต่ขนาดคูราโซ่ที่เป็นคนสนิทของรัมฝีมือแบบนี้แล้วรัมจะฝีมือขนาดไหนกันนะ?

 

แต่บางทีตำแหน่งก็ไม่ได้บ่งบอกถึงฝีมือเช่นกัน แต่ผมว่าคนอย่างรัมคงไม่ได้ด้อยนักหรอก

 

รถเงียบอยู่ครู่ใหญ่ ยินที่ปรกติมักหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบทำเพียงมองทางไปเงียบๆซึ่งนับว่าดี ผมล่ะไม่ค่อยชอบมันซะจริงๆโดยเฉพาะยี่ห้อที่ยินชอบสูบที่ทำเอาผมเกลียดบุหรี่ซะมากกว่าปรกติ

 

"มีแลกเปลี่ยนสินค้า?" ผมถามพวกเขาออกมาเมื่อมาถึงยังโรงงานร้าง สำหรับองค์กรชายชุดดำเวลามาสถานที่แห่งนี้มีไม่กี่เหตุผลนักหรอก ซึ่งผมเองก็เคยทำภารกิจนี้ออกจะบ่อยๆ ถามว่ามันตรงกับสายงานยังไงน่ะเหรอ?

 

บางทีได้ของเสร็จแล้วก็ฆ่าทิ้งเป็นประจำน่ะนะ :)

 

"มอบหมายงาน แกเองก็จะได้เห็นสมาชิกองค์กรคนใหม่ด้วย" ยินพูดออกมาพร้อมวอดก้าที่ค่อยๆจอดรถดีๆไม่ให้เฉี่ยวหรือชนอะไรจนลูกกระสุนในปืนของยินอาจเฉี่ยวหรือลอยมาหาเขาได้

 

"ไม่ใช่ว่าองค์กรนี้ก็มีสมาชิกใหม่มาบ่อยๆหรือไง" ใช่ บ่อยด้วยแหละ แต่ไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ รึต่อให้เก่งก็เป็นเพียงตัวประกอบจนน่าสงสารก็เท่านั้นเอง..

 

ต่อให้เป็นตัวประกอบเกรดAแต่ก็กลับสามารถโดนพวกตัวเอกฆ่าได้ง่ายๆมันกลับโหดร้ายเหลือเกิน จะว่าไปผมเองก็จัดเป็นเหล่าตัวประกอบเกรดเอพวกนั้นสินะ? :)

 

"พวกนี้เป็นพวกมีความสามารถจนได้รับโค๊ดเนม.. ถึงจะไม่เร็วและอายุน้อยเท่าแกก็เถอะ" ผมยักไหล่หน่อยๆก่อนค่อยๆเปิดประตูลงจากรถด้วยสามัญสำนึกความเป็นคนดีอันน้อยนิดของผมทำให้ผมคิดขึ้นได้ว่าควรปิดประตูเบาๆซะหน่อยถือว่าเห็นแก่ที่วันนี้ยินจะทำฟ้าผ่าฟ้าร้องจากการพูดจาทักทายสารทุกข์สุขดิบอย่างน่าแปลกประหลาดที่ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างเขาจะพูดแบบนั้นออกมา

 

ระหว่างที่คนอย่างผมกำลังสาวเท้าเดินเข้าโกดังไปก็ต้องชนเข้ากับร่างหนาที่ตัวใหญ่กว่าผมมาก.. อา.. ผมว่าผมสูงขึ้นจากเก่าจนใกล้จะเทียบเท่าแต่ก่อนแล้วนะ.. ทำไมคุณเปรตจังครับชูซัง.. ไม่สิ ตอนนี้คงเป็นอะไรสักอย่างไดๆสินะไรย์

 

"ขอโทษครับ.. แต่ผมชนคุณ คุณเองก็ไม่มองทางเหมือนกันเพราะงั้นเราก็ผิดกันห้าสิบห้าสิบน่ะแหละ" เขาพูดอย่างงั้น ผมได้ยินก็เพียงพยักหน้ารับก็เท่านั้น ทางเข้าโกดังนี้มันผ่านทางเลี้ยวการจะชนกันไม่นับว่าแปลกหรอก แต่ถึงอย่างนั้นคนระวังตัวอย่างผมก็ตรวจสอบแล้วรับรู้ว่าไรย์ไม่ได้แอบติดตั้งเครื่องดักฟังอะไร เอาจริงๆเขาก็คงไม่ติดหรอก..

 

ฉลาดจะตายนี่หน่า ถ้าติดแล้วผมรู้ว่าเป็นใครเอามาติดน่ะ ยังไงความที่ว่าเป็นหนูก็ต้องโผล่ออกมาแน่ๆ :)

 

กระสุนสีเงินคนฉลาดเอ๊ย.. ฮ่ะๆ

 

"สูบบุหรี่น่ะมันไม่ดีหรอกนะ" แต่ก่อนจะเดินผ่านไปมากกว่านั้นผมก็พูดเตือนเขาออกมา ก็ตรงตามตัวนั้นแหละ ไม่ได้มีความหมายแฝงอะไรหรอก แล้วผมก็ไม่ชอบบุหรี่เอาซะด้วย แต่ไรย์ดูท่าจะติดสูบบุหรี่อยู่เหมือนกันนะ?

 

เขาว่าสูบบุหรี่จะทำให้ผ่อนคลายนี่หน่า แต่เหมือนใช้ไม่ได้ผลกับผมซะเท่าไหร่ เอาเถอะ ก็ไม่อยากเสพติดมันซะด้วย แถมถ้าฟันแทงไม่ตายแต่มาตายเพราะเป็นมะเร็งจากการสูบหรี่ก็อนาถจนอยากปาดคอตายล้านรอบซะหน่อยๆนะ

 

"ยืนรอหรือไง?" ยินที่ลงจากรถมาช้ากว่า เดินมาถึงตัวผมพร้อมพูดเสียงเย็นตามปรกติ นี่สิยินที่เห็นเป็นประจำจนคุ้นเคย สงสัยฝนจะไม่ตกซะแล้ว ว่าแต่ตอนแรกผีตนใดกล้ามาเข้าสิงยินคนอำมหิตประจำองค์กรกันนะ?

 

ว่าไปนั่น ถ้าสิงจริงสิ่งแรกที่เหล่าวิญญาณพวกนั้นจะทำก็คงเป็นการแก้แค้นคนที่ชอบพรากวิญญาณดุจดั่งยมฑูตด้วยปืนนั่นต่างหาก แต่ถ้ามีจริงก็คงมีแววว่าคนที่โดนคงไม่จบแค่ยิน.. ก็มือผมเองก็เปื้อนเลือดแทบจะนับตั้งแต่จำความได้เลยนี่หน่า น่าเศร้าจริงๆนะ

 

ถ้าไม่เชื่อ คุณก็มองดวงตาสีแดงของผมสิครับ ฮ่ะๆ

 

"...." ผมไม่ตอบยิน เอาจริงๆไม่ใช่ว่าเมินหรอก มัวแต่คิดในใจนานจนขี้เกียจตอบก็แค่นั้นเอง ผมสาวเท้าเดินเข้าโกดังไปพร้อมๆกับไรย์ที่ขมวดคิ้วแล้วจ้องผมด้วยสายตาจริงจังขึ้นเมื่อเห็นว่ายินพูดกับผม

 

เมื่อเข้ามาในโกดังสายตาผมก็กวาดมองไปทั่วก่อนพบว่ามีคนมาก่อนแล้วประมาณหนึ่งและยังมีบางส่วนที่ยังมาไม่ถึง เช่นเบอร์เบิ้นที่มาก่อนแล้ว อา.. คิดถึงชะมัด ไม่สิ ก็ผมไม่เคยเจอเขานี่หน่า ฮ่ะๆ

 

ผมขยับตัวมายืนล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกงแถวๆตู้สีเขียวทึบโดยมียินยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก เบอร์เบิ้นคุงที่ตอนแรกดูผ่อนคลายก็จริงจังขึ้นมาหน่อยๆเมื่อเห็นว่ายินคนขี้ระแวงและระวังตัวแจมาถึงแล้ว ก็นะ ตอนให้ไม่ใช่สายหลายคนยังต้องจริงจังขึ้นหน่อยๆเลย ใครใช้ให้ยินเป็นพวกฆ่าพวกเดียวกันจนหลายคนเกลียดและกลัวกันล่ะ?

 

แต่ก็ยอมรับน่ะนะว่ายินจับหนูเก่งจริงๆ ยิ่งน่าคิดไปอีกว่าเบลม็อทน่าจะมีซัมติงกับท่านผู้นั้นน่ะ

ผ่านไปอีกสักพักคนที่เหมือนไปสูบบุหรี่อย่างไรย์คุงก็เข้ามาเช่นกันและไม่นานก็ต่อด้วยพวกเคียนติ

 

"ยิน คนที่อยู่ข้างๆคุณคือใครน่ะ?" เบอร์เบิ้นถามออกมา เขาจ้องมาทางผมเขม็งเลยล่ะ ถ้าผมเป็นเด็กปรกติก็อาจจะกลัวจนตัวสั่นก็ได้นะ ยินกวาดสายตามองรอบๆแล้วพบว่ามากันครบทุกคนแล้วจึงเอ่ยปากตอบเบอร์เบิ้นไปเสียงเย็นตามประสา

 

"แอ๊บแซ็งธ์" ผมที่เป็นเจ้าของชื่อก็จ้องมองเบอร์เบิ้นโดยมียินแนะนำตัวผมให้แทน อา.. ความมนุษย์สัมพันธ์ผมค่อนข้างแย่น่ะนะ ให้สนทนาด้วยภาษาจับกินเป็นชิ้นๆจะได้ไหมครับเบอร์เบิ้น

 

"ผมชื่อว่าเบอร์เบิ้นนะ" เขายิ้มให้ น่ารักแฮะ อดจะรู้สึกร้อนๆแถวๆใบหน้าไม่ได้เลย แต่ไม่รู้จู่ๆยินมันไปหงุดหงิดอะไรของมันอีก!!

 

"ถ้าจะคุยเล่นกันก็ไปคุยที่อื่น วันนี้ฉันจะมาแจ้งภารกิจ" ยินพูดเสียงเย็นพร้อมหยิบปืนขึ้นมาชี้คล้ายจะยิงใส่คนที่พูดเล่นแทรกทันที "เคียนติ กอร์นตอนนี้พวกเรามีเป้าหมายให้ลอบสังหาร..." ยินพูดอธิบายภารกิจและสั่งงานแต่ละคน มีเพียงผมที่ยินไม่ได้พูดอะไรออกมาบ่งบอกว่าผมกลายเป็นพวกว่างงานชั่วคราวน่ะนะ

 

อา.. จริงๆผมก็ออกแนวเป็นคนของรัมกับท่านผู้นั้นโดยตรงเลยมักได้คำสั่งผ่านเมลล์ตรงๆซะมากกว่านี่หน่า แล้วท่านผู้นั้นก็เหมือนจะส่งมอบผมให้รัมแล้วด้วย

 

บังเอิญจริงๆที่รัมคนใจดีของผมน่ะเหมือนจะให้ผมพักร้อนหลังจากให้ผมโหมงานมานับครึ่งปี หึ.. เอาเถอะ อยากไปเล่นกับพวกเบอร์เบิ้นชะมัดเลย คิดได้ดังนั้นก็เป็นตัวผมเองที่หยิบโทรศัพท์เครื่องสีดำสนิทขึ้นมาพร้อมทั้งกดเมลล์ส่งเป็นทำนองอันคุ้นหูขององค์กรอย่างนานาสึโนะโกะ

 

ส่วนเนื้อหาน่ะเหรอ? ลองเดาดูสิ ฮ่ะๆ แต่เอาเถอะเดี๋ยวมันจะเสียเวลามากไปหน่อย ประเด็นของใจความที่ผมส่งไปน่ะก็แค่ยื่นเรื่องขอทำงานร่วมกับพวกเบอร์เบิ้นคุงก็เท่านั้นเอง แล้วผ่านไปไม่นานนักก็มีเมลล์ส่งมาให้กับยินที่มีตำแหน่งสูงที่สุดในกลุ่มคนที่ยืนอยู่ตรงนี้แม้ไม่น่าเท่าตัวผมที่คล้ายกลายเป็นมือซ้ายรัมไปก็เถอะ

 

ยินที่เปิดเมลล์ขึ้นอ่านขมวดคิ้วหากันอย่างเคร่งเครียดปนหงุดหงิดชัดเจนจนพวกเคียนติมีสีหน้าเครียดตามว่ามีอะไรในเนื้อหาที่บอสหรือรัมน่าจะเป็นคนส่ง

 

"แกเลือกเจ้าพวกนี้งั้นหรือ?" ยินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นๆพาให้หลายคนหน้าเอ๋อหรืองงไปเป็นแถบๆกับความหมายและไม่รู้ว่ายินหมายถึงอะไร มีเพียงผมนี่แหละที่ยกยิ้มขึ้นอย่างรู้ความหมาย

 

...จะไม่รู้ได้ไง ก็ยินถามผมนี่หว้า... แล้วผมก็ไม่ตอบอะไรกลับไปอีกเช่นเคย ยินมีสีหน้าหงุดหงิดมากขึ้นแล้วมองไปยังเบอร์เบิ้นด้วยสายตาไม่ชอบใจมากกว่าเดิม

 

ถ้าจำไม่ผิดยินน่ะไม่ชอบนิสัยความเป็นนักสืบของเบอร์เบิ้นแต่แรกแล้วนี่หน่า แต่เพราะนิสัยนี่แหละที่ทำให้เบอร์เบิ้นได้รับตำแหน่งในการสืบหาข้อมูลของหน่วยเบลม็อทล่ะมั้ง?

 

"เบอร์เบิ้น สก็อต ไรย์" ยินเอ่ยเรียกชื่อทั้งสามคนพร้อมตวัดสายตามองเรียงคนตามชื่อที่เรียกขานด้วยเสียงเย็น "แอ๊บแซ็งธ์จะทำงานร่วมกับพวกแก"

 

ช่างเป็นน้ำเสียงที่คล้ายกัดฟันพูดมากจริงๆนะยิน ระวังฟันเสียล่ะ เตือนด้วยความเป็นคนดีอันน้อยนิดของผมเลยนะ?

 

---------------------------------------------

 

 

 

Talk's Shuichi

 

นับจากวันที่ฉันดำเข้ามาในองค์กรที่มีเอกลักษณ์สีประจำ 'สีดำ' นี่ก็ผ่านมานับหลายเดือนจวนจะเป็นปีแล้ว และตอนนี้ฉันได้รับโค๊ดเนม 'ไรย์' เหล้าชนิดหนึ่งซึ่งบ่งบอกว่าฉันได้ถือเป็นสมาชิกแนวหน้าหรือได้รับความไว้วางใจจากองค์กรสีดำนี้

 

วันนี้เป็นหนึ่งวันธรรมดาที่ยินเรียกนัดรวมตัวในสถานที่โรงงานร้างแห่งหนึ่ง.. ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะทรยศพวกมัน เพราะฉันยังเก็บข้อมูลอยู่ แต่คิดว่ายินเป็นคนที่มีตำแหน่งค่อนข้างสูงในหมู่พวกมัน..

 

ถ้าจับตัวก็อาจจะสาวถึงบอสองค์กรชุดดำได้....

 

แต่จะวางแผนยังไงดี? เจ้ายินก็ระวังตัวแจซะด้วยสิ ใช้เวลาไม่นานนักผมก็มาถึงยังจุดนัดหมายแล้วพบกับเบอร์เบิ้น เจ้าคนเฟรนลี่ที่พอจริงจังก็น่ากลัวไม่น้อย เป็นคนชอบสังเกตการณ์จนดูเหมือนพวกนักสืบ แต่ก็สมกับตำแหน่งที่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะมีหน้าที่สืบหาข้อมูลดีล่ะนะ

 

อ่า.. วันนี้ยังไม่ได้แวะไปหาฮิโรตะ มาซามิเลยสินะ ไว้หลังเลิกประชุมแล้วไปหาดีกว่า..

 

เมื่อเป็นคนที่มาก่อนเวลานัดพบตามประสาคนชอบมาตรวจตราดูสถานที่ก็เกิดอาการคล้ายเบื่อหน่ายที่จะรอหน่อยๆจึงเดินไปทางออกของโกดังพร้อมกับมือที่สอดเข้ากระเป๋ากางเกงตามความเคยชินโดยในกระเป๋ากางเกงนั้นมีบุหรี่อยู่ซึ่งถ้าเป็นคนที่รู้ว่าฉันสูบแล้วสังเกตจากลักษณะของกระเป๋ากางเกงที่มันเหลี่ยมๆหน่อยก็อาจเดาได้ไม่ยากนัก

 

หูของฉันได้ยินเสียงเครื่องยนต์พลางคิดถึงรายชื่อสมาชิกขององค์กรที่ใช้รถยนต์ คิดกับตัวเองได้ไม่นานนักก็เดินชนกับผู้ชายคนหนึ่งที่ดูจะว่าเป็นวัยรุ่นแล้วก็ได้แต่ก็ยังดูเด็กๆอยู่

 

คงจะเป็นรถของคนๆนี้ สมาชิกใหม่งั้นหรือ ไม่คุ้นหน้าเลย.. ฉันจ้องมองเขาด้วยสายตานิ่งเฉยเป็นประจำ ถึงจะเด็กแต่ก็คงมีฝีมือไม่น้อย สถานที่แห่งนี้คือโรงงานร้างซึ่งอยู่ไกลจากตัวเมืองพอสมควรเพราะงั้นไม่ค่อยมีใครมาเที่ยวเล่นกันหรอก แต่ถ้าจะบอกว่าเด็กคนนี้โดนนัดมาก็ย่อมหมายถึงว่ามีความสามารถมากทั้งๆที่อายุยังน้อยจนได้รับโค๊ดเนม

 

โค๊ดเนม สิ่งที่เหมือนการได้รับความไว้วางใจและตำแหน่งที่สูงขึ้นจากท่านผู้นั้นหรือบอสขององค์กร

 

"ขอโทษครับ.. แต่ผมชนคุณ คุณเองก็ไม่มองทางเหมือนกันเพราะงั้นเราก็ผิดกันห้าสิบห้าสิบน่ะแหละ" ในใจฉันคิดอย่างงั้นพร้อมๆกับปากที่เอ่ยพูดไปตามความเคยชิน ยังไงก็ไม่เคยรู้จักเผลอพูดคำพูดที่พูดบ่อยๆคงไม่เป็นไร.. แน่นอนว่าที่ชนนั้นฉันไม่ได้ตั้งใจเนื่องจากมองไม่เห็นเพราะเป็นทางเลี้ยวพอดิบพอดีนั่นแหละ ส่วนไอ้เรื่องติดเครื่องดักฟังก็น่าสนใจ แต่ดูท่าติดไปก็คงจะโดนจับได้แล้วหางหนูโผล่ซะเปล่าๆ

 

"สูบบุหรี่น่ะมันไม่ดีหรอกนะ" แล้วในระหว่างที่ฉันจะเดินออกไปเพื่อสูบบุหรี่สักที อีกฝ่ายก็พูดขึ้นมาอีก ฉันหรี่ตามองเล็กน้อย รู้ด้วยงั้นหรือ? ทำไมถึงคิดว่าเป็นบุหรี่ทั้งๆที่มีโอกาสเป็นอย่างอื่นกันนะ.. ก็ไม่ค่อยอยากสงสัยนักหรอก ถ้าอีกฝ่ายพูดด้วยน้ำเสียงดูมั่นใจว่ารู้ว่าฉันสูบจนไม่เหมือนว่าอีกฝ่ายเพียงแค่เดาฉันออกได้เล่นๆ

 

ไม่ธรรมดาสักแล้ว แต่ก่อนจะเอ่ยปากถามความคิดในหัวไปก็มีเสียงอันคุ้นเคยที่ชอบเอ่ยปากสั่งงานทั้งในเวลานัดเจอและในโทรศัพท์

 

'ยิน'

 

"ยืนรอหรือไง?" คำพูดแบบนี้อาจแสดงได้ว่าเด็กคนนี้สนิทกับยินพอสมควร นั้นทำให้ฉันควรระวังหรือชี้จุดว่าฉันควรจับตามองเด็กคนนี้มากยิ่งขึ้น ไม่แน่ ถ้าเด็กคนนี้เป็นคนสำคัญของยินอาจเป็นตัวช่วยให้ฉันจับยินได้.. ถึงจากนิสัยของยินไม่น่าจะมีคนสำคัญก็ตาม

 

"...." ฉันเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบกลับอะไรยินไป แต่ถึงอย่างนั้นก็กลับไม่ยักจะเห็นท่าทีโมโหหยิบปืนขึ้นจ่อหัวใครของยินที่มักทำเป็นประจำ ยิ่งบ่งชี้ได้ถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองคนที่น่าจะสนิทมากกว่าที่ฉันคิดเอาไว้ในตอนแรก

 

...ทำไมรู้สึกหงุดหงิดกันนะ ไม่เข้าใจซะจริง ช่างมันเถอะ...

 

ตอนแรกที่ฉันว่าจะสูบบุหรี่ต่ออย่างที่ตั้งใจไว้ในตอนแรกซึ่งเป็นเหตุผลที่ฉันเดินออกมานอกโกดัง ระหว่างทางก็เดินสวนกับวอดก้าที่รีบเดินเข้าตามลูกพี่อย่างยินเข้าไป

 

ในระหว่างที่จุดไฟแล้วกำลังจะสูบบุหรี่นั่นแหละ..

 

'สูบบุหรี่น่ะมันไม่ดีหรอกนะ' เสียงหวานติดทุ้มเล็กน้อยจนอาจเข้าใจผิดได้ว่าเป็นผู้หญิงก็ลอยเข้ามาในหัว..

 

อ่า.. สูบบุหรี่มันก็ไม่ดีกับร่างกายจริงๆนั่นแหละ ลองเลิกสูบดูก็ไม่เลว ฉันคิดได้ดังนั้นก็โยนบุหรี่ทิ้งลงพื้นแล้วดับไฟอย่างรวดเร็วก่อนก้าวขายาวๆกลับเข้าไปในโกดัง

 

เมื่อเข้ามาสิ่งแรกที่ฉันเห็นก็คือร่างผิวสีของเบอร์เบิ้นที่ยกยิ้มค่อนข้างเฟรนลี่ในสายตาคนอื่นแต่ดูไม่ไว้ใจในสายตาของฉันเอง ฉันมองเบอร์เบิ้นอยู่ไม่นาน สายตาของฉันก็ไปมองสบเข้ากับร่างเล็กของเด็กหนุ่มที่หน้าค่อนข้างหวานจนติดสวยเลยทีเดียว

 

ฉันจับตามองร่างนั้นเงียบๆ.. บรรยากาศในโกดังหรือโรงงานร้างค่อนข้างเงียบจนติดกดดันเนื่องจากมีสายตาดุๆที่ไม่ได้น่ากลัวสักเท่าไหร่ของยินมองมาที่พวกเราไปเรื่อย แล้วยิ่งสมาชิกคนอื่นที่เจ้ายินนัดมามาช้าขึ้นมากไปเท่าไหร่ ยินก็ยิ่งดูไม่สบอารมณ์มากขึ้นเท่านั้น จนคีย์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลนั้นเองก็ดูจะคล้ายกลัวหรือระแวงว่ายินจะมาพาลเอาปืนจ่อหัวตัวเองอีกล่ะมั้ง

 

แต่ดูเด็กนั่นจะไม่กลัวเลย

 

"ยิน คนที่อยู่ข้างๆคุณคือใครน่ะ?" บรรยากาศเงียบติดกดดันก็ได้พังทลายลงไปเล็กน้อยเมื่อเบอร์เบิ้นพูดขึ้นมาประจวบเหมาะกับที่สมาชิกคนสุดท้ายอย่างคาลวาโดสเดินเข้ามาข้างในแล้ว

 

ยินมองมาที่พวกเราเรียงคนเหมือนอยากจะแนะนำหรือพูดทีเดียวให้จบตามประสายินที่คงไม่ชอบหรือเกลียดการตอบอะไรซ้ำๆ

 

"แอ๊บแซ็งธ์" ฉันหรี่ตาลงเล็กน้อย แอ๊บแซ็งธ์เป็นเหล้าที่แรงมาก ชื่อมีความหมายว่า ไม่มีวันดื่มได้ มีฉายาว่าสุราถอนวิญญาณหรือเหล้าปีศาจ

 

ท้าทายดี.. น่าลองดื่มดู

 

"ผมชื่อว่าเบอร์เบิ้นนะ" เบอร์เบิ้นพูดแนะนำตัวเองกับเด็กคนนั้น จู่ๆเด็กคนนั้นที่เห็นรอยยิ้มของเบอร์เบิ้นซึ่งฉันสังเกตจากสายตาแล้ว..และเด็กคนนั้นก็หน้าแดง..

 

รู้สึกไม่สบอารมณ์ชะมัด มันยิ่งกว่าตอนที่รู้สึกตอนยินเหมือนจะสนิทกว่าเด็กนี้อีก

 

ว่าแต่.. ยังเด็กอยู่แท้ๆ ทำไมถึงได้เข้าร่วมองค์กรแบบนี้กันนะ ฉันกอดอกพลางจับตามองแอ๊บแซ็งธ์ไม่วางตา จะว่าไปแอ๊บแซ็งธ์เรียกได้อีกอย่างว่าแอ๊บซินธ์

 

หลายๆคนน่าจะถนัดเรียกอย่างหลัง แต่ดูจากที่ยินมักจะเรียกอย่างแรกอาจบ่งบอกได้ว่าเจ้าตัวคงไม่ชอบโดนเรียกอย่างข้างหลังซะเท่าไหร่.. ก็เป็นเด็กผู้ชายนี่นะ

 

เรียกในแบบการออกเสียงอย่างหลังค่อนข้างติดไปทางสาวซะมากกว่า แต่ความหมายของเหล้าแอ๊บแซ็งธ์ก็ถือว่าดีพอตัวเลยล่ะ

 

"ถ้าจะคุยเล่นกันก็ไปคุยที่อื่น วันนี้ฉันจะมาแจ้งภารกิจ" น้ำเสียงยินดูไม่สบอารมณ์ตามเคยเหมือนกับที่ฉันรู้สึก..

 

"เคียนติ กอร์น.." ยินเรียกชื่อโค๊ดเนมของแต่ละคนพร้อมทั้งสั่งงานซึ่งฉันก็ไม่ได้สนใจหน้าที่ของคนอื่นซะเท่าไหร่.. รู้ไปก็เท่านั้น ถ้าเป็นภารกิจลอบสังหารก็ออกตัวช่วยไม่ได้ จะกลายเป็นว่ายิ่งรู้สึกแย่มากไปเท่านั้น ถึงจะพอโอเคที่หลายคนที่เป็นเป้าหมายไม่ใช่พวกคนบริสุทธิ์ก็ตาม

 

ยินสั่งงานหลายคนจนมาถึงชื่อของฉัน เบอร์เบิ้นและสก็อต ดูเหมือนคราวนี้ฉันจะได้ทำงานร่วมกับสองคนนั้นอีกครั้ง เอาจริงๆถึงจะดีกว่าทำงานร่วมกับยิน แต่ฉันก็อยากทำงานกับยินเช่นกัน..

 

เพื่อที่จะวางแผนจับตัวแล้วสาวถึงบอสองค์กร แต่ถึงฉันจะไม่ได้ตั้งใจฟังที่ยินพูดเรื่องงานของคนอื่นนักแต่ก็ดูเหมือนหูของฉันจะไม่ได้ยินยินสั่งงานของแอ๊บแซ็งธ์เลย คราวนี้เด็กคนนี้รอดไปงั้นสิ

 

เด็กคนนั้นที่เงียบอยู่นานจู่ๆก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเงียบๆแต่เรียกความสนใจได้ด้วยทำนองเมลล์อันคุ้นหูที่หลายคนมักใช้กันโดยมีสีหน้าตกใจจนหลุดออกมาหน่อยๆของคีย์เป็นหลักฐาน ถ้าให้เดาเมลล์นั้นน่าจะเป็นเมลล์ขององค์กร.. ทำนองนานาสึโนะโกะงั้นหรือ

 

ผ่านไปสักพักยินก็เหมือนได้รับเมลล์เช่นกัน เด็กคนนั้นเป็นคนส่งให้ยิน? ไม่หรอก ดูแล้วเหมือนเด็กคนนั้นส่งเมลล์ให้คนอื่นแล้วคนๆนั้นอาจส่งต่อให้ยินซะมากกว่า

 

ผมจ้องมองทั้งสองตาเขม็งโดยเน้นย้ำไปที่เด็กหนุ่มซึ่งดูไม่ธรรมดาเอาซะเลย

 

"แกเลือกเจ้าพวกนี้งั้นหรือ?" ยินดูหงุดหงิดมากกว่าเดิมเมื่ออ่านจบแล้วพูดออกมาคล้ายคำถามที่ฉันเดาว่ายินคงพูดกับเจ้าเด็กหนุ่มข้างๆอย่างแอ๊บแซ็งธ์

 

แต่เด็กคนนั้นก็ไม่ได้ตอบกลับไปจนฉันคิดว่ายินอาจจะโมโหจนหยิบปืนขึ้นมาอีก.. แต่ยินกลับเพียงทำหน้าไม่พอใจแต่เหมือนจะส่งมอบความไม่พอใจและหงุดหงิดนั่นมาทางฉันกับพวกเบอร์เบิ้นซะมากกว่า

 

...ความสัมพันธ์ดูไม่ธรรมดาเลย...

 

"เบอร์เบิ้น สก็อต ไรย์" ยินพูดพร้อมกัดฟันจนฉันถึงจะยังไม่รู้เรื่องอะไรแต่คลับคล้ายเหมือนรู้สึกชนะอะไรยินได้ "แอ๊บแซ็งธ์จะทำงานร่วมกับพวกแก"

 

ดูเหมือนจะหงุดหงิดเพราะคล้ายโดนแย่งคนของตัวเองนะ? ไม่สิ อาจจะไม่ใช่คนของยินมาแต่แรกก็ได้ แต่ดูเหมือนตอนนี้จะได้มาเป็นคนร่วมทีมของฉันกับพวกเบอร์เบิ้นสินะ หึ..

 

ให้ตายสิ รู้สึกดีขึ้นมาแบบแปลกๆ สงสัยเพราะเหมือนได้ชนะเจ้ายินสินะ

 

---------------------------------------------

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 387 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

246 ความคิดเห็น

  1. #238 ราดีนซิส ลีอา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มกราคม 2564 / 22:48
    ยินหึงละสิ
    #238
    0
  2. #210 Jecelyn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2563 / 07:47
    พี่ยินอย่าหงุดหงิดไปเลยนะคะ น้องยังไงก็ชอบพี่ยินนะ พี่ยินอร่อยนี่~
    #210
    0
  3. #195 Mickey1603 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 06:07
    สนุกก เพิ่งมาเจอเรื่องนี้ อาการยินตอนมีคนเข้ามาเกาะแกะน้องนี่ออกอาการเหมือนคนหึงหวงชัดเจนเลยนะ สงสัยจะติดใจตอนโดนเลียคอ แค่กๆ ตอนเจอกันครั้งแรกแน่ๆเลย ฟินน~~🤭✨ ว่าแต่อากาอินี่นิสัยไม่ดีเลยน๊า ทั้งๆที่ตัวเองมีก็คนรักอยู่แล้วแท้ๆยังจะมาทำเหมือนหึงหวงคนที่เพิ่งเจอกันแบบนี้เนี่ย ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ แอบสงสารพี่ของเชอร์รี่(ไอบาระ")หน่อยๆเลยแฮะ คหสต.นะ คำว่า "โปรดปราน", "โค้ดเนม", "เท่าไร", "เมล", "เฟรนด์ลี่", "ซะแล้ว" เขียนแบบนี้น๊า สู้ๆค่ะ ไรท์ ✌️✌️
    #195
    1
  4. #35 ผีเสื้อมายาสีแดง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 02:41
    ชอบมากๆค่ะชอบมากค่ะ!!
    #35
    0
  5. #29 inthirain (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 10:07

    มาต่อๆๆๆๆๆ*∆*

    #29
    1
    • #29-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 6)
      30 เมษายน 2563 / 17:50
      มาแล้วน๊าาาา
      #29-1
  6. #28 shino13 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 17:52
    ปักธงไปอีกคนแล้วว
    #28
    1
    • #28-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 6)
      30 เมษายน 2563 / 17:50
      //ยิ้ม
      #28-1
  7. #27 pressure_lamp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 22:46

    ค้างอะอยากอ่านต่ออะชอบสนุกอะ
    #27
    1
    • #27-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 6)
      30 เมษายน 2563 / 17:50
      ^^
      #27-1
  8. #25 P.T.Miria (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 01:17
    สนุกมากกก อยากเห็นว่าพอไปกับแก๊งสายลับละจะเป็นยังไงแล้ววว เป็นกำลังใจให้เด้อ :)
    #25
    1
    • #25-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 6)
      30 เมษายน 2563 / 17:49
      คร้าบบบ
      #25-1
  9. #24 muyato (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 22:41

    .........
    #24
    1
    • #24-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 6)
      25 เมษายน 2563 / 01:02
      *-*
      #24-1
  10. #23 muyato (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 22:41

    ค้างงงงงงงงงงงงงงงง
    #23
    1
    • #23-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 6)
      25 เมษายน 2563 / 01:02
      //ยิ้มหวาน
      #23-1
  11. #22 My Lords (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 22:01
    ค้างมักๆ มาต่อเร็วๆน่ะ
    #22
    1
    • #22-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 6)
      25 เมษายน 2563 / 01:02
      ปีหน้าเจอกันนะคะที่รัก---
      #22-1
  12. #21 irene612 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 21:45

    รู้สึกน้องมีความควีนมากเลยตอนนี้ //สู้นะจ๊ะไรต์
    #21
    1
    • #21-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 6)
      25 เมษายน 2563 / 01:02
      อาจจะคิงนะ หึๆ
      #21-1