Conan Story's Tenchirina Yaoi

ตอนที่ 29 : ตอนที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 799
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    2 ม.ค. 64

วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่ท้องฟ้าแจ่มใส อากาศดี.. สำหรับหลายคนคงเรียกมันว่าวันดีทีเดียว..

 

...ใช่... คงเป็นวันดีล่ะนะ

 

...สำหรับคนที่ไม่ได้เป็นเป้าหมายในวันนี้ของผมน่ะ... ผมยังคงใช้ชีวิตอย่างปรกติเหมือนทุกวัน แต่วันนี้มีบางอย่างที่แตกต่างไปจากทุกทีคือเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมาพร้อมเมลล์ที่คุ้นเคย

 

มันเป็นอะไรที่ปรกติ.. เพียงแค่หมู่นี้ผมว่างงานไปยาวจนกลายเป็นอะไรที่ต่างจากปรกติซะแทน สายตาของผมกวาดมองเนื้อหาภายในอย่างถี่ถ้วนเพื่อไม่ให้ตกลงใดๆทั้งสิ้น ในขณะที่มือบางจนหลายคนอาจไม่เชื่อว่าผมมักใช้มันจับอาวุธแทบทั้งชีวิตก็ขยับจัดเตรียมของข้าวให้พร้อมในเวลาอันสั้น

 

"มีภารกิจหรือ?" ชูซังในเวอร์ชั่นสึบารุที่กำลังนั่งอยู่หน้าจอโน๊ตบุ๊คพูดขึ้นมา มือซ้ายของเขาคว้าหยิบแก้วที่ใส่เบอร์เบิ้นเอาไว้ขึ้นดื่ม

 

"อ่า" ผมพูดพร้อมพยักหน้ารับเล็กน้อย สองเท้าก้าวยาวเดินต่อไปอย่างไม่เร่งรีบเท่าไหร่นักแม้จะมีคนที่รออยู่ด้วยก็ตาม หูของผมได้ยินเสียงชูซังพูดไม่ดังนักว่าขอให้โชคดี.. และระวังตัวด้วย

 

...มุมปากผมกระตุกยิ้มบางๆ...

 

"...จะกลับมา" ผมพูดคล้ายเป็นคำสัญญาว่าจะทำงานที่โดนสั่งมาให้สำเร็จแล้วกลับมาหา.. ก็ใช่ว่าผมจะไม่มีทางตายได้ซะหน่อยนี่..

 

...แต่ก็ไม่ยอมตายง่ายๆเหมือนกัน...

 

ใช้เวลาไม่นานนักผมก็ขยับกายตัวเองจนมาถึงสถานที่ที่นัดเอาไว้ของพวกยิน รถปอร์เช่สีดำของยินจอดเอาไว้อยู่ ผมเร่งฝีเท้าขึ้นเล็กน้อยก่อนเปิดประตูรถคันนั้นแล้วสอดตัวเข้าไปอย่างรวดเร็ว

 

เมื่อตัวของผมเข้ามาภายในแล้ว ผมก็ปิดประตูลงไม่แรงมากนักแทบทันทีโดยไม่ต้องให้ใครบอกหรือรีรอให้ยินเอาปืนมาจ่อหัวผมเล่นข้อหาทำให้เสียเวลา

 

"ชักช้า" ยินพูดขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบและสั่งให้วอดก้าออกรถ

 

"นายนัดไกลนี่" ผมเท้าคางมองออกไปภายนอกรถสีดำคันนี้.. ฟิลม์กระจกมืดไม่เปลี่ยนแปลงจริงๆ

 

หลังจากผมตอบอย่างนั้นไป ยินก็พูดอะไรต่ออีกหลายอย่างโดยมีผมที่ไม่ค่อยสงบปากและตอบกลับไปทุกครั้งส่วนวอดก้าน่ะเหรอ?

 

...นั่งเหงื่อตกอยู่หน้าแอร์ตามเดิม...

 

ใช้เวลาอยู่นานหน่อยกว่าจะทำงานที่ได้รับมอบหมายในคราวนี้สำเร็จ.. ไม่ใช่เพราะความยากของงาน ต้องเรียกว่างานครั้งนี้ค่อนข้างราบรื่นเลยทีเดียวแต่ที่กินเวลานานเป็นเพราะความต้องนั่งรถไปกลับซะมากกว่า

 

...ระยะทางไม่ใช่เล่นๆเลยล่ะ...

 

เมื่อถึงที่หมายแล้วผมก็ลงจากรถยินแทบทันทีโดยไม่รีรอให้เจ้าตัวใช้ปืนไล่หรือมัวแต่พูดร่ำลาขอบคุณอะไรหมอนั้น..

 

...ที่นอนสำคัญกว่าเยอะ... ความขี้เซาของผมก็ไม่ใช่เล่นๆเหมือนกันแฮะ สองเท้าของผมก้าวยาวและเดินไปต่อจนเลยบ้านของตัวเองไปประมาณหนึ่งแต่..

 

ก็เลยบ้านของผม แต่ไปเป็นบ้านของคุโด้ ชินอิจิหรือที่ๆตอนนี้ชูซังอยู่นั่นแหละ มือขาวค่อนไปทางซีดของผมคว้าหยิบมือถือขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง เปิดหน้าจอขึ้นมาทำให้เกิดแสงสว่างและสามารถมองไปยังเวลาอันเป็นสากลได้

 

...ดึกมากแล้วเหมือนกัน... ผมตัดสินใจปีนประตูแล้วสะเดาะกุญแจเข้าบ้านที่ชูซังอยู่ตอนนี้เอาแทนการกดกริ่งปลุกเจ้าของร่างสูง

 

อา.. ชูซังไม่ได้ให้กุญแจสำรองอะไรพวกนี้กับผมหรอก แต่ชูซังก็รู้เช่นกันว่าผมสามารถปีนกับสะเดาะกุญแจเอาได้ง่ายๆ

 

"ชูซัง.." ผมมองตาปริบๆใส่เล็กน้อย การที่ชูซังจะยังไม่นอนแล้วรอเวลาผมไปทำงานตอนดึกกลับก็ไม่ใช่เรื่องแปลก.. เรียกว่าแทบทุกครั้งชูซังก็อยู่รอผม..

 

แต่ว่าวันนี้ผมกลับดึกมากเลยนะ.. เพราะว่าไปเริ่มงานดึกก็ดึกเป็นทุนเดิมแล้วด้วย..

 

"เข้ามาก่อนสิครับ" ชูซังที่ตอนนี้ยังอยู่ในรูปลักษณ์ของชายหนุ่มนักศึกษาปริญญาโทพูดขึ้นก่อนดึงมือผมเบาๆให้เข้ามาข้างในแล้วปิดประตูลงให้เรียบร้อย

 

"นอนไม่หลับหรือ?" ชูซังมองสำรวจผมเล็กน้อยก่อนที่ผมจะส่งสัญญาณให้ว่าไม่มีเครื่องดักฟังหรือกล้องอะไร

 

"เปล่า" ชูซังที่เห็นดังนั้นก็ตอบผมกลับมาด้วยท่าทางที่เป็นปรกติไม่ได้แสดงเป็นตัวตนที่สร้างขึ้นมา

 

"อ่า.. ทำงานงั้นสินะ" ผมมองไปยังบนโต๊ะที่มีแก้วกาแฟซึ่งเหมือนชูซังจะพึ่งดื่มไปเพียงครึ่งแก้ว.. มีคราบกาแฟเล็กน้อยที่มุมแก้วยังดูใหม่ๆบ่งบอกว่าชูซังดื่มค้างเอาไว้ก่อนจะเดินมาที่ประตูล่ะนะ

 

...ก็ลองสังเกตเล่นๆดูตามอามุโร่ซังล่ะนะ...

 

"เปล่า" หูของผมได้ยินคำตอบจากชูซังอีกครั้ง คิ้วของผมขมวดเล็กน้อยคล้ายเป็นการตำหนิชูซังว่าแล้วทำไมไม่นอนมานั่งดื่มกาแฟให้เสียสุภาพทำไมตามประสาสาวกคนขี้เซาที่หวงเวลานอนหลับประมาณหนึ่ง "ฉันรอเธอ"

 

ผมชะงักไปครู่ใหญ่ หันไปหมายจะถามอะไรชูซังต่อแต่ร่างสูงก็เดินนำขึ้นห้องนอนไปซะแล้ว ผมปัดความคิดนั้นตกลงไปก่อนจะสาวเท้าเดินตามเพื่อไปหยิบชุดให้เรียบร้อยก่อนจะพบว่าชูซังได้เตรียมเอาไว้ให้แล้ว

 

"รีบไปอาบน้ำ.. ดึกแล้ว" ชูซังพูดด้วยสีหน้านิ่งๆจนยากจะคาดเดาความคิด ผมหยิบอุปกรณ์ที่อีกฝ่ายเตรียมเอาไว้ให้แล้วอย่างว่าง่ายก่อนสาวเท้าไปยังจุดหมายที่ว่าอย่างห้องน้ำ ใช้เวลาไม่นานนักก็อาบน้ำแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อย

 

เท้าของผมก้าวจนมาถึงเก้าอี้แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างเชื่องช้าในขณะที่สองมือยังทำหน้าที่ในการเช็ดผมให้แห้ง

 

"ยังไม่นอนอีกหรือ?" ผมพูดทักคนที่ควรจะนอนได้แล้วแต่กลับเดินมาแย่งผ้าในมือผมไปเช็ดหัวให้แทน ซึ่งผมเองก็ไม่ได้ต่อต้านอะไรซ้ำยังขยับไปให้อีกฝ่ายเช็ดได้ถนัด..

 

...สบายดีนี่หน่า...

 

"เธอทำช้า.. เป็นเด็กไม่ควรนอนดึก" น้ำเสียงของชูซังบ่งบอกว่ากำลังดุผมอยู่ แต่การกระทำของอีกฝ่ายกลับดูอ่อนโยนซะจนเป็นใครก็คงกลัวไม่ลง

 

"พรุ่งนี้วันหยุด.." ผมพูดกับชูซังและคล้ายพูดกับตัวของผมเอง.. การกระทำแบบนี้ของชูซังหลายครั้งก็ทำให้ผมรู้สึกว่าหัวใจมันเต้นเร็วขึ้น

 

...หรือผมจะเป็นโรคหัวใจ?... รู้สึกเป็นมาสักพักแล้วด้วย.. แบบนี้อาจรักษาไม่ทันแล้วล่ะมั้ง

 

...เอาเถอะ... ไปตรวจก่อนแล้วค่อยกลับมาคิดเรื่องการสั่งเสียเอาก็ได้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก.. ตัวของผมค่อยๆลุกขึ้นพร้อมเปิดเปลือกตาของตัวเองมองไปรอบๆด้วยความง่วงตามประสาคนค่อนข้างขี้เซา

 

ผมพบว่าตัวของผมนอนอยู่บนเตียงไม่มีร่างสูงของใครบางคนที่ผมมักชอบขยับขึ้นไปนอนทับด้วยความละเมอ มือของผมค่อยๆขยับไปลูบสัมผัสตามส่วนบริเวณรอยยับบนเตียง..

 

...ไม่อุ่น... ผมหยัดกายลุกขึ้นจากบนเตียงอย่างรวดเร็วแล้วสาวเท้าเข้าไปทำธุระส่วนตัวยามเช้าเช่นปรกติโดยไม่ลืมหยิบบรรดาข้าวของที่จะใช้ไปด้วย

 

"เที่ยงแล้ว.." ผมที่จัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อยก็คว้าหมับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดูเวลาก่อนพึมพ่ำขึ้นมาเบาๆ สองเท้าก้าวขยับลงบันไดอย่างไม่เร่งรีบ มือของผมยังคงจิ้มกดไปมาบนโทรศัพท์เพื่อตรวจเช็คดูว่าระหว่างที่ผมมัวแต่ขี้เซาเกิดเหตุด่วนหรืองานอะไรเข้ามาหรือไม่

 

ผมเช็คโทรศัพท์เพียงไม่นานนักพร้อมกับเท้าที่ก้าวมาหยุดที่บันไดขั้นสุดท้ายพอดี ผมเงยหน้าขึ้นพร้อมกับมือที่เก็บโทรศัพท์เครื่องโปรดสีดำนั้นลง

 

"วันนี้จะออกไปไหนงั้นหรือ?" ชูซังที่อยู่ในรูปลักษณ์ของสึบารุแต่ท่าทางก็ยังคงเป็นตัวของเขาพูดขึ้นมา.. แต่ขัดกับผ้ากันเปื้อนหน่อยๆล่ะนะ

 

"อ่า.. ธุระ" จะบอกว่าไปหาหมอชูซังก็อาจจะเป็นห่วงเอา ถึงแม้อีกฝ่ายพอจะรู้เรื่องที่แผลของผมหายได้เองก็เถอะ

 

"ให้ไปส่งไหม?" ชูซังถามขึ้น ผมครุ่นคิด.. จะว่าไปวันนี้เหมือนอามุโร่ซังจะไปธุระในเรื่องของผู้ว่าจ้างคนหนึ่งน่ะนะ..

 

...เห็นว่าผู้ว่าจ้างคนนั้นเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาแล้วในประวัติการติดต่อมีเบอร์ของอามุโร่ซังเลยโดนเรียกไปน่ะสิ... เมื่อวานเองก็ทำงานเรื่องของผู้ว่าจ้างคนนี้ ผมก็เลยไปทำงานกับยินแทน

 

"ไม่เป็นไร" ผมส่ายหัวเบาๆและพูดปฎิเสธออกไปโดยไม่ใช่เพราะว่าเกรงใจ.. แต่จะไปหาหมอเพื่อถามเรื่องอาการแปลกๆนี่ตั้งหาก

 

"เข้าใจแล้ว ดูแลตัวเองดีๆด้วย" ชูซังพูดก่อนจะขยับตัวก้าวเดินกลับไปยังห้องครัวอย่างรวดเร็ว.. คงไม่ได้ทำอาหารทิ้งไว้แล้วเดินมาหาเพราะเห็นผมใส่ชุดเหมือนจะออกไปไหนใช่ไหมนั่น?

 

ผมเองก็เริ่มขยับตัวอีกครั้งแล้วก้าวเดินกลับไปยังตึกห้องพักของผมเพื่อที่จะไปเอารถมอเตอร์ไซต์ที่จอดทิ้งเอาไว้.. 

 

...ก็ขับเป็น... แต่ส่วนมากมักจะนั่งรถคนอื่นจนรถของตัวเองแทบเรียกว่าทิ้งร้างเอาไว้ซะแล้ว ตัวรถของผมมีสีดำและสีแดงเป็นส่วนมากหรืออาจเรียกได้ว่าแทบทั้งหมดเลยล่ะ.. ยิ่งรวมกับสีชุดของผมด้วยแล้วล่ะนะหลายคนคงเดาสีที่ผมชอบได้ไม่ยาก

 

ผมขี่มอเตอร์ไซต์ไปอย่างไม่เร่งรีบด้วยความเร็วคงที่จนมาถึงเป้าหมายอย่างโรงพยาบาลโดยระหว่างทางไม่ได้ไปทะเลาะกับใครที่ไหน เมื่อถึงที่หมายแล้วผมก็จอดรถลงตามจุดที่สามารถจอดได้

 

...ผมไม่มีปัญหาอะไรกับเรื่องของข้อมูลสักเท่าไหร่... เพราะข้อมูลผมค่อนข้างสร้างขึ้นมาได้และนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมเลือกมาโรงพยาบาลซะมากกว่าไปหาหมอขององค์กรที่ถ้าทำการรักษาเมื่อไหร่ผมอาจได้รับของแถมเป็นตัวยาปริศนาไม่ก็โดนรายงานข้อมูลแทบทุกอย่างให้องค์กรน่ะนะ..

 

แต่ผมก็จงใจขับไปโรงพยาบาลที่อยู่ไกลพอสมควร.. แล้วก็ดูระหว่างทางว่าไม่โดนใครตามมา ถ้าตามมาผมก็คงต้องขับรถจนสลัดให้หลุดแต่ถ้ายังไงก็ไม่หลุดคงต้องดักฆ่าเอาแหละนะ

 

ผลจากการที่ผมไปหาหมอมาก็ได้คำตอบว่าร่างกายผมปรกติดี.. แต่แล้วอาการที่หัวใจเต้นเร็วแปลกๆนั่นคืออะไรนะ?

 

คนที่ทำให้รู้สึกแปลกๆ.. ก็ควรกำจัดทิ้ง..

 

...แต่คนที่ทำให้ผมรู้สึกดันเป็นแสงสว่างทั้งสองของผม... เพราะงั้นผมจึงเลือกจะเมินเฉยความรู้สึกนั้นทิ้งไป.. อาจเป็นอาการปรกติล่ะมั้ง

 

ด้วยความที่เลือกไปโรงพยาบาลที่อยู่ไกลไปสักหน่อยทำให้กว่าจะขับรถกลับไปถึงบ้านของชูซังเองก็เย็นจนจะดึกแล้ว

 

"ติ้ง..!" เสียงของเมลล์ดังขึ้นมาเนื่องจากเพราะว่าไม่ได้มีงานอะไรผมเลยไม่ได้ปิดเสียงเอาไว้ แต่ก็ไม่ได้เปิดเสียงเอาไว้ดังสักเท่าไหร่ แต่เพราะพื้นที่ตรงนี้ค่อนข้างเงียบตามประสายามดึกและเพราะตึกที่ผมเลือกเช่าห้องอยู่ค่อนข้างมีคนไม่มากนักตามประสาคนไม่ชอบที่ๆมีคนพลุ่นพล่านสักเท่าไหร่

 

...ช่วงนี้กลับมามีงานเยอะแฮะ... ผมกวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนคราวนี้จะต้องขับรถไปเอง

 

ผมที่พึ่งลงมาจากรถสีดำที่มีสีแดงบางส่วนได้ไม่นานนักก็ต้องขยับกลับไปขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซต์

 

"อ่า.." มือของผมล้วงหยิบเอาโทรศัพท์ที่พึ่งใช้งานอ่านเมลล์ไปไม่นานมานี้ขึ้นมาเพื่อเมลล์ไปหาชูซังว่าติดงานคงไม่ได้กลับ.. ก็ที่หมายมันค่อนข้างไกลนี่หน่า..

 

กว่าจะเสร็จงานก็คงเช้าพอดี.. ไว้เช่าห้องนอนแถวๆนั้นล่ะกัน เพราะถ้าให้เลือก ผมเลือกนอนเช้าดีกว่าตื่นเช้าล่ะนะ

 

เมื่อถึงที่หมายผมก็แทบจะตรงดิ่งไปทำงานลอบสังหารแทบทันที เมื่อเสร็จงานอย่างเรียบร้อยแล้วตัวผมก็หาเอาห้องสักห้องหนึ่งแล้วเช่ามันอยู่

 

ตาของผมค่อยๆปิดลงแล้วด้วยความร่วมมืออย่างดีหรือเรียกว่าอย่างน้อยก็ไม่มีอะไรมารบกวนทำให้ผมไม่ตื่นมาระหว่างกำลังนอนหลับอย่างสงบสุข เมื่อตื่นขึ้นมาเองดีๆจึงพบว่าตอนนี้ก็บ่ายจวนจะเย็นแล้ว

 

เสียงของโทรศัพท์ดังขึ้นมา ผมที่ยังคงงัวเงียหน่อยๆคว้าหยิบมันขึ้นมาดูเบอร์ก่อนรับสาย

 

"มีอะไรหรือครับ?" ผมพูดกับปลายสายที่โทรมาซึ่งดูตามเบอร์แล้วก็พบว่าเป็นชูซัง น้ำเสียงของผมติดง่วงเล็กน้อย

 

"อ่า.. พึ่งตื่นครับ" ชูซังพูดคล้ายถามผมขึ้นมาทั้งๆที่น่าจะพอเดาได้ล่ะนะ หลังจากนั้นชูซังก็ถามว่าผมอยู่ไหน ซึ่งผมก็ตอบไปเป็นคำตอบแนวกว้างๆก่อนที่จะโดนอีกฝ่ายไหว้วานอะไรเล็กน้อยซึ่งผมก็ตอบตกลงไปอย่างว่าง่าย

 

...เอาเถอะ... มันก็ไม่ได้ยากอะไร เมื่อวางสายอะไรเรียบร้อยแล้วผมจึงค่อยๆหยัดกายลุกขึ้นมาจากเตียงอย่างเกียจคร้านเล็กน้อยแล้วคว้าหยิบเอาของก่อนเข้าห้องน้ำในห้องที่ผมเช่ามา

 

ผมที่จัดการแต่งตัวอะไรเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ขยับตัวก้าวเดินไปจัดการงานที่ชูซังไหว้วานอะไรเล็กๆน้อยๆก่อนจะขับรถมอเตอร์ไซต์กลับ

 

"หาว.." ผมปิดปากหาวเล็กน้อยในขณะที่ตอนนี้ได้เอารถของตัวเองมาจอดเก็บไว้แล้วเรียบร้อยและเดินเท้าไปยังบ้านที่ชูซังอยู่ซึ่งไม่ไกลจากห้องเช่าผมนัก

 

ผมเดินมาจนถึงหน้าประตูและเมื่อลองหมุนลูกบิดประตูดูก็พบว่ามันไม่ได้ล็อกเอาไว้แล้วมีร่างหนึ่งที่ผมคุ้นเคยที่เดินมาคล้ายต้อนรับผม

 

"เหนื่อยหน่อยนะ" อีกฝ่ายพูดขึ้นหลังจากบานประตูบานนั้นปิดลง

 

"อ่า.." ผมขานรับก่อนจะกวาดตามองไปรอบๆอย่างครุ่นคิด ปรกติดึกแบบนี้ชูซังน่าจะล็อกประตูเอาไว้นี่หน่า แต่ก็ช่างมันเถอะ.. ผมขยับตัวเดินเอาของที่อีกฝ่ายฝากซื้อไปหลายอย่างมาวางไว้ดีๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

246 ความคิดเห็น

  1. #244 Themoon1412 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มกราคม 2564 / 16:35
    ต่อค่ะๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #244
    0
  2. #243 Cjcvvkfncjcngj (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 21:28
    หรือว่าจะเป็นคุณพ่อ!!?
    #243
    0
  3. #236 klki (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มกราคม 2564 / 19:04

    สนุกมากเลยค่าา มาอัปตอนต่อไปเร็วๆนะค้าา สู้ๆนะค้าา อยากอ่านตอนต่อไปแล้วว
    #236
    0
  4. #235 p_ice (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มกราคม 2564 / 09:07

    รออ่านต่อนะ
    #235
    0
  5. #234 Jecelyn (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มกราคม 2564 / 08:54
    หรือจะไม่ใช่ชู!?
    #234
    0
  6. #233 zero9 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มกราคม 2564 / 08:31

    มาเเล้วๆๆ รออยู่น่ะค้าบ

    #233
    0