Conan Story's Tenchirina Yaoi

ตอนที่ 24 : Story : XXIII ก้าวที่เสี่ยง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,454
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 218 ครั้ง
    20 มิ.ย. 63

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk's Tenchirina

 

ภายหลังจากนั้นไม่นานนักพวกเราก็ต้องมาอยู่ที่บ้านของเจ้าของคนที่ทำร้ายเจ้าหนู..หรืออาจจะเป็นตัวผมถ้าผมหลบไม่ทันด้วยความตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตามทีเถอะ..

 

...หมอถูกเรียกมา... หมอถูกเรียกมาเพื่อดูอาการเจ้าหนูที่อาจได้รับแรงกระทบกระเทือนต่อหัวสมอง เมื่อหมอมาถึงแล้วทำการตรวจจนเรียบร้อยก็พูดขึ้นมาเกี่ยวกับอาการของเจ้าหนูและการกระทำที่ควรทำเมื่อเจ้าหนูเกิดอาการอะไรขึ้นมา..

 

เอาจริงๆเป็นเรื่องที่ผมพอจะรู้อยู่แล้ว.. และคนข้างกายผมอย่างอามุโร่ซังเองก็คงจะรู้เช่นกัน.. ในเมื่อเป็นนักฆ่ากับอีกคนหนึ่งก็เป็นตำรวจสันติบาลย่อมมีความรู้เรื่องพวกนี้ประดับสมองไม่มากก็น้อย

 

แต่ยังไงหมอก็ย่อมมีความชำนาญมากกว่าพวกเรา และอีกอย่างผมหรืออามุโร่ซังเองก็คงไม่สามารถตรวจละเอียดได้ขนาดนั้น.. ไม่อย่างนั้นโลกใบนี้คงไม่ต้องมีหมอแล้วล่ะ..

 

...ในเมื่อตำรวจสันติบาลจะสามารถทำหน้าที่แทนได้ขนาดนี้แล้วน่ะ...

 

...แต่เมื่อมองไปยังตำรวจสันติบาลข้างกายแล้ว... หลายอาชีพก็สามารถตกงานได้ง่ายจริงๆนั่นแหละ

 

"ผมอยู่ที่ไหนเนี่ย.. ไม่ใช่บ้านพักของพี่โซโนโกะนี่ครับ.." อาการแบบนี้คือไหวไหมนะเจ้าหนูชินอิจิตัวกระเปี๊ยก

 

"บ้านพักของคนที่ทำแร็กเก็ตหลุดมือยังไงล่ะ" เจ้าไม้ตีนั่นเรียกแร็กเก็ตเองน่ะหรือ? ผมรับฟังพลางกอดอกพิงมุมเสาอยู่เงียบๆ สายตาจ้องมองท่าทีต่างๆอย่างสงบนิ่งแตกต่างจากนิสัยผมที่มันบิดเบี้ยวเป็นอย่างมากโดยสิ้นเชิง

 

"ขอโทษด้วยนะหนุ่มน้อย มือฉันเปียกเหงื่อเลยลื่นหลุดมือน่ะ.." ถ้าคนที่โดนเป็นอามุโร่ซังแล้วมีเหตุผลแบบนี้มาให้ล่ะก็..

 

...นิ้วผมอาจเปียกเหงื่อแล้วเผลอลั่นไกปืนใส่หัวหล่อนได้ภายในเสี้ยววินาที...

 

แต่ดูเหมือนเจ้าหล่อนจะโชคดีที่คนโดนมันเป็นเจ้าหนูชินอิจิที่ไม่ใช่แม้กระทั่งเพื่อนของผมและยังไงการที่จะให้ไอ้เจ้าไม้แร็กเก็ตนี่ไปฟาดโดนหัวอามุโร่ซังโดยการเหวี้ยงจากระยะไกลแบบนั้นก็เป็นเรื่องยาก..

 

...ตำรวจสันติบาลหนุ่มสลบเพราะโดนไม้แร็กเก็ตจากคนธรรมดาหลุดใส่... มันคงเป็นเรื่องที่...ไม่ต่างจากอดีตตำรวจอย่างโคโกโร่โดนเข็มยาสลบเป็นร้อยเข็มแล้วยังไม่รู้ตัวนี่สักเท่าไหร่

 

"ก็บอกแล้วไงว่าให้พันเทปที่ด้ามดีๆน่ะ เพราะเธอเป็นคนเหงื่อออกเยอะนี่หน่า" ผู้หญิงที่ยืนอยู่มุมตรงข้ามกับผมพูดขึ้น เอกลักษณ์ของเธอค่อนข้างเป็นสีน้ำเงินในตาของผม

 

"แต่ว่าน่าเสียดายชะมัดเลย ถ้าแบตมือถือฉันไม่หมดซะก่อนล่ะก็ฉันคงได้อัดวิดีโอช็อตเด็ดแล้วอัดลงอินเตอร์เน็ตแน่ๆ.." น่าหมั่นไส้ชะมัด.. แบบนั้นถ้าไม่ติดว่าอามุโร่ซังที่จู่ๆก็ขยับไปกุมมือผมเอาไว้เหมือนคาดเดาความคิดเอาไว้ล่ะก็..

 

...พ่อล่ะอยากจะยิงแม่มให้ตายตรงนี้จริงๆนะครับ... อามุโร่ซังกุมมือผมได้ไม่นานนักก็โดนผมจิกมือใส่เขาหน่อยๆด้วยอารมณ์หงุดหงิดจากเมื่อสักครู่ยามที่เขายื่นหน้าไปใกล้รันยังไม่หายไปไหน..

 

...แดดมันร้อนเลยทำให้ผมหงุดหงิดนั่นแหละ... อามุโร่ซังขมวดคิ้วเล็กน้อยบ่งบอกว่าการจิกของผมส่งผลให้เขารู้สึกเจ็บขึ้นมาบ้างแต่ก็ไม่ได้ร้องออกไป

 

"เกิดเหตุฆาตกรรมเด็กน้อยเพราะอยากเสิร์ฟลูกแต่พลาด"

 

"สมควรตายจริงๆนะนายว่าไหมอามุโร่ซัง" ผมกระซิบเบาๆกับอามุโร่ซังแต่ดูเหมือนชินอิจิตัวกระเปี๊ยกที่ค่อนข้างจับตามองพวกผมจะได้ยินจึงเบิกตาออกกว้างแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากนั่งเฉยๆเพราะผมเพียงแค่พูดแต่ยังไม่ได้ทำอะไรลงไป

 

...ไม่มีหลักฐานนี่จริงไหม โคนันคุง... ผมยกยิ้มมุมปากมอบให้คนที่แอบมองผมจนเขาสะดุ้งเฮือกใหญ่แล้วมีรันที่ไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวอะไรหันมาสนใจโคนันคุงหรือชินอิจิตัวกระเปี๊ยกที่จู่ๆก็เกิดอาการสะดุ้งเลยนึกว่าเป็นผลข้างเคียงของการถูกกระแทกศีรษะ

 

"เปล่าครับพี่รัน" ชินอิจิตัวกระเปี๊ยกรีบตอบด้วยท่าทางที่ผิดจากปรกติหน่อยๆไม่รู้เพราะว่าในบ้านหลังนี้มีพวกผมหรือเพราะอาการจากการโดนไม้แร็กเก็ตกระแทกหัวแรงจนสลบไป

 

ทางด้านของชายที่น่าฆ่าให้ตายก็พูดกับผู้ชายอีกคนจนใกล้เคียงคำว่าทะเลาะในเรื่องของชายคนหนึ่งที่น่าจะชื่ออูริว

 

ภายหลังจากพวกเขาทะเลาะกันแล้วได้รับการห้ามปรามจากบรรดาเหล่าหญิงสาว เจ้าคนที่น่าฆ่าให้ตายก็เสนอเรื่องการแข่งขันเทนนิสขึ้นมา

 

"ผมไม่ขัดข้องหรอกนะ" โคโกโร่พูดขึ้นมา

 

"การแข่งเป็นการฝึกที่ดีนะครับ" อามุโร่ซังที่ยืนอยู่ข้างๆผมพูดขึ้นกับโซโนโกะเรียกความไม่พอใจจากผมเพิ่มขึ้นได้นิดหน่อย..

 

...ก็ไม่ค่อยหน่อยล่ะหน่า... ผมหลับตาลงก่อนขยับไปกอดอกเงียบๆ

 

"ก็ดีเหมือนกันค่ะ แต่ขอพักสักหน่อยล่ะกัน"

 

"ฉันเองก็เหงื่อออกเยอะด้วย"

 

"ผมก็ขอพักเหมือนกัน" แต่ทุกเสียงที่พูดมาเสียงที่เด่นที่สุดสำหรับผมคงไม่แคล้วเสียงท้องร้องของโซโนโกะ ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาแล้วหัวเราะเบาๆในใจ

 

...มันอดขำไม่ได้น่ะ... โทษทีล่ะกันนะคุณหนูซึซึกิ

 

...ฮ่ะๆ... ตลกดีแฮะ

 

"เสียงท้องร้องดังเชียว" รันพูดกับโซโนโกะพร้อมรอยยิ้ม

 

"ฉันทำบะหมี่เย็นไว้เป็นอาหารเที่ยงเอาไว้ ทานด้วยกันไหมล่ะคะ?" ผู้หญิงคนนั้นที่ทำแร็กเกตหลุดมือพูดขึ้นและมีเสียงโคโกโร่ที่ตอบแทบทันทีว่ากิน

 

"แต่ว่าจะดีเหรอครับ" อามุโร่ซังพูด

 

"ค่ะ ฉันทำเผื่อไว้แล้วล่ะค่ะ" ผู้หญิงคนนั้นพูดพร้อมรอยยิ้ม ผมเลือกหลับตาลงไปอีกครั้งหนึ่งก่อนที่จะรู้สึกไม่สบอารมณ์มากกว่านี้

 

"อีกอย่างไม่ต้องเอามาให้ฉันนะ ฉันจะกลับไปกินเค้กไอศครีมที่เหลือที่ห้องจากเมื่อคืนนี้น่ะ" ผู้ชายน่าตายคนนั้นพูดขึ้น.. ไม่ได้ลืมตาขึ้นมามองหรอกนะ แต่พอจำน้ำเสียงที่น่าหยิบปืนขึ้นมายิงทิ้งนี่ได้

 

"เดี๋ยวพวกพี่ไปช่วยเขาเตรียมอาหารเที่ยงก่อนนะ" น่าจะเป็นเสียงรันที่พูดกับชินอิจิเวอร์ชั่นตัวกระเปี๊ยกเพราะคาดเดาจากคำพูดนั่นแหละ

 

"เอ่อ..พี่รันครับ คนที่อุ้มผมมานี่..."

 

"ก็รินะไง เขาเป็นคนอุ้มเธอมาแล้วปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้ก่อนหมอจะมาถึง.. พึ่งพาได้มากเลยล่ะ" เหตุผลที่ผมยอมเป็นคนรักษาให้เพียงเพราะเห็นอามุโร่ซังทำท่าจะมารักษาให้ก็เท่านั้นเอง

 

...มันเป็นความไม่สบอารมณ์จึงทำให้ผมเลือกทำอย่างนั้นไป... ผมค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นและเพราะสิ่งที่รันพูดขึ้นยิ่งทำให้ผมนึกแล้วรู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเดิมหน่อยๆ อามุโร่ซังเองก็กำลังพูดคุยกับโคโกโร่นิทราคนนั้น

 

"อามุโร่ซัง.." ผมพูดพร้อมขยับไปจับมืออามุโร่ซังแล้วบีบไว้ไม่แรงนัก แต่คงมากกว่าปรกติด้วยเรี่ยวแรงที่ผิดมนุษย์มนาเขา

 

"อะไรงั้นหรือครับ รินะ?" อามุโร่ซังหันมาให้ความสนใจผมอีกครั้งพร้อมกับสายตาของโคโกโร่ที่เป็นคู่สนทนาเมื่อกี้ของอามุโร่ซัง

 

"ผมมีเรื่องจะคุยกับอามุโร่ซังนิดหน่อย ขอตัวเขาไปก่อนนะครับ" ผมพูดกับโคโกโร่ด้วยน้ำเสียงปรกติ ตอนแรกเขาคล้ายจะบ่นอย่างที่ชอบพูดแต่เจอสายตาผมที่ดุขึ้นจากเดิมนิดหน่อยจ้องไปเขาจึงเงียบลงแล้วตกลงให้ผมดึงมืออามุโร่ซังไปอย่างง่ายดายท่ามกลางสายตาอีกสองคู่ของรันและชินอิจิตัวกระเปี๊ยก..

 

โดยเฉพาะรายหลังที่ทำท่าจะเดินตามมาทันทีแต่ติดที่ร่างกายไม่อำนวยและรันเองยังคงอยากให้เขานั่งพักอยู่ตรงนั้นสักพัก

 

ผมจูงมืออามุโร่ซังจนมาถึงห้องครัวโดยการเลือกเดินส่งๆของผมเอง ผมปิดประตูแล้วล็อกให้เรียบร้อยก่อนจะผลักร่างของอามุโร่ซังไปชิดกับกำแพง

 

"มีเรื่องอะไรจะคุยงั้นหรือ?" อามุโร่ซังที่โดนผลักอย่างแรงจนชิดอยู่กับกำแพงไม่ได้มีสีหน้าโกรธเคืองอะไรนอกจากรอยยิ้มบางๆที่ยังคงยิ้มให้ ผมค่อยๆเลิกเสื้ออีกฝ่ายออกแทนการกระชากมันทิ้งเพราะมีแววว่าอามุโร่ซังอาจไม่ได้พกเสื้อมาเปลี่ยนสักเท่าไหร่.. อย่างน้อยก็ไม่ได้พกติดมือมาตรงนี้ล่ะนะ

 

"ผมหิว" ผมพูดเสียงห้วนๆตอบในขณะที่ดันให้อามุโร่ซังนั่งลงแล้วขึ้นนั่งตักก่อนจะก้มหน้าลงไปกัดหน้าท้องอีกฝ่ายด้วยแรงที่มากกว่าปรกติ..

 

...สงสัยเพราะโมโหหิวกับโมโหอากาศร้อน...

 

"อือ.." อีกฝ่ายลูบหัวผมเบาๆอย่างที่ชอบทำโดยไม่มีท่าทีจะขัดขืนหรือผลักไสผมแม้แต่น้อยทำให้ผมเริ่มอารมณ์เย็นขึ้นมาก่อนสักพักจะมีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งไขประตูเข้ามาแล้วเห็นผมที่ขึ้นคร่อมตักของอามุโร่ซังไว้อยู่..

 

...จะว่าไปมืออามุโร่ซังข้างหนึ่งมาโอบเอวผมตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ...

 

"พ...พวกเธอ" ผู้หญิงคนนั้นเสียงสั่นเล็กน้อยก่อนตาโตขึ้น ผมค่อยๆถกเสื้ออามุโร่ซังลง รับรู้ถึงใบหน้าที่ร้อนหน่อยๆของตัวเองอย่างไม่มีเหตุผลทั้งๆที่อากาศก็เริ่มเย็นลงแล้ว ผมลุกขึ้นก่อนยื่นมือส่งให้คนตัวสูงกว่าลุกขึ้นตามมา

 

"ทำอะไรกันน่ะ.." ผู้หญิงคนนั้นหน้าแดงอย่างที่ผมไม่รู้ว่าเขาจะหน้าแดงทำไม.. อามุโร่ซังก็ด้วย

 

"ช่วยอย่าบอกใครด้วยนะครับ" อามุโร่ซังพูดพร้อมรอยยิ้ม.. อามุโร่ซัง.. ผมว่าบางทีผู้หญิงคนนี้อาจจะเข้าใจผิดก็ได้นะ.. นายควรอธิบายเธอก่อนจะพูดคำนั้นสิ..

 

"คะ?...ค่ะ!! ฉันจะไม่บอกใคร.." ผู้หญิงคนนั้นตอนแรกก็งงๆก่อนรีบขานรับในทันที "อ่ะ..เอ่อ.. ถ้าจะทำกันต่อไปทำที่ห้องของฉันก็ได้นะคะ.."

 

"ไปไหมครับ?" อามุโร่ซังก็มาบ้าจี้ถามผมต่ออีก..

 

"อ่า..ไป.." แต่เกลียดที่ปากตัวเองก็ดันพูดว่าจะไปด้วยนี่แหละ.. ฮึ้ม..

 

"เอ่อ.. ห้องฉันคือห้องที่..." อีกฝ่ายบอกพิกัดห้องก่อนที่พวกเราจะเดินกันออกไปยังห้องนั้น เมื่อมาถึงแล้วอามุโร่ซังก็มองไปรอบๆในขณะที่ผมก็ก้าวเดินหาเผื่อมีพวกกล้อง.. แต่เมื่อผมว่าทางสะดวกก็เลยสาวเท้าไปล็อกประตูแล้วผลักอามุโร่ซังนั่งลงบนพื้นอีกครั้ง

 

...เดี๋ยวเตียงแม่สาวคนนั้นจะเลอะเอาน่ะ... รอบนี้ไม่ใช่แค่ถกเสื้อแต่เป็นการถอดเสื้ออามุโร่ซังจนหมดโดยได้รับการร่วมมืออย่างดีจากเจ้าของร่างที่ส่งยิ้มให้ผมอยู่เนื่องๆ

 

"อื้อ.." อีกฝ่ายร้องเบาๆเมื่อผมกัดร่างกายของเขาแรงขึ้นแล้วยังแล่บลิ้นเลียเบาๆ "อ่ะ..อย่า.." อีกฝ่ายตัวเกร็งแล้วหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อพร้อมหอบหายใจหน่อยๆ

 

"ผมยังไม่อิ่มเลยนะ.. ขอต่ออีกนิดสิ.." ผมแสยะยิ้มขึ้นมาก่อนเลื่อนริมฝีปากลงไป....

 

---------------------------------------------

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 218 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

246 ความคิดเห็น

  1. #228 Jecelyn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2563 / 07:46

    ลุนเเลงจังอะเเม่ เขินนนนนนน หึงเป็นเหตุเเหละ
    #228
    0
  2. #201 littlefoolmoon (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 15:54

    -เราว่าน้องคิดเจตนาแค่กิน(ตามที่น้องเข้าใจ)แต่อาเฮียฟุรุยะน่ะ... //ตาวิเศษเห็นนะ!
    #201
    0
  3. #163 klki (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 23:13

    โอ้ย!!!เขิลล มันฟินมากกกกกก

    รออ่านตอนต่อไปอยู่น้าาา สู้ๆๆ
    #163
    0
  4. #162 เวนีล่า (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 21:41
    น้องคะ หึงหวงเขียนแบบนี้นะคะ5555
    #162
    0
  5. #160 ไอ้ครึ่งๆ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 10:25
    ผมอ่านตอนนี้แล้วรู้สึกหิว(?)

    ขอไปกุ๊กกิ๊กแฟนหนุ่ม(?)แป๊ป(?)นะครับ
    #160
    1
    • #160-1 littlefoolmoon(จากตอนที่ 24)
      1 ตุลาคม 2563 / 15:53
      ......//อร๊ายยยยยยยยยย!!!!//บึ้มมมมมม!!!!
      #160-1
  6. #157 For_Mr-Loki (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 20:02

    ที่ว่าหมั้นไส้คือพูดเล่นนะคะ เพราะจริงๆอิฉันฟินมาก เขินตัวบิด เอาหัวโขกโต๊ะไปเรียบร้อย

    #157
    0
  7. #156 Irul_yapara (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 15:09
    คุณผู้หญิงที่เห็นฉากนั้นคือผมเองนะทุกคน!! ไม่ต้องสงสัย!!!
    #156
    0
  8. #155 Cuj27eja (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 13:56
    อะ เฮือก ถึงจะรู้อยู่แล้วก็เถอะแต่มันอดคิดลึกไม่ได้นี้สินะที่เค้าพูดกันว่าคิดทื้นๆแต่มันเลื่อนไปเอง
    #155
    0
  9. #154 jKomkai (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 13:54
    อ้ากกก ดาเมจแรงมากรินะะะ อะเฮือกเลือดหมดตัว
    #154
    0
  10. #153 Barnab_y (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 13:45

    ตอนนี้มัน..ปิ้มปิ๋ม
    #153
    0
  11. #152 ผีเสื้อมายาสีแดง (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 13:44
    แง๊นนนนๆ เรือนี้ต้องมา!!
    #152
    0
  12. #151 Ms. REDTEA (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 13:33

    รู้ว่าเรื่องนี้มันรุนแรงแต่แบบ น้องงงงง

    // เช็ดเลือด
    #151
    0
  13. #150 KNSE.28 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 13:30

    โอ๊ยยยยยฟินมากกกกกกกกก นี้แค่หิวนะเนี้ย ถ้าเป็นอย่างอื่นละก็.... หุๆๆๆๆ คิดดีไม่ได้เลส
    #150
    1
    • #150-1 Ms. REDTEA(จากตอนที่ 24)
      20 มิถุนายน 2563 / 13:33

      ก็รู้ว่าเรื่องนี้มันรุนแรงแต่แบบ น้องงงงง // เช็ดเลือด
      #150-1
  14. #149 PZKNXIZ❤ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 13:29
    ฮรุก-///-
    #149
    0