Conan Story's Tenchirina Yaoi

ตอนที่ 23 : Story : XXII ก้าวกับอากาศร้อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 188 ครั้ง
    19 มิ.ย. 63

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk's Tenchirina

 

หลังจากเกิดเหตุการณ์นั้นไม่นานผมก็ได้พบกับคนที่ผมคาดว่าเขาเป็นเชอร์รี่วัยเยาว์.. ยังมีชีวิตอยู่ ตอนแรกผมค่อนข้างเชื่อตามที่อามุโร่ซังบอกว่าเขาเห็นเชอร์รี่โดนระเบิดตายไปต่อหน้าต่อตา..

 

หรืออามุโร่ซังจะโกหกเพื่อช่วยตัวเชอร์รี่กันนะ?.. หรือจะเป็นผมที่เข้าใจผิดไปเองว่าเด็กผู้หญิงคนนี้คือเชอร์รี่ที่กินยาเข้าไป..

 

...แต่จากการวิเคราะห์และถ้าจำเนื้อเรื่องไม่ผิดยังไงนั่นก็เป็นเชอร์รี่นี่หน่า... เอาเถอะ..

 

ก็คงเหมือนกับเรื่องของชูซัง ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกนักในเมื่อฝั่งนั้นมีคนที่เป็นมันสมองคือชินอิจิตัวกระเปี๊ยกที่ถูกเปรียบเปรยดั่งโฮมส์ซึ่งสามารถวางแผนไปยันอนาคตแบบนั้น

 

...ตัวอันตรายที่ควรกำจัดทิ้งเป็นคนแรก... แต่ถึงอย่างนั้นในเมื่อไม่มีคำสั่งและตัวผมเองก็ใช่ว่าจะภักดีกับองค์กรขนาดนั้นจึงยังนิ่งเฉย

 

บางทีแม้ตัวผมจะยังอยู่ในองค์กรแต่ก็ต้องแอบยอมรับว่าผมเข้าข้างพวกเขามากกว่า.. ไม่ใช่ชินอิจิตัวกระเปี๊ยก แต่เป็นทางเดินของชูซังหรืออามุโร่ซัง ในเมื่อชินอิจิเปรียบเสมือนหมากที่ดีซึ่งจะทำให้พวกเขาปลอดภัยหรือได้รับชัยชนะผมย่อมยังไม่ทำลายเขาทิ้งไป.. แม้โอกาสจะมีค่อนข้างมากเลยทีเดียว

 

...อย่างเช่นการจับตัวรันที่เป็นคนสำคัญนักสำคัญหนาของชินอิจิเพื่อแลกกับชีวิตเขาก็ย่อมได้... ผมไม่ใช่พวกคนดีที่เลือกวิธีการ แต่ผมเป็นคนที่สนใจเพียงผลลัพธ์

 

...จะว่าไป... เหตุผลส่วนหนึ่งที่ผมยอมหลับตาข้างหนึ่งเพื่อช่วยปกปิดเรื่องของเขาและเชอร์รี่ที่เป็นเด็กเอาไว้คงเป็นเพราะว่า.. แผนการที่เขาวางเอาไว้เพื่อช่วยชูซัง

 

...ถือเป็นการตอบแทนเล็กๆน้อยๆสำหรับคนเลวอย่างผมที่มอบให้... ผมในตอนนี้กำลังชงกาแฟเล่นอยู่โดยมีหนูทดลองคือชูซังเวอร์ชั่นหนุ่มที่ดูจะอ่อนโยนขึ้นจากเดิมหลายส่วนของสึบารุ..

 

...แต่ผมก็ชอบเขาแบบที่เป็นเขาแต่แรกมากกว่า... แต่ชูซังก็คือชูซัง ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนก็คือแสงสว่างที่ผมหลงใหล.. ฮ่ะๆ

 

พูดแบบนี้ไม่สมกับความมืดอย่างผมจริงๆนั่นแหละ เป็นความมืดที่ถูกแสงสว่างโอบอุ้มจนหลงลืมตัวไป

 

หลังจากเกิดเรื่องขึ้นผมก็คาดเดาได้ไม่ยากว่าชูซังคงเข้าไปช่วยเชอร์รี่โดยมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องของมาซามิ

 

...ก็ชูซังรักมาซามินี่หน่า... และอีกเหตุผลที่ทำให้ผมคิดอย่างนั้นคงไม่พ้นการที่อามุโร่ซังจู่ๆก็กลับมาขอตรวจสอบการตายของชูซังอีกครั้งทั้งๆที่ตอนแรกเมื่อสังเกตปฎิกิริยาของเหล่าคนรอบตัวชูซังก็ใกล้จะขอหยุดเรื่องนี้แล้ว..

 

...การช่วยผู้หญิงคนนั้นของนายทำให้นายเดือดร้อนนะ... เหมือนกับที่ผู้หญิงคนนั้นช่วยคนอื่นจนอามุโร่ซังรู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ยังไงล่ะ..

 

...แต่ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ล่ะก็... เพื่อช่วยชีวิตของคนที่เป็นน้องสาวคนที่นายรัก นายก็คงยังทำมันสินะ.. เอาเถอะ ฝั่งนู่นมีโฮมส์นี่..

 

ชูซังที่กินกาแฟฝีมือผมเข้าไปครู่หนึ่งเขามีสีหน้าบ่งบอกว่ารสชาติมันคงไม่ได้เรื่องตามประสาผมที่กินอะไรพวกนี้ไม่ได้จึงทำมันไม่ค่อยถูกเท่าไหร่นัก..

 

...ครั้งล่าสุดที่ผมยังกินมันได้ก็ตอนที่ผมยังเด็กๆ... ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ไม่เหมาะที่เด็กจะกินมัน จึงไม่แปลกที่ผมไม่เคยรู้รสชาติของสิ่งที่เรียกว่ากาแฟหรืออาหารหลายๆอย่างเลยแม้แต่น้อย..

 

...แต่ผมก็แค่อยากลองทำมันดู... เป็นความรู้สึกที่อยากทำอาหารหรือกาแฟให้คนที่ผมมองว่าสำคัญ มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดแต่ในเมื่อมันไม่ได้ก่ออันตรายอะไรขึ้นมากกว่าที่เป็นอยู่ผมจึงไม่ได้ปฎิเสธความต้องการกระทำของตัวเองไปแม้แต่น้อย

 

ถึงชูซังจะมีสีหน้าที่บ่งบอกว่าไม่ชอบใจในตัวกาแฟนั้นมากแค่ไหน แต่เมื่อพอผมจะเอากาแฟคืนเพราะพอคาดเดาได้ถึงรสชาติของมัน ชูซังก็ไม่ยอมแล้วฝืนกินมันไปจนหมด เขาพูดคล้ายชมออกมาแต่ก็มีติเล็กน้อยว่าควรปรับปรุงรสชาติไม่ให้อะไรมากไปบ้าง..

 

แน่นอนว่าคำแนะนำสำหรับเขาที่มีฝีมือการทำอาหารไม่ได้เรื่องไม่ต่างกับผมย่อมไม่ช่วยอะไรมาก แต่ก็อาจจะดีกว่าให้ผมลองเดาแล้วทำเอาเองทั้งที่แทบลืมไปด้วยซ้ำว่าเกลือมันมีรสชาติอย่างไร

 

ให้ชิมตอนนี้มันก็เป็นเพียงความรู้สึกขยะแขยงที่นำมาก่อนอะไรจนร่างกายทนไม่ไหวแล้วอ้วกมันออกมาอีกเช่นเคย

 

...แต่ตอนที่กินมันผ่านปากของอามุโร่ซังก็ไม่แย่แฮะ... จริงด้วยสิ.. ผมขยับไปจุ๊บปากชูซังเบาๆท่ามกลางสีหน้าตกใจปนอึ้งๆของเขา

 

...รสชาติแย่จริงด้วย... แต่นายก็ยังฝืนกินจนหมด

 

เพราะพวกนายเป็นอย่างนี้ยังไงล่ะ.. ผมถึงได้หวงนักหวงหนา

 

...คิดถึงวันที่ต้องสูญเสียใครไปแม้แต่คนเดียวก็อยากจะเป็นบ้าขึ้นมาเลยล่ะ...

 

ภายหลังจากนั้นไม่นานนัก โซโนโกะก็มาชวนผมไปยังบ้านพักตากอากาศของตัวเองที่มีสนามเทนนิสที่สามารถเล่นได้ตลอดเวลาโดยมีเหตุผลที่ว่าเพื่อชดใช้เรื่องบนขบวนรถไฟด่วนเบลทรีที่ต้องหยุดการทำงานชั่วคราวและเกิดเหตุบางอย่างขึ้นจนทำให้เสียอรรถรส..

 

...เป็นผมที่ควรขอโทษเสียมากกว่า... แต่ถึงไม่ใช่เพราะผมกับพรรคพวกต้องไปล่าเชอร์รี่แล้วล่ะก็สุดท้ายในเมื่อขบวนรถไฟด่วนเบลทรีนั้นมีเจ้าหนูยมฑูตชินอิจิเวอร์ชั่นตัวกระเปี๊ยกอยู่ด้วยแล้วยังไงก็คงต้องเกิดเหตุการณ์พรรณ์นี้ขึ้น

 

"ไม่คิดว่าจะได้เจอพี่อีกนะครับเนี่ย" เสียงของเจ้าหนูชินอิจิตัวกระเปี๊ยกพูดขึ้นโดยเขานั่งอยู่บนตักของรันส่วนผมนั่งอยู่ตรงตำแหน่งข้างคนขับอย่างโคโกโร่ที่โดนยิงยาสลบไปหลายร้อยเข็มแต่ก็ยังไม่รู้ตัวสักที

 

"หนอยเจ้าเด็กบ้าพูดอะไรของแกเนี่ย" แล้วก็ได้รับกำปั้นลูกใหญ่จากมือของโซโนโกะไปจนหัวโนหน่อยๆ

 

...พอภาพเป็นลายเส้นแบบนี้แล้วก็ดูมีอรรถรสสนุกดีแฮะ...

 

แต่ภาพชูซังหรืออามุโร่ซัง.. ให้ตายสิ ทำไมภาพของทั้งสองคนนั้นทั้งๆที่เป็นลายเส้นเหมือนกันแต่กลับยั่วขนาดนั้นนะ..

 

"อะ..โอ้ย เจ็บนะครับพี่โซโนโกะ" รันเองก็ดูจะปลอบเจ้าหนูชินอิจิต่อคลับคล้ายสิ่งที่เรียกว่าพี่ดุกับพี่แทคเบาๆ..

 

...ก็เคยได้ยินมาบ้าง... แต่ไม่เคยได้ร่ำเรียนอะไรแบบนั้นหรอก.. ส่วนมากความรู้ก็มีเท่าที่ศึกษาเพิ่มเติมตามระยะเวลาที่ว่างงานกับสิ่งที่องค์กรในอดีตเคยยัดเยียดมาให้

 

"อ่า.. ไม่ต้องแปลกใจหรอก" ผมเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างที่มักทำเป็นประจำเวลานั่งอยู่บนรถ แต่ก็มีความระมัดระวังในตัวเองชนิดที่ว่าถ้าเจ้าหนูชินอิจิยิงยาสลบมาล่ะก็ยังไงผมก็หลบทันแน่ๆ

 

...นักฆ่าอย่างผมจะให้มาตกม้าตายเพียงเพราะโดนเด็กมอปลายยิงยาสลบใส่เข็มเดียวเหมือนตาลุงแถวนี้มันก็กระไรอยู่นะ...

 

"เราคงจะได้เจอกันอีกนานเลยล่ะ โค-นัน-คุง" ผมพูดพร้อมยกยิ้มหน่อยๆโดยมีเสียงโซโนโกะที่กลืนน้ำลายเสียงดังประกอบฉากหน่อยๆทำให้เจ้าหนูชินอิจิหันมองอย่างสงสัยและสายตาผมมาทางผมด้วยสายตาที่จริงจังขึ้น

 

...ถามว่าผมรู้ได้ไงน่ะหรือ?... ถ้าพวกคุณเชื่อคนง่าย ผมก็ขอตอบว่าญาณทิพย์..

 

...ถ้าตอบแบบคนฉลาดหน่อยก็มองภาพกระจกที่ฉายสีหน้าของเจ้าเด็กนั่นออกมาโดยผมไม่ต้องแม้แต่หันไปมองเจ้าหนูนั่นยังไงล่ะ...

 

"จริงๆแล้วไม่เห็นต้องชดเชยให้เราเลยนะโซโนโกะ" รันพูดขึ้นมาบ้างหลังจากบรรยากาศเงียบลงไปพักหนึ่งโดยมีชินอิจิจ้องมองผมตลอดทางดุจว่าเปลี่ยนใจมารักผมแทนซะแล้ว

 

...เป็นผู้ชายให้คิดแบบนี้ก็น่าขนลุกหน่อยๆ...

 

แต่ไหงมันไม่ยักเกิดกับชูซังและอามุโร่ซังกันนะ.. เป็นเรื่องที่ยากจะได้คำตอบ นี่.. เจ้าหนูโฮมส์ตัวกระเปี๊ยกนี่จะสามารถตอบคำถามนี้ของผมได้หรือเปล่านะ?

 

เป็นเรื่องน่าสนใจไม่น้อยที่ผมจะเอาความลับขององค์กรสักเรื่องหนึ่งมาแลกกับคำตอบข้อนี้กับปากของโฮมส์ผู้ชาญฉลาดอย่างเจ้าหนูนี้...

 

แต่มันก็ไม่ต่างกับการเผยจุดอ่อนของตัวเองให้คนที่เปรียบเสมือนศัตรูอย่างหมอนั้นรู้สักเท่าไหร่

 

"ฮึๆ.. นั่นน่ะเป็นแค่ผลพลอยได้" โซโนโกะพูดตอบรันขึ้นมา "แต่อันที่จริงเราจะไปฝึกเล่นเทนนิสกันต่างหากล่ะ.."

 

...ไม่อยากจะยอมรับอีกครั้ง... เห็นแบบนี้ผมก็เล่นสิ่งที่เรียกว่าเทนนิสไม่เป็นหรอกนะ.. เหตุผลน่ะเหรอ? ไม่เห็นต้องถาม

 

...ผมเป็นอดีตนักฆ่าอิสระไม่ใช่นักกีฬา...

 

"ฝึกเล่นเทนนิสงั้นหรือ มีการแข่งอะไรอย่างนั้นหรือ?" ผมคาดเดาว่าสีหน้าของรันคงติดฉงนน่าดูสังเกตได้จากน้ำเสียงที่ฉายความแปลกใจหรือสงสัยเล็กๆ

 

"ฮึๆ สำหรับฉันมันสำคัญยิ่งกว่าการแข่งสักอีกนะ.." เสียงหัวเราะของโซโนโกะเป็นอะไรที่ผมเริ่มเกลียดชัง..

 

...จะว่าไปตอนนั้นถึงแม้เพียงเฉียดๆแต่ผมก็มั่นใจว่ายิงโดนขาเชอร์รี่ไปแน่ๆ... แต่มองไปยังตัวเด็กสาวคนนั้นกลับไม่พบร่องรอยที่ว่านั่นแม้แต่นิดเดียว

 

ผมว่านี่คงเป็นหนึ่งในสิ่งที่เจ้าหนูน่าจะไม่คาดเดาเอาไว้แน่ เพราะงั้นมันคงไม่ใช่เลือดปลอมหรือเลือดคนอื่นที่ติดเอาไว้.. เป็นไปได้ว่าคนที่ปลอมตัวเป็นเชอร์รี่ตอนนั้นจะเป็นคนอื่นซะมากกว่า..

 

...คนที่ปลอมตัวเป็นคนอื่นได้ในเรื่องนี้หลักๆแล้วมีไม่กี่คน...

 

'ขบวนรถไฟนี้ออกเดินทางเพื่อทดสอบก่อนการจัดแสดงอัญมณีน่ะ' ประโยคพูดของโซโนโกะที่ผมเคยถามเล่นๆเพื่อเอาเป็นข้อมูล ณ ตอนหลังจากช่วงที่เกิดเหตุการณ์นั้นวนรูทดังขึ้นมาในหัว

 

...อาจเป็นคิดที่มาดูลาดราวของขบวนรถไฟด่วนเบลทรีที่เขาต้องลงมือโจรกรรม... อืม.. น่าสนุกดีนี่หน่า มายุ่งเรื่องของคนอื่นแบบนี้ก็น่าโดนสั่งสอนสักหน่อย ถึงจะใช้ปืนยิงไปแล้วบ้างก็เถอะ

 

...ผมจะรอเล่นกับนายล่ะกัน พ่อจอมโจรรัตติกาลสีขาว...

 

ไม่นานนักรถที่โคโกโร่ขับก็มาถึงจุดหมายโดยสวัสดิภาพ ส่วนเรื่องของโซโนโกะที่ชวนพวกเรามาที่นี้แล้วมีผลพลอยได้จากที่ผมจับใจความแล้วก็เกี่ยวเนื่องกับเรื่องที่ผู้ชายคนหนึ่งเขาชวนเธอไปเล่นเทนนิส ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกจะชื่อว่าเคียวโกขุ..

 

แล้วด้วยความที่โซโนโกะเป็นสมาชิกชมรมเทนนิสจึงจะไปเล่นกับผู้ชายที่ว่าคนนั้นอย่างอ่อนๆไม่ได้..

 

...คลับคล้ายเรื่องของศักดิ์ศรี?... หรือการไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้คนที่เรารักเห็น..

 

...ไม่เข้าใจเท่าไหร่นัก... หรือผมอาจจะเข้าใจมันอย่างดีแต่กลับหลงลืมเรื่องพรรณ์นั้นไปหมดแล้วก็ได้

 

...เรื่องของเธอคนนั้นก็ตายไปแล้ว... ผมเองก็ควรหยุดคิดถึงเธอด้วยเช่นกัน

 

แสงสว่างที่ผมสูญเสียไปอย่างที่ไม่มีวันได้กลับมา.. เพราะอย่างนั้นแสงสว่างที่ยังอยู่กับผมอย่างเขาทั้งสองคน ผมจึงหวงนักหวงหนาแล้วแทบพร้อมจะกักขังเอาไว้เพียงเพราะอยากให้เขาเป็นของผม

 

แต่พอคิดถึงรอยยิ้มเหล่านั้นแล้วก็หยุดความคิดที่บิดเบี้ยวต่างๆของผมลงได้อย่างง่ายดาย

 

...แสงสว่างมักทำให้ความมืดไม่เป็นตัวของตัวเองได้อยู่เสมอ...

 

นี่สินะ.. โค๊ชพิเศษที่โคโกโร่ว่า.. ผมกอดอกขณะมองไปยังร่างของชายหนุ่มผิวสีคนหนึ่งที่ตีเทนนิสอย่างชำนาญ..

 

...ก็พอจะเดาได้อยู่หรอกว่าชูซังหรืออามุโร่ซังดูเป็นคนที่เฟอร์เฟ็คไปเกือบทุกอย่าง...

 

...อามุโร่ซังเองก็ดูมีเสน่ห์จริงๆ...

 

"สุดยอดไปเลยคุณอามุโร่" รันกับโซโนโกะพูดอะไรสักอย่างที่ผมฟังแล้วไม่ค่อยเข้าใจ.. น่าจะเป็นชื่อของคนๆหนึ่งด้วยล่ะนะ.. แล้วก็ตบมือแปะๆ

 

"ผมไม่ได้เล่นมาตั้งแต่ม.ต้นแล้วล่ะครับ.. อายจัง" อามุโร่ซังพูดพร้อมยิ้มๆแล้วสายตาที่จ้องมองมาทางผมเป็นพิเศษ..

 

"เก่งมากเลยครับ อามุโร่ซัง" ผมพูดออกมาไม่ดังนักเนื่องด้วยสายตาของอามุโร่ซังที่จ้องมองมาทางผมคล้ายต้องการคำชมอย่างที่พวกรันพึ่งพูดไป

 

...เหมือนมีหูหางงอกออกมาเลย... น่ารักชะมัด.. อยากอุ้มไปเก็บไม่ให้ใครเห็นเลย ผมกอดอกตัวเองแน่นขึ้นอีกอย่างข่มใจ

 

"ตอนที่ฉันได้ยินมาว่านายเป็นแชมป์รุ่นจูเนียร์จากร้านปัวโรต์น่ะ ฉันตกใจไปเลย" โคโกโร่พูด มีเรื่องแบบนั้นด้วยเองสินะ..? อา.. คงเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนเข้าร่วมองค์กรนั่นแหละ ตอนนั้นผมเองก็ยังไม่ค่อยรู้จัก ไม่สิ ยังไม่รู้จักอามุโร่ซังด้วยซ้ำ

 

"ครับ ผมบาดเจ็บที่ไหล่ขวา.. หลังจากนั้นก็เลยเสิร์ฟได้ไม่ค่อยดีเท่าที่ควรน่ะครับ แต่ว่า.. ถ้าการสอนคงไม่เป็นไรหรอก" ผมมองเขาด้วยสายตาติดเป็นห่วงอยู่เล็กน้อย.. พยายามไม่แสดงออกมาจนเกินไปให้คนที่ฉลาดเกินมนุษย์แถวนี้เห็น

 

"ผมเป็นแค่ไข้หวัดเท่านั้นแหละครับ เดี๋ยวสัปดาห์หน้าผมจะกลับไปทำงานที่ร้านปัวโรต์ต่อ.." ผมนวดมือตัวเองเบาๆจนเกิดเสียงขึ้นมาเรียกสายตาจากคนที่ขยับเข้าไปใกล้รันมากเกินไปให้หันมามองผมอย่างง่ายดาย

 

...ไม่สบอารมณ์จริงๆ...

 

คนที่มุงดูอามุโร่ซังมากมายนี่ก็ด้วย.. ไม่สบอารมณ์จริงๆ

 

...อยากฆ่ามันทิ้งให้หมด... เหมือนผมจะปล่อยจิตสังหารมากไปหน่อยรันจึงมองแล้วยิ้มแห้งๆพร้อมกับเจ้าเด็กตัวกระเปี๊ยกที่ดูจะหวาดกลัวผมขึ้นมาในขณะที่อามุโร่ซังและโซโนโกะที่ไม่รู้ว่ารู้สึกตัวช้าหรืออะไรก็ยังคงปรกติอยู่เช่นเคย..

 

โคโกโร่ก็ด้วย.. แต่ดีหน่อยที่พวกคนที่มุงดูอามุโร่ซังเหมือนจะรับรู้ถึงกระแสความไม่พอใจจากตัวผมได้จึงล่าถอยออกไปมากพอสมควรทำให้ความหงุดหงิดของผมลดลงไปได้บ้าง

 

...แต่ต้นเหตุที่ยังคงดูคุยแล้วยิ้มไปกับโซโนโกะเหมือนจะไม่รับรู้เลยแฮะ... เป็นภาพที่ทำให้ผมอารมณ์เริ่มขึ้นอย่างง่ายดาย

 

"อะ...เอ่อ..รินะ.. เป็นอะไรรึเปล่า.." รันพูดขึ้นพร้อมเหงื่อตกอาจด้วยเพราะอากาศที่ร้อน...

 

"แค่อากาศร้อนเลยไม่สบอารมณ์น่ะ" ผมตอบกลับไปด้วยอารมณ์ที่เย็นขึ้นทำให้บรรยากาศเริ่มดีขึ้นตามมา รันที่เห็นผมตอบอย่างนั้นพร้อมกระแสบรรยากาศรอบตัวผมที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจึงพยักหน้าแล้วกลับไปคุยกับเจ้าหนูชินอิจิตัวกระเปี๊ยกให้ออกไปจากตรงนี้เพราะว่าตรงนี้อันตรายอาจจะโดนลูกหลงเอา

 

"ที่อันตรายน่ะ.." เจ้าหนูกำลังจะพูดเหมือนว่าสิ่งที่อันตรายควรเป็นพวกผมซะมากกว่าแต่อามุโร่ซังก็พูดเสียงดังขึ้น

 

"ระวัง!.." อามุโร่ซังพูดขึ้นพร้อมกับตัวผมเองที่ร่างกายขยับหลบไปตามสัญชาติญาณที่ติดตัวมาเมื่อรับรู้ว่ามีอะไรเข้ามาใกล้ขึ้นมาด้วยความเร็วสูงที่คาดว่าเกิดจากการเหวี้ยง..

 

แต่ผลของมันทำให้ดูเหมือนการที่ผมหลบแล้วไม้เทนนิสอันนั้นจะไปโดนหัวโตๆของพ่อหนุ่มนักสืบมอปลายร่างเด็กประถมซะแทน..

 

...สมองฉลาดๆนั่นจะกระทบกระเทือนหรือเปล่า?... ไม่ได้แอบจิกกัดเพราะเกรดในชั้นเรียนไม่ดีหรอกนะ..

 

อีกอย่างถึงเกรดไม่ดี.. แต่อย่างน้อยก็ทำงานมีเงินเก็บไม่ต้องไปขอใครล่ะนะ.. ถึงไม่ใช่งานที่ดีก็เถอะ..

 

...เจ้าเด็กนั่นสลบไปซะแล้ว... อามุโร่ซังวิ่งเข้าไปใกล้อย่างรวดเร็วแล้วทำท่าจะอุ้ม แต่ผมไม่รู้อะไรดลใจอาจเพราะความหงุดหงิดแสงแดดที่จู่ๆก็เพิ่มขึ้นมาทำให้ฉวยแย่งร่างของเจ้าเด็กชอบวิ่งหาเรื่องนี้มาอยู่ในอ้อมอกตัวเองซะก่อน

 

...ไม่สบอารมณ์จริงๆ... ตัวของเจ้าชินอิจิเวอร์ชั่นเด็กกระเปี๊ยกถือว่าค่อนข้างหนัก แต่ก็ไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงมนุษย์ทดลองอย่างผมไปไกลสักเท่าไหร่

 

----------------------------------------------------------------

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 188 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

246 ความคิดเห็น

  1. #227 Jecelyn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2563 / 22:44
    น้องหวงไม่ไหวเเบ้ววว เเสงของน้องใครมองตาย!
    #227
    0
  2. #148 For_Mr-Loki (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 12:24

    หมั่นไส้อามุโร่ เชียร์โคนันค่ะ!!!! แต่ชินอิจิคู่กับรันนิ.....แต่โคนันไม่เกี่ยว(?) !!!! แปลว่าไม่ได้ดูถึงตอนนี้หรอ? หรือแค่จำไม่ได้ แต่รอตอนปะทะคิดอยู่น้าาาา (หวังว่าจะไม่สอยพี่คิดจากบนฟ้าจนล่วงเป็นนกปีกหัก)


    ยิ่งแสงสว่างมาเท่าไหร่ เงายิ่งเข้มขึ้นมากเท่านั้น แต่มันก็ต้องมีวัตถุให้เกิดเงาอ่ะนะ ไม่งั้นเงาจะหายไป

    #148
    3
    • #148-2 zeroyaoi3(จากตอนที่ 23)
      20 มิถุนายน 2563 / 13:17
      น่าทำตามในวงเล็บมาก
      #ยิ่งห้าม=ยิ่งยุ---
      #148-2
    • #148-3 For_Mr-Loki(จากตอนที่ 23)
      20 มิถุนายน 2563 / 19:45
      เอ๋ เอ่อ... คือว่า.... //ทำหน้าลำบากใจ ภายในแสยะยิ้ม
      #148-3
  3. #147 chuthamat2210 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 23:31
    ทำไมรู้สึกเชียคู่วะ555
    #147
    1
    • #147-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 23)
      20 มิถุนายน 2563 / 13:17
      ถถถ.
      #147-1
  4. #146 ผีเสื้อมายาสีแดง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 23:06
    อรั้ยยย หึงหวง สะกดงี้นะลูก!
    #146
    1
    • #146-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 23)
      20 มิถุนายน 2563 / 13:17
      อากาศมันร้อนต่างหาก!//เดินหนี
      #146-1
  5. #145 581412 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 22:36
    น้องหวงมากแม่ ของฉันใครอย่ารึอาจ555555
    #145
    1
    • #145-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 23)
      20 มิถุนายน 2563 / 13:18
      อีกนิดจะยันแล้ว---
      #145-1
  6. #144 โยชิน่อน (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 22:32
    น้องไหน้ำส้มแตก5555555
    #144
    1
    • #144-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 23)
      20 มิถุนายน 2563 / 13:18
      น่าจะพังไปหลายไห
      #144-1
  7. #143 NutwaraSirikhate (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 22:17
    น้องเขาหวงของเขา
    #143
    1
    • #143-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 23)
      20 มิถุนายน 2563 / 13:18
      ❤❤❤❤.
      #143-1
  8. #142 polytome (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 22:16
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #142
    1
    • #142-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 23)
      20 มิถุนายน 2563 / 13:18
      ขอบคุณนะคะ
      #142-1
  9. #141 shino13 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 22:16
    น้องหึงละสิ
    #141
    1
    • #141-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 23)
      20 มิถุนายน 2563 / 13:19
      อากาศร้อนต่างหาก//คนผู้รู้สึกว่าอากาศมันช่างร้อนกล่าว
      #141-1