Conan Story's Tenchirina Yaoi

ตอนที่ 14 : Story : XIII ก้าวเรียน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,938
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 257 ครั้ง
    29 พ.ค. 63

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"..กริ้ง!~" ร่างโปร่งของชายหนุ่มวัยรุ่นที่แต่เดิมนั้นเปลือกตาปิดลงแล้วกุมมือประสานกันหลับอย่างเงียบสงบไร้ซึ่งเสียงกรนมีเพียงหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงบ่งบอกว่ายังมีชีวิตอยู่ค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆเมื่อได้ยินเสียงกริ่งประจำห้องพักบ่งบอกว่ามีคนมาหา

 

---------------------------------------------

 

 

Talk's Tenchirina

 

อย่างที่ผมเคยบอกว่าผมเป็นคนขี้เซาเอาซะมากๆ.. ซึ่งถึงแม้จะเป็นนักฆ่าแต่มันไม่ได้หมายความว่าผมจะต้องตื่นเร็วเลย.. แต่ก็ยอมรับว่าหูผมไวต่อเสียงแม้กระทั่งยามหลับทำให้สามารถสะดุ้งหรือลืมตาตื่นขึ้นมาง่ายๆถ้าได้ยินเสียงที่ในหัวผมไม่คุ้นเคยหรือคิดว่าจะได้ยินยามหลับ

 

ผมขยับกายอย่างไม่เร่งรีบนัก ห้องของผมเองมีคนรู้อยู่เพียงอามุโร่ซังเท่านั้นในตอนนี้ที่ผมบอกไป.. เนื่องจากพึ่งเช่ามานั้นจึงไม่แปลกที่คนในองค์กรหรือหลายๆคนยังไม่รู้สถานที่

 

...ผมส่องตาแมวมองแล้วก็พบว่าเป็นอามุโร่ซังนั่นเอง... เมื่อตรวจสอบขั้นพื้นฐานเสร็จแล้วผมก็ยอมเปิดประตูให้ง่ายๆพลางหรี่ตามองอีกฝ่ายเล็กน้อย

 

"อรุณสวัสดิ์ครับ รินะ" อามุโร่ซังยิ้มอบอุ่น เมื่อมองตรวจสอบอีกฝ่ายประมาณหนึ่งจึงตัดสินใจว่าคงไม่ใช่ใครปลอมตัวเป็นอามุโร่ซังหรอก

 

...ก็ที่สำคัญมีไม่กี่คนที่รู้ว่าอามุโร่ซังเวลาอยู่กับผมสองคนจะเรียกว่ารินะนี่หน่า... แถมรอยยิ้มแบบนี้น่ะ.. ต่อให้เป็นตัวปลอมก็คงไม่มีทางปลอมให้เหมือนได้..

 

รู้ตัวอีกทีก็เผลออมยิ้มตามรอยยิ้มอันอบอุ่นของอีกฝ่ายไปซะแล้ว

 

...นายทำให้ผมยิ้มเก่งนะจังอามุโร่ซัง...

 

"ขอโทษที่รบกวนยามเช้านะครับ" อามุโร่ซังที่สังเกตถึงชุดและรับรู้ถึงความขี้เซาของผมพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ผมมักเห็นเขายิ้มให้ผมและคนอื่นบ่อยๆ..

 

...อา.. ยามเช้าเป็นเวลาที่หงุดหงิดง่ายคืออย่างนี้เองสินะ...

 

"ไปอาบน้ำเถอะครับ" อีกฝ่ายลูบหัวผมเบาๆ หลังจากวันหนึ่งที่อยู่ด้วยกันมานานแล้วเขาเคยลูบหัวผมแล้วผมไม่ได้ว่าอะไรหลังจากนั้นเขาก็มักจะลูบหัวผมบ่อยๆ

 

"อ่า.." ผมขานรับก่อนค่อยๆถอดเสื้อออกก่อนเป็นอามุโร่ซังที่หยุดมือผมแล้วอุ้มผมไปห้องน้ำดีๆด้วยใบหน้าแดงก่ำ.. ...อามุโร่ซังตัวจริงๆแน่ๆเลย... :)

 

ขณะที่ผมกำลังอาบน้ำอยู่ก็ได้ยินเสียงคนเดินมาหน้าประตูห้องน้ำก่อนตามด้วยการเคาะประตูและน้ำเสียงนุ่มๆของอามุโร่ซังที่บอกว่าวางเสื้อผ้ากับผ้าขนหนูไว้ที่บนโต๊ะหน้าห้องน้ำ ผมอมยิ้มหน่อยๆ เมื่อชำระล้างร่างกายจนเสร็จ.. แต่ถึงตัวจะสะอาดขึ้นและมือไม่มีสีแดงของเลือดแล้วก็ตาม..

 

...แต่ความจริงที่ว่ามือคู่นี้เคยเปื้อนเลือดมาแล้วย่อมไม่เปลี่ยนไป...

 

ผมเช็ดตัวและใส่เสื้อผ้าที่อามุโร่ซังเลือกมาให้จากข้างในตู้เสื้อผ้าของผม เมื่อผมจัดการตัวเองเรียบร้อยก็นำผ้าขนหนูไปตากดีๆที่ราวตากผ้า

 

ชุดที่อามุโร่ซังเลือกให้ผมจัดเป็นชุดเรียบร้อยค่อนไปทางมิดชิด.. อา.. ยังชอบเลือกชุดมิดชิดที่สุดในตู้ให้ผมใส่ตลอดเลยนะอามุโร่ซัง

 

"เสร็จแล้วหรือครับ.." อามุโร่ซังอยู่ในท่าที่ปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกจนเผยให้เห็นแผ่นอกอีกฝ่าย

 

"หื้ม.. ทำอะไรน่ะ..." ผมมองด้วยสายตาพร้อมขย้ำอีกฝ่าย

 

"ตอนนี้ตอนเช้าไม่ใช่เหรอครับ.." อีกฝ่ายพูดพร้อมเอียงคอหน่อยๆ ผมขยับเท้าเข้าไปใกล้แล้วกอดเอวไว้หลวมๆพร้อมยื่นหน้าไปเลียแล้วกัดคออีกฝ่ายก่อนตามด้วยการฝังเขี้ยวเข้าไปเพื่อดูดเอาเลือด "อะ..อึก.." มือของอีกฝ่ายที่มักเอามาลูบหัวของผมเป็นพิเศษเวลาที่ผมกัดเขา.. ซึ่งมันช่วยทำให้ผมสงบและไม่เผลอดูดเลือดจนเขาหน้ามืดเกินไปเสมอ

 

เมื่อผมดูดเลือดเขาพอเป็นพิธีไม่ให้เขาเป็นห่วงที่ผมไม่ยอมกินอะไรแล้วผมก็ค่อยๆถอนเขี้ยวออกแล้วเลียเบาๆเอาเลือดที่ติดอยู่ตามรอบรอยแผลออกเบาๆ ...แต่ผมไม่ใช่แวมไพร์ ทำให้น่าเสียดายที่แผลมันไม่หายไปด้วย...

 

...ผมมองลำคอของอามุโร่ซังที่มีรอยของผมอยู่... ตอนนี้ผมเองก็พึ่งรู้ว่าตัวเองชอบละเมอกัดคนใกล้ๆตอนหลับ.. ซึ่งผมไม่เคยรู้มาก่อนว่าผมเป็นแบบนั้นเพราะไม่เคยนอนร่วมเตียงกับใครยกเว้นชูซังกับอามุโร่ซัง

 

อา.. ยอมรับหน่อยๆว่าที่กัดอามุโร่ซังไปเพราะเขาดูยั่วมากๆไม่ใช่แค่เพราะกินเลือดเป็นพิธีอย่างเดียว ...ความอดทนผมนี่มันต่ำชะมัดเลย...

 

ผมเผลอลูบรอยแผลที่เกิดจากฝีมือผมเบาๆ อามุโร่ซังหน้าแดงๆหน่อยๆอาจเพราะมือผมเฉี่ยวโดนบ้างส่วนไปเล็กน้อย

 

ฮ่ะๆ.. น่ารักจัง

 

"รินะ.. เธอหน้าแดงล่ะ" อา.. ผมเอามือจับหน้าตัวเองเบาๆ

 

"สงสัยอากาศมันร้อนน่ะ.." ร้อนจริงๆนะ ผมรู้สึกหน้ามันร้อนไปหมดเลย ผมพูดพร้อมหันหน้าหนีไปทางอื่นหน่อยๆ.. พอหันหน้าหนีขึ้นมาแล้วก็รู้สึกคลายร้อนขึ้นได้บ้าง..

 

แต่พอเห็นสายตาอามุโร่ซังที่ดูวาวระยับแล้วก็อดรู้สึกร้อนตามใบหน้าอีกไม่ได้.. ให้ตายสิ..

 

"แล้วนายมาปลุกอะไรผมตั้งแต่เช้างั้นหรือ..?" ถ้าเป็นคนอื่นผมอาจโมโหเอาซะหน่อยที่มาปลุกยามเช้ามากๆชนิดที่ว่าผมเหลือบไปมองนาฬิกาแล้วยังพึ่งราวๆ7โมงเอง.. เสียเวลาอยู่กับการอาบน้ำและก็กินนานพอสมควรแปลว่าอีกฝ่ายย่อมมาปลุกผมเร็วกว่านั้นมาก

 

"อ่า.. เบลม็อทวานให้พาเธอไปส่งโรงเรียนน่ะ รินะ" รอยยิ้มอ่อนโยน.. ทำไมครู่หนึ่งผมเผลอคิดไม่ดีกันนะ.. ให้ตายสิ ร้อนหน้าชะมัดเลย..

 

"จัดการเรื่องเสร็จแล้วงั้นหรือ" เร็วกว่าที่ผมคิด แต่อย่างเบลม็อทเองผมว่าก็คงไม่ใช่เรื่องยากอะไรสำหรับเธอนักหรอก.. แล้วอีกอย่างบนโลกใบนี้.. ...หลายอย่างสามารถใช้เงินแลกมันได้...

 

แต่ก็มีหลายอย่างที่เงินไม่สามารถเติมเต็มมันได้เลย.. ไม่ได้เลย.. ...อย่างเช่นชีวิตของสก็อตที่เสียไป...

 

รู้สึกตัวอีกทีอามุโร่ซังก็ลูบหัวจนผมได้สติอีกครั้งหนึ่ง.. แม้จะผ่านมานานแล้วและถึงดูผมจะไม่ใส่ใจเรื่องของสก็อตมากเท่าอามุโร่ซัง..

 

...แต่ก็ใช่ว่าความรู้สึกผมจะไม่เศร้าหรือคิดถึงเขาที่เหมือนพี่ชายของผมเลย...

 

ถึงเป็นคนเลือดเย็น.. แต่กลับไม่เคยลืมเขาลงได้เลย.. ยังจำได้ถึงความทรงจำวันวาน.. แล้วอามุโร่ซังที่เป็นคนอ่อนโยนขนาดนี้จะเจ็บปวดขนาดไหนกันนะ..

 

รู้สึกตัวอีกรอบก็เผลอกอดอามุโร่ซังไปซะแล้ว.. อา.. เหมือนผมจะรู้สึกสงสารอามุโร่ซังนะ.. แต่กลับเป็นฝ่ายที่ได้รับรอยยิ้มอบอุ่นนั่นจนเหมือนถูกปลอบไปเองซะได้

 

อามุโร่ซังคล้ายเป็นแสงสว่างเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...ตอนนี้ความมืดอย่างผมรู้สึกเหมือนมีแสงสว่างเล็กๆที่โอบอุ้มเอาไว้...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผมอยู่บนรถสีขาวของอามุโร่ซัง.. ช่างสงบสุขจัง..

 

ถ้าจำไม่ผิด.. มันเป็นสิ่งที่ในตอนเด็กๆผมโหยหามันใช่ไหม? สายตาของผมจดจ้องไปยังเขา.. แสงสว่างอันอบอุ่นของผม

 

อีกฝ่ายเห็นสายตาของผมก็หันมายิ้มให้เหมือนที่ชอบทำบ่อยๆ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หลายครั้งผมก็เผลอหลุดยิ้มตามเขาเช่นกัน

 

แต่เขาว่ากันว่า ...ความสงบสุขย่อมอยู่กับเราไม่นานย่อมเป็นเรื่องจริง...

 

ความมืดอย่างไรเสียก็ย่อมเป็นความมืด เป็นวลีหนึ่งที่ผมเคยได้ยินหรือโดนกรอกหูมาพอๆกับคำว่าคนอย่างผมย่อมไม่เหมาะกับแสงสว่าง

 

เมลล์จากท่านผู้นั้นดังขึ้นมาอีกครั้งพลันเปลี่ยนบรรยากาศสำหรับผมไป..

 

"อามุโร่ซัง.." ทำไมเสียงผมถึงแปลกไปนะ.. "ดูเหมือนการพาผมไปโรงเรียนวันนี้คงต้องล้มเหลวแล้วล่ะ ฮ่ะๆ" ปรกติผมหัวเราะแบบนี้ด้วยงั้นหรือ..

 

...ผมรู้สึกแปลกใจตัวเองจังเลย...

 

"ทำไมล่ะ.." อามุโร่ซังก็ดูงงๆถึงแม้คนช่างสังเกตอย่างเขาคงพอเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้างแล้วก็ตาม

 

"อ่า.." ผมชูโทรศัพท์ที่พึ่งปิดหน้าจอไปขึ้นให้เขาดู "ภารกิจน่ะ.. ดูเหมือนจะเป็นภารกิจยาวประมาณหนึ่งนะ.. คงอีกสักพักถึงจะได้กลับมาเรียน.."

 

"ขอโทษนะ นายดูตั้งใจแท้ๆ.." ในความทรงจำของผมเหมือนมีครั้งหนึ่งที่อามุโร่ซังเคยพูดกับผมว่าอยากเห็นผมไปเรียนและมีเพื่อนเหมือนเด็กคนอื่นๆ.. ชูซังก็เหมือนจะคิดอย่างนั้น..

 

เอ.. แล้วสรุปที่ผมเลือกจะเรียนน่ะ.. เป็นเพราะความสนุกหรือเพราะทั้งสองคน..คนสำคัญของผมกันนะ

 

ฮ่ะๆ.. แต่ผมคงทำให้ผิดหวังอีกจนได้

 

"ไม่ใช่ความผิดรินะซะหน่อยนี่" รถหยุดจอดลงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ นิ้วเรียวของอามุโร่ซังอยู่แถวๆข้างแก้มผม อา.. เช็ดเหงื่อให้เหรอ..

 

...ใจดีจังนะ... แต่อากาศก็ไม่ร้อนนะ.. ทำไม...มันถึงยังไหลไม่หยุดเลยล่ะ.. เหงื่อที่ออกมาจากตาน่ะ..

 

ฮ่ะๆ.. อย่ามองแบบนั้นสิ.. ผมเปล่าซะหน่อย.. ผมไม่ได้ร้องไห้นะ..

 

...คนอย่างผมจะร้องไห้ไปทำไมกันล่ะ...

 

---------------------------------------------

Story's Tenchirina

อามุโร่ซังก็ยังคงอ่อนโยนอยู่เสมอ..

รอยยิ้มของเขาเป็นสิ่งที่ผมเห็นแล้วคิดว่าคงไม่มีใครที่สามารถเสแสร้งแสดงเหมือนได้

ต่อให้คนที่จะพยายามแสดงมันจะเป็นเบลม็อทหรือใครที่มีความสามารถขนาดไหนก็ตาม...

---------------------------------------------

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 257 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

246 ความคิดเห็น

  1. #240 ราดีนซิส ลีอา (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 มกราคม 2564 / 19:00
    งือ~~~สงสารย้อง
    #240
    0
  2. #218 Jecelyn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2563 / 18:25

    ฮือออออน้องงงง ขมขื่นมากเลยอะ
    #218
    0
  3. #80 klki (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 06:22

    ฮืออออ ต่อคร้าาา รออ่านตอนต่อไปอยู่น้าาา สนุกมากๆเลยคร้า
    #80
    0
  4. #79 Cuj27eja (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 18:25
    ฮือๆ น้องงงงงงงงงงงงงงง
    #79
    0
  5. #77 ชนีผู้ผ่านทาง-ท่านโบกิบันไซ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 20:54

    น้องดูเป็นผู้เป็นคน--- เอ้ย มีความรู้สึกอื่นๆมากขึ้นแล้ว ฮึบๆนะคะ คนเก่ง

    #77
    0
  6. #76 polytome (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 16:17
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังให้นะคะ
    #76
    0
  7. #75 Barnab_y (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 16:16
    เหมืนอเผลอความต้องการอีกด้านหนึ่งของน้องออกมาอ่ะ ซึ้งค่ะ!
    #75
    0
  8. #74 Fralele (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 15:13
    น้องงงง ฮึบๆนะค้าบบบบ
    #74
    0
  9. #73 shino13 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 15:08

    มันเศร้าาาา
    น้องมีความรู้สึกแล้ววว
    #73
    0
  10. #72 latent1999 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 14:45
    น้องงงงงง
    #72
    0
  11. #71 สายน้ำสายหนึ่ง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 14:32
    น้องงงงอย่าร้องงงง
    #71
    0