Conan Story's Tenchirina Yaoi

ตอนที่ 13 : Story : XII ก้าวมายังเทนชิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,929
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 251 ครั้ง
    25 พ.ค. 63

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างกายของผมขยับไปยังบาร์ประจำองค์กรสีดำแห่งนี้ เมื่อผมนั่งลงตรงเคาท์เตอร์โดยข้างๆมีอามุโร่ซังกับเบลม็อทที่พวกเขานัดเจอกันสำหรับพูดคุยเรื่องงาน ริมฝีปากของผมอ้าออกก่อนจะค่อยๆเอ่ยปากสั่งเหล้าเบอร์เบิ้นกับบาร์เทนเดอร์ซึ่งเป็นสมาชิกระดับล่างขององค์กร.. เบอร์เบิ้นที่คุยกับเบลม็อทอยู่หันมามองผมและเมื่อบาร์เทนเดอร์คนนั้นส่งแก้วที่ใส่เบอร์เบิ้นเอาไว้แล้วมาให้ผม ผมก็กระดกเพื่อดื่มมันทันที..

 

---------------------------------------------

 

 

 

Talk's The author

 

นัยน์ตาสีฟ้าเบิกกว้างขึ้นในขณะจ้องมองไปยังเรือนร่างโปร่งซึ่งกำลังดื่มเหล้าเบอร์เบิ้นอยู่

 

...ทั้งๆที่กินอะไรไม่ได้นอกจากเลือดและน้ำเปล่า... แทบทันทีที่มือผิวสีของเจ้าของร่างสูงซึ่งแววตาฉายไปด้วยความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัดก็กระชากมือที่จับแก้วเหล้าไว้แน่น

 

คนที่ถูกกระชากข้อมือแถมบีบจนเป็นรอยแดงไม่แสดงสีหน้าเจ็บปวดหรือสะทกสะท้านใดๆ แก้วที่มีเหล้าเบอร์เบิ้นนั้นกระเซ็นออกมาเล็กน้อยแต่ก่อนที่เจ้าของร่างนัยน์ตาสีแดงนั้นจะได้หยิบมันขึ้นมาดื่มอีก ร่างสูงเรือนผมสีออกไปทางบลอนด์ก็หยิบเอาแก้วเหล้านั้นขึ้นมาแย่งดื่มจนหมด..

 

เมื่อเบอร์เบิ้นดื่มในเหล้าแก้วนั้นจนหมดแล้วเขาก็ค่อยๆวางแก้วเหล้านั้นลง แววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงและดุก็อ่อนลงก่อนที่ข้อมือแกร่งซึ่งมีเส้นเลือดขึ้นตามประสาคนออกกำลังกายและทำงานหนักก็ขยับไปลูบข้อมืออีกฝ่ายเบาๆ ครู่หนึ่งนัยน์ตาสีฟ้านั้นฉายความรู้สึกผิดออกมา

 

"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ..?" เจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าเอ่ยออกมาอย่างเป็นห่วงปนรู้สึกผิดอย่างชัดเจนอยู่ในน้ำเสียง

 

"เปล่า.." ร่างของคนที่ทำให้เป็นห่วงเพียงตอบกลับอย่างนั้นด้วยน้ำเสียงเบาๆ

 

"ปรกติคุณไม่ดื่มเหล้านี้.." ...และดื่มไม่ได้... ร่างสูงที่ยังคงกุมมืออีกฝ่ายไว้เบาๆเอ่ยพูดขึ้นโดยละเว้นประโยคหนึ่งเอาไว้ในใจ

 

"พวกเธอนี่นะ.." แต่ก่อนที่ร่างโปร่งซึ่งถูกจับมือเอาไว้จะตอบคำถาม ร่างของสตรีเพียงคนเดียวที่นั่งหน้าเคาท์เตอร์กลับเอ่ยแทรกขึ้นซะก่อน "..เธอยังเป็นห่วงเขามากเหมือนเดิมเลยนะ เบอร์เบิ้น"

 

"อย่ามาสนใจเรื่องของผมเลย เบลม็อท" ร่างที่มีนัยน์ตาสีฟ้าเพียงคนเดียวในบาร์แห่งนี้ซึ่งครอบครองโค๊ดเนม 'เบอร์เบิ้น' อยู่พูดขึ้นกับหญิงสาวที่ยกยิ้มไม่น่าไว้วางใจ

 

"ถ้าไม่บอก... ฉันคงคิดว่าเธอชอบแอ๊บซินธ์ซะแล้ว" หญิงสาวเจ้าของชื่อที่ถูกเรียกว่า 'เบลม็อท' พูดด้วยน้ำเสียงติดหยอกล้อพร้อมค่อยๆลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่ตนนั่งอยู่ โดยเจ้าของชื่ออีกคนที่ถูกกล่าวในบทสนทนานั้นยังคงนั่งเงียบมองมือของตนเองซึ่งถูกเบอร์เบิ้นกุมเอาไว้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย.. แต่หากสังเกตดีๆจะพบว่าบนใบหน้าของเขาอย่างบริเวณแก้มนั้นขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย

 

...แต่ก็ไม่อาจแยกได้ว่าเพราะฤทธิ์เหล้าหรือ..โมโห?...

 

"เธอเองก็หวงมากกว่าที่ฉันคิดนะเนี่ย" หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้ชายหนุ่มเรือนผมสีดำแล้วจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาราวกับกระซิบแต่ก็เน้นย้ำในบางคำ "เบอร์เบิ้นที่ได้กลับไปเป็นของเธอคงดีใจมาก" คราวนี้ประโยคที่น้ำเสียงกลับเป็นปรกติด้วยระดับความดังที่เพียงพอให้ชายหนุ่มผมบลอนด์ข้างๆได้ยินด้วยซึ่งได้รับปฎิกิริยากลับมาคล้ายโมโหและไม่พอใจจากประโยคที่เธอพูด

 

...ดูสิ โมโหจนหน้าแดงอย่างกับเขินแหน่ะ... ร่างโปร่งของสาวเบลม็อทมองใบหน้าแดงก่ำของคนที่ทำท่าไม่พอใจพร้อมหัวเราะออกมา

 

"ฉันหมายถึงไปเป็นของแอ๊บซินธ์ในแง่การทำงานน่ะ" หญิงสาวยอมหยุดพูดแกล้งแต่โดยดีก่อนที่จะโดนคนข้างกายบีบคอซะก่อนถึงแม้น้ำเสียงของเธอจะยังคงติดยียวนกวนประสาทอยู่นิดๆก็ตาม "เธอเองกลับมาทำงานคู่กับเบอร์เบิ้นก็จริง แต่สายงานไม่ตรงไม่ใช่หรือ" วงแขนเรียวถูกวาดออกแล้วคล้องเข้ากับลำคอขาวของชายหนุ่มเจ้าของชื่อที่ถูกเรียกว่าแอ๊บซินธ์.. เหล้าปีศาจ

 

...สายตาไม่พอใจจากเบอร์เบิ้นถูกส่งมา...

 

"อ่า.. ดูเหมือนผมจะไม่ได้รับงานตรงกับที่เบอร์เบิ้นทำ" เจ้าของร่างที่ถูกเกาะไม่ได้ว่าอะไรอาจเพราะด้วยความเหนื่อยหน่ายที่จะว่าแล้วก็ได้

 

"นั่นสินะ ถ้าอย่างนั้นในฐานะที่ได้ทำภารกิจเดียวกับเบอร์เบิ้น เธอคงไม่ว่าอะไร.. ถ้าบางทีฉันจะใช้งานคนของเธอบ้าง" หญิงสาวขยับใบหน้าไปใกล้ใบหูพร้อมค่อยๆพูดด้วยน้ำเสียงประจำตัว

 

"..แล้วแต่เธอสิ" เมื่อได้รับอนุญาตในสิ่งที่ต้องการหญิงสาวก็จุ๊บลงที่ใบหูเล็กเรียกสายตาไม่พอใจสองคู่ได้เป็นอย่างดีก่อนที่ร่างของหญิงสาวจะขยับตัวออก

 

"แล้วเจอกัน.. แอ๊บซินธ์.. เบอร์เบิ้น" หญิงสาวกระตุกยิ้มก่อนก้าวเดินออกไปโดยไม่วายทิ้งประโยคเรียกความไม่พอใจจากชายหนุ่มผิวสีเอาไว้ "ถ้าหากเธอสนใจไปทำเหล้ากับฉันเมื่อไหร่ก็บอกนะ แอ๊บซินธ์" เสียงหัวเราะเบาๆออกมาจากร่างหญิงสาวที่พอจะคาดเดาอารมณ์หรือสถานการณ์สนุกๆอะไรบางอย่างออกได้

 

เมื่อลับหลังที่เบลม็อทได้เดินออกมาไกลประมาณหนึ่งแล้ว..

 

"..รินะ" เจ้าของเรือนผมบลอนด์เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงนุ่มอ่อนโยนประจำตัวที่มักจะอ่อนโยนเป็นพิเศษกับเจ้าของชื่อนั้น

 

"ที่นี้อยู่ในบาร์ขององค์กรคงไม่เหมาะเท่าไหร่นะเบอร์เบิ้น" คนที่ถูกเกาะแกะอยู่เมื่อครู่พูดขึ้นโดยสายตายังคงไม่ละไปจากมือซึ่งถูกกุมเอาไว้ เมื่อคู่สนทนาหรือเจ้าของมือที่ขยับไปกุมมือบางนั่นไว้รู้ตัวก็รีบปล่อยออกพร้อมพูดขอโทษขึ้นมาหน่อยๆ

 

"..ไม่เจอกันนานนะแอ๊บแซ็งธ์.. ฉัน.." เบอร์เบิ้นค่อยๆพูดด้วยน้ำเสียงปรกติก่อนจะค่อยๆเบาลง "คิดถึงเธอนะ"

 

...ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายได้ยินหรือไม่... บรรยากาศที่ไม่ค่อยเงียบเท่าไหร่ตามประสาบาร์ แต่สำหรับเบอร์เบิ้นแล้วมันกลับรู้สึกสงบ.. อาจเป็นเพราะคนที่อยู่ข้างตัว

 

...คนข้างกายเขายังไม่มีทีท่าจะตอบแต่อย่างใดจนเวลาผ่านล่วงเลยมาครู่หนึ่ง...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"เหมือนกัน.."

 

เรียกรอยยิ้มจากเขาได้เป็นอย่างดีเลย..

 

---------------------------------------------

 

 

 

Talk's Tenchirina

 

หลังจากที่ผมกลับมายังห้องพักของผม มันเป็นห้องพักราคาไม่แพงนัก ตัวห้องเป็นสไตล์เรียบๆมีเฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้นแต่เพียงพอต่อความต้องการของผม

 

"กริ้ง.." เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้นเรียกความสนใจจากผมที่กำลังจัดเสื้อผ้าเข้าตู้ได้เป็นอย่างดี

 

อา.. หลังจากคดีเรื่องเสื้อยืดสีแดงนั้นคลี่คลายลง ตัวผมเองก็ไปคุยกับรันก่อนตามด้วยการซื้อเสื้อผ้าและสิ่งของต่างๆที่ต้องการก่อนมาลงเอยด้วยการหิ้วของไปบาร์ด้วยเพราะคิดว่าเบลม็อทกับอามุโร่ซังคงอยู่ที่นั่น..

 

...ว่าแต่.. ผมจะไปทำไมนะ... ผมไม่เข้าใจตัวเองนัก ระหว่างที่จะกลับก็ได้อามุโร่ซังที่ขับรถMAZDA RX 7 FDสีขาวมาส่ง

 

สายตาของผมจ้องมองไปยังชื่อเจ้าของเบอร์โทรศัพท์ที่โทรมา

 

'เบลม็อท'

 

หญิงสาวที่ผมตั้งสมญานามให้ว่ายัยจิ้งจอกพันหน้า.. ถึงตัวผมจะไม่ค่อยอยากรับเท่าไหร่นักแต่ก็ต้องจำใจกดรับมัน

 

"...." ในทุกทีเวลารับสายสนทนากับคนอื่นในองค์กรหลายครั้งโดยเฉพาะยินเป็นพิเศษที่ผมมักจะเอ่ยแซว.. แต่ยอมรับเลยว่าอาจมีเพียงเธอที่ทำให้ต่อมความอยากพูดแซวของผมไม่ทำงาน

 

ไม่ใช่อะไรหรอก.. ...หล่อนเล่นแซวผมก่อนซะแล้ว...

 

ผมฟังน้ำเสียงยียวนของเธอด้วยอารมณ์เฉยเมยเพราะถ้าผมดิ้นหรือไม่สบอารมณ์กับเธอทุกครั้งก็จะทำให้เธอได้ใจแล้วยิ่งอยากแกล้งผมมากขึ้น

 

"ถ้าเธอจะโทรมาเพื่อปั่นประสาทล่ะก็.. ผมวางนะเบลม็อท" ผมพูดขึ้นเมื่อทนรับฟังเธอกวนประสาทมายาวนาน.. ซึ่งมันเสียเวลาสำหรับผมที่ต้องการจัดเสื้อผ้าและข้าวของเข้าที่ให้เรียบร้อยโดยเร็ว..

 

...ผมค่อนข้างขี้เซา... มันถือเป็นความลับของผมได้เลย.. ลองคิดดูสิ ถ้าเจ้ายินรู้เข้ามันคงหัวเราะเยาะผมแน่ อา..

 

"เดี๋ยวสิ.. ที่ฉันโทรมาน่ะ.." เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายจะเริ่มพูดเข้าเรื่องแล้วผมจึงยอมหยุดมือที่พร้อมจะกดวางสายจริงๆทุกเมื่อ "อา.. เด็กที่ชื่อเอโดงาวะ โคนันที่สำนักงานนักสืบโมริ โคโกโร่.." ผมขมวดคิ้ว

 

...ชินอิจิเวอร์ชั่นตัวกระเปี้ยก...

 

จะว่าไปเบลม็อทก็เป็นคนฉลาด.. ถ้าเธอรู้ตัวจริงแล้วก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่นัก.. แต่คนอย่างยัยนั้นน่าจะรู้ได้ไวกว่านี้นี่.. ผมหรี่ตาเล็กน้อยเนื่องจากความครุ่นคิดที่ติดเป็นนิสัยเสียหน่อยๆ

 

...จะว่าไปยัยนั้นเคยเจอกับชินอิจินี่ถ้าผมจำไม่ผิด... จงใจช่วยปิดบังงั้นหรือ เอาเถอะ.. ผมก็ไม่ได้ภักดีกับองค์กรขนาดนั้น.. จะทำเป็นปิดหูปิดตาข้างหนึ่งล่ะกัน

 

...เก็บไว้แบล็คเมลล์ยัยจอมปั่นประสาทนั่นก็ดี...

 

"ช่วยจับตามองทีนะ.." น้ำเสียงของยัยนั้นเจือด้วยความอ่อนโยนอยู่เล็กๆจนแม้แต่คนโหดเหี้ยมอย่างผมยังสัมผัสได้แต่เหมือนเธอจะไม่รู้ตัวเลยว่าน้ำเสียงที่ตัวเองใช้ตอนพูดถึงพ่อหนุ่มนักสืบตะวันออกคนนั้นเป็นยังไง?

 

"ทำไมผมจะต้องทำด้วย?" ผมตัดสินใจจะเปิดลำโพงคุยเพราะดูท่าแล้วการสนทนานี้คงอีกนาน.. ช่างเสียเวลาจัดของของผมซะจริงๆ แถมเป็นเรื่องที่ค่อนข้างไร้สาระแบบนี้ถ้ามีคนดักฟังก็คงไม่เป็นไรหรอก

 

...ถึงแม้ห้องของผมจะเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่ถ้าใครเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตแม้แต่เบลม็อทก็สมควรถูกผมฆ่าทิ้งก็เถอะ...

 

"ช่วงนี้เธอว่างงานไม่ใช่หรือ.. อีกอย่างโรงเรียนมัธยมปลายเทตันน่ะ.. เธอสมัครเข้าเรียนที่นั่นไปไม่ใช่หรือ" ผมคิ้วกระตุกหน่อยๆในขณะที่รับฟังที่เธอพูด "เด็กคนนั้นเหมือนจะเรียนโรงเรียนประถมเทตันน่ะ ฝากจับตามองด้วยล่ะกัน"

 

...ไม่ทำโว้ย... รับรู้ได้ถึงรอยปูดบนใบหน้าบ่งบอกว่าหงุดหงิดเหมือนที่เคยเห็นยามดูการ์ตูน

 

แล้วยัยจิ้งจอกเจ้าเล่ห์เบลม็อทนั่นก็ตัดสายไป ...เห็นผมเป็นคนดีขนาดจะทำให้หรือไงนะ?...

 

ผมมองโทรศัพท์ที่มีเมลล์จากเบลม็อทซึ่งเมลล์มาด้วยถ้อยคำสั้นๆแต่สรุปได้ว่าหล่อนต้องการให้ผมปกปิดเรื่องที่ฝากให้ช่วยจากคนอื่นๆในองค์กร ...ยัยนี้...

 

...อา... อย่างน้อยยัยนี้ก็อุตส่าห์บอกจะจัดการเรื่องโรงเรียนให้น่ะนะ เอาเถอะ.. จริงๆเรื่องแค่นี้ก็ไม่ได้ยากอะไร.. ถือซะว่าแลกเปลี่ยนจากที่ยัยนั้นช่วยจัดการให้ล่ะกัน

 

อ้อ.. ที่ผมอยากเข้าโรงเรียนมัธยมปลายเทตันน่ะหรือ?.. เพื่อความสนุกยังไงล่ะ..

 

...ส่วนการบ้านไว้ใช้งานหรือจ้างใครสักคนทำก็จบแล้ว... ผมน่าจะเคยบอกแล้วนะว่าอีกเหตุผลที่องค์กรน่าสนใจน่ะเพราะว่าเงินมันดี

 

---------------------------------------------

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 251 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

246 ความคิดเห็น

  1. #217 Jecelyn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2563 / 17:35
    น้องจะป่วนเเล้วค่ะท่านผู้ชม5555
    #217
    0
  2. #70 ผีเสื้อมายาสีแดง (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 14:50
    รู้สึกได้ถึงความปั่นป่วนในอนาคต555
    #70
    0
  3. #69 Mill2549 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 14:27

    พวกรันจะหัวใจวายก็คราวนี้แหละมีฆาตกรอยู่ในโรงเรียนเดียวกัน
    #69
    0
  4. #68 polytome (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 14:16
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #68
    0
  5. #67 shino13 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 14:10

    จะไปป่วนพวกโคนันแล้วว
    #67
    0
  6. #66 Fralele (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 14:07
    จะได้ตกโคนันมั้ย55555
    #66
    0