Conan Story's Tenchirina Yaoi

ตอนที่ 12 : Story : XI ก้าวมาในมุมมอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,957
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 299 ครั้ง
    20 พ.ค. 63

 

 

#แนะนำให้เปิดเพลงญี่ปุ่นเศร้าๆฟังไปด้วยระหว่างอ่าน หรือเพลงนี้

 

#เปิดแบบคลอเบาๆพอนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk's Shuichi

 

หลังจากที่เกิดเหตุการณ์อย่างนั้นขึ้น เบอร์เบิ้นก็เกลียดฉันเอาซะมากๆและไม่นานจากนั้นทั้งเบอร์เบิ้นและแอ๊บแซ็งธ์ต่างถูกส่งไปทำงานที่ต่างประเทศ ส่วนฉันที่ได้รับผลงานจากการ...ลงมือสังหารสก็อต..

 

ก็คล้ายได้รับความไว้วางใจมากขึ้นและได้ทำงานร่วมกับยินและวอดก้า..

 

...แต่จะบอกว่าได้รับความไว้วางใจก็ไม่ถูกสักทีเดียว...

 

หลังจากที่ฉันทำงานร่วมกับทั้งสองคนนั้นไปเรื่อยๆจนวันหนึ่งฉันวางแผนที่จะจับตัวยินโดยให้เอฟบีไอคนอื่นซุ่มดักรอ.. แต่ก็เกิดความผิดพลาดขึ้น

 

ยินรู้ทันและหลังจากนั้นฉันก็ไม่สามารถกลับไปยังองค์กรได้อีก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันกลับไปทำงานของเอฟบีไอแบบเต็มตัวอีกครั้งที่อเมริกา และที่นั่นฉันก็พบกับสมาชิกขององค์ชุดดำที่นั่นอีกครั้ง

 

'เบลม็อท'

 

ดูเหมือนเธอจะได้รับคำสั่งจากบอสองค์กรให้มาจัดการกับคนที่ออกจากองค์กรหรือคนทรยศอย่างฉัน แต่แน่นอนว่าเธอทำไม่สำเร็จ

 

แต่เธอก็ได้พูดสิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉัน.. ...รู้สึกแย่...

 

"นายคงรู้สินะว่าก่อนหน้านี้แอ๊บซินธ์ได้รับหน้าที่ให้จับตามองนาย" เบลม็อทที่อยู่ในสภาพปลอมตัวอยู่ยิ้มขึ้นมา ซึ่งในตอนนั้นฉันจะไม่สนใจเลยถ้ามันไม่มีชื่อของเด็กน้อยที่ฉันสนิท..ไม่สิ เคยสนิทอยู่ในนั้น

 

"..." แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังคงทำเป็นเงียบไม่สนใจ เบลม็อทมองท่าทางของฉันก่อนจะเริ่มพูดต่อ

 

"แอ๊บซินธ์ทำงานพลาดที่ปล่อยให้หนูอย่างเธอลอยนวลอยู่ในองค์กรมานาน แต่แอ๊บซินธ์ก็ยังได้รับโอกาส.. ให้มากำจัดนาย" ฉันฟังสิ่งที่เธอพูดเงียบๆ หนูน้อยนั่น.. "แต่แอ๊บซินธ์กลับเลือกที่จะทิ้งโอกาสแล้วไม่ยอมทำตามคำสั่ง.."

 

"นายคิดว่าคนที่ทำพลาดแถมไม่ยอมรับโอกาสแก้ตัวที่บอสให้สำหรับคนโปรดแบบนี้.. จุดจบจะเป็นยังไง?" จุดจบของคนที่ทำงานผิดพลาด..

 

...ความตาย... ฉันที่เคยอยู่ในองค์กรนั้นมานานเกือบสามปีได้ยินมาบ่อยครั้งว่าจุดจบของคนที่ทำงานผิดพลาดเป็นยังไง..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากนั้นฉันก็พยายามสืบหาข้อมูลของเด็กน้อยคนนั้น.. แต่กลับไร้ข่าวคราวใดๆที่จะบ่งบอกว่าเขายังมีชีวิตอยู่โดยสิ้นเชิง

 

และหลังจากนั้นไม่นาน.. มาซามิก็ถูกฆ่าตายโดยองค์กรชุดดำเพราะความคิดที่อยากจะออกจากองค์กร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันหนึ่งฉันพบเจอกับยินอีกครั้ง หนึ่งในประโยคที่ฉันพูดกับหมอนั้นคือคำถามถึงหนูน้อย.. แต่คำตอบที่ได้ก็ทำให้ความคิดที่ว่าบางทีเด็กคนนั้นอาจจะตายไปแล้วเป็นจริงมากยิ่งขึ้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันได้เจอกับเจ้าหนูคนหนึ่งที่เป็นเพียงเด็กประถมแต่กลับมีมันสมองที่แม้แต่ฉันต้องยอมรับ เขาวางแผนไปยันอนาคต.. ...แม้กระทั่งเรื่องที่คีย์จะต้องนัดไปพบเพื่อฆ่าฉันตามคำสั่งของยินสำหรับการพิสูจน์ตัว...

 

"ช่วยฉันด้วย ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันจะออกจากองค์กร ช่วยฉันทีแล้วฉันจะบอกข้อมูลของพวกชุดดำให้" เด็กที่เหมือนกับเชอร์ล็อกโฮมที่สามารถวางแผนล่วงหน้าเอาไว้อย่างกับรู้อนาคต

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความเงียบสงบ ฉันกำลังขับรถไปยังที่ที่คีย์นัดหมาย บนรถของฉันมีสิ่งที่เตรียมเอาไว้สำหรับเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นเมื่อฉันไปถึงและ..

 

...ถุงหอม... ถุงกลิ่นเดียวกับที่ตอนนั้นโจดี้เคยซื้อมาฝาก..

 

กลิ่นหอมนั่นไม่ใช่กลิ่นของถุงหอมนี้.. แต่.. เจ้าของกลิ่นนั้น.. ฉันไม่รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ไหม?.. แต่ทุกครั้งที่โจดี้ไปยังที่นั่นฉันก็มักจะฝากเธอซื้อถุงหอมนี้มาเสมอ

 

เพราะถึงจะไม่ใช่.. แต่มันก็ทำให้ฉันคิดถึงตอนนั้นวันที่พบกันครั้งแรกเสมอ รู้สึกเหมือนเธอยังอยู่ตรงนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แม้ความจริงเธออาจจะตายไปแล้วก็ตาม..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ไม่คิดว่าทุกอย่างจะจบลงแบบนี้" แผนที่เด็กคนนั้นวางเอาไว้ล่วงหน้าถูกต้องเหมือนรู้อนาคตไม่มีผิด..

 

...บางทีฉันก็คิดว่า... ถ้าวันนี้เป็นวันที่ฉันตายขึ้นมาจริงๆ ฉันก็คิดถึงเด็กคนนั้นขึ้นมาอีกครั้ง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

'สูบบุหรี่น่ะมันไม่ดีหรอกนะ' เสียงเล็กๆที่ยังอยู่ในความทรงจำของฉันและเป็นเหตุผลให้ฉันคิดจะเลิกสูบมัน..

 

ถ้าจำไม่ผิด.. นั่นเป็นประโยคแรกที่เธอพูดใช่ไหม เทนชิ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ถ้าวันนี้เป็นวันที่ฉันตายขึ้นมาจริงๆ ก็แปลว่าฉันตายทั้งๆที่ยังไม่ได้เรียกเธอว่า 'รินะ' เลยน่ะสิ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นับจากวันที่ฉันตายไปในฐานะ 'อากาอิ ชูอิจิ' ฉันก็ปลอมตัวและมีชีวิตอยู่ในฐานะของนักศึกษาปริญญาโทคนหนึ่ง 'โอกิยะ สึบารุ'

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk's Subaru

 

ฉันอาศัยอยู่ที่บ้านของคุโด้ ชินอิจิ เพื่อที่จะสะดวกในการปกป้อง.. เชอร์รี่ น้องสาวของมาซามิ..

 

...เวลาก็ยิ่งผ่านไปนานมากยิ่งขึ้น แต่กลับไม่มีข่าวคราวของเด็กคนนั้นเลยแม้แต่น้อย... เด็กคนนั้นอาจจะตายไปแล้ว..

 

แต่ว่ายังไม่มีข่าวแล้วยังไม่พบศพเด็กคนนั้นเลย.. ยังไม่พบ..

 

...ก็ถือว่ายังมีหวังใช่ไหม?...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ถ้าได้พบกันอีกครั้ง.. ฉันจะไม่ปล่อยให้หลุดมือไปอีกแน่.. เทนชิ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...วันนี้ฉันมายังห้างเบกะที่ได้ยินมาว่ามีคดีเรื่องของเสื้อสีแดง...

 

เจ้าหนูนั่นก็ยังคงแสดงเป็นเด็กป่วนพร้อมพยายามใบ้อย่างที่ฉันมักจะเห็น.. บางทีฉันเห็นแล้วก็เผลอคิดขึ้นมา

 

ถ้าเด็กคนนั้นเป็นเพียงเด็กธรรมดา.. เขาจะเป็นเหมือนเจ้าหนูนี้ไหมนะ.. จะมีรอยยิ้มอย่างเด็กๆทั่วไป

 

...หลายครั้งที่ฉันมักเผลอทำหน้าเศร้าตอนเจ้าหนูนั่น...

 

ฉันพบกับคนที่ปลอมตัวเป็นฉันซึ่งถูกไฟคลอก.. คนจากองค์กรสินะ ฉันเดินไปยังร้านกาแฟซึ่งมีฝั่งตรงข้ามเป็นตึกและมีร่างของผู้หญิงที่ฉันคุ้นตาเป็นอย่างดี

 

'เคียนติ'

 

และเมื่อมองไปข้างล่างก็เป็นรถปอร์เช่สีดำและถ้าหากพยายามมองดีๆก็จะสามารถเห็นป้ายทะเบียนรถได้อย่างชัดเจน..

 

'ยิน' 'วอดก้า'

 

สองชื่อนั้นเป็นชื่อของคนที่ฉันคิดว่าอยู่ในรถ.. แต่นอกจากนั้นฉันไม่รู้หรอก เพราะฟิลม์กระจกรถปอร์เช่ของยินนั้นมืดมาก..

 

...บางทีฉันก็หวังให้ในนั้นมีเด็กน้อยคนนั้นอยู่... ถึงต่อให้เด็กน้อยคนนั้นจะอยู่ในฐานะที่ต้องการฆ่าฉันทิ้งก็ตาม..

 

"ผมรู้แล้วล่ะครับ ในสถานการณ์อย่างนี้ ผมไม่มีอารมณ์มาดื่มกาแฟหรอกครับ" ฉันพูดกับพนักงานร้านที่เดินเข้ามา.. เนื่องจากต้องปลอมตัวฉันจึงต้องเปลี่ยนคำพูดในหลายๆคำเพื่อให้ไม่ให้โดนจับได้

 

"แต่ก็มีบางคนที่กำลังซุ่มล่าเหยื่ออยู่ ผมล่ะอยากจะเลี้ยงกาแฟร้อนๆพวกเขาจริง" ถึงจะว่าอย่างนั้นแต่ก็กลับเป็นตัวของฉันเองที่คิดเรื่องของเด็กหนุ่มคนหนึ่งในสถานการณ์อย่างนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อคดีนี้คลี่คลาย คนในชั้นต่างก็ค่อยๆทยอยลงไป สายตาของฉันเองก็เหลือบไปเห็นเด็กคนหนึ่งซึ่งอยู่ในวัยเดียวกับลูกสาวของโมริ โคโกโร่นิทราซึ่งเจ้าหนูนักสืบไปอาศัยอยู่ด้วย

 

...ผมสีดำ... และถึงจะไม่มั่นใจนัก แต่ฉันคล้ายเห็นดวงตาของเขา ดวงตาที่เป็นสีแดง.. ครู่หนึ่งฉันเห็นภาพเด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่านี้สักหน่อยซ้อนทับกับเขา

 

...เด็กน้อย... รู้สึกตัวอีกที ขาของฉันก็ก้าวตามไปซะแล้ว ก่อนที่ฉันจะอดส่ายหัวกับตัวเองเบาๆไม่ได้ คงคิดถึงเด็กคนนั้นมากไปจนเห็นภาพหลอนล่ะมั้ง..

 

...อาจเป็นแค่เด็กที่มีผมสีดำเหมือนกัน.. ส่วนสีตาฉันอาจแค่คิดไปเอง...

 

แต่ถึงแม้ในใจฉันจะคิดอย่างนั้นแต่ร่างกายของฉันกลับยังคงมองหาเด็กคนนั้นต่ออย่างมีความหวัง..

 

...เจ็บ... ฉันชนกับผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจก่อนเมื่อมองดีๆแล้วจะพบว่าเป็นโจดี้ซึ่งกำลังวิ่งตามตัวปลอมของฉันอยู่.. เหมือนกับฉันที่กำลัง..

 

...ตามหาเด็กคนหนึ่งที่อาจเป็นเพียงภาพลวงตาที่ฉันหลอกตัวเอง... แต่ที่ฉันเจ็บไม่ใช่ที่ร่างกาย.. แต่กลับเป็นความรู้สึก ฉันเจ็บที่ความรู้สึกทุกครั้งเมื่อคิดว่าเด็กคนนั้นไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว

 

"ขอโทษครับ ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ" ฉันพูดก่อนจะยื่นมือไปให้โจดี้จับเพื่อลุกขึ้นมา ส่วนคนรอบข้างก็ถอยห่างจากพวกเราไปประมาณหนึ่งทำให้ฉันสามารถสังเกตเห็นรอบๆได้ยิ่งกว่าเดิม..

 

...ไม่มีสินะ...

 

"แต่ว่าจริงๆพวกเราก็ผิดด้วยกันห้าสิบห้าสิบเพราะงั้นก็ถือว่าเสมอกันนะครับ คราวหน้าคุณหัดควรระวังคนรอบข้างบ้างนะครับ" รู้ตัวอีกทีก็เผลอพลั้งปากพูดประโยคติดปากและเป็นประโยคที่คล้ายกับที่ใช้พูดเป็นประโยคแรกกับเด็กน้อยคนนั้น..
 

---------------------------------------------

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 299 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

246 ความคิดเห็น

  1. #216 Jecelyn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2563 / 16:49
    น้องยังไม่ตายค่ะเฮีย ยังอยู่ปั่นหัวเฮียได้อีกนาน
    #216
    0
  2. #65 klki (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 13:04

    รออยู่นะคร้า สู้ๆๆนะคร้าา สนุกมากกกกๆๆเลย มาอัพ เร็วๆน้าาา
    #65
    0
  3. #64 polytome (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 12:44
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #64
    0
  4. #63 ผีเสื้อมายาสีแดง (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 11:23
    เฮียชูบ่เศร้าน้า น้องยังบ่ตายย
    #63
    0
  5. #62 shino13 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 11:20

    ชูซังอย่าเศร้าไปเลยเดี๋ยวก็ได้เจอน้องแล้วว
    #62
    0
  6. #61 P.T.Miria (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 09:50
    ไม่ภาพลวงตาหรอกตาชู~~ เดี๋ยวก็ได้เจอกัน
    #61
    0