Conan Story's Tenchirina Yaoi

ตอนที่ 11 : Story : X ก้าวพูดคุย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,984
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 263 ครั้ง
    17 พ.ค. 63

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk's Tenchirina

 

"โมชิ โมชินะ~❤ โมริ รัน.." ผมยิ้มบางพลางมองไปยังรันที่เหมือนจะลืมของเอาไว้เลยขึ้นมาเอาเพียงคนเดียวเพราะดูท่าแล้วโมริคนพ่อคงขี้เกียจขึ้นมาส่วนพ่อหนุ่มนักสืบตะวันออกคุโด้ ชินอิจินั่นก็คงไล่ตามอามุโร่ซังไปล่ะมั้ง แต่ก็คลาดสายตาแล้วนะ?

 

"ธะ..เธอ" แววตาสั่นระริกแต่เธอก็ไม่ขยับหนีไปไหนพร้อมตั้งท่าคล้ายเตรียมพร้อมจะสู้ตลอดเวลา ผมก็ไม่ได้เกลียดเหยื่อที่หวาดกลัวแต่ทำท่าพยศจนน่าทำลายหรอกนะ

 

...อา.. ให้ตายสิ เป็นนิสัยที่แก้ยากชะมัด... ต้องซ่อนไว้ให้มิด ผมคิดพลางมีแววตาที่โหดเหี้ยมขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

 

"ไม่ต้องกลัวผมหรอกนะ.. ผมเพียงแค่.. มีอะไรอยากจะถามเธอก็เท่านั้นเอง" ผมพยายามยิ้มอย่างเป็นมิตรแล้วเก็บรังสีฆ่าฟันลงเมื่อเห็นหลายคนเริ่มหันมามองรันที่ทำท่าทางแปลกๆซะแล้ว ผมเดินเข้าไปใกล้เธอแล้วพูดเสียงเบาให้เธอได้ยินเพียงคนเดียว "เธอจำเรื่องที่เกิดขึ้นตอนที่เธอกับเพื่อนต้องการความช่วยเหลือจากผมล่าสุดได้ใช่ไหม?"

 

ผมพูดโดยเน้นย้ำที่คำว่าช่วยเหลือไป โดยการช่วยเหลือจากผมในที่นี้มีความหมายต่างกันจนเรียกว่าตรงข้ามเลยล่ะ ครั้งแรกคือเป็นการช่วยเหลือเธอจากผมที่ผมเป็นคนเข้าไปช่วยเหลือเธอจากคนอื่น..ด้วยการฆ่าคนเหล่านั้น แต่คราวนี้เป็นการช่วยเหลือเธอจากผมที่จะเป็นคนอื่นเข้ามาช่วยเหลือเธอ.. ซึ่งผมจะฆ่าคนเหล่านั้นเช่นกัน

 

ขาเธอเริ่มสั่นระริก แต่ตัวของเธอก็ยังคงประคองตัวยืนได้แม้ไม่มั่นคงเท่าไหร่นัก ผมขยับตัวเข้าไปหาแล้วเสแสร้งทำเป็นช่วยพยุงแล้วพาเธอเดินไปยังร้านกาแฟแถวๆนั้นพร้อมยกยิ้มใจดีแล้วเอ่ยปากเลี้ยงกาแฟ แต่เธอกลับเงียบไม่สั่งอะไร เป็นผมเองอีกครั้งที่ยิ้มอ่อนโยนมอบให้แก่พนักงานและสั่งกาแฟในส่วนของตัวเองและคนตรงหน้าผมซึ่งพนักงานที่เห็นรอยยิ้มผมก็หน้าแดงก่ำจนผมคิดถึงอามุโร่ซังตอนถูกผม...

 

"ธะ..เธอต้องการจะถามเรื่องอะไร" ขณะนั้นที่กำลังคิดนั้นเอง เสียงของรันก็เอ่ยขัดความคิดของผมขึ้นมา ถึงแม้น้ำเสียงจะสั่นเครือแต่แววตากลับแข็งกร้าว มันเป็นดวงตาที่ฉายความรู้สึกและแสดงเจตนารมณ์ว่าจะปกป้องคนอื่น.. ช่างเป็นแววตาที่ยากจะเข้าใจ..

 

...แต่เอาจริงๆ.. ผมก็เข้าใจความหมายของเธอขึ้นมาหน่อย...

 

...เมื่อยามคิดถึงร่างไร้วิญญาณของสก็อต คนที่เปรียบดั่งพี่ชายของผม.. ซึ่งผมได้สูญเสียไป... ผมหลุบตาลงต่ำอยู่ครู่หนึ่งเพื่อซ่อนความรู้สึกก่อนจะกลับมามองสบกับดวงตากลมโตตามประสาหญิงสาวส่วนมากมักจะมีของรัน

 

เป็นดวงตาที่ดี.. แต่สำหรับผม.. ดวงตาสีเขียวเหมือนมรกตของชูซังกลับสวยกว่า

 

...หรือว่าผมจะชอบผู้ชายกันนะ.. ในสมองผมเริ่มคิดเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่ผมต้องการมาคุยกับรันมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ปากของผมกลับทำงานได้ดีในการถามเรื่องที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก

 

"ทำไมเธอถึงไม่บอกเรื่องของผม" ผมพูดขึ้นเมื่อพนักงานที่นำกาแฟมาเสิร์ฟเดินออกไปจากโต๊ะของเราประมาณหนึ่งแล้ว มุมของโต๊ะที่ผมประคองรันมานั่งเป็นมุมที่ค่อนข้างเงียบและเป็นส่วนตัวเหมาะสำหรับคู่ที่ต้องการสนทนาหรือสวีทกันโดยไม่ให้คนอื่นมาแอบฟังเพราะโซนโต๊ะนี้ค่อนข้างห่างไกลจากจุดโต๊ะอื่นๆ แต่อาจเพราะพึ่งเกิดเหตุการณ์ระเบิดขึ้นมาถึงแม้เป็นเพียงระเบิดปลอมแต่ก็ทำให้หลายคนไม่มีอารมณ์มานั่งกินกาแฟในร้านอย่างสงบเช่นผมกับรัน..

 

...เอาจริงๆใช้คำว่ามีอารมณ์มากินก็ไม่ถูกเท่าไหร่ ในเมื่อตัวผมเองก็กินมันไม่ได้ ส่วนรันเธอคงไม่มีอารมณ์กินนักหรอก ดูท่าเจ้าของร้านคงได้เก็บแก้วกาแฟที่ยังมีกาแฟอยู่เต็มถ้วยแต่เย็นชืดซะแล้ว...

 

"เพราะฉันคิดว่ามันแปลกๆน่ะสิ.." แววตาของรันวูบไหวแสดงถึงความอ่อนไหวในจิตใจหรืออาจเป็นเพราะแสงสว่างภายในห้างที่ติดจะปลอดคนนิดๆนี้ "นายเหมือนตั้งใจจะทิ้งรอยนิ้วมือไว้นี้.. อีกอย่างนายดูไม่น่าจะใช่คนโง่.." คิ้วของผมกระตุกเล็กน้อยแม้อีกฝ่ายไม่ได้ว่าผม อา.. ผมจงใจทิ้งไว้จริงๆ วิธีการมีมากมายที่จะจัดการกับมัน

 

...ไม่ว่าจะเป็นการสร้างแพะตัวตายตัวแทนและอื่นๆ... ผมเท้าคางฟังคำพูดของรันนิ่งๆ แววตาแดงฉานของผมจ้องมองรัน

 

"แล้วถ้าฉันบอกไป.. นายจะมาตามฆ่าพวกฉันใช่ไหม.." ผมกระตุกยิ้มไม่ตอบอะไรกลับไปส่วนรันก็ก้มหน้าลงแล้วปิดปากเงียบไม่พูดอะไรเพิ่มเติม

 

"แค่นี้น่ะเหรอ?" ผมว่าสำหรับคนอย่างรัน แค่นี้คงไม่ใช่เหตุผลที่เพียงพอจะทำให้เธอไม่แจ้งตำรวจหรอก เธอดูเป็นตัวละครที่รักความถูกต้องจะตายไป แต่แล้วคำตอบที่เธอพูดออกมาอีกครั้งก็ต้องทำให้ผมต้องเผลอเบิกตากว้างออกจากปรกติขึ้นเล็กน้อย

 

ใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งผมจึงเปิดปากพูดถามคำถามสุดท้ายออกไป.. เมื่อได้ยินคำตอบแล้วจึงเดินออกไปจากร้านไปเงียบๆโดยไม่ลืมที่จะจ่ายเงินค่ากาแฟในส่วนของผมและรัน

 

...น่าเสียดายกาแฟ... แต่ผมกินมันไม่ได้นี่หน่า..

 

---------------------------------------------

Story's Run

เขาดูเป็นคนน่ากลัวที่มักเศร้าจนน่าสงสาร..

แต่ถึงมีเหตุผลอะไรฉันก็คิดว่าการกระทำของเขานั้นไม่สมควร

Story's Tenchirina

ผมไม่สามารถเปลี่ยนอดีตได้ ผมจึงไม่อยากคิดถึงมัน

และผมเองก็ไม่เคยเสียใจในสิ่งที่ทำลงไป

---------------------------------------------

 

 

 

Talk's shuichi

 

นับจากที่ฉันดำลงไปในองค์กรที่มีสีประจำตัวเป็นสีดำ ฉันก็ได้พบกับเด็กน้อยคนหนึ่ง เด็กน้อยที่ฉันเคยจะเป็นพี่ชายให้..

 

...และไม่อยากเป็นพี่ชาย... ฉันไม่เข้าใจความรู้สึกนี้เอาซะเลย

 

นานวันฉันก็สนิทกับเด็กน้อยคนนั้นมากขึ้น ในทุกๆวันยามดึกฉันจะมีหมอนข้างเป็นเด็กน้อยที่ตัวนุ่มนิ่มแต่พอยามเช้าคลับคล้ายฉันจะกลายเป็นหมอนข้างของเด็กน้อยไปซะเอง..

 

หากถามว่านอกจากความสนิทมากขึ้นที่ฉันมีต่อเด็กน้อยอะไรที่เปลี่ยนไปบ้างน่ะหรือ? ก็มีหลายอย่าง.. อย่างเช่นเรื่องที่ฉันต้องใส่เสื้อคอสูงแทบทุกวันทั้งๆที่บางทีอากาศก็ร้อนเอาซะมากๆ

 

...ด้วยความชอบละเมอของเด็กน้อยนั่นน่ะแหละ... ฉันชอบที่จะเรียกเด็กน้อยคนนั้นว่าอย่างนี้ไม่ก็หนูน้อย แต่นานๆทีฉันก็จะเรียกชื่อของเขา

 

'เทนชิ'

 

อ่า.. และนี้ก็เป็นหนึ่งในเรื่องที่ยังไม่เปลี่ยนไป ฉันยังคงไม่ได้เรียกเด็กน้อยคนนั้นว่า 'รินะ' เพราะฉันเคยปฏิญาณกับตัวเองเอาไว้แล้วนี่..

 

...จนกว่าจะเป็นครอบครัวที่เติมเต็มให้กับเด็กน้อยคนหนึ่งในองค์กรมืดมิด... มันเป็นหนึ่งในเป้าหมายของฉันในตอนนี้นอกจากการจัดการกับองค์กร

 

...แต่นอกจากนั้นฉันเหมือนจะมีเป้าหมายอีกอย่าง.. คือการพาเด็กน้อยคนนี้ออกจากความมืด... แต่ว่า.. แล้ววันหนึ่งฉันก็ได้รู้ความลับของเด็กน้อยเข้า

 

"อึก..อ.." ฉันเผลอหลุดส่งเสียงเบาๆ มือของฉันลูบไปตามเรือนผมนุ่มของเด็กน้อยตาแดงจนเหมือนเรื่องเล่าของแวมไพร์.. แต่ดันดูเหมือนจะกินเลือดจริงๆซะด้วยสิ

 

...เด็กน้อยคนนั้นเลียคอของฉันแล้วกัดทำรอยหรือฝังเขี้ยวไปทั่วตั้งแต่หัวไหล่ไปยันหน้าท้องของฉัน...

 

"อะ.." ฉันเม้มปากเบาๆกลั้นเสียงเอาไว้ในขณะที่มือก็ยังคงลูบหัวเด็กน้อยที่มีสภาพคล้ายคลั่งและหิวโหย สมองของฉันประมวลและวิเคราะห์กับเรื่องที่เด็กน้อยไม่ยอมกินอาหารหรือบางครั้งกินไปสุดท้ายก็จบลงที่อ้วกทิ้ง..

 

"อ..อย่า" น้ำเสียงของฉันติดแหบแห้งหน่อยๆในขณะที่ออกแรงดันเด็กน้อยที่กำลังถอดกางเกงฉันเบาๆเพราะกลัวว่าจะเผลอทำเด็กน้อยที่ดูตัวบอบบางเอาซะมากๆบาดเจ็บ ฉันได้ยินเสียงหนูน้อยที่ส่งเสียงอย่างขัดใจปนรำคาญหน่อยๆแต่ก็ยอมหยุดที่จะยุ่งกับกางเกงฉันแต่โดยดีแล้วมากัดคอฉันเล่นต่อจนฉันคิดว่ามันคงช้ำแน่ๆ..

 

และมันก็จริง.. ในตอนแรกฉันก็ตกใจเอาซะมากๆที่จู่ๆเด็กน้อยก็พุ่งมากัดฉัน แต่เพราะเห็นเด็กน้อยดูแปลกๆแล้วก็เพราะเป็นแค่การกัดฉันจึงยอมให้เด็กน้อยกัดเล่นไป

 

...ถึงสุดท้ายแล้วจะกัดแรงขึ้นเรื่อยๆจนเลือดฉันไหลก็ตามที...

 

เมื่อฉันเห็นอาการเด็กน้อยเป็นอย่างนั้นจนในสุดท้ายแล้วเด็กน้อยก็ยอมเล่าเรื่องราวความลับที่ปิดเอาไว้ให้ฟัง

 

...ถ้าถามว่ากลัวไหม?... ตอบเลยว่าไม่

 

...ถ้าถามว่าเกลียดไหม?... ฉันว่า..ฉันคงจะเป็นฝ่ายถูกเกลียดซะมากกว่าถ้าเด็กน้อยรู้ความจริงเรื่องที่ฉันเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนFBI

 

...ถ้าถามว่าชอบไหม?... อันนั้นฉันก็ไม่มั่นใจ แต่... ก็คงดีล่ะมั้งที่ได้รู้ความลับของเด็กน้อย

 

...มันแปลว่าเด็กน้อยเชื่อใจฉันหรือเปล่านะถึงเล่าให้ฟัง...

 

...ถ้าถามว่าหงุดหงิดไหม?... อ่า.. หงุดหงิด ในตอนที่เด็กน้อยเล่าให้ฟังว่าส่วนมากเขามักไปกัดยินเวลาขี้เกียจกินศพคนตายแล้ว

 

หลังจากนั้นฉันก็จับตามองอีกฝ่ายมากกว่าเดิม.. ก็เด็กน้อยเป็นอย่างนั้นฉันในฐานะเจ้าหน้าที่สืบสวนFBIก็ต้องจับตามองน่ะสิ.. การทำร้ายคนอื่นไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่ ถึงแม้ปรกติจะต้องฆ่าคนตามคำสั่งอยู่แล้วก็ตาม

 

เด็กน้อยบอกฉันว่าที่ตัวเล็กอาจเป็นเพราะกินได้แต่พวกนี้แล้วจากที่ฉันสังเกต.. เด็กน้อยค่อนข้างกินน้อย.. อย่างน้อยก็ไม่ใช่ทุกวันหรือสามมื้อแบบที่หลายๆคนกินข้าวกันทั้งๆที่สำหรับเด็กน้อยแล้วมันเป็นอาหารนี่หน่า..

 

อ่า.. เพราะไม่อยากเห็นเด็กน้อยตัวเล็กบอบบางเหมือนไม่ได้กินข้าวแบบนั้น ฉันก็เลยมักจะ... จะว่าไปวันนี้ก็เป็นหนึ่งในวันธรรมดาวันหนึ่ง ไม่สิ.. จะเรียกว่าธรรมดาได้เปล่านะ? ก็เป็นวันๆหนึ่งที่ได้รับคำสั่งให้ไปแลกเปลี่ยนสินค้าซึ่งยินไม่ได้บอกว่าจะต้องฆ่าอีกฝ่ายเพื่อปิดปากหรือเปล่า แสดงว่ายังไม่ต้องหรือไว้ชีวิตได้

 

ช่วงเวลานัดแลกเปลี่ยนถูกกำหนดไว้เป็นช่วงบ่าย สถานที่ก็เป็นโรงงานร้างซึ่งเป็นสถานที่ยอดฮิตในการนัดแลกเปลี่ยนของ แต่ดูเหมือนเด็กน้อยจะติดภารกิจที่ได้รับจากบอสขององค์กรจึงอาจไม่ได้ไปด้วยกัน ส่วนเบอร์เบิ้นเองที่ปรกติมันจะติดเด็กน้อยแจเป็นคุณพ่อหวงห่วงลูกพอทราบแบบนั้นจึงยอมตกลงไปทำงานให้กับเบลม็อทอย่างง่ายๆ

 

ทั้งๆที่ก่อนที่จะรู้ว่าเด็กน้อยติดงานนี้ไม่ยอมแล้วแถมแทบจะฆ่าเบลม็อททางสายตาให้ตายทั้งๆที่ยังคงยิ้มอย่างสุภาพตลอดเวลา.. ฉันบอกแล้วว่าเบอร์เบิ้นเป็นตัวอันตรายน่ะ

 

และเนื่องจากสองในสี่ของสมาชิกเราติดธุระจึงมีเพียงแค่ฉันกับสก็อตที่ไปแลกเปลี่ยนตามภารกิจหลักของทีม เราตกลงกันเรื่องจะให้ใครเป็นคนถือของ ใครเป็นคนตรวจสอบ ส่วนเรื่องเฝ้าระวังน่ะเป็นเรื่องที่ต้องทำด้วยกัน โดยปรกติแล้วภารกิจพวกแลกเปลี่ยนของจะมีหนูน้อยที่ทำหน้าที่เป็นคนลอบสังหารหรือพลซุ่มยิงและมักจะตรวจสอบสถานที่โดยรอบ แต่คราวนี้หนูน้อยติดธุระจึงเป็นฉันกับสก็อตที่ตรวจสอบพร้อมกันเพื่อความปลอดภัยของภารกิจ แต่ก็ตรวจสอบไม่พบอะไรตุกติกจนกระทั่งเวลานัดพบจริงคนที่นัดหมายเอาไว้กลับไม่มา..

 

...มีเพียงตำรวจของญี่ปุ่นที่มาแทนเป็นจำนวนมาก... ฉันคิดว่าคนที่แลกเปลี่ยนกับเราคงไม่น่าบอกข้อมูลเท่าไหร่ แต่เอาเป็นว่าผลสุดท้ายก็สาวมาไม่ถึงตัวพวกเราอยู่ดี

 

เนื่องจากมีแขกไม่ได้รับเชิญแบบนี้มาจึงมีการปะทะกันก่อนที่ฉันกับสก็อตจะหนีเอาตัวรอดได้.. เหมือนหนูน้อยจะมาช่วย

 

...หนูน้อยส่งสัญญาณให้ออกไปก่อนเพราะจุดที่พวกฉันอยู่เป็นจุดที่อยู่เป็นตรงกลางซึ่งถูกล้อมเอาไว้... เมื่อฉันกับสก็อตขึ้นรถขับออกไปจนพ้นและกำลังจะแวะกลับไปรับตัวหนูน้อยแต่ก่อนจะได้วนรถกลับ พวกฉันก็ได้พบกับกลุ่มคนจำนวนมากมาดักรอเอาไว้

 

...หนูน้อย... ฉันเป็นห่วงเด็กน้อยที่ต้องรับมือกับเหล่าตำรวจพวกนั้นเพียงลำพัง แต่ในขณะนั้นก็มีคนเรียกสก็อตว่าคนทรยศก่อนจะยิงปืนใส่สก็อต จะว่าไปดูจากชุดแล้วก็เป็นสีดำทั้งหมด

 

...สก็อตถูกสงสัยงั้นหรือ... ไม่สิ ถ้าแค่สงสัย.. แปลว่าทางองค์กรคงมีหลักฐานแล้วฉันรีบขับรถหนีอย่างรวดเร็วเพราะจะให้สู้กลับอีกฝ่ายก็มีจำนวนมากกว่า แต่ในระหว่างที่ขับรถหนี สก็อตก็ถูกยิง..

 

...ถึงจะถูกยิงแต่มันก็ไม่ถึงกับตาย ยังรักษาได้อยู่.. แต่เขากลับเลือกที่จะฆ่าตัวตาย...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...เมื่อผลเป็นแบบนี้จึงทำอะไรไม่ได้นอกจากแสดงว่าเป็นคนฆ่าสก็อตเองเพื่อไม่ให้ถูกสงสัยแล้วกลายเป็นคนถัดไปที่จะถูกองค์กรปฎิเสธซะเอง...

 

...สก็อต...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นับจากวันนั้นก็ผ่านมานาน.. แต่ฉันไม่เคยลืมเรื่องนี้เลย

 

---------------------------------------------

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 263 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

246 ความคิดเห็น

  1. #215 Jecelyn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2563 / 16:34
    อยากรู้รันพูดอะไรกับน้อง
    #215
    0
  2. #190 RIN-14623 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 23:22
    แงงงงง มันขัดๆตรงที่ชูกับยินแทนตัวเองว่าฉันในพาร์ทตัวเองอ่ะ เราส่าคำว่าผมเหมาะกว่า 😢😢
    #190
    0
  3. #59 polytome (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 18:05
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #59
    0
  4. #58 muyato (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 16:37

    ........
    #58
    0
  5. #57 shino13 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 16:03

    อยากเห็นน้องกับโคนันมาเจอกันต่อหน้าจัง
    #57
    0
  6. #56 faza205317 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 15:52
    อยากอ่านอีกอ่าาาา
    #56
    0
  7. #55 Fralele (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 15:52
    ยินคือมาเงียบๆแต่แลงมาก
    #55
    0
  8. #54 ผีเสื้อมายาสีแดง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 15:47
    ปกติเทนชิกัดคอยินรึเนี่ย~
    #54
    0