ตอนที่ 63 : บทที่ ๖๒ หักหน้าไป๋หลิน (๑)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35009
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3178 ครั้ง
    12 มิ.ย. 62



 “บุตรสาวของขุนนาง...” ลู่หนิงเหมยขมวดคิ้วมุ่น เจ้าของร่างเดิมไม่ค่อยได้พบปะกับขุนนางมากนัก จะไปสร้างหนี้แค้นกับผู้ใดได้เล่า

“บุตรสาวของเจ้ากรมพิธีการ นามว่าไป๋หลินพะยะค่ะ นางเคยไปขอสมรสพระราชทานกับฮ่องเต้ เพราะอยากแต่งงานเข้าวังไท่จื่อ องค์รัชทายาททรงกริ้วมากจึงปล่อยเสือขาวข้างกายเข้าไปสังหารคนในจวนของเจ้ากรมพิธีการจนมีคนตกตายถึงสามสิบคน...” ซูเหิงอธิบายอย่างละเอียด

ลู่หนิงเหมยพยักหน้าก่อนจะสะบัดมือให้ซูเหิงออกไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ที่แท้นางก็ไม่ใช่คนที่ไปสร้างความแค้นกับใคร แต่เป็นสามีของนางเองที่หล่อจนเกินเหตุ ทำให้ไป๋หลินผู้นั้นตกหลุมรักได้

ความอิจฉาริษยาของสตรี เมื่อเห็นคนที่ตัวเองรักแต่งงานกับหญิงอื่น โดยธรรมชาติแล้วย่อมไม่ยินยอมและต้องขัดขวาง แต่ก็อดคิดไม่ถึงว่าจะฆ่าจะแกงกันได้ลงคอ ทั้งที่นางกับไป๋หลินยังไม่เคยพบเจอกันมาก่อนด้วยซ้ำ

ตอนนี้นางก็แต่งเข้าวังไท่จื่อมาเรียบร้อยแล้ว มิใช่ว่าไป๋หลินผู้นั้นอกแตกตายไปแล้วหรือ เอาเหอะ นางก็จะอยู่เฉยๆ หากอีกฝ่ายไม่รนหาที่ตายเองนางก็จะไม่ลงมือทำร้ายใครก่อน

แต่ใช่ว่านางจะปล่อยไปง่ายๆ หลังกลับมาจากแคว้นเฉาเว่ยนางจะต้องคิดบัญชีแค้นนี้ให้กับเจ้าของร่างเดิมอย่างแน่นอน

“อาเหมย เจ้าหิวหรือยัง?” หยางเจินที่เพิ่งเดินเข้ามากล่าวเสียงเรียบ ในมือของเขาถือราชโองการฉบับหนึ่งไว้  ไม่ต้องคาดเดาก็รู้ว่าฝ่าบาททรงเห็นชอบกับเรื่องเปิดเส้นทางสายไหมเพื่อค้าขาย

หยางเจินทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ด้วยท่วงท่าองอาจน่ายำเกรง ก่อนที่เขาจะจ้องมองนางด้วยนัยน์ตาที่มีประกายวาววับ

ลู่หนิงเหมยลุกขึ้นเดินไปหา ก่อนจะก้มหอมแก้มเนียนของเขาทีสองที นางทำแบบนี้ทุกวัน ทำทุกครั้งที่หยางเจินกลับมาหรือจะออกไปไหน และดูเหมือนบุรุษผู้นี้จะพึงใจไม่น้อย วันไหนนางลืมหอมแก้มเขา เขาจะลงโทษนางอย่างหนักหน่วง ช่างเป็นคนที่เอาแต่ใจโดยแท้

“หิวสิ เราไปรับสำรับที่โรงครัวจินเซียงดีหรือไม่ ข้าอยากไปดูด้วยว่าคนงานเป็นอย่างไร” ลู่หนิงเหมยกล่าวขึ้น

โรงครัวจินเซียงเป็นโรงครัวของวังไท่จื่อ เจ้าของที่นั่นแน่นอนว่าต้องเป็นหยางเจิน แต่ตอนนี้สมุดบัญชีร้านค้าและโฉนดที่ดินทุกอย่างอยู่ในมือของนางแล้ว แม้จะมีนักบัญชีฝีมือดีคอยตรวจสอบให้ ทว่านางก็ยังอยากจะเห็นคนงานในแต่ละร้านรวงว่ามีนิสัยใจคอและทำงานกันเป็นเช่นไร

ซื่อสัตย์นางก็จะตกรางวัลให้ หากคิดคด ยักยอก ฉ้อโกงนางก็จะตกรางวัลพิเศษให้เป็นสองเท่าตัว!

“ตามใจเจ้าก็แล้วกัน” หยางเจินมีสีหน้าเรียบเฉย เขารู้ว่าลู่หนิงเหมยจะต้องจัดการทุกอย่างได้ดีจึงไม่ได้กังวลแต่อย่างใด

“เราก็รีบไปกันเถอะ ข้าอยากกินหลายอย่าง ว่ากันว่าที่นั่นมีอาหารรสเลิศมากมาย ท่านไม่รู้สึกอยากอาหารบ้างหรือ” ลู่หนิงเหมยดึงแขนแกร่งออกเดินไปนอกวัง ลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยด้วยใบหน้าหมายมั่น

“ก็แค่อาหารทั่วๆ ไปเท่านั้น มิได้พิเศษอันใด” เป็นเพราะเขาไปรับสำรับที่โรงครัวจินเซียงบ่อยกระมัง ถึงได้ชินชาและไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเหมือนสตรีตัวน้อย

“ท่านช่างไร้วาสนาเสียจริง”

“ข้าน่ะหรือไร้วาสนา...” หยางเจินขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

“ของอร่อยมากมายไปรวมกันอยู่ที่นั่น หากท่านมีวาสนาจริงท่านย่อมตระหนักได้ถึงอาหารรสเลิศ มีของดีอยู่ในมือแท้ๆ แต่ไร้วาสนาที่จะรู้จัก โถ่สามีของข้าช่างน่าสงสาร...”

หยางเจินเดินมองสตรีตัวน้อยที่กล่าววาจาหาว่าเขาไร้วาสนาต่อของกินด้วยสายตาเอือมระอาใจ

นางยังคงชื่นชอบการลิ้มลองอาหารรสชาติยอดเยี่ยมไม่มีเปลี่ยน 

หยางเจินเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มสดใสราวกับหญิงสาววัยแรกแย้มดูมีชีวิตชีวา แม้เขาจะได้ครอบครองนางแล้ว แต่ก็ยังอดเหม่อมองอย่างโง่งมมิได้

“เจ้าคงมีวาสนาล้นฟ้าแล้วกระมัง ไม่ว่าอะไรเจ้าก็บอกอร่อยไปหมดเสียทุกอย่าง”

“แน่นอน! วาสนาของข้ากับวาสนาของท่านสามารถนำมาเปรียบเทียบได้ด้วยหรือ...”

หยางเจินได้ยินก็ลอบยิ้มอย่างขบขัน เรื่องของกินมันเกี่ยวข้องกับวาสนาจริงๆ น่ะหรือ เขาชักเริ่มไม่แน่ใจ ว่านางมีวาสนาจริงหรือแค่สตรีตะกละที่มีชีวิตอยู่เพื่อของอร่อยกันแน่

ทันทีที่เดินมาถึงโรงครัวจินเซียงที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวง เสี่ยวเอ้อร์ก็รีบออกมายืนต้อนรับ พอเห็นหน้าหยางเจินเขาก็ตกใจชั่วขณะ ก่อนจะยิ้มแย้มผายมือเดินนำเข้าไปหาที่นั่งมุมส่วนตัวอย่างรู้หน้าที่ตน

เพล้ง!

เสียงจานตกแตกกระจายไปกับพื้น ลู่หนิงเหมยชะงักฝีเท้าหยุดมองก็เห็นคนงานในโรงครัวกำลังคุกเข่าขอโทษสตรีสูงศักดิ์นางหนึ่งด้วยท่าทีหวาดกลัว

“เจ้าคนชั้นต่ำ กล้าดีอย่างไรมาเหยียบรองเท้าของข้า รู้หรือไม่ว่ามันราคาเท่าไหร่ เจ้ามีปัญญาชดใช้อย่างนั้นรึ!”

เพล้ง!

ตะคอกเสร็จก็หันไปหยิบจานมาปาใส่คนงานคนนั้นจนแตกอีกใบ ลู่หนิงเหมยกระชับมือที่จับหยางเจินไว้แน่น นางยืนมองเหตุการณ์ต่อไปอย่างไม่ไหวติ่ง

“ขะ...ข้าน้อยขอโทษขอรับ ข้าน้อยมิได้ตั้งใจ ข้าน้อยจะหาเงินมาชดใช้ให้กับคุณหนูไป๋หลินเอง ยกโทษให้ข้าน้อยด้วยเถอะนะขอรับ” คนงานรีบโขกศีรษะลงพื้นกล่าวขอโทษออกมาจากใจจริง

ไป๋หลิน... บุตรสาวท่านเจ้ากรมพิธีการผู้นั้นเองรึ เอาแต่ใจไร้เหตุผลเช่นนี้ก็ไม่แปลกที่จะวางแผนลอบฆ่าคนที่ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อนเช่นนางได้

“อย่างเจ้าน่ะหรือจะชดใช้!” ไป๋หลินยกเท้าถีบไปที่หน้าคนงานคนนั้นอย่างแรงจนเขาหงายหลังน่าอนาถ “รองเท้าของข้าราคาถึงห้าพันตำลึง เจ้ามีปัญญาก็รีบเอาเงินออกมาเสียสิ เอาออกมาประเดี๋ยวนี้!”

“หะ ห้าพันตำลึง เหตุใดถึงได้แพงเช่นนั้น” คนงานคนนั้นกล่าวอย่างตกตะลึง ลูกค้าที่ยืนมุงดูอยู่ต่างก็ส่งสารตาเห็นใจไปให้เขากันถ้วนหน้า

“เจ้าไม่มีใช่หรือไม่!” ไป๋หลินสะบัดมือตบหน้าคนงานคนนั้นสามสี่ฉาดใหญ่ จนเลือดไหลอาบมุมปากของเขา แก้มช้ำเป็นรอยแดงตามรอยนิ้วมือ

“คนงานโรงครัวจินเซียงเป็นเช่นนี้เองหรือ เสี่ยวเอ้อร์เจ้าจะรับผิดชอบอย่างไร คนงานที่เจ้าดูแลไม่ยอมจ่ายเงินข้าเช่นนี้” ไป๋หลินตวาดลั่น

เสี่ยวเอ้อร์ของร้านก็รีบออกตัวมาพูดทันที “คุณหนูไป๋หลินใจเย็นๆก่อนนะขอรับ อาหารวันนี้ข้าน้อยจะไม่เรียกเก็บจากคุณหนูแม้แต่ตำลึงเดียว ส่วนเรื่องเด็กรับใช้คนนี้ข้าน้อยจะจัดการให้ทีหลัง”

“ค่าอาหารมื้อเดียวมันชดใช้ได้หรือ!” ไป๋หลินพูดเสียงแข็ง ฝ่ามือยกง้างขึ้น

ก่อนที่นางจะได้หันไปตบหน้าคนงานคนนั้นอีกรอบ ลู่หนิงเหมยก็พุ่งตัวเข้าไปคว้ามือของไป๋หลินไว้แน่น ก่อนจะสะบัดมือตบหน้าสตรีสูงศักดิ์ผู้นี้เสียงดังลั่น

เพี๊ยะ!

เกิดความเงียบขึ้นทั่วทั้งโรงครัวจินเซียง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน ลู่หนิงเหมยก็สะบัดตบหน้าไป๋หลินไปอีกที ด้วยฝ่ามือที่เต็มเปี่ยมไปด้วยกำลังภายใน ทำให้ไป๋หลินถึงกับล้มลงไปกองลงกับพื้นสีหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด

“เจ้าเป็นใครกัน! หญิงชั่วช้า! ไม่รู้หรือว่าข้าเป็นถึงบุตรสาวของเจ้ากรมพิธีการ เจ้าคร้านที่จะมีชีวิตอยู่แล้วหรืออย่างไร!”

“เจ้าทำจานของโรงครัวจินเซียงแตกไปสองใบ เจ้ามีปัญญาชดใช้หรือไม่” ลู่หนิงเหมยไม่สนใจ นางกล่าววาจาเหมือนกับที่ไป๋หลินเคยพูดกับคนงานคนนั้นไม่มีผิด

ผู้คนที่ได้ยินก็รู้ได้ทันทีว่าลู่หนิงเหมยกำลังออกหน้าช่วยคนงานโชคร้ายคนนั้น แถมยังยอกย้อนวาจาของอีกฝ่ายอย่างแนบเนียน





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.178K ครั้ง

9,897 ความคิดเห็น

  1. #7160 panitaya45 (@panitaya45) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 09:26
    คนงานน่าจะเรียกเสี่ยวเอ้อร์
    ้สี่ยวเอ้อร์ น่าจะเรียกเฒ่าแก่มากกว่าน่ะ

    โรงครัว น่าจะใช้ เหลา
    #7160
    0
  2. #3181 150221 (@150221) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 09:30
    มาให้จัดการถึงที่เลยนะนังคุณหนูชั่ว
    #3181
    0
  3. #3157 wnnsr00 (@hang_over) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 00:52
    หยิกมันเลยน้องงง
    #3157
    0
  4. #2901 r123123 (@r123123) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 19:51

    น้องเหมยแน่มาก

    #2901
    0
  5. #2790 suteera (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 12:04
    555 ไม่ต้องไปตามหามาให้ตบถึงที่เลย
    #2790
    0
  6. #2787 SweetEnough (@SweetEnough) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 11:42
    แม่มาจ้าาา จัดการมันเลยแม่!
    #2787
    0
  7. #2751 Omiao (@onphima) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 01:46

    ตบอีกๆ นางนิสัยไม่ดี
    #2751
    0
  8. #2726 Karaketsukhchwy (@Karaketsukhchwy) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 22:46

    เอาคืนให้สาสมกับที่นางเคยทำร้ายเจ้าของร่างเลย นางวางอำนาจ คงนึกว่านางจะได้เป็นเมียอีกคนของไท้จื่อกระมัง มาต่อค่ะด่วนๆ อยากอ่านตอนนางตบคน
    #2726
    0
  9. #2723 pholtip (@pholtip) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 22:46
    ขออีก ขออีก ค้างๆๆอยากรู้นางจะจัดการไง
    #2723
    0
  10. #2715 Tenebris (@fahkorn) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 22:27
    ไป๋หลินไม่รอดแน่นอนนนน
    #2715
    0
  11. #2706 soft ^_^ (@77-11776soft) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 22:15

    น้องงงง ขอบคุณน้า ไป๋หลินเจอดีแน่ๆ
    #2706
    0