ดวงใจพยัคฆ์ (ตีพิมพ์กับB2S)

ตอนที่ 6 : บทที่ ๖ เกี้ยวบุรุษหมื่นคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 69315
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6326 ครั้ง
    12 มิ.ย. 62

ยามเฉินลู่หนิงเหมยก็ออกมานั่งตรงม้านั่งหน้าจวนรอเจ้าลูกหมาน้อยของนางที่ตกปากรับคำว่าจะมารับด้วยสีหน้าอิดโรยเล็กน้อย

เมื่อคืนหลังอาบน้ำเสร็จนางก็นอนไม่ค่อยหลับเกือบทั้งคืนเพราะสังเกตเห็นปานแดงรูปมังกรเล็กๆปรากฎอยู่บนข้อมือด้านซ้าย

มันคือปานแดงของนางตอนที่อยู่ในยุคปัจจุบัน จะพูดว่ามีปานแดงที่เดียวกันกับร่างนี้ก็ไม่ได้เพราะร่างนี้ไม่มีความทรงจำอะไรเกี่ยวกับปานแดงที่ข้อมือมาก่อน

ไม่ใช่แค่วิญญาณเท่านั้นที่ย้อนกับมายุคนี้แต่มีปานแดงติดตามมาด้วย มันไม่แปลกไปหน่อยรึไง

ในขณะที่นางกำลังนั่งพลิกข้อมือตัวเองไปมา เสียงรถม้าที่ประดับตกแต่งด้วยเครื่องทองอย่างวิจิตรบรรจงก็ดังมาแต่ไกล ไม่นานมันก็หยุดอยู่ตรงหน้าจวนเหวินที่นางอยู่

ร่างสูงสง่างามราวกับรูปปั้นกรีกโบราณในชุดสีดำสนิทน่าเกรงขามก้าวขาลงมาจากรถม้า นัยน์ตาดุจพยัคฆ์ร้ายจับจ้องมาที่ลู่หนิงเหมยสตรีตัวเล็กที่กำลังนั่งแกว่งขาไปมาอยู่บนม้าหิน

“เจ้ารอนานแล้วรึ?” หยางเจินเอ่ยถาม

“ไม่นานเท่าไหร่” ลู่หนิงเหมยตอบ

“เช่นนั้นก็ขึ้นรถมาเถิด จะได้รีบออกเดินทาง” หยางเจินกล่าวเสียงทุ้ม เขาผายมือให้ลู่หนิงเหมยขึ้นไปก่อน จากนั้นเขาถึงได้ตามขึ้นไปทีหลัง รถม้าจึงเริ่มเคลื่อนที่ไปยังด้านหน้าอีกครั้ง

“ท่านจะพาข้าไปที่ไหนหรือ?” ลู่หนิงเหมยอดถามไม่ได้ เพราะนางยังไม่ได้ไว้ใจบุรุษที่นั่งข้างๆเท่าใดนัก

“นอกเมือง” หยางเจินตอบเสียงเรียบ ลู่หนิงเหมยได้ยินก็ขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย

“ท่านเป็นองค์รัชทายาท เหตุใดจึงได้เดินทางไปถึงนอกเมืองเล่า ไม่กลัวถูกลอบสังหารหรืออย่างไร”

“มีก็ดี ข้าไม่ได้ยืดเส้นยืดสายมานานแล้ว” หยางเจินกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ ลู่หนิงเหมยเห็นอย่างนั้นก็อดหันไปเบ้ปากไม่ได้

“ท่านออกกำลังกายโดยการฆ่าสังหารหรอกรึ? ช่างเป็นบุรุษที่ป่าเถื่อนยิ่งนัก” ไม่แปลกที่รอบตัวเขาจะมีกลิ่นอายการฆ่าฟันรุนแรงเช่นนี้

“การออกกำลังกายในแบบของเจ้าก็สยดสยองไม่ต่างจากข้าสักนิด หากข้าเป็นบุรุษที่ป่าเถื่อน เจ้าก็คงเป็นอิสตรีวิปลาสแห่งแคว้นเยี่ยนแล้วกระมัง” หยางเจินขยับยิ้มเยาะเย้ย

“ท่านว่าข้าวิปลาส!”

ลู่หนิงเหมยสีหน้ามืดครึ้ม เอื้อมมือหวังจะไปหยิกแขนองค์รัชทายาทด้วยความหมั่นไส้ แต่เขาจับข้อมือนางไว้เสียก่อน

“ทำร้ายบุตรของโอรสสวรรค์มีโทษประหารเจ็ดชั่วโคตร” ดวงตาดำขลับจ้องมองมายังใบหน้างามที่ทำท่าทางไม่ยินยอม เขากล่าวเตือนเสียงเข้ม

“เวลาที่เจ้าอยู่กับข้าเพียงลำพัง เจ้าจะได้รับโทษหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับตัวข้า แต่เวลาที่เจ้าเผลอทำร้ายข้าต่อหน้าผู้คน ถึงข้าจะไม่กล่าวโทษเจ้า ฝูงชนก็จะเป็นผู้ลงทัณฑ์เจ้าเองโดยที่ข้าไม่สามารถช่วยอะไรเจ้าได้”

ลู่หนิงเหมยพยักหน้า นางรู้อยู่แล้วว่าฐานะบุรุษที่นั่งอยู่ข้างๆสูงส่งเพียงใด การทำร้ายเขาต่อหน้าสาธารณชนเป็นเรื่องที่โง่งมยิ่งนัก

“ขอบคุณท่านที่เตือน แต่ข้าไม่คิดจะทำร้ายท่านต่อหน้าฝูงชนเพื่อให้ตัวเองเดือดร้อนอยู่แล้ว” ลู่หนิงเหมยกล่าว

“เจ้าจะกระทำการทำร้ายข้าลับหลังหรือ?”

“ลอบทำร้ายผู้อื่นไม่ใช่วิถีของข้า หากจะทำก็ต้องทำอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้อย่างไรเล่า!” กล่าวจบลู่หนิงเหมยก็หยิกเข้าไปที่แก้มเนียนขององค์รัชทายาทอย่างรุนแรง ร่างสูงแววตาเป็นประกายเย้ยหยันรวบเอวบางเข้ามาแนบชิดอย่างรวดเร็วจนสตรีตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนตื่นตระหนก

“เจ้าหยิกข้าหนึ่งที ข้าก็จะกอดเจ้าหนึ่งเค่อเป็นการลงโทษเจ้าดีหรือไม่!”

“ท่านขี้โกง” ลู่หนิงเหมยหน้าหงิกงอทันที มือเล็กของนางผลักไปที่แผ่นอกกว้างเสียงดังปัก! แต่นางก็ไม่อาจหลุดพ้นพันธนาการของเขาไปได้

ร่างกายของเจ้าลูกหมาน้อยตัวนี้ทำด้วยเพชรหรือไร! ลู่หนิงเหมยกำมือที่เจ็บเอาไว้แน่นด้วยความขุ่นเคือง นัยน์ตามีประกายเข่นฆ่าขึ้นเจือจาง

“อาเหมยข้าขี้โกงตรงไหนรึ? เจ้าช่วยตอบให้ข้าหายสงสัยทีเถิด” หยางเจินแสยะยิ้มร้าย ลู่หนิงเหมยหนังตากระตุก

“ข้าหยิกท่านแค่เสี้ยววินาที แต่ท่านกอดข้าตั้งหนึ่งเค่อ แบบนี้ไม่เรียกว่าโกงได้อย่างไร!”

“ตอนที่เจ้าหยิก ข้าก็ต้องรู้สึกเจ็บ แต่ตอนข้ากอดเจ้า เจ้าไม่ได้เจ็บเสียหน่อย ไม่ถือว่าโกง”

ลู่หนิงเหมยได้ฟังแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นดำดิ่งลงไปยังก้นเหวลึก นางรู้สึกพ่ายแพ้เวลาอยู่ต่อหน้าบุรุษผู้นี้ยิ่งนัก เป็นความรู้สึกอดสูยากที่จะยอมรับได้โดยง่าย “จิ้งจอกเจ้าเล่ห์!”

“เจ้ากล่าวชมเกินไปแล้ว” หยางเจินยิ้มรับ แขนแกร่งกอดรัดร่างบางที่ดิ้นยุกยิกอยู่ในอ้อมแขนแน่น นางดิ้นไปสักพักก็เหนื่อยหอบแล้วหยุดนิ่งไปเอง

องค์รัชทายาทคล้ายยิ้มบางๆที่ยากนักจะมีใครได้เห็น นัยน์ตาดำขลับมองสตรีตัวน้อยที่มีสีหน้าบึ้งตึงแล้วเขารู้สึกพออกพอใจเป็นอย่างมาก ช่างน่าสนใจจริงๆ

นางคงโกรธจนอยากจะฆ่าเขาให้ตาย หยางเจินคิดในใจ แต่ก็ยังกอดรัดร่างบางที่นุ่มนิ่มราวกับไร้กระดูกไม่ปล่อย จนเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายเค่อลู่หนิงเหมยที่เมื่อคืนนอนไม่เต็มตื่นก็เผลอหลับคาอกของเขาไปโดยไม่รู้ตัว

แบบนี้เรียกว่าได้กำไร เขาไม่ได้โกงนางแม้แต่น้อยเดียว...

 


ลู่หนิงเหมยขยับกายไปมา กลิ่นลูกท้อจางๆอบอวลไปทั่ว นางขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความตระหนก ใบหน้าหล่อเหลาที่นางเริ่มคุ้นชินปรากฎให้เห็นเด่นชัด

“ตื่นแล้วหรือ” หยางเจินกล่าวขึ้นในขณะที่เลิกม่านสีแดงเข้มออกไปดูภายนอก “ถึงที่หมายพอดี”

“เช่นนั้นก็ปล่อยข้าได้แล้วกระมัง” ลู่หนิงเหมยกัดฟันพูด ดันตัวเองออกจากอ้อมกอดของร่างหนาอย่างรวดเร็ว หยางเจินทำเป็นมองไม่เห็นสีหน้าหงิกงอนั่นแล้วก้าวขาลงจากรถม้าด้วยทวงท่าสง่างาม

ลู่หนิงเหมยที่เดินตามลงมา กวาดมองไปรอบๆก็รู้ได้ทันทีว่าที่นี่คือค่ายทหารของแม่ทัพอู๋ที่อยู่นอกเมืองหลวง

“ท่านมาทำอะไรที่นี่” ลู่หนิงเหมยกล่าวถามเสียงใส

“ได้ยินว่าเจ้าอยากเกี้ยวพาราสีหาบุรุษหมื่นคนมิใช่หรือ สถานที่แห่งนี้ช่างเหมาะสมยิ่งนัก เหล่าทหารวรยุทธ์สูงส่งก็ถูกบ่มเพาะมาจากที่นี่มากกว่าพันคน ข้าคิดว่าน่าจะพอมีชายที่สามารถปกป้องเจ้าได้จนลมหายใจสุดท้ายอยู่เป็นแน่” หยางเจินกล่าวเสียงเรียบ

“.........” ลู่หนิงเหมย

สตรีตัวเล็กอกแทบระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆเมื่อได้ยิน หันไปส่งค้อนใส่ว่าที่ฮ้องเต้ด้วยความเดือดดาล เขาช่างใส่ใจเรื่องการกลั่นแกล้งนางยิ่งนัก

หากเป็นเจ้าของร่างเดิมคงน้ำตาซึมไปหลายรอบ ทหารเหล่านี้ที่ไม่ได้พบเจอหญิงสาวมาเป็นเวลานาน แน่นอนว่าสายตาที่มีให้อิสตรีคงหื่นกระหายราวกับโจรป่า การตามหาบุรุษที่เพียบพร้อมทั้งฐานะ พละกำลัง ความปราดเปรื่องเป็นเรื่องยากเสียยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร!

“ปกติค่ายทหารไม่ให้สตรีเข้า”

“อย่าได้กังวล เจ้ามากับองค์รัชทายาทของแคว้นเยี่ยน ถ้าข้าอยากให้เข้า ก็ย่อมเข้าได้ แต่เจ้าก็ต้องรีบเกี้ยวพาราสีหาบุรุษที่เจ้าวาดฝันเสียหน่อย เพราะเราจะอยู่ที่นี่กันแค่สองชั่วยามเท่านั้น ข้าพูดคุยกับแม่ทัพอู๋เรียบร้อยแล้วก็คงต้องกลับเมืองหลวงทันที” หยางเจินพูดหน้านิ่ง ใบหน้าคมคายของเขาทำให้ลู่หนิงเหมยหนังตากระตุกซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ท่านรู้ไหมว่าท่านเป็นบุรุษที่ข้าอยากตบมากที่สุด”

“ก็พอรู้สึกได้นิดหน่อยว่าเจ้าอยากประทุษร้ายร่างกายของข้า แต่เจ้าก็ไม่มีปัญญามากพอที่จะทำเช่นนั้น” เขาแสยะยิ้มใส่ลู่หนิงเหมยทีหนึ่งก่อนจะเดินนำหน้านางเข้าไปที่หน้าป้อมยามทหาร ลู่หนิงเหมยได้แต่ถลึงตาใส่ร่างสูงรู้สึกเจ็บใจเป็นอย่างยิ่ง

เจ้าลูกหมาน้อยอย่าให้ถึงทีข้าก็แล้วกัน!

เหล่าทหารออกมาต้อนรับอย่างมีระเบียบ ระหว่างขบวนทหารทั้งสองกอง มีชายวัยประมาณสามสิบต้นๆยืนรออยู่ก่อนแล้ว

“ถวายบังคมพะยะค่ะองค์รัชทายาท คุณหนูลู่” แม่ทัพอู๋คุกเข่าถวายบังคมให้กับหยางเจิน

“ลุกขึ้นเถิด ไม่ต้องมากพิธี” หยางเจินเอ่ย

“ขอบพระทัยพะยะค่ะ”

“กลุ่มคนที่ลักลอบเข้ามาค้าแรงงานในเมืองหลวงเป็นอย่างไรบ้าง” องค์รัชทายาทถามไปด้วยเดินเข้าไปด้านในด้วย ลู่หนิงเหมยก็เดินตามมาอย่างเงียบๆ หัวคิ้วขมวดเข้าหากันแน่น มีคนลักลอบเข้าเมืองหลวงอย่างนั้นหรือ

“กระหม่อมจับกุมตัวเอาไว้ทั้งหมดสิบคน ชายหกคน หญิงสี่คนพะยะค่ะ ทั้งหมดเป็นชาวฮั่น ตอนนี้กำลังส่งคนไปหาล่ามเพื่อสอบสวนต้นสายปลายเหตุอยู่พะยะค่ะ”

แม่ทัพอู๋กล่าวอธิบายอย่างละเอียดพร้อมทั้งพาไปยังที่คุมขังของนักโทษทั้งสิบคนที่ตอนนี้พวกเขามีสภาพอิดโรยราวกับคนไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาหลายคืน

พอเห็นว่ามีคนเข้ามา พวกเขาต่างส่งเสียงพูดภาษาฮั่นด้วยใบหน้าน่าสงสาร แต่กลับไม่มีใครฟังเข้าใจ

“ล่ามแปลภาษานั้นหาได้ยากยิ่ง คงต้องใช้เวลาอีกหลายวันพะยะค่ะกว่าจะเดินทางมาถึงที่นี่”

“ข้าเข้าใจแล้ว” หยางเจินกล่าวเสียงต่ำ นัยน์ตาดำขลับจ้องมองไปยังกลุ่มคนที่อยู่หลังกรงเหล็กอย่างเยือกเย็น ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ลู่หนิงเหมยเองก็ยืนนิ่งสนิท นางศึกษาประวัติศาสตร์อย่างลึกซึ้ง ชาวฮั่นที่อพยพเข้ามาในแคว้น หากนางจำไม่ผิดหลังองค์ฮ่องเต้ทรงเมตตาให้ชาวฮั่นเข้ามาอยู่อาศัยในแคว้นได้ ชาวฮั่นก็คิดคดทรยศแอบซ่องสุมกำลังพลก่อการกบฏยึดครองอำนาจของจักรพรรดิมิใช่หรอกหรือ...

“ตูลูบาส วาวู!!”

คนในห้องขังยังคงพยายามส่งเสียงออกมาไม่หยุดหย่อน แม่ทัพอู๋ถึงกับถอนหายใจออกมาเบาๆ

“คนพวกนี้ต้องการอะไร” หยางเจินกล่าวออกมาโดยไม่ได้หวังคำตอบ เพราะเขารู้ดีว่าหากล่ามแปลภาษายังเดินทางมาไม่ถึงคงเป็นเรื่องยากที่จะสอบถามความจริง

“พวกเขาต้องการความช่วยเหลือ” ลู่หนิงเหมยกล่าวออกมาท่ามกลางความเงียบ ทุกคนหันมามองนางเป็นตาเดียว มองนางด้วยความสงสัยใคร่รู้

“เจ้าเข้าใจที่พวกเขาพูดหรืออาเหมย” หยางเจินขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น นัยน์ตามีประกายเคร่งขรึม

“แล้วข้าเคยบอกท่านรึไงว่าข้าพูดภาษาฮั่นไม่ได้” ลู่หนิงเหมยเอ่ย

“.......” หยางเจิน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6.326K ครั้ง

11,046 ความคิดเห็น

  1. #2816 Enset (@earnniestar) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 22:34
    เอิ่ม นิยายจีน แต่เรียกชาวฮั่นเป็นคนต่างถิ่นถ้างั้นพวกพระเอกเป็นคนชนเผ่าเร่ร่อนเหรอ เพราะปกติชาวฮั่นก็คือจีนส่วนใหญ่ ราชวงศ์หลักๆที่ไม่ใช่ฮั่นรู้สึกจะ ก็มีแค่เหลียวกับชิง ที่เข้ามาปกครองชนชาติฮั่น แล้วที่พูดตูลูบาส วาวู คือมันมีจริงๆหรือว่าแต่งคะ ถ้าแต่งเราว่าแต่งให้มันไกลๆ ตั้งขึ้นใหม่เลยน่าจะดีกว่า ทำแบบนี้คนที่อ่านนิยายจีนจะรู้สึกตะหงิดๆ เพราะโยงไปกับความเป็นจริงว่ามันไม่ใช่นะคะ
    #2816
    0
  2. #2628 srisupanuch (@srisupanuch) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 05:11
    สายลับ แต่ไม่สำรวมไม่ลึกล้ำ แต่โฉ่งฉ่างมาก บุคลิกต้องนิ่งสงบไม่หวั่นไหว ไม่เปิดเผย
    #2628
    2
    • #2628-1 Goldfxsh (@namo-m) (จากตอนที่ 6)
      15 มิถุนายน 2562 / 10:20
      เอ่อ อาจจะเป็นเพราะนางบอกว่าจะละทิ้งอดีตแล้วรึป่าวคะเลยไม่ต้องคีพลุคสายลับไว้แล้ว
      #2628-1
    • #2628-2 whoamidouknow (@whoamidouknow) (จากตอนที่ 6)
      19 มิถุนายน 2562 / 14:28
      รู้สึกว่านางจะไม่ใช่สายลับรึเปล่าแค่ ทำงานกับองค์กร
      #2628-2
  3. #2068 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 15:07
    หึๆๆๆๆ
    #2068
    0
  4. #2000 Aquaria magic (@greenbutter-nery) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 16:01
    เราว่าไรท์น่าจะใช้คำว่า 'ว่าที่พระชายา' น่าจะเหมาะกว่านะคะ เพราะยังไม่ได้แต่งเข้าจวนเลย
    #2000
    0
  5. #1573 Al๏n.Evil.NighT (@mitniyaya) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 10:06
    ถ้าไรท์ได้มีโอกาศรีไรท์อยากให้ใช้คุณหนูมากกว่าพระชายา นางยังไม่ได้แต่งเข้าวังคนอื่นแทนตัวนางว่าพระชายาผผิดมากนะคะ แล้วอีกอย่างเปรียบเทียบพระเอกราวรูปสลักกรีกโรมัน แบบมันไม่ใช่อ่ะ ลองนึกหน้าคนนุโรปกับคนจีนโบราฯหน้าคมๆตี๋ๆ คิ้วเข้มมันบ่ใช่อ่ะ
    #1573
    0
  6. #1567 pamiwashi32 (@pamiwashi32) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 07:42
    ทำไมพระองค์ถึงหลงตัวเองได้ขนาดนี้ก็นะถ้าไม่หลงจะรักได้ไง55555
    #1567
    0
  7. #932 Strawberrya_a (@Strawberrya) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 21:00
    คนอื่นว่าไงไม่รู้ แต่เราชอบ55 อ่านหนักสมองมาเยอะละ ขอชิวๆสนุกๆเหอะ
    #932
    0
  8. วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 11:00
    ตอนแรกร่ายประวัตินางเอกดีนะ แต่ทำไมอ่านไปอ่านมาวุฒิภาวะทางอารมณ์และความคิดนางเอกไม่สมกับอาชีพเก่ายังไงไม่รู้ ขอจบที่ตรงนี้ก่อนนะ ขอบคุณที่แต่งให้อ่าน

    ขอแนะนำอีกอย่าง น่าจะเปลี่ยนเป็นว่าที่พระชายามากกว่านะ พระชายาคือสตรีชนชั้นสูงที่แต่งงานผ่านพิธีเข้าหอกับสามีแล้ว
    #524
    2
    • #524-1 Jorjeep (@Jorjeep) (จากตอนที่ 6)
      14 พฤษภาคม 2562 / 19:58
      เห็นด้วยกับความเห็นนี้ค่ะ
      #524-1
    • #524-2 Takeru001002003 (@Takeru001002003) (จากตอนที่ 6)
      17 พฤษภาคม 2562 / 22:59
      นางยังไม่แต่งเข้า
      #524-2
  9. #467 sundaymorning$! (@vkp6gdbo8jt) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 22:44
    ?นี่ธีมจีน แต่ตัวละครไม่พูดภาษาจีน (ฮั่นจื่อ)​ จริงๆ แล้วเซตติ้งคือที่ไหนคะ? สงสัย
    #467
    0
  10. #439 pudberry11 (@pudberry11) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 11:48
    ตอนแรกนางเอกก็ตรงกับที่เราอยากอ่าน อ่านไปๆมาทำไมง่าย ?? นึกว่าจะมีวุฒิภาวะทางอารมณ์ที่เหมาะกับคนที่ทำงานเป็นสายลับจริงๆ

    แต่กลับไม่ใช้อยากให้แก้น่ะได้อยสมเหตุผลเท่าไร
    #439
    0
  11. #418 Picha24 (@254624) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 02:56
    งงกับนางเอกเป็นตัวละครที่'ง่าย'ไปมั๊ย ไม่มีมิติอะไรเลย .
    #418
    0
  12. #353 Amarry (@Amarry) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 17:16
    อ่านตอนนี้ยิ่งยืนยันจากตอนที่แล้วได้เลยว่านางเอกเรื่องนี้ไม่มีวุฒิภาวะทั้งทางอารมณ์ การวางตัว เหมือนเด็กม.ต้นไร้เดียงสา งงว่านางทำงานให้กองทัพสหรัฐได้ยังไง นางน่าจะตายตั้งแต่ถูกส่งไปทำภารกิจแรกแล้ว และที่นางตายในชาติก่อนก็คงไม่ต้องบอกเลยว่าทำไมถึงตาย ไม่มีคุณสมบัติหรือทักษะของคนที่ถูกฝึกฝนมาอย่างหนักเลยสักนิด การแสดงออกของนางเหมือนสาวน้อยวัยแรกแย้มที่พร้อมสะดีดสะดิ้งเมื่ออยู่ใกล้ผู้ชาย
    #353
    0
  13. #329 Minaon (@Minaon) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 13:13
    ถ้าจินตนาการไรต์คือพระเอกนางเอกในภาพ ถือว่าเป็นชาวฮั่นจร้า...

    คนต่างถิ่นจะเป็นมองโกล หรือตั้งเผ่ามั่วๆ อะไรก็ได้ แต่ฮั่นไม่เคยเป็นชนเผ่า ถือเป็นคนเชื้อชาติแผ่นดินใหญ่
    #329
    1
    • #329-1 Enset (@earnniestar) (จากตอนที่ 6)
      11 มิถุนายน 2562 / 22:36
      คิดเหมือนกันเลยค่ะ แต่งแบบนี้มา ถึงจะบอกว่าเป็นเรื่องแต่ง แต่อย่างน้อยพื้นฐานหลายอย่างคนอ่านก็ยังติดภาพอยู่
      #329-1
  14. #300 Nm'mi (@nametaji_miho) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 07:30
    ฮั่นกับแมนจูคนละชนเผ่าเด้อ
    #300
    0
  15. #275 Celion Ray (@5336082) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 00:42
    กำ นางเอกใจง่ายจัง
    #275
    0
  16. วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 18:43
    ฮั่นกับแมนจูเป็นคนละเผ่าไม่ใช่เหรอคะไรท์ หรือที่ผ่านมาเราเข้าใจผิด
    #239
    0
  17. #171 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 21:11
    สนุกค่ะ
    #171
    0
  18. #95 earnpimpida (@earnpimpida) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 01:09

    นางเอกยอดไปเลย
    #95
    0
  19. #88 EMBEVRON (@sich02) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 21:26
    นางเอกเทพมาก!!
    #88
    0
  20. #73 Phingthing (@Phingthing) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 14:13
    ครบเครื่อง
    #73
    0
  21. #12 Nusom-kw (@nusom-kw) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 15:37
    เห็นสวยๆที่แท้ทรู 555
    #12
    0
  22. #11 Vanidear (@Vanidear) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 15:36
    รอๆๆๆมาอีกๆๆ
    #11
    0