ตอนที่ 52 : บทที่ ๕๑ งานมงคล (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 67435
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4408 ครั้ง
    12 มิ.ย. 62


 เจ้าสาวเดินจับมือกับเจ้าบ่าวพากันเข้าเรือนหอที่มีเหล่าองค์หญิงองค์ชายยืนรออยู่ก่อนแล้ว 

ประเพณีบุกเข้าห้องหอเช่นนี้ ก็ทำเพื่อที่จะสร้างความครื้นเครงและขับไล่ช่องว่างระหว่างคู่บ่าวสาว มิให้ภูติผีปีศาจได้เข้ามาก่อกวนเพียงเท่านั้น

หยางเจินรับไม้มงคลมาถือไว้ในมือ ทันทีที่เดินมาถึงเตียงนอนที่โรยไปด้วยกลีบกุหลาบสีสวย เขาก็ไม่รั้งรอที่จะใช้ไม้มงคลค่อยๆเสยผ้าสีแดงที่บดบังโฉมสะคราญออกมาพอให้เห็นเจ้าสาวของตนแต่เพียงผู้เดียว

ใบหน้าจิ้มลิ้มงดงามดุจดั่งบุปผาแรกแย้มของฤดูใบไม้ผลิปรากฎต่อสายตาอย่างหมิ่นเหม่ ดูสง่างามราวกับสวรรค์ได้ปันแต่งให้นางมีรูปโฉมเย้ายวนจิตใจผู้คน

หยางเจินที่พบนางอยู่บ่อยครั้งยังยืนเหม่อลอยราวกับคนต้องมนต์สะกด นัยน์ตาพยัคฆ์ร้ายมีประกายไหววูบอย่างรุนแรง

ลู่หนิงเหมยที่ถูกสายตาผู้คนจ้องมองก็อดรู้สึกประหม่าขึ้นมาไม่ได้ นัยน์ตาสุกสว่างสบเข้ากับนัยน์ตาขององค์รัชทายาท หัวใจดวงน้อยเต้นระรัว เขาที่อยู่ในชุดมงคลสีแดงปักลวดลายด้วยไหมทองคำยิ่งทำให้บุรุษตรงหน้าหล่อเหลาจนนางไม่อาจถอดถอนสายตา

คู่บ่าวสาวยืนจ้องมองซึ่งกันและกันยาวนานเสียจนบรรดาองค์หญิง องค์ชายที่มายืนอยู่ในห้องต่างเริ่มอยู่ไม่สุก กระแอมไอขัดขึ้นให้ทั้งสองเลิกส่งสายตาหวานเยิ้มให้กันแล้วหันมาสนใจพวกเขาแทน

“ถึงกับลืมว่าพวกเรายังยืนอยู่เช่นนี้ เปิ่นหวางคิดว่าไม่นานเกินรอคงมีข่าวดีอีกแล้วกระมัง” อ๋องเจ็ดกล่าวขึ้นมาลอยๆ

“ข้าจะเตรียมของขวัญเอาไว้ รับขวัญหลานของข้า…” องค์ชายสี่กล่าวสีหน้าทะเล้น

“เจ้าสาวงดงามเสียยิ่งกว่ากระไร เจ้าบ่าวยังจะไปร่ำสุรากับแขกเหรื่ออีกหรือ...” แม่ทัพเย่วเฟยกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ไม่ได้ๆ น้องหญิงไม่หนีเจ้าไปไหนหรอก เจ้าต้องออกไปร่ำสุรากับข้าก่อน!” จินหยวนกล่าวพร้อมกับโบกพัดในมือไปมา

ท่ามกลางเสียงกล่าวหยอกล้อให้เจ้าบ่าว เจ้าสาวเกิดความเขินอาย บรรยากาศก็ถูกส่งให้ดูอบอุ่นขึ้นจนผู้คนอดที่จะแย้มรอยยิ้มออกมาไม่ได้

“ตอนนี้ก็ให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวได้ดื่มน้ำจันทร์กันเสียก่อนเถิด” แม่สื่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม หันไปหยิบถาดสุรามงคลที่ได้ตระเตรียมเอาไว้ขึ้นมา

หยางเจินกับลู่หนิงเหมยก็ยกจอกสุรามาคนละจอก เกี่ยวแขนอย่างสนิทสนมกำลังจะยกน้ำจันทร์ขึ้นดื่มรวดเดียว ทว่าเป็นหยางเจินที่ชะงักเล็กน้อย 

เขาได้กลิ่นบางอย่างที่ไม่ควรจะมี แขนแกร่งแข็งขืนไม่ให้ลู่หนิงเหมยยกจอกสุราขึ้นดื่มทันควัน

บรรดาแขกเหรื่อที่มารอเป็นสักขีพยานในขั้นตอนสุดท้ายก็ทำหน้างงงัน หันมององค์รัชทายาทอย่างไม่เข้าใจ

“ทำไมหรือ...” ลู่หนิงเหมยขมวดคิ้ว

หยางเจินมีสีหน้าดำทะมึนจนผู้คนหวาดกลัว ไอสังหารแรงกล้าถูกปลดปล่อยออกมาจนเหล่าองค์หญิงบางคนเป็นลมล้มพับไปกองอยู่กับพื้น มือหนาแย่งจอกสุราในมือลู่หนิงเหมยออกมา ก่อนที่จะปามันเข้าใส่กำแพงอย่างไม่ปรานีจนจอกเหล้าแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อย

ทันทีที่น้ำสุรากระทบกับผนัง ก็เกิดเป็นฟองกัดกร่อนกำแพงจนเป็นรูวงกว้าง แขกเหรื่อที่ยืนดูอยู่ต่างก็มีสีหน้าตกตะลึงอึ้งค้างไปตามๆกัน

น้ำจันทร์ถูกผสมยาพิษ...

ใครกันที่กล้ากระทำการเช่นนี้...

ลู่หนิงเหมยที่เห็นก็มีสีหน้ามืดครึ้มไม่ต่างจากหยางเจินเสียเท่าใดนัก และคนที่โมโหมากที่สุดคงจะเป็นจินหยวนที่ยืนกำหมัดแน่นด้วยความเดือดดาล

มันที่ชั่วช้าผู้นั้นคือใครกัน!

ช่างกล้ามาลอบวางยาน้องหญิงกับน้องเขยของเขา ไม่เจียมตนเสียจริง!

“ทหาร! ไปเอาสุราแคว้นเฉาเว่ยมา ข้าจะใช้เป็นน้ำจันทร์ให้น้องหญิงกับน้องเขยของข้าดื่ม!” จินหยวนหันไปสั่งการทหารที่ติดตามเขามาด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว ไอสังหารที่กระจายออกมาทั่วห้องตีปะทะกันไปหมด ทั้งของหยางเจิน ของลู่หนิงเหมย และของจินหยวน

ท่ามกลางความอึ้งค้างของเหล่าแขกเหรื่อ น้ำจันทร์ชุดใหม่ก็ได้ถูกจัดขึ้น แม่สื่อถือถาดมือไม้สั่น หากเมื่อครู่องค์รัชทายาทกับพระชายาดื่มจอกที่มียาพิษลงไป แม่สื่อเช่นนางก็ถือว่าเป็นแพะรับบาปดีๆคนหนึ่ง

หยางเจินกับลู่หนิงเหมยหยิบจอกสุราขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งสองเกี่ยวแขนแล้วยกขึ้นดื่มด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ส่งผลให้บรรยากาศโดยรอบกดดันขึ้นอีกหลายส่วน

น้ำสุรารสหวานไหลรื่นลงคอ ความร้อนผ่าวของมันทำให้ใบหน้างดงามขึ้นสีแดงระเรื่อ ทว่าเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวหาได้มีอารมณ์ดื่มด่ำกับมันไม่

“พวกท่านไม่ไปที่ห้องจัดเลี้ยงหรือไร...” เป็นหยางเจินที่กล่าวเสียงเข้ม นัยน์ตาพยัคฆ์ร้ายมีประกายกราดเกรี้ยวอยู่ไม่น้อย ฝูงชนที่ได้ยินก็สั่นสะท้านราวกับถูกสะกดข่มจนหัวใจเต้นระรัวสัมผัสได้ถึงอันตราย

แม้ตามหลักแล้วเจ้าบ่าวจะต้องออกไปพร้อมกับเหล่าบุรุษ รับสุราจากแขกเหรื่อในห้องจัดเลี้ยง ส่วนเหล่าสตรีจะต้องอยู่เป็นเพื่อนคุยเจ้าสาวจนกว่างานจัดเลี้ยงจะเลิกลา

ทว่าเวลานี้กลับไม่มีใครกล้ากล่าวค้านขึ้นมาแม้แต่ผู้เดียว ความกดดันที่ไท่จื่อแผ่ออกมาก็เป็นการย้ำเตือนให้พวกเขามิอาจต่อต้าน

เกิดเรื่องไม่ดีเช่นนี้ ไท่จื่อก็คงไม่มีกระจิตกระใจจะไปร่ำสุราต่อแล้ว เป็นใครก็คงต้องรั้งอยู่เพื่อปลอบขวัญเจ้าสาวของตัวเอง…

“ปะ...ไปสิ! ไป! พวกเราไปเร็ว ขอลา ขอลา…”

“พวกเราจะรีบไปเดี๋ยวนี้!...”

“เราก็ไปร่ำสุรากันที่ห้องจัดเลี้ยงเถอะ!...”

บรรดาแขกเหรื่อต่างก็รีบพาตัวเองออกไปจากเรือนหอกันถ้วนหน้า คาดว่าอีกไม่นานเรื่องน้ำมงคลมียาพิษคงกระจายไปทั่วทั้งวังหลวง ฮ่องเต้จะต้องทรงกริ้วเป็นอย่างมาก

ในห้องหอเหลือเพียงจินหยวน และแม่ทัพเย่วเฟยที่ยืนทำหน้าดำทะมึนจนไม่น่ามอง

“พวกเขาเริ่มแล้ว...” ลู่หนิงเหมยกล่าวน้ำเสียงเคร่งเครียด

“เริ่มอันใด” จินหยวนขมวดคิ้วเข้มขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

“เริ่มก่อกบฏ” เป็นหยางเจินที่กล่าวออกมาน้ำเสียงดุดัน คนที่กล้าลอบวางยาพิษในน้ำจันทร์ของพวกเขาจะเป็นใครได้อีกนอกจากอัครมหาเสนาบดีฉินฮุ่ย!

“กระหม่อมจะไปดูนอกวังเสียหน่อย” แม่ทัพเย่วเฟยกล่าวก่อนจะหมุนตัวออกจากห้องไปในทันที

“ก่อกบฏอย่างนั้นหรือ มีอะไรที่ข้าพอจะช่วยได้หรือไม่” จินหยวนขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์ พวกกบฏช่างขวัญกล้าเทียมฟ้านัก ลอบวางยาพิษน้องหญิงของเขา พวกมันต้องไม่ได้ตายดี!

“ท่านช่วยออกไปสำรวจรอบนอกวังกับแม่ทัพเย่วเฟยได้หรือไม่” ลู่หนิงเหมยกล่าว จินหยวนเป็นผู้มีวรยุทธ์ อีกทั้งยังเป็นไท่จื่อแคว้นเฉาเว่ย ความเฉลียวฉลาดของเขาน่าจะช่วยแม่ทัพเย่วเฟยได้ไม่มากก็น้อย

“ย่อมได้!” จินหยวนรับคำไม่อิดออด เขาหมุนตัวออกจากเรือนหายไปในทันที ประตูเรือนหอถูกปิดสนิทอีกครั้ง เหลือเพียงคู่บ่าวสาวที่นั่งลงบนเตียงด้วยความรู้สึกหลากหลาย

“เจ้าก็รอข้าอยู่ในห้องเถอะ ข้าจะออกไปจัดการด้านนอกเอง” หยางเจินกล่าว มือหนาถอดหมวกเจ้าสาวออกให้อีกคนอย่างแผ่วเบา

“เราควรอยู่ด้วยกัน” ลู่หนิงเหมยขมวดคิ้วมุ่น วันนี้คือวันแต่งงานของนางกับเขา เหตุใดจะต้องมาแยกออกจากกันด้วยเล่า

ตอนนี้เขาคือสามีที่ถูกต้องของนาง

และนางก็เป็นไท่จื่อเฟยของเขา

หากจะสู้ก็ต้องสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ไปด้วยกันสิถึงจะถูก นางจะปล่อยให้สามีของตนลำบากอยู่เพียงลำพังได้อย่างไร

หยางเจินได้ยินก็ยกยิ้มขึ้น เขาดึงร่างบางเข้ามาในอ้อมกอดแน่น รู้สึกเคืองใจไม่น้อยที่งานมงคลเริ่มจะแปรเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น เขาไม่รู้ว่าด้านนอกมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง แต่ก็เดาออกได้ไม่ยากนักเพราะเสียงดาบปะทะกันดังแว่วเข้ามาให้ได้ยิน...

ข้างนอกก็ต่อสู้กันแล้ว จะต้องทำเช่นไรเขาถึงจะได้รั้งอยู่กับเจ้าสาวของเขาได้นานกว่านี้อีกสักหน่อย

“ข้าควรทำเยี่ยงไรดีอาเหมย...จะกินเจ้าก่อนออกไปปราบกบฏ หรือจะรอจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้วค่อยกลับมาจับเจ้ากินดี...”

ร่างสูงขมวดคิ้วคิดไม่ตก ไม่รู้ว่าจะตัดสินใจเลือกอย่างใด ลู่หนิงเหมยเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าเขากำลังเคร่งเครียดด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง

ในสถานการณ์เช่นนี้...

ก็ยังจะคิดเอาเปรียบนางได้...

“เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ ข้าจะมัดจำเจ้าไว้ก่อน...” หยางเจินจับลู่หนิงเหมยกดลงกับเตียงอย่างรวดเร็ว เขาเลื้อยตัวขึ้นมาคร่อมร่างบางเอาไว้ ตั้งใจจะจุมพิตมัดจำให้หนักๆ ก่อนจะออกไปกำราบพวกชั่วช้าสันดานบาปด้านนอกนั่น

ลู่หนิงเหมยที่ถูกกดอยู่กับเตียงมีสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย ก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย เรียวคิ้วงามขมวดเข้าหากัน ยกยิ้มขึ้นจางๆ “หากเป็นมัดจำล่ะก็ ท่านให้ข้าเป็นคนกำหนดมันเถอะ...”

ลู่หนิงเหมยพลิกร่างมาอยู่ด้านบนแทน บั้นท้ายงามงอนนั่งทับลงไปที่หน้าท้องของบุรุษร่างแกร่งกำยำ มือขาวค่อยๆปลดเชือกมัดเอวของสามีอย่างเชื่องช้า แล้วดึงเสื้อที่ทับกันหลายชั้นของเขาออกจนเผยให้เห็นแผ่นอกขาวที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อกลัดมัน

รัชทายาทนอนมองกริยาเย้ายวนของสตรีตัวน้อย นัยน์ตาพยัคฆ์ร้ายไหววูบอย่างแรงกล้า ยิ่งถูกมือนุ่มนิ่มของนางค่อยๆลูบไล้ไปตามแผ่นอก เขาก็รู้สึกหน้ามืดตามัวไปชั่วขณะ เผลอดึงร่างบางลงมาประกบจูบอย่างดิบเถื่อน ลงโทษที่นางบังอาจมายั่วยวนเขาจนลมหายใจขาดห้วงด้วยความรู้สึกปั่นป่วน

ตอนแรกที่ตั้งใจว่าจะทำแค่จุมพิตนาง ทว่าไท่จื่อเฟยของเขาก็ได้ลงมือทำลายความตั้งใจนั้นจนพังทลายลงอย่างเลือดเย็น....

นางช่างน่าตายนัก!

“อือ...” ลู่หนิงเหมยครางลึกในลำคอ นางไม่ปฏิเสธสัมผัสของเขาอย่างที่นางเคยกระทำอยู่บ่อยครั้ง นางจูบตอบหยอกล้อกับลิ้นหนา ตักตวงความหวานล้ำจนร่างของนางกับเขาผวาเข้าหากันราวกับมีบางอย่างมาดึงดูดพวกเขาเอาไว้

อาภรณ์เนื้อดีเริ่มหลุดลุ่ยออกจากกัน สองร่างที่กอดก่ายรัดแน่น แนบชิดไปทุกสัดส่วนกำลังจะหลอมเป็นเปลวไฟด้วยแรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำเข้ามาอย่างเหลือล้น

จากจูบเล็กๆกลายเป็นความต้องการที่มากกว่า หยางเจินคำรามเสียงอย่างยับยั้งชั่งใจ เขาพลิกกายขึ้นมาคร่อมร่างบางของสตรีตัวน้อยที่ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอรอรับสัมผัสจากเขาอย่างเย้ายวนจิตใจผู้คนจนยากจะลืมเลือน

“เจ้าคิดจะทำให้ข้าคลั่งตายหรือไร...” หยางเจินก้มซุกไซร้ต้นคอขาวระหงส์ กลิ่นดอกเหมยอบอวลชวนให้ลิ้มลองไปเสียทุกสัดส่วน “นี่คือการมัดจำในแบบของเจ้าหรืออาเหมย...”

เขาเพียงแค่อยากจุมพิตนาง แต่นางกลับทำให้เขาเกือบจะควบคุมสติตัวเองไม่ได้ เสื้อผ้าชั้นดีของเขาและนางก็หลุดลุ่ยเผยให้เห็นผิวขาวราวหิมะอย่างหมิ่นเหม่...

หากสถานการณ์ตอนนี้ไม่เลวร้ายมากนัก เขาคงจะขย่ำเหยื่อรสเลิศตรงหน้าลงท้องโดยไม่ต้องสงสัย

ใยนางถึงได้เย้ายวน...

ใยนางถึงได้น่ารักน่ารังแกเช่นนี้...

“อา...” ลู่หนิงเหมยสะท้านไปทั้งร่าง เสียงครางน่าอายเล็ดลอดออกมาแผ่วเบาเมื่อถูกมือหนาเค้นคลึงหน้าอกหน้าใจอย่างรุนแรง แม้ยังไม่ได้ปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกแต่นางก็สัมผัสได้ถึงไอร้อนจากตัวเขาได้เป็นอย่างดี

นัยน์ตาขององค์รัชทายาทมืดมิดเสียยิ่งกว่าก้นเหวลึก เมื่อได้ยินเสียงหวานครวญครางออกมาเช่นนั้น มือหนาเพิ่มแรงลงไปอีกหวังจะให้สตรีตัวน้อยได้รำพึงออกมาอีกสักครา...

ลู่หนิงเหมยสั่นไหวอยู่ใต้ร่างบุรุษ นางยกมือขึ้นผลักดันหยางเจินออกอย่างลนลาน ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงกล่ำจนแทบจะกลั่นออกมาเป็นหยดเลือดได้ “พะ...พอแล้ว”

หยางเจินชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหลับตาถอนลมหายใจออกมาแรงๆ เขาก้มลงไปจูบสตรีตัวน้อยแผ่วเบาและผละออกอย่างเสียดาย

“เสียงฟันดาบด้านนอกใกล้เข้ามาเรื่อยๆ” ลู่หนิงเหมยกล่าวทั้งที่ยังหอบหายใจ

“ชาวฮั่นคงบุกมาแล้วกระมัง...”

“เรารีบออกไปดูกันเถอะ” ลู่หนิงเหมยดันแผ่นอกแกร่งออก นางถอดชุดเอี๊ยมเจ้าสาวอย่างไม่ใยดีเหลือเพียงอาภรณ์สีแดงที่ไม่หนามากนัก เหมาะอย่างยิ่งในการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว

หยางเจินไม่กล่าววาจาใด เขาสูดลมหายใจเข้าปอดดับความรู้สึกบางอย่างที่กำลังจะปะทุ ร่างสูงถอดชุดคลุมเจ้าบ่าวออกเหลือเพียงอาภรณ์สีแดงเหมือนกับลู่หนิงเหมย เขาหยิบสายรัดเอวที่ถูกลู่หนิงเหมยปลดทิ้งไป นำมันมาผูกมัดใหม่ด้วยใบหน้าเรียบเฉย

ปัง! ปัง!

เสียงประตูเรือนหอถูกเคาะอย่างแรง หยางเจินขมวดคิ้วก่อนจะเดินไปเปิดมันออก ก็เผยให้เห็นแม่ทัพเย่วเฟยที่ยืนหอบหายใจด้วยความเหน็ดเหนื่อย

“ไท่จื่อ แย่แล้วพะยะค่ะ! พวกชาวฮั่นไม่ได้ปลอมเป็นชาวบ้านเพียงอย่างเดียว พวกมันปลอมเป็นเหล่าทหารองครักษ์ที่รับหน้าที่อารักขาฝ่าบาทด้วยพะยะค่ะ ตอนนี้องครักษ์เงาประจำตัวฝ่าบาทกำลังปะทะกับพวกมันอยู่!”

“ฝ่าบาทจะเป็นอะไรหรือไม่!” ลู่หนิงเหมยขมวดคิ้วถามเสียงกังวล

“ตอนนี้จินหยวนไท่จื่อกำลังคุ้มกันฝ่าบาทอยู่ เพราะองค์ชายเฉียนหลงคิดปลงพระชนน์ฝ่าบาท อีกทั้งเหล่าองครักษ์เงาของแคว้นเฉาเว่ยก็กำลังปะทะกับองครักษ์เงาแคว้นจ้าวที่ท้องพระโรงพะยะค่ะ” แม่ทัพเย่วเฟยกล่าวสีหน้าเคร่งขรึม

หมายความว่าองค์ชายเฉียนหลงเลือกที่จะลอบสังหารฮ้องเต้ ในขณะที่ชาวฮั่นก่อการจราจล!

ลู่หนิงเหมยขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น ทีแรกนางคิดว่าองค์ชายเหลียนหลงจะช่วยเป็นกองหนุนให้ทัพกบฏหน้าวังเสียอีก!

“หยางเจิน ท่านให้ซูเหิงไปตามบ่าวรับใช้ของข้ามา ให้พวกเขาพาเหล่าทหารยามจวนเหวินไปช่วยพี่ข้าอีกแรง!” ลู่หนิงเหมยกล่าวเสียงเรียบ

นางมั่นใจว่าคนของนางฝีมือเทียบเคียงกับเหล่าองครักษ์เงา อีกทั้งฉิงหลี่กับหลูเฟิงก็เป็นยอดฝีมือที่นางปั้นขึ้นมาเองกับมือ พวกนางจะต้องอารักขาฝ่าบาทให้ปลอดภัยได้โดยไม่ต้องพะวงหน้าพะวงหลัง

หยางเจินพยักหน้าเข้าใจ เขาก็รู้ว่าคนของจวนเหวินฝีมือไม่ธรรมดา หากมีคนมาช่วยอีกแรงย่อมเป็นเรื่องที่ดี อีกทั้งจวนเหวินอยู่ใกล้วังเพียงแค่เอื้อมมือเท่านั้น

เขาหันไปส่งสัญญาณ ไม่นานนักซูเหิงก็ปรากฏตัวขึ้นแล้วน้อมรับคำสั่งอย่างรวดเร็ว

“นอกวังเล่า เป็นเช่นไร” หยางเจินกล่าวน้ำเสียงดุดัน

“ชาวฮั่นที่ปลอมตัวเป็นชาวบ้านกำลังปะทะกับเหล่าทหารองครักษ์อยู่พะยะค่ะ....” แม่ทัพเย่วเฟยมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก

“เกิดอะไรขึ้น” ลู่หนิงเหมยขมวดคิ้ว

“เหล่าทหารองครักษ์ในวังทั้งหมดเหลือไม่ถึงหกพันคนแล้วพะยะค่ะ ก่อนหน้านี้ที่เรากำชับให้เหล่าทหารองครักษ์ระวังตัวขึ้นเป็นพิเศษ ทั้งเรื่องอาหารการกินก็ตาม นึกไม่ถึงว่าชาวฮั่นจะแทรกซึมเข้ามาในวังหลวงตั้งนานแล้ว ทหารองครักษ์สี่พันคนหายสาบสูญ กลับตรวจสอบไม่พบเพราะชาวฮั่นเข้ามาสวมรอยแทน...”

หยางเจินมีสีหน้ามืดครึ้มขึ้น ไม่เท่ากับว่าที่ปะทะกันอยู่นอกวังคือทหารองครักษ์ทั้งหมดของวังหลวงหรอกหรือ...

หากสู้รบกับกองกำลังสี่กองธงด้านนอกที่มีกำลังพลถึงสองหมื่นคนจะชนะได้อย่างไร

“จะให้เริ่มตอกกลับเลยหรือไม่พะยะค่ะ” แม่ทัพหนุ่มเอ่ยถามองค์รัชทายาทพลางเลิกคิ้วขึ้นจางๆ

“ยังก่อน รอให้อีกฝ่ายเผยอุบายออกมาให้หมด ไม่อย่างนั้นจะเอาคืนให้เจ็บแสบได้อย่างไร” หยางเจินแสยะยิ้มด้วยใบหน้าอำมหิต

ลู่หนิงเหมยที่ยืนฟังอยู่หนังตาก็กระตุกถี่รัว มิใช่ว่าเรากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากหรอกหรือ...





〰️〰️〰️〰️

ประเพณีบุกเข้าห้องหอ มีความเชื่อจากโบราณว่า “คนไม่ป่วน ผีก็ป่วน” เพื่อปัดเป่าพลังหยินของปีศาจ เพิ่มความแข็งแกร่งของพลังหยาง จึงให้ญาติมิตรเข้ามาสร้างความครื้นเครง ทำลายกำแพงขวางกั้นระหว่างบ่าวสาวลง : บันทึกพิธีการ หมวดแต่งงานราชวงศ์โจว




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.408K ครั้ง

9,318 ความคิดเห็น

  1. #3844 Goldfxsh (@namo-m) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 16:43
    อยากจะฆ่าเฉียนหลงกับฉินฮุ่ยให้ตาย.. อีกนิดเดียวเอง!
    #3844
    0
  2. #3039 Takachang (@Takachang) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 14:18

    หน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ ยังจะมามีอารมณ์กันอีก หื่นขึ้นสมองทั้งคู่ ????????????

    #3039
    1
    • #3039-1 D_Luffy (@D_Luffy) (จากตอนที่ 52)
      14 กรกฎาคม 2562 / 18:59
      สงสารทั้งสอง5555
      #3039-1
  3. วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 15:45
    จริงๆ แล้ว น้ำจันฑ์​ที่แปลว่าสุราที่นิยมใช้ในพิธีมงคลจะเขียนลงท้ายด้วย -​ฑ์ ค่ะ แต่ปัจจุบัน​ คนนิยมให้เขียนง่ายขึ้น เลยใช้ -​ทร์
    #2803
    0
  4. #2704 noo_parekapoom (@noo-pare) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 22:10
    อีกนิดดดๆ
    #2704
    0
  5. #2318 milkgy (@muk13115) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 19:39
    โถ่ๆๆๆ อุตส่ารออยู่ที่รูกำเเพง //ผิดๆๆ
    #2318
    0
  6. #2111 phutthawadee (@phutthawadee) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 16:38

    ไรท์หายไปใหน
    #2111
    0
  7. #2106 Choclate (@maraina10649) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 00:03

    รอไรท์อยูนะคะ
    #2106
    0
  8. #2101 LeenaLor (@LeenaLor) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 17:11

    รออออออออออ
    #2101
    0
  9. #2099 pimvilai123 (@pimvilai123) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 22:47

    รอนะคะไรท์
    ชอบนิยายเรื่องนี้มากอ่านเรื่องอื่นก็ไม่สนุกเท่าเรื่องนี้ รอติดตามตอนต่อไปนะคะ
    #2099
    0
  10. #2094 anchareenavang (@anchareenavang) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 17:55

    ##ไรท์หายแยไหน

    ##ตอบหน่อยๆ

    ##สู้ๆนะไรท์เป็นกำลังจัยให้

    ##ค้างจนถึงดาวเสาร์แร้วไรท์เตอร์มาต่อให้หน่อยพีลลลลลลล

    #2094
    0
  11. #2093 Pop (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 17:14

    กลับมาต่อได้แล้วน้าาา หายไปนานเกินไปแล้วววว

    #2093
    0
  12. #2092 RanyaBunthom (@RanyaBunthom) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 16:35
    รอนะคะ
    #2092
    0
  13. #2083 mod15071986 (@mod15071986) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 23:57

    ค้างงงงง​ รออยู่นะคะ​ 😍😍
    #2083
    0
  14. #2081 นนน (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 20:19

    สรุปแผนรับมือที่เตรียมไว้กะแม่ทัพคืออะไร

    ทหารองครักษ์โดนสับเปลี่ยนเปนพันก้ไม่รู้

    และแม่ทัพเฟยก้ดูไม่เทพตั้งแต่ตอนพิจารณาคดีตอนนั้นละ

    เอิ่มม ที่ว่าเตรียมรับมือๆ เตรียมไรน้า

    #2081
    0
  15. #2080 tantime15 (@tantime15) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 20:16
    รออยู่ค่ะๆๆ รีบมาเถอะค่ะ ค้างงงง
    #2080
    0
  16. #2062 SroysudaMeesut (@SroysudaMeesut) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 11:16
    ค้างงงงงงงงง
    #2062
    0
  17. #2060 goldpaddy (@goldpaddy) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 07:51
    โอ้ยๆๆๆๆๆๆๆ อ่านแล้วระทวยยนนไปหมดดดดดด แอร้ยยยยยยยยยย ลงแดงๆๆๆๆๆ อ ย า ก อ่ า น ต่ อ. !!!!!!!!!!!!!!!! กรี้ดดดดดดดดดดกกกก HOT AS HELL
    #2060
    0
  18. #2059 BeeLoveSeungkwan (@BeeLoveSeungkwan) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 01:09
    กำลังกดอ่านต่อ อ่ะ อ้าววว หมดแล้ว แฮะๆๆๆ ไรท์ไม่อยู่อีก หนีไปต่างประเทศไม่ชวนนักอ่านเลย ประเทศไทยไม่น่าอยู่แล้วววว การเมื... พอๆเดี๋ยวปลิว😂😂😂 จะรอแงงง อีก3วันนนนนน
    #2059
    0
  19. #2055 tantime15 (@tantime15) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 16:30
    โอ้ยๆๆ ลุ้นๆ รีบมาเร็วไวค่ะสนุก อยากได้เล่มอ่ะ
    #2055
    0
  20. #2052 น้ำ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 03:37

    อ่านรวดเดียวจบ. ไม่มีที่ติเลยค่ะ รอน้าาาา. สนุกมากๆ

    #2052
    0
  21. #2049 pimvilai123 (@pimvilai123) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 22:42

    รอน้าาาาาชอบมากกกก
    #2049
    0
  22. #2048 Hanwol.meto (@brownie_jaja) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 21:37
    ค้างงง มาต่อเร็วๆนะคะ
    #2048
    0
  23. #2047 Biebabie (@Biebabie) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 21:31
    รอคร้าาา ค้างมากกก
    #2047
    0
  24. #2046 Yuyabeam (@Yuyabeam) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 14:44

    เขียนได้ดีไหลลื่นไม่วกวนไปมา

    #2046
    0
  25. #2045 drakr (@deally) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 14:21

    ค้างมากกกกเลยคะ รอๆนะคะ
    #2045
    0