ตอนที่ 5 : บทที่ ๕ ภาระหน้าที่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 67550
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4465 ครั้ง
    12 มิ.ย. 62


“ข้าก็ไม่ได้ต้องการให้ผู้ใดมาพบเห็น แต่เป็นท่านที่เข้ามาในเรือนของข้า!” ลู่หนิงเหมยแววตาเกรี้ยวโกรธ องค์รัชทายาททำเป็นมองไม่เห็นแล้วกล่าวยิ้มๆ

“งั้นก็ขอโทษเจ้าด้วย ข้าแค่จะมาบอกเจ้าว่าข้าต้องการของหมั้นคืนหรือไม่”

น่าสนุก เขากลั่นแกล้งนางเป็นร้อยเป็นพันวิธีนางไม่นึกจะถอนหมั้นกับเขา พออยู่ๆนางยินยอมถอนหมั้นง่ายๆเช่นนี้ เขาก็รู้สึกขัดใจอยู่ไม่น้อย มีบุรุษใดบ้างที่เข้าใจในห้วงความคิดและอารมณ์ของอิสตรี

ถอนหมั้นกับนางแล้ว ฮ่องเต้ก็คงพระราชทานสมรสมาให้เขาอีกเป็นแน่ เขาเองก็ยังรู้สึกผิดต่อลู่หนิงเหมยที่เป็นเหตุทำให้นางตกเป็นเครื่องมือของคนชั่ว มานั่งนึกดูแล้วการแต่งนางเข้าวังเพียงคนเดียวก็น่าจะตัดปัญหาเรื่องนี้ออกไปได้เสียที ฮ่องเต้จะได้ไม่เป็นกังวลกับเรื่องนี้อีก และเขาก็จะได้ชดเชยให้กับนางที่เกือบตาย

“ท่านไม่ควรแอบเข้ามาในเรือนของอิสตรีเช่นนี้!” ลู่หนิงเหมยกล่าวหน้าดำคร่ำเครียด หากแต่อีกฝ่ายกลับค่อยๆยกชาขึ้นจิบด้วยท่าทางสง่างามหาได้สนใจสิ่งที่นางพูดไม่!

“แม้สตรีนางนั้นที่เจ้าเอ่ยถึงจะเป็นคู่หมั้นของข้าอย่างนั้นรึ”

“ใช่! ตราบใดที่ยังไม่แต่งงานเข้าเรือนหอ ท่านก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้ามาในนี้ รีบกลับออกไปเลยนะ หากใครมาเห็นเข้า ข้าจะเสียหายได้!” ลู่หนิงเหมยกล่าว

“เจ้าอย่าได้กังวล กำหนดพิธีแต่งงานคือต้นเดือนหน้า ไม่มีใครต่อว่าเจ้าได้หรอก”

เมื่อได้ฟังลู่หนิงเหมยก็ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น กำหนดแต่งงานของนางกับเขานั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ นางยังจำได้ดีว่าบุรุษตรงหน้าพยายามแทบตายเพื่อให้นางถอนหมั้นก่อนงานพิธีมิใช่หรือ

เหตุใดเขาถึงได้กล่าววาจาราวกับว่าไม่ต้องการจะถอนหมั้นเสียแล้ว หนังตาลู่หนิงเหมยกระตุกถี่รัว

“ท่านไม่อยากถอนหมั้นแล้วรึ?”

“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า” หยางเจินไม่ตอบแต่ถามกลับ ทำให้ใบหน้างดงามราวภาพวาดของลู่หนิงเหมยหงิกงอขึ้นมาทันที

เขาลอบยิ้มจางๆ นั่งไตร่ตรองอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วถึงได้รู้ว่าลู่หนิงเหมยผู้นี้แตกต่างจากสตรีนางอื่นยิ่งนัก

จะมีใครในแผ่นดินนี้เล่า ที่กล้าเอ่ยชื่อเขาอย่างไม่กลัวตายมาก่อน นอกจากนาง

จะมีใครในแผ่นดินนี้ปฏิเสธไมตรีของเขาอย่างไร้เยื่อใยได้เท่านางอีก

และจะมีใครที่ทั้งกล่าววาจาต่อว่าเขา แถมยังขับไล่เขาไม่ต่างจากสุนัขตัวหนึ่งได้เช่นนี้

มีเพียงสตรีโง่งมที่ชื่อว่า ลู่ หนิงเหมย เท่านั้นที่เขาเคยพบเจอ

อีกอย่างหนึ่ง ต่อให้เขาปฏิเสธนางจนสำเร็จ ฝ่าบาทก็ต้องหาสตรีนางอื่นมาตบแต่งให้เขาอยู่ดี

หากเป็นเช่นนั้นมิสู้ให้เขาแต่งกับลู่หนิงเหมยไปเสียเลยล่ะ อย่างน้อยนางก็ดูไม่น่าเบื่อเหมือนสตรีอื่นที่ชอบทำตัวน่าทะนุถนอม บีบน้ำตา หรือแม้แต่ความคิดเห็นของตัวเองก็ยังไม่กล้าที่จะพูดออกมาตรงๆ

ถือเป็นการรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ก็แล้วกัน อีกทั้งปัญหาเรื่องแต่งงานก็จะไม่มากวนใจเขาอีกต่อไป ไม่มีอะไรให้ต้องขาดทุน!

“ถ้าข้าบอกว่าตอนนี้ข้าพึงใจในตัวเจ้าแล้ว เจ้าจะว่าอย่างไรรึ อาเหมย

ลู่หนิงเหมยได้ยินก็ชะงัก หรี่ตาลงเล็กน้อยมองใบหน้าคมสันได้สัดส่วนของคนตรงหน้าอย่างไม่ไว้ใจ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดวางแผนจะทำอะไรกันแน่

“หากเป็นเช่นนั้นจริง ข้าคงมิสามารถเกี้ยวพาราสีหาบุรุษอื่นได้แล้วกระมัง” ลู่หนิงเหมยตอบเสียงเย็นอย่างยั่วยุลองเชิง พลางครุ่นคิดอยู่ในใจ

เจ้าลูกหมาน้อย! ตอนร่างนี้รักเจ้าแทบเป็นแทบตายกลับไม่สนใจใยดี พอนางเป็นวิญญาณเข้ามาแทนที่ได้ไม่ถึงครึ่งวันดันมาสนใจเสียอย่างนั้น เหมยเอ๋อร์ได้ยินคงน้ำตาตกในไปแล้วเป็นแน่!

“ถ้าเจ้ายังไม่อยากหยุดหายใจไปอีกครา อย่าได้กล่าวถึงบุรุษอื่นต่อหน้าข้าอีก”

องค์รัชทายาทมีนัยน์ตาเคร่งขรึมน่ากลัว เขาไม่ได้พูดเล่นและนางก็สามารถรับรู้ได้ถึงไอสังหารที่แผ่กระจายอยู่รอบตัวเขา มันรุนแรงเสียจนนางหายใจไม่ออก อาจจะเป็นเพราะร่างกายนี้ไม่มีกำลังภายในและพลังปราณถึงได้ต้านทานจิตสังหารไม่ได้

เขาเป็นถึงองค์รัชทายาทย่อมไม่พอใจหากมีใครหยามเกียรติ อีกทั้งวรยุทธ์และความสามารถของเขายังสูงส่งเทียมฟ้า นางไม่สามารถดูเบาเขาได้

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะนางขอเถียงขาดใจ

“เรายังไม่ได้แต่งงานกัน ข้าจะเกี้ยวพาราสีหาบุรษหมื่นคนก็ย่อมได้ ท่านอย่าลืมว่าข้าเป็นสตรี และสตรีแต่งงานได้เพียงแค่ครั้งเดียว ไม่เหมือนบุรุษที่จะมีเล็กมีน้อยมีอนุกี่คนได้ตามอำเภอใจ ท่านคิดว่าข้าจะมั่นใจได้อย่างไรว่าชายที่ข้าจะฝากชีวิตทั้งชีวิตไว้ด้วย เขาจะสามารถปกป้องข้าไปจนถึงวันที่ข้าหมดสิ้นลมหายใจ”

“ข้ายังดีไม่พออีกหรือ” หยางเจินกล่าวเสียงเรียบ

พอฟังที่นางเอ่ยมาแล้ว วิธีเลือกคู่ชีวิตของนางช่างลึกล้ำยิ่งนัก เขาไม่เคยสนใจอิสตรีนางใดมาก่อน ถึงได้เข้าใจมาโดยตลอดว่าการได้ผู้สูงศักดิ์เช่นเขาเป็นคู่ครองย่อมเป็นวาสนาของหญิงผู้นั้น แล้วเขายังดีไม่พออีกหรือ นางถึงได้คิดที่จะมองหาชายอื่น

“ข้าหยุดหายใจมารอบนึงท่านลองกลับไปถามตัวท่านเองว่าท่านสามารถปกป้องชีวิตข้าได้หรือไม่” ลู่หนิงเหมยตอบน้ำเสียงขุ่นมัว

หยางเจินได้ยินก็รู้สึกเหมือนโดนตบหน้าจนชาไปถึงขั้วหัวใจ เขาเป็นต้นเหตุที่ทำให้นางต้องตกอยู่ในอันตรายและไม่สามารถปกป้องนางได้

ทว่าจนถึงตอนนี้เขากลับมองไม่เห็นทางที่จะสามารถเดินไปได้อย่างปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย

“เพราะข้าคือไท่จื่อแห่งแผ่นดิน รอบตัวข้านั้นมีแต่ศัตรูทั้งที่แจ้งและที่ลับ การครองคู่กับข้าย่อมมีทั้งอุปสรรคและผู้คิดร้ายอยากให้ข้าตกตายโดยเร็ว ข้าจึงไม่มั่นใจนักว่าจะมีคุณสมบัติเพียงพอเทียบกับบุรุษที่เจ้าวาดฝันไว้หรือไม่” หยางเจินกล่าวเสียงเรียบ

ลู่หนิงเหมยมองใบหน้าจริงจังของหยางเจินแล้วหัวใจดวงน้อยๆก็สั่นไหววูบวาบ สบตากับนัยน์ตาสีดำดุจพยัคฆ์ร้ายของเขา รู้สึกเหมือนถูกฉุดรั้งดำดิ่งลงไปในภวังค์ม่านหมอกลึกลับ เป็นความรู้สึกที่ทำให้นางหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

“อนาคตข้าคือฮ่องเต้ของแคว้นเยี่ยน ราชกิจมากมายที่ต้องคอยแก้ไขปัญหา ปกครองประชาชนไพร่ฟ้าให้อยู่อย่างสงบสุข บุรุษเช่นข้ามิอาจตอบเจ้าได้หรอกว่าจะปกป้องเจ้าได้ดีหรือไม่ แต่ข้าตอบเจ้าได้ว่าข้าจะปกครองแผ่นดินนี้ให้ผาสุกที่สุดเท่าที่เคยมีมา”

ลู่หนิงเหมยยืนนิ่งค้าง นางฟังเสียงทุ้มนุ่มแต่ทรงอำนาจ มีพลังในทุกๆคำพูดของเขาด้วยหัวใจสั่นไหว รู้สึกตัวอีกทีร่างสูงก็เดินมาอยู่ตรงหน้านาง มองนางด้วยสายตาดุดันแต่ก็แฝงไปด้วยความอ่อนโยน

ภาระหน้าที่ย่อมสำคัญกว่าชีวิต

เขาคือที่พึงในอนาคตของประชาชนทั้งแผ่นดิน เขาไม่เพียงแต่ต้องปกป้องนาง แต่เขาต้องปกป้องประชาชนของเขาด้วย นั่นคือความจริงที่ลู่หนิงเหมยเพิ่งจะเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง

นางมาจากยุคปัจจุบัน มาจากยุคที่กษัตริย์เป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจแต่การบริหารบ้านเมืองตกไปอยู่ที่อำนาจของรัฐบาล ไม่เหมือนกับที่นี่สักนิดเดียว

“ขะ ข้า

“คุณหนูเจ้าคะ! อีกสักครู่บ่าวจะเข้าไปเตรียมน้ำให้คุณหนูอาบนะเจ้าคะ” เสียงของหลูเฟิงดังขึ้นตัดบทพูดทำให้ลู่หนิงเหมยชะงักเล็กน้อย รีบหันไปกล่าวกับรัชทายาทอย่างร้อนรน

“นี่ก็มืดแล้ว ท่านรีบกลับไปเสียเถอะ” หากใครเข้ามาเห็นมีหวังลือกันไปทั่วเมืองหลวงแปดวันเก้าวันแน่

“ข้าจะกลับได้อย่างไร หลังประตูมีบ่าวของเจ้าอยู่ทั้งคน” หยางเจินกล่าวอย่างใช้เหตุผล ลู่หนิงเหมยได้ฟังก็ควันออกหูขึ้นมาทันที

เจ้าเล่ห์นัก!

“ข้ามั่นใจว่าตอนท่านเข้ามา ท่านไม่ได้เข้ามาทางประตู! ท่านมาทางไหนก็กลับไปทางนั้นซะสิ!”

“ข้าลืมไปเสียแล้วว่าข้ามาได้อย่างไร” หยางเจินกล่าวยิ้มๆ

“นี่ท่าน!”

“คุณหนูเจ้าคะ! บ่าวจะเข้าไปแล้วนะเจ้าคะ!”

“บ้าเอ๊ย!”

หยางเจินมองสตรีตรงหน้าที่สบถราวกับบุรุษอย่างไม่เชื่อหู ก่อนที่เขาจะถูกนางดันหลังให้เข้าไปแอบอยู่ในตู้ไม้เล็กๆด้วยความโหดร้าย

องค์รัชทายาทขมวดคิ้วประท้วง มือหนาคว้าเอวบางได้ก็รวบลู่หนิงเหมยเข้ามาแนบชิดอิงแอบอยู่ในตู้ไม้ไปด้วยกัน เรื่องอะไรที่เขาจะต้องมาหลบซ่อนอยู่เพียงคนเดียวราวกับคนกระทำผิด หากจะซ่อนก็ต้องซ่อนด้วยกันทั้งคู่ คิดจะเอาเปรียบเขาเช่นนี้ได้อย่างไร

ลู่หนิงเหมยกำลังจะหันไปต่อว่ารัชทายาท แต่เสียงประตูด้านนอกก็เปิดเข้ามาซะก่อน จึงต้องเงียบปากแล้วเอื้อมมือไปหยิกแขนร่างสูงแรงๆ แต่หยางเจินกลับยืนนิ่งราวกับคนไร้ความรู้สึกตายด้านไปเสียแล้ว

“คุณหนูไม่อยู่หรอกรึ” หลูเฟิงกล่าว

“ไม่แน่อาจจะไปเดินเล่นที่สวนก็ได้ พวกเราก็รีบเตรียมน้ำเถอะ” ฉิงหลี่เอ่ยก่อนจะได้ยินเสียงเดินไปทางบ่อน้ำในเรือน

ลู่หนิงเหมยรอบถอนหายใจออกมาหนักๆ ขยับตัวเล็กน้อยเพราะในตู้ไม้นี้คับแคบยิ่งนัก ยิ่งขยับก็ยิ่งเข้าไปเบียดแนบชิดกับอีกร่างนึง ให้ความรู้สึกอันตรายอย่างประหลาด

กลิ่นหอมอ่อนๆของลูกท้อลอยเข้ามาที่จมูกนาง หอมอบอวลจนนางถึงกลับขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น เผลอขยับเข้าไปสูดดมใกล้ๆ แล้วก็ถอยออกอย่างรวดเร็ว

“เจ้ากำลังจะทำอะไรของเจ้า” เสียงเข้มกล่าวอย่างดุดัน หลุบตามองสตรีตัวน้อยที่แอบขยับเข้ามาสูดดมกลิ่นกายของเขาอย่างไม่เกรงกลัวแล้วก็ถอยห่างออกไปราวกับจะรังเกียจ ท่าทีเช่นนี้นางคิดจะยั่วโมโหเขาหรืออย่างไรกัน

“ตัวเจ้าหอมกลิ่นลูกท้อ” ลู่หนิงเหมยเอ่ยตอบเสียงราบเรียบ นัยน์ตาไม่หวั่นไหว หัวใจไม่เต้นแรง

หยางเจินได้ยินคำตอบก็ขยับมุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย เผลอกระชับอ้อมแขนโดยที่ไม่รู้ตัว “เจ้าชอบหรือไม่”

“ก็ไม่เลว” ลู่หนิงเหมยตอบอย่างใสซื่อ นางชอบกลิ่นแบบนี้ กลิ่นที่ไม่หอมฉุนจนน่าเวียนหัว คนโบราณคงมีวิธีทำน้ำหอมที่ล้ำลึกนัก ถึงได้ทำกลิ่นเลียนแบบธรรมชาติได้แนบเนียนเช่นนี้ ถ้ามีโอกาสนางต้องลองไปศึกษาหาข้อมูลด้วยตัวเองสักหน่อย เผื่อจะได้สกัดน้ำหอมขึ้นมาใช้เองบ้าง

ในภวังค์ความคิด ลู่หนิงเหมยเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากันอีกครั้ง สัมผัสได้ถึงแขนแกร่งที่กอดรัดนางแน่นจนเกินความจำเป็น นางเงยหน้าขึ้นไปก็สบเข้ากับนัยน์ตาดำขลับดุจพยัคฆ์ร้ายของเขาที่อยู่ใกล้แค่คืบ

“ข้าสวยล่ะสิ ท่านถึงได้มองข้าไม่ละสายตา” ลู่หนิงเหมยกล่าวอย่างหลงตัวเอง

“อืม” หยางเจินยอมรับในความงดงามของนางที่ใครๆต่างก็หลงใหล เขามองหญิงในอ้อมแขนที่ส่งแววตาดื้อรั้นมาให้เขานิ่งๆ “เจ้างามไม่น้อย แต่น่าเสียดายที่วาจาของเจ้านั้นข้าฟังไม่รื่นหู”

ลู่หนิงเหมยมุมปากกระตุก ก่นด่าอีกคนอยู่ในใจเงียบๆ ไม่โต้เถียงให้วุ่นวาย เก็บความขุ่นเคืองที่มีไว้ในส่วนลึกของแววตา

ทันใดนั้น มือหนาก็ผลักแผ่นไม้ออกเมื่อได้ยินเสียงบ่าวรับใช้พากันเดินออกไปแล้ว ลู่หนิงเหมยรีบถอยออกมาจากอ้อมกอดของเขาแล้วก้าวออกจากตู้ไม้เป็นพัลวัน

“ท่านรีบกลับไปเสียเถอะ อีกประเดี๋ยวข้าจะอาบน้ำนอนแล้ว!” ลู่หนิงเหมยมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ ท่าทีต่อต้านเขาราวกับลูกแมวน้อยทำให้หยางเจินกระตุกยิ้มมุมปาก

“พรุ่งนี้ยามเฉิน(07:00-08:59)ข้าจะมารับเจ้าที่หน้าจวน”

“ตกลง!” ลู่หนิงเหมยตอบรับ

นางยืนมององค์รัชทายาทกระโดดออกไปทางหน้าต่าง เขาหายวับไปกลางอากาศราวกับภูตผี เหอะ เป็นผู้ที่ใช้วรยุทธ์สูงส่งเพื่อปีนเข้ามาหานางในเรือน องค์รัชทายาทช่างประเสริฐยิ่งนัก!

 





〰️〰️〰️〰️〰️

พบเจอคำผิดแจ้งได้นะคะ จะรีบแก้ไข

ก่อนลงก็อ่านทวนสองสามรอบแล้ว บางทีก็มีหลงมาบ้าง

ตาลาย 55555


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.465K ครั้ง

9,129 ความคิดเห็น

  1. #8538 sumonkarn (@sumonkarn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 00:35
    แปลกอ่า อกว่านางเอกเก่งมาก แต่คนเข้าห้องมาไม่รู้ตัวเลยย
    #8538
    1
  2. #8491 \\^o^// miNi_Mint \\^o^// (@ni_mint) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 18:27

    ผาสุข ไม่ใช่ผาสุก สุกแบบนี้คือต้มน้ำเดือดแล้วเนื้อสุกกินได้เลย

    #8491
    1
    • #8491-1 นาวา (จากตอนที่ 5)
      15 กรกฎาคม 2562 / 02:25
      ถูกแล้ว ผาสุก เขียนแบบนี้ถึงจะถูกต้องตามสำนักงานราชบัณฑิตยสภา
      #8491-1
  3. #8482 MORNINGGLORY08 (@MORNINGGLORY08) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 13:11
    พระเอกเปลี่ยนไวมากเว่อ ดูแล้วน่าจะแค่สนใจนางเอกเพราะปฏิเสธตัวเอง
    #8482
    0
  4. #8308 Ammiee_Ammiee (@Ammiee_Ammiee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 13:15
    อะไรเอ่ยอยู่ในตู้ไม้ เฉลยยย เราสองคนไงงง 55555
    #8308
    0
  5. #6637 jarawee13 (@jarawee13) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 15:14
    ติดตามตามติดๆชิดๆเลย
    #6637
    0
  6. #6267 Bebebambam (@Bebebambam) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 04:54
    ลอบถอนหายใจ ไม่ใช่ รอบถอนหายใจค่าาา 😊
    #6267
    0
  7. #6123 Amineen27 (@Amineen27) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 21:40

    กรี๊ดดดดๆๆๆ บ้าไปแล้วแค่ฉากตู้ไม้
    #6123
    0
  8. #4348 _jh408 (@ppciiz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 11:22
    พระอกคือใจง่ายเว่อจ้าแม่. อีกคนตายอีกคนเข้าก็สนใจเลย
    #4348
    0
  9. #3613 T--dZ (@lllvioletlll) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 20:20

    พระนางดูกุ้กกิ้กกุ้กหม่ำดีนะคะ


    น่าร้ากก

    #3613
    0
  10. #3560 Zebus (@kim09499mii2) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 01:25

    งื๊ออ ฉากในตู้ไม้นั้นน~
    #3560
    7
    • #3560-6 souvenir12 (@souvenir12) (จากตอนที่ 5)
      19 มิถุนายน 2562 / 13:29
      ใจเย็นๆ
      #3560-6
    • #3560-7 helloes (@helloes) (จากตอนที่ 5)
      26 มิถุนายน 2562 / 20:07
      555555
      #3560-7
  11. #3481 phutookei (@phutookei) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 21:56
    นางเอกเรียกพระเอกว่าเจ้า ด้วยหรอ. นั้นองค์รัชทายาทนะ
    #3481
    0
  12. #3361 pawarisa6125 (@pawarisa6125) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 10:10
    เอาจริงๆนะ แอบขัดใจพระเอกอยู่บ้างค่ะ ถึงภายนอกจะดูเป็นเจ้าชายเสเพลก็เถอะ แต่การที่นางเอกฟื้นแล้วเปลี่ยนทันที พระเอกอยู่ๆก็มาชอบเลย เราว่าดูไร้มูลเหตุไปหน่อย แบงเป็นสไตล์ที่ชอบเลยกลับมาชอบ ก็ยังดูไม่ใช่ซะทีเดียว อยากให้นักเขียนอธิบายกว่านี้หน่อย อีกอย่างนางเอกเป็นสายลับไม่ใช่หรอคะ เราว่าการเคลื่อนไหว การต่อปากต่อคำก็น่าจะดีมาก แค่พระเอกพูดก็เหมือนจะรักซะแล้ว เป็นสายลับก็ต้องผ่านความเป็นตายมาไม่น้อย น่าจะยากกว่านี้หน่อย
    #3361
    0
  13. #2960 What&Why (@enjoyyyyy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 21:54
    ที่พึ่งของประชาชน ไรท์พิมพ์ตกไม้เอกไปอะค่ะ
    #2960
    0
  14. #2485 heebum (@imheebum) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 11:39
    การใช้ ร ล ยังสลับกันอยู่ค่ะจากที่อ่านมา เนื้อเรื่องสนุกน่าติดตามค่ะ ถ้าใช้คำถูกต้องกว่านี้จะทำให้นิยายอ่านลื่นไหลกว่านี้มากเลยค่ะ
    #2485
    1
    • 12 มิถุนายน 2562 / 22:24
      ตรงนี้เป็นปัญหาที่ไรท์พยายามแก้อยู่ค่ะ ปีที่แล้วไปอยู่ที่ยุ่นมาหนึ่งปีเต็มไม่ได้ใช้ภาษาไทยเลย ที่ใช้ก็ตอนคุยแชทกับเพื่อนแล้วติดมาหมดเลยค่ะ วิบงวิบัติ ตอนแต่งคำไหนที่ไรท์ไม่แน่ใจก็เสิร์ซหาให้อากู๋เลย แต่ก็หลุดมาเพียบ T_T
      #2485-1
  15. วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 17:01

    พอย้อนกลับมาอ่านเเล้วให้ความรู้สึกว่าถ้าพระเอกต้องระหว่างบัลลังกับน้องพี่เเกจะเลือกบัลลังเลยนะ....รู้สึกว่าความฟินมันหดหาย

    #2033
    0
  16. #1983 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 09:10
    หลงไหล=หลงใหล
    #1983
    0
  17. #1726 มากิริจัง (@mikiri) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 06:17
    ชอบรูปนี้จัง​ เข้ากับเนื้อเรื่องต​อนนี้ได้ดีมาก
    #1726
    0
  18. #1705 MaIggg (@MaIggg) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 13:17
    พระยาชาเลยยยจ้าาาผิดแต่แรกเลยย5555
    #1705
    0
  19. #1697 kung09052521 (@kung09052521) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 01:28
    แก้ตำแหน่ง นางเอกก่อนเลยคะ
    #1697
    0
  20. #1535 telewiz07042013 (@telewiz07042013) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 15:03
    พัลวัน ไม่ใช่พลันวันค่ะ
    #1535
    0
  21. #1182 Takeru001002003 (@Takeru001002003) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 17:02
    คำว่าสวยสมัยนั้นคงไม่มีนะ ต้องบอกว่าข้างามมากกง่า แต่เนื้อเรื่องน่าสนุกดี
    #1182
    0
  22. #1122 PiggyintheSun (@da020536) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 08:38
    งื้ออออออ น่ารักน่าแกล้งง
    #1122
    0
  23. #1115 1661507 (@1661507) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 07:26
    ผาสุก, อยู่ไม่สุข เขียนแบบนี้ค่ะ
    #1115
    0
  24. #998 Poynoii (@rapunzel25) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 10:05
    น่ารักกกก
    #998
    0
  25. #875 Santá (@kty-music) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 12:35
    วางนางเอกมาโคตรเทพ เเเต่มาตกม้าตายตอนโดนผู้ชายกอด หอยหลอดเอ้ยยย!!
    #875
    0