ตอนที่ 41 : บทที่ ๔๐ พระสนมเหวยกุ้ยเฟย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43884
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3733 ครั้ง
    12 มิ.ย. 62


 ฮองเฮามีสีหน้าเย็นชาขึ้นหลายส่วน ดวงตาเรียวหงส์ตวัดมองโอรสของตนอย่างไม่ชอบใจนัก แต่ก็คร้านที่จะกล่าววาจาตำหนิติเตียน ลู่หนิงเหมยเห็นเช่นนั้นก็เอ่ยขึ้นเสียงหวาน

“ยังมีเหลืออยู่อีกส่วนหนึ่งเพคะ” ลู่หนิงเหมยยกกล่องชั้นบนออกเผยให้เห็นขนมสีสวยที่ถูกเก็บซ่อนอยู่ด้านล่าง “เสด็จแม่ก็เก็บส่วนนี้เอาไว้เถอะเพคะ”

“ดีจริงๆที่มันยังเหลือ...” ฮองเฮากล่าวเสียงเฉียบคม ก่อนจะหยิบขนมส่วนที่เหลือส่งไปให้นางกำนัลทันที ไม่ปล่อยให้มันรั้งอยู่บนโต๊ะสำรับนานเพราะเกรงว่าบุตรชายของตนจะกินมันจนหมดเสียก่อน

“ทูลฮองเฮา พระสนมเหวยกุ้ยเฟยมาขอเข้าเฝ้าเพคะ” นางกำนัลหน้าตำหนักเอ่ยขึ้นเสียงดัง

“ให้นางเข้ามา” ฮองเฮากล่าวเสียงเรียบพร้อมกับให้บ่าวรับใช้มาเก็บสำรับออกไปในคราเดียวกัน

ร่างบางระหงส์ค่อยๆก้าวเข้ามาในตำหนัก กระโปรงยาวสีเขียวเข้มสยายไปกับพื้นดูสง่าและสูงส่งเป็นอย่างมาก ทว่าใบหน้างดงามของพระสนมเอกกลับซีดเซียวราวกับสีของกระดาษอยู่หลายส่วน

“ถวายพระพรเพคะฮองเฮา” พระสนมเหวยกุ้ยเฟยกล่าวเสียงเรียบ พร้อมกับย่อตัวคำนับด้วยท่าทางอ่อนหวาน

“ลุกขึ้นเถอะ สตรีมีครรภ์ไม่ควรย่อตัวนาน” ฮองเฮากล่าวด้วยน้ำเสียงห่วงใย พระสนมเหวยกุ้ยเฟยได้ยินก็ยิ้มน้อยๆ แล้วลุกขึ้นยืน

“หม่อมฉันไม่ทราบว่าฮองเฮาทรงอยู่กับรัชทายาทและพระคู่หมั้น หม่อมฉันคงมารบกวนฮองเฮาเสียแล้ว”

“รบกวนอะไรกัน ข้าแค่พูดคุยเรื่องทั่วไปกับลูกสะใภ้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ว่าแต่เจ้ามาหาข้ามีเรื่องอันใดรึ?”

“ทูลฮองเฮาเพคะ หม่อมฉันแพ้ท้องอย่างหนัก รับสำรับแทบจะไม่ได้เลย ร่างกายที่อ่อนแออยู่แล้วก็แย่ลงเข้าไปอีก ยาที่หมอหลวงจัดมาให้ไม่ว่าจะเป็นยาดีขนานใดก็ไม่สามารถทำให้หม่อมฉันรู้สึกดีขึ้นแม้แต่น้อย หม่อมฉันจึงได้ตัดสินใจมาขอคำชี้แนะจากฮองเฮาเพคะ”

ฮองเฮาพยักหน้าอย่างเข้าใจ ทว่าหากแม้แต่หมอหลวงยังมิอาจทำการรักษาพระสนมเหวยกุ้ยเฟยได้ แล้วฮองเฮาเช่นนางจะให้คำแนะนำได้อย่างไร

เห็นได้ชัดว่าร่างกายของพระสนมเหวยกุ้ยเฟยผ่ายผอมลงไปมาก อีกทั้งนางยังเป็นพระสนมที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานอยู่ไม่น้อย ปล่อยไว้เช่นนี้ก็คงจะไม่ดีนัก

“ตอนที่ข้าตั้งครรภ์รัชทายาท ข้าก็มีอาการแพ้ท้องเช่นกัน แต่ว่าอาการของข้านั้นไม่ได้หนักหนาเท่ากับเจ้าที่ไม่สามารถกินอะไรลงไปได้เลย ข้าเองก็ไม่กล้าแนะนำอะไรมากนัก เกรงว่าจะทำให้เจ้าทรุดหนักลงไปอีก....” ฮองเฮากล่าวด้วยสีหน้าลำบากใจ

“แค่ฮองเฮาทรงใส่พระทัยหม่อมฉันก็ดีใจมากแล้วเพคะ แต่หม่อมฉันมองไม่เห็นทางออกจริงๆ” พระสนมเอ่ยเสียงแผ่ว

ลู่หนิงเหมยมองพระสนมเหวยกุ้ยเฟยแวบเดียวนางก็รู้ได้ทันทีว่าพระนางเป็นอะไร หากแต่จะกล่าวออกไปก็กลัวว่าจะเป็นการแทรกบทสนทนาของฮองเฮา นางจะถูกมองว่าเป็นสตรีไร้มารยาทขึ้นมาทันที

หยางเจินที่มองเห็นท่าทางอึกอักของสตรีตัวน้อย ริมฝีปากเผยอขึ้นเหมือนจะพูดแต่ก็ไม่พูดของนาง ทำให้เขาอดที่จะกล่าวออกมาเสียงเรียบไม่ได้

“เจ้ารู้วิธีรักษาอย่างนั้นหรืออาเหมย...”

ทุกสายตาหันมามองลู่หนิงเหมยเป็นทางเดียว นางมองรัชทายาทอย่างขุ่นเคืองใจเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าหงึกๆอย่างเสียมิได้

“ไหนเจ้าลองว่ามาสิ” เป็นฮองเฮาที่เอ่ยถามด้วยความสนใจ พระสนมเหวยกุ้ยเฟยก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน

“อาการของพระสนมเหวยกุ้ยเฟยมิใช่อาการแพ้ท้องของสตรีมีครรภ์เพคะ” ลู่หนิงเหมยกล่าวเสียงเรียบ

“มิใช่อาการแพ้ท้องอย่างนั้นหรือ แล้วข้าเป็นอันใดกันแน่” พระสนมเอ่ยถามด้วยความกังวล

“ตอนที่พระองค์รู้สึกหิวก็จะหิวมากกว่าปกติ แต่พอเสวยสำรับกลับเสวยได้แค่เพียงไม่กี่คำเท่านั้น แม้แต่พระกระยาหารที่พระองค์ทรงโปรดปรานก็เสวยได้ไม่มากนักใช่หรือไม่เพคะ”

“ใช่! เจ้ารู้ได้อย่างไร” พระสนมกล่าวอย่างประหลาดใจ นางมีอาการตามที่ลู่หนิงเหมยบอกทุกอย่าง แถมยังเป็นหนักขึ้นเรื่อยๆจนแทบจะกินอะไรลงไปไม่ได้เสียแล้ว

“อาการเช่นนี้เรียกว่าโรคเบื่ออาหารเพคะ” ในยุคปัจจุบันนางก็เคยเป็นโรคเบื่ออาหารมาก่อน 

สาเหตุมาจากการพักผ่อนไม่เพียงพอหรืออยู่ในสภาวะตึงเครียดจนเกินไป ซึ่งวิธีรักษาก็ไม่ได้ยากเท่าใด แม้อยู่ในยุคโบราณก็สามารถหายได้อย่างรวดเร็ว

ฮองเฮากับรัชทายาทมองลู่หนิงเหมยนัยน์ตาไม่กระพริบ ถึงจะไม่กล่าววาจาใดออกมาก็รับรู้ได้ว่าทั้งสองพระองค์มีดวงตาฉายแววประหลาดใจอยู่ไม่น้อย

ท่านราชครูสอนบุตรีอย่างไรกัน นางถึงได้สามารถวินิจฉัยโรคได้ เขาชักจะเริ่มรู้สึกว่าท่านราชครูหวงวิชาไม่ยอมสอนเขาเอาแต่สอนบุตรีของตนอย่างเดียวเสียแล้ว...

“แล้วมีวิธีรักษาหรือไม่” พระสนมกล่าวถามด้วยนัยน์ตาเป็นประกายวิบวับ

“แน่นอนว่ามีเพคะ” ลู่หนิงเหมยยิ้มน้อยๆ ก่อนจะกล่าวต่อเสียงไม่ดังไม่เบานัก  “พระสนมลองเสวยถังหูลู่วันละหกถึงเจ็ดลูกก่อนรับสำรับทุกมื้อสิเพคะ”

“เท่านั้นเองรึ?” พระสนมมีสีหน้าไม่ค่อยเชื่อนัก แต่นางก็คงไม่มีทางเลือกอื่นเพราะแม้แต่หมอหลวงยังช่วยนางไม่ได้ จะลองทำตามวิธีที่ลู่หนิงเหมยบอกก็ไม่เสียหายอะไร

“ถังหูลู่ ทำมาจากซานจาเชื่อม ผลซานจามีสรรพคุณมากมาย โดดเด่นที่สุดคงช่วยในเรื่องย่อยอาหาร พระสนมลองทำตามที่หม่อมฉันบอก พรุ่งนี้ก็น่าจะรับสำรับได้เยอะขึ้นแล้ว”

“รวดเร็วปานนั้นเชียว?” พระสนมมีแววตาเป็นประกายเจิดจ้า นางลำบากมาเกือบสองเดือนเต็มๆ แต่ลู่หนิงเหมยกลับบอกว่าอาการของนางจะดีขึ้นภายในวันพรุ่ง...

เรื่องจริงหรือ?

จะเป็นไปได้อย่างนั้นหรือ..?

“พระสนมก็ต้องดูแลรักษาพลานามัยให้แข็งแรงด้วยนะเพคะ พักผ่อนให้มากๆ อย่าทรงเข้าบรรทมดึกจนเกินไป”

พระสนมเหวยกุ้ยเฟยได้ฟังก็ชะงักเล็กน้อย ลู่หนิงเหมยยังไม่ได้มาตรวจดูชีพจรของนางเลยด้วยซ้ำ เหตุใดถึงได้รู้ว่านางพักผ่อนไม่เพียงพอกัน ช่วงนี้นางเข้านอนดึกจนติดเป็นนิสัย ลู่หนิงเหมยก็รู้ด้วยอย่างนั้นรึ? 

เป็นไปไม่ได้ มีเพียงคนในตำหนักกุ้ยเฟยเท่านั้นที่ล่วงรู้

“ข้าจะลองทำตามที่เจ้าบอก ขอบใจเจ้ามาก” พระสนมค่อยๆแย้มรอยยิ้มออกมาก่อนจะหันไปมองฮองเฮา “หม่อมฉันคงต้องขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อนนะเพคะฮองเฮา”

“ตามสบายเถอะ หากขาดเหลือสิ่งใดก็ให้บ่าวรับใช้มาบอกข้า เจ้าอย่าได้ลำบากเดินมาเองเลย นึกถึงเลือดเนื้อที่อยู่ในครรภ์ของเจ้าด้วย” ฮองเฮากล่าวด้วยความจริงใจ

“หม่อมฉันจะจำใส่ใจเอาไว้เพคะ หม่อมฉันขอทูลลา” พระสนมค่อยๆเดินออกไปอย่างระมัดระวัง มีนางกำนัลคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง ในที่สุดนางก็เดินจากไปจนลับสายตา

“ข้าไม่เคยรู้ว่าเจ้าเข้าใจศาสตร์ทางการแพทย์...” ฮองเฮาเอ่ยถาม หยางเจินก็นั่งรอฟังเงียบๆเช่นกัน

“หามิได้เพคะ หม่อมฉันแค่เข้าใจพื้นฐานเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่อาจนำไปเทียบชั้นกับท่านหมอหลวงได้” ลู่หนิงเหมยเอ่ยอย่างถ่อมตนเรียกรอยยิ้มจากฮองเฮาได้ง่ายดายนัก

“ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานพระสนมเหวยกุ้ยเฟยเป็นอย่างมาก หากนางเป็นอะไรขึ้นมาหมอหลวงคงถูกตัดหัวทิ้งเป็นแน่” ฮองเฮากล่าวเสียงแหลมคม ยิ่งพระสนมกำลังมีครรภ์ฮ่องเต้ยิ่งทรงห่วงใยมากเป็นพิเศษ

ลู่หนิงเหมยอดครุ่นคิดไม่ได้ ฮองเฮามิทรงรู้สึกหึงหวงฮ่องเต้เลยหรืออย่างไร ที่พระองค์ทรงโปรดปรานสตรีนางอื่นมากกว่า

นางเข้าใจในวัฒนธรรมของยุคโบราณที่บุรุษจะมีชายาสามอนุสี่คนก็ย่อมได้ แต่นางก็ยังคิดไม่ออกว่าจะจัดการอารมณ์ของตัวเองอย่างไรเมื่อเห็นชายที่ตนรักและขึ้นชื่อว่าเป็นสามีไปหลับนอนกับสตรีนางอื่นที่ไม่ใช่ตน

“ว่างๆพวกเจ้าก็แวะมาพูดคุยกับข้าบ้าง อยู่ที่นี่คนเดียวข้าก็รู้สึกเบื่อหน่ายเหมือนกัน” ฮองเฮาเอ่ย หันมองหน้าบุตรชายของตนนิ่ง

“เช่นนั้นเสด็จแม่ก็รีบมีองค์หญิงตัวน้อยเร็วๆสิพะยะค่ะ จะได้ไม่เหงา” หยางเจินกล่าวเสียงเรียบ ทว่านัยน์ตากลับฉายแววอ่อนโยนออกมาไม่น้อย

“เจ้าอย่าได้กล่าววาจาไร้สาระ ข้าจะไปสู้หญิงสาววัยละอ่อนได้อย่างไร สตรียิ่งอายุมากขึ้นก็ยิ่งเหมือนดอกไม้ที่ร่วงโรย” ฮองเฮากล่าว

ลู่หนิงเหมยขอเถียงขาดใจ หากฮองเฮาที่งดงามถึงเพียงนี้เป็นดอกไม้ที่ร่วงโรย สตรีทั่วหล้าคงมิกล้ากล่าวเปรียบเปรยว่าตนเป็นดอกไม้เสียด้วยซ้ำ

“ของอย่างนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับอายุเสมอไปนะเพคะ” ลู่หนิงเหมยกล่าวเสียงใส สีหน้ายิ้มกรุ้มกริ่มของนางทำให้รัชทายาทขมวดคิ้วมุ่น

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร” ฮองเฮาถามด้วยสีหน้างงงัน สตรียิ่งอายุน้อย บุรุษก็ยิ่งชื่นชอบอยากเชยชม ครั้งสุดท้ายที่ฮ่องเต้เสด็จมาเยือนตำหนักคุนหนิง เห็นจะเป็นเดือนที่แล้วได้กระมัง

“หม่อมฉันมีเคล็ดลับเพคะ” ลู่หนิงเหมยยกยิ้มขยับตัวก้มลงไปกระซิบกระซาบให้ฮองเฮาฟัง

สตรีสองนางก็หัวเราะคิกคัก ผลัดกันกระซิบไปมาหน้าแดงระเรื่อจนบุรุษเพียงหนึ่งเดียวอย่างรัชทายาทที่นั่งอยู่ถึงกับมีสีหน้ามืดครึ้มเพราะคิดว่าตนกลายเป็นส่วนเกินไปเสียแล้ว

“ข้าว่ามันค่อนข้างน่าอายไปเสียหน่อย” ฮองเฮาเอ่ยสีหน้าแดงจัดเมื่อนึกถึงสิ่งที่ลู่หนิงเหมยได้บอกกล่าว

“เสด็จแม่ก็ลองนำไปปรับใช้ดูก็ได้นะเพคะ” ลู่หนิงเหมยกล่าวด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ชวนให้รัชทายาทนึกอยากจะรู้ขึ้นมาเสียให้ได้ว่ามันคืออะไรกันแน่

“เวลาก็ไม่น้อยแล้ว หม่อมฉันคงต้องขอตัวกลับจวนก่อน หลังงานอภิเษกสมรสหม่อมฉันจะมาถามถึงผลลัพธ์กับเสด็จแม่นะเพคะ” ดวงตาของลู่หนิงเหมยเจิดจ้าฉายแววเจ้าเล่ห์ ฮองเฮาได้ฟังก็แย้มพระสรวลออกมาไม่หยุด

“พวกเจ้าก็ถนอมตัวด้วย”

ลู่หนิงเหมยกับรัชทายาทน้อมรับคำ ก่อนจะทำการคำนับแล้วเดินออกมาจากตำหนักคุนหนิง

“เจ้าคุยเคล็ดลับอันใดกับเสด็จแม่” หยางเจินอดกล่าวถามออกมาไม่ได้ วิธีมัดใจฮ่องเต้อย่างนั้นหรือ? ทำเช่นใดกัน?

“ความลับฟ้าดิน มิอาจเปิดเผย” นางเอ่ย

พอเห็นนัยน์ตาสุกสว่างที่มีประกายกรุ้มกริ่มของลู่หนิงเหมย หยางเจินก็อดเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันไม่ได้

นางน่าตีให้เนื้อหลุดเสียจริงเชียว!

“งั้นข้าจะรอให้เจ้าใช้มันกับข้าก็แล้วกัน” ถึงเขาจะไม่รู้ว่ามันคืออะไร ทว่าหากเป็นวิธีมัดใจบุรุษแล้วล่ะก็ สตรีตัวน้อยอาจจะนำมันมาใช้กับเขาด้วยก็ได้

ยิ่งเห็นลู่หนิงเหมยหน้าแดงระเรื่อไปจนถึงกกหู รัชทายาทก็เริ่มกระตุกยิ้มร้ายออกมา นัยน์ตาวาววับเสียยิ่งกว่าไข่มุกทะเลใต้ที่เลื่องชื่อ

“ไท่จื่อ! เกิดเรื่องแล้วพะยะค่ะ” ซูเหิงองครักษ์เงาที่เร้นกายอยู่เสมอ ปรากฏตัวออกมาอยู่เบื้องหน้าหยางเจินด้วยด้วยท่วงท่าสุขุมลึกลับ ทว่าน้ำเสียงกลับร้อนรนไม่น้อย

“มีเรื่องอันใด”

“องค์ชายแคว้นจ้าวกับองค์ชายแคว้นฉีกำลังทะเลาะวิวาทกันที่ลานหน้าตลาด ชาวบ้านที่อยู่โดยรอบถูกพลังปราณของพวกเขาทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสไปไม่น้อยเลยพะยะค่ะ”

หยางเจินได้ฟังก็มีสีหน้าเหี้ยมเกรียมขึ้นหลายส่วน บรรดาองค์ชายจากแคว้นต่างๆ เริ่มทยอยกันเดินทางมาถึงเมืองหลวงเพื่อเข้าร่วมงานอภิเษกสมรสที่จะจัดขึ้นในอีกไม่กี่วัน แคว้นที่มีปัญหาขัดแย้งกันอยู่ย่อมมีการปะมือกันบ้างเป็นธรรมดา 

ทว่าพวกเขาดันต่อสู้จนชาวบ้านบริสุทธิ์ต้องล้มตายไปด้วยก็ไม่สมควรยิ่งนัก! 

ที่นี่คือแคว้นเยี่ยน หาใช่แคว้นของพวกเขาไม่ กระทำการสิ่งใดมิสมควรไตร่ตรองให้รอบคอบเสียก่อนหรอกหรือ!

“ข้าจะไปเตือนพวกเขาเอง” หยางเจินกล่าวน้ำเสียงฟังดูอำมหิตโหดเหี้ยมจนน่าขนลุก

ลู่หนิงเหมยหนังใต้ตากระตุกถี่รัว รัชทายาทจะไปเตือนพวกเขาอย่างไรกันแน่ เหตุใดถึงได้ปล่อยไอสังหารรุนแรงเช่นนี้ออกมาได้!!




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.733K ครั้ง

8,802 ความคิดเห็น

  1. #4233 ADVANCED_ (@ADVANCED_) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 22:30
    เอาน้ำร้อนสาดก็หายพอสาดปุ๊บจะได้เสียง เอ็งๆ นั้นแสดงว่าหายแล้ว
    #4233
    1
  2. #3308 What&Why (@enjoyyyyy) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 20:28
    ไปห้ามไง ห้ามแบบที่จะไม่สามารถไปทะเลาะกับใครได้อีก แบบตายไปเลย5555555
    #3308
    0
  3. #1362 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 19:55
    เก่งมากกก
    #1362
    0
  4. #1361 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 19:49
    เก่งมากก
    #1361
    0
  5. #1297 Karaketsukhchwy (@Karaketsukhchwy) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 20:05
    พี่แกไม่ได้จะไปห้ามแต่พี่แกจะไปรวมวงตีกับเขาน่ะเหมย
    #1297
    0
  6. #1286 r123123 (@r123123) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 16:23

    น้องเหมยบอก วันเข้าหอ ค่อยบอก

    #1286
    0
  7. #1259 suteera (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 11:19
    555 จะรอดูวิธีมัดใจสามี
    #1259
    0
  8. #1223 ((((d^dek^d)))) (@smart_girl) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 07:07
    เตือนแบบไหนกันนนะ
    #1223
    0
  9. #1212 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 06:29

    รอดูผลฮองเฮาจะตั้งครรภได้ไหม

    #1212
    0