วรรณคดีสไตล์เกรียน

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 160,630 Views

  • 413 Comments

  • 883 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    3,294

    Overall
    160,630

ตอนที่ 13 : ดินถนัน ยาอายุวัฒนะของสุนทรภู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 849
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    26 ต.ค. 61

ดินถนัน คือ ดินชนิดหนึ่งซึ่งเชื่อว่าเป็นยารักษาโรคและเป็นยาอายุวัฒนะ ในเรื่อง พระอภัยมณี นั้นที่นางละเวงวัณฬามีรูปร่างหน้าตางดงามอยู่เสมอเพราะกินดินถนันนี้แหละ


 
จากความที่เจ๊แกได้ฟังเพลงปี่ของพระอภัยก็ลืมองค์แปรเปลี่ยนไปรักพระอภัยซะงั้น แต่เจ๊แกก็หักใจไว้ได้ เจ๊ละเวงเลยรีบควบม้าหนีกลับไปยังเมืองลังกาทันที ระหว่างทางนั้นเกิดเหตุอาเพศพสุธาเกิดความสนั่นหวั่นไหว สักพักก็มีอะไรบางอย่างโผล่มา เจ้าดินถนันนี้เอง


 
สุนทรภู่เขียนไว้ในเรื่องพระอภัยมณีว่า ดินถนันมีลักษณะเหมือนน้ำเต้าสีทองเหลืองอร่าม ผ่าออกมาข้างในเป็นสีแดง มีรสโอชายิ่งกว่าสิ่งใด


พอได้ยินดินลั่นเสียงครั่นครื้น
สะเทือนพื้นภูผาป่าระหง
ประเดี๋ยวหนึ่งถึงสะดุ้งดังผลุงลง
กลิ้งอยู่ตรงหน้าเท่าน้ำเต้าทอง

เหลืองอร่ามงามงอนหอมระรื่น
ดูสดชื่นชูสีไม่มีสอง
สงสัยนักชักมีดออกกรีดลอง
ขาดเป็นสองซีกไส้ข้างในแดง


ต่อมาเจ๊ละเวงได้พบกับเทวดาอารักษ์องค์หนึ่ง ร่างกายครึ่งตัวมาขอกินบ้าง อารักษ์ยังได้มาบอกอีกว่า ดินถนันนี้เกิดขึ้นเองจากดิน เมื่อเกิดขึ้นจะมีเสียงดัง มีสรรพคุณอยู่มากมายดังนี้


ลูกนั้นหรือชื่อว่านมพระธรณี
ถึงพันปีผุดขึ้นเหมือนปืนดัง
ฝูงสัตว์ไพรได้ยินทั้งกลิ่นหอม
มาพรั่งพร้อมเพราะจะกินถวิลหวัง

ด้วยหวานเย็นเห็นประเสริฐเกิดกำลัง
กำจัดทั้งโรคาไม่ราคี
อายุยืนชื่นชุ่มเป็นหนุ่มสาว
ผิวนั้นราวกับทองละอองศรี

ถึงแก่เฉ่าเข้าเรือนสามร้อยปี
ก็ไม่มีมัวหมองละอองนวล
ทั้งเนื้อหอมกล่อมกลิ่นระรินรื่น
เป็นที่ชื่นเชยบุรุษสุดสงวน


นอกจากจะเรียกว่า ดินถนัน แล้ว สุนทรภู่ยังเรียกว่า ถันสุธา และ นมพระธรณี เรื่องดินถนันนี้ท่านคงนำมาจากดินโป่งนั้นเอง ต้องขออธิบายก่อนว่าดินโป่งเป็นดินที่มีแร่ธาตุต่างๆอยู่มากมาย ฝูงสัตว์ป่าต่างๆต่างก็มากินดินโป่งกันนี้แหละ

 
หรือบางทีท่านอาจจะนำแนวคิดนี้มาจากเรื่องเลียดก๊กก็เป็นได้ ในเรื่องเลียดก๊กนั้นได้กล่าวถึงผลไม้ชนิดหนึ่งคล้ายดินถนันมาก มีความตอนหนึ่งว่า 

 
“ กษัตริย์เมืองฌ้อองค์หนึ่งนามว่า ฌ้อเจียวอ๋องได้แล่นสำเภาไปในทะเลพร้อมกับขุนนาง ได้พบของสิ่งหนึ่งลอยน้ำมา สีแดงกลมใหญ่ จึงให้คนลงไปเก็บยกขึ้นมาบนสำเภา 


และพระเจ้าฌ้อเจียวอ๋องถามใครดูก็ไม่มีใครทราบว่าคืออะไร จึงเอากระบี่ผ่าออกเป็น 2 ซีก เนื้อในแดงดั่งผลแตงโมจึงเชือดออกชิมดู มีรสหวานหาที่สุดไม่ แล้วตัดแจกบรรดาขุนนางกินกันทุกคน


ซึ่งเมื่อเดินทางไปถึงบ้านเมืองแล้ว พระเจ้าฌ้อเจียวอ๋องให้คนไปถามขงจู๊ดูว่าผลไม้คืออะไร ขงจู๊ตอบว่า ผลนี้เรียกว่า “ผลภูสิทธิ์” เกิดแต่ในน้ำไม่มีต้นไม่มีรากเหมือนต้นไม้ทั้งปวง ต่อเมื่ออายุถึงพันปีจะมีขนาดโตเท่านี้ ใครได้พบได้เห็นและได้กินนับว่าเป็นผู้มีบุญเพราะเป็นของวิเศษ พระเจ้าฌ้อเจียวอ๋องพอใจมากที่ได้ยินคำตอบเช่นนี้ 

 
หรือบางทีดินถนันนั้นอาจเป็นยาอายุวัฒนะที่เกิดจากจินตนาการของสุนทรภู่เองก็ได้ เพราะเป็นสิ่งที่ท่านประสงค์อยากจะได้มาก ดังที่ปรากฏอยู่ในนิราศท่านหลายเรื่อง


แต่อย่างไรก็ตาม คนเราจะมีอายุยืนแค่ไหน ถ้าจิตใจยังใฝ่ต่ำไม่หมั่นทำความดีก็ไม่ต่างอะไรกับคนที่ตายไปแล้วหรอกครับ สำหรับวันนี้ สวัสดีครับ
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #164 เด็กหงส์ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 20:54
    เคล็ดลับความงามของเจ้ละเวง นอกจากดินถนันแล้ว เหมือนยังมีดวงตาของหญิงสาวที่ควักออกมาปรุงยาเสน่ห์ด้วยแหละ
    #164
    0