BOY NEXT DOOR ระวังนะครับ..จะตกหลุมรักพี่ [2JAE]

ตอนที่ 2 : [OS] Forget me not : 2Jae

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 236
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 ม.ค. 58








Forget me not








ผมขอโทษ.. ผมไม่เคยมีความสุขเลยที่ไล่พี่ไปวันนั้น


ผมขอโทษ.. ผมมันโง่เองที่ไม่เคยใส่ใจความรักของพี่


ผมขอโทษ.. ผมมันเลวที่ทิ้งขว้างความรักที่พี่ให้เหมือนขยะ


ผมขอโทษ.. พี่จะยกโทษให้ผมได้ไหม ถ้าผมบอกรักพี่ พี่จะยอมให้คนคนนี้ได้แก้ตัวไหม?
















 

ผมขอโทษ..ผมรักพี่นะ ขอโทษเด็กหนุ่มเจ้าของใบหน้ากลมหวาน ชเว ยองแจยืนหลบเสาหลังจากที่เห็นภาพที่บาดตาบาดใจของรุ่นพี่ข้างบ้านกับแฟน เด็กหนุ่มเอาแต่พร่ำบอกขอโทษโดยที่รู้ทั้งรู้ว่าคนคนนั้นไม่มีทางที่จะได้ยินเขาหรอก



เขารักรุ่นพี่ข้างบ้านคนนี้..รักรุ่นพี่อิม แจบอม



บ้าบอชะมัดที่ดันมารักคนที่เคยมองข้ามไปอย่างไร้เยื้อใย กลับมารักตอนที่แจบอมเปลี่ยนใจ



ตอนนี้อิม แจบอมไม่ใช่ของเขา ไม่ใช่ของชเว ยองแจ ไม่ใช่ทั้งตัว..และหัวใจ



เขาไม่มีสิทธิ์อะไรเลย ไม่สิ..มีสิทธิ์มอง มีสิทธิ์รัก มีสิทธิ์เจ็บ



แต่ไม่มีสิทธิ์ครอบครอง..



ถ้าวันนั้นเขารู้สึกตัวเร็วกว่านี้..เขาคงไม่เสียคนที่เขารักไป ชเว ยองแจ คนที่ผิดก็คือนายนั่นแหละ
















 

ยองแจอ่า พี่มาปลุกแล้วนะตื่นเถอะ

ออกไปนะ..งืมๆ แจจะนอน

ไม่มีอีกแล้วเสียงปลุกที่ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งเมื่อได้ยิน..


ทุกเช้าผมเหมือนได้ออกกำลังกาย ผมไม่อยากให้พี่เข้าใกล้..กลัวพี่จะได้ยินมัน



ถ้าผมจะขอให้พี่กลับมาเป็นนาฬิกาของผมเหมือนเดิม พี่จะว่าผมเห็นแก่ตัวไปไหม? แต่..มันกระสับกระส่ายจนไม่เป็นอันนอนเลย สุดท้ายไอ้เด็กขี้เซาของพี่มันก็ตื่นเช้าได้ทุกวันแล้วนะ








 

ไปได้แล้วสายแล้วนะยองแจ พี่มีสอบด้วย

ถ้ารีบก็ไปดิ ใครใช้ให้รอ


ก็พี่อยากไปด้วยกัน ยองแจจะได้ไม่เหงาเวลาเดินไง



ไม่มีอีกแล้วคนที่คอยเร่งให้ไปโรงเรียนไวๆด้วยคำว่าสอบ




ไม่มีอีกแล้วคนที่ชอบกวนประสาททำให้การเดินไปโรงเรียนทุกเช้านั้นไม่น่าเบื่อ



ผมขอให้พี่กลับมาเตือน กลับมาเดินไปเป็นเพื่อนผมได้ไหม..ทางเดินบนฟุตบาทมันกว้างชะมัดเลยเวลาที่พี่ไม่อยู่ รู้ไหมว่ามันกว้างซะจนผมเหงาแปลกๆเลยล่ะ ขนาดมีเพลงที่เปิดให้ดังก้องหูผมยังเหงาได้เลย อ่า..นี่พี่เล่นของใส่ผมหรือเปล่านะ ทำไมอาการผมหนักจัง










 

วันนี้โดดเรียนจริงๆด้วยสินะ เอาไปฟ้องคุณแม่ดีไหมน้า~’

ถ้าฟ้องผมจะโกธรร้อยปีเลยคอยดู

หูยย ถ้าแบบนั้นพี่ก็แย่น่ะสิ โดนยองแจโกธรพี่คงบ้าตายเลย



ไม่มีอีกแล้วคนที่จะมารู้ทันทุกครั้งที่คิดจะโดดเรียน



ไม่มีคนที่จะเอาเรื่องโดดเรียนไปฟ้องแม่ สุดท้ายก็เงียบไม่บอก



กลับมาจับผิดผมได้ไหม กลับมาโดดเรียนเป็นเพื่อนผม..ตอนนี้ใต้บันไดที่ผมเคยบ่นว่ามันทั้งมืดทั้งแคบกลับโล่งมากเลยเมื่อไม่มีพี่ หูฟังพี่ก็รู้ว่าผมใส่แค่ข้างเดียว ทำไมพี่ถึงปล่อยให้อีกข้างมันห้อยอยู่แบบนั้นล่ะ มันคงเหงาแย่เลย









 

พี่ร้องเพลงให้ฟังไหม เสียงแจบอมเพราะนะครับไม่อยากจะอวดฮ่าๆ

เพราะอะไรถึงร้องเพลงน่ะหรอ อย่าร้องเลยเพลงเขาเสียหมด

ใครบอก เพลงนี้พี่แต่งและจะร้องให้คนสำคัญของพี่เท่านั้นแหละ



ไม่มีคนที่จะอวดตัวเองมาร้องเพลงให้ฟังทุกครั้งที่ว่าง



ตอนนี้ไม่มีพี่มาร้องเพลงให้ผมฟังแล้ว ผมควรร้องเพลงนั่นให้ตัวเองฟังไหม..พอว่างทีไรเพลงบ้านั่นก็จะแวบเข้าหัวทุกทีมันทำให้คิดถึงพี่ชะมัดเลย อ่า แต่ทั้งเสียงและเนื้อเพลงของพี่ ผมจำมันได้ดี



แต่ตอนนี้..พี่คงมีคนใหม่ที่พี่จะร้องเพลงนี้ให้



ตอนนี้คนสำคัญของพี่คงไม่ใช่ผมอีกต่อไปแล้ว ผมอยู่แค่น้องข้างบ้านที่ไม่สำคัญอะไรกับพี่เลย









 

เย็นนี้พี่แข่งบอลกับโรงเรียนวายจี ไปเชียร์พี่ได้ไหม

ผมไม่ว่าง..

นะ นะ ไปหน่อยนะ ถ้าขาดยองแจพี่คงไร้กำลังใจแน่เลย

ก็ได้ แต่ผมไปช้าหน่อยนะ

แค่ยองแจบอกจะไปพี่ก็ดีใจแล้วครับ..



ไม่มีแล้วคนที่จะมาชวนไปเชียร์ในการแข่งต่างๆในฐานะกำลังใจสำคัญ




ตอนนี้พี่ไม่ชวนผมก็ยังไปด้วยความเต็มใจ ผมอยากเป็นกำลังใจให้พี่เหมือนแต่ก่อน..แต่ก็รู้ว่าผมคงไม่สามารถให้กำลังใจพี่ได้เท่ากับคนใหม่ของพี่หรอก ผมก็ไม่ควรโผล่ไปให้เห็นใช่ไหม?







 

นอนได้แล้วครับเด็กดี เดี๋ยวไม่สูงนะ

จะสูงทันแล้วเถอะ

หึ กู้ดไนท์คิสนะครับ



ไม่มีคนที่จะยื่นหน้ามาขโมยหอมแก้มทุกๆคืนก่อนนอน


อ่า..ตั้งแต่ไม่มีพี่มาบังคับให้นอน ไม่มีพี่มากู้ดไนท์คิสผมล่ะอยากจะกินยานอนหลับจริงๆเลย ไม่สามารถข่มตาหลับลงได้เลย ถ้าผมเป็นแพนด้าล่ะก็..ความผิดพี่เต็มประตูเลยนะ!



ไม่สิ พี่ไม่ผิด..







 

‘Forget me not’

อะไรของพี่ พูดอะไรหน้าร้านเนี่ย

มันคือดอกไม้ที่พี่ชอบ..ความหมายของมันก็ตามชื่อ

ไม่รู้

ยองแจอย่าลืมพี่นะ..ครับ




คนที่ยืนพูดถึงดอกไม้ที่ตัวชอบพร้อมความหมาย ไม่มีแล้ว



กลับมาแก้ไขใหม่ได้ไหม ผมจะตอบรับคำขอของพี่..ผมจะไม่มีวันลืมพี่เลย

 








 

คำตอบล่ะยองแจ..

ผม..ไม่รู้

ไม่เป็นไรหรอก พี่รอยองแจได้เสมอแหละ




คนที่จะพูดขอคำตอบกับผมครั้งแล้วครั้งเล่า ก็ไม่มีอีกแล้ว..



อิม แจบอมคนโกหก..ไหนว่าจะรอตลอดไปไงล่ะ การที่นายไปแบบนี้น่ะหรอที่เรียกว่าการรอ ผมไม่น่าไปหลงรักคนใจร้ายอย่างนายเลยจริงๆ ไม่น่าเลย









 

แจบอมไม่สบาย..

พี่จินยองทำไมไม่ดูแลเขาล่ะ บอกผมทำไม

เขาเรียกหานาย..มาเจอเขาหน่อยได้ไหม



หากวันนั้นผมยอมไปหาพี่ ผมคงไม่เสียพี่ไปแบบนี้..ผมมันโง่จริงๆเลย ทั้งๆที่อยากไปหาแทบตายแต่ดันไม่ลดธิติตัวเอง สุดท้ายก็เอาแต่นั่งกังวลบ้าบออยู่คนเดียว ไม่ยอมรับโทรศัพท์ใครเลย



แม้แต่พี่แจบอม..









 

พี่จินยอง..พี่แจบอมล่ะครับ

เอ่อ..แจบอม เขา...

‘…’




วันนั้นเป็นวันที่ผมยังจำได้ดีที่สุด แค่คำสั้นๆที่ออกจากปากรุ่นพี่จินยอง..ผมโทษตัวเองในทุกๆเรื่องที่ผ่านมา ผมมันต้นเหตุแท้ๆ ผมมันเป็นตัวสร้างความทุกข์ของพี่แจบอมทั้งๆที่พี่เขาต้องการความรักจากผม ความอบอุ่นจากผม แต่ผมกลับไม่เคยทำอะไรแบบนั้นเลย ดีแต่ทำให้เจ็บ แม้วินาทีสุดท้ายของพี่แจบอม..ผมก็ยังทำลายมัน




วินาทีที่พี่เขาต้องการผม..ผมกลับไม่ทำตามที่พี่แจบอมต้องการ










แจบอมเป็นโรคหัวใจรั่ว เขาอยู่ได้ไม่นานเนื่องจากอาการที่แทรกซ้อนต่างๆทำให้ร่างกายของแจบอมเริ่มอ่อนแอลงเรื่อยๆ

ทำไมผม..ไม่รู้เรื่องนี้ ทำไม!’

แจบอมขอไว้ยองแจ..เขาไม่อยากให้นายเจ็บ เขารักนายมากนะ

แล้วพี่..

พี่เป็นเพื่อนสมัยเด็ก..พี่รู้ทุกอย่าง การที่แจบอมห่างจากนายไม่ใช่เขารักนายน้อยลง เขาแค่ต้องการตัดความสัมพันธ์ให้มันจบเพื่อตัวนาย

พี่ผม..

หากมันมากกว่านี้นายจะเจ็บ แจบอมจึงเลือกที่จะเจ็บแค่คนเดียว..

เขาอยู่ไหน..พี่จินยอง เขาอยู่ไหน!!’

ไม่รู้เหมือนกันว่าน้ำตามันไหลมาจากไหน..ผมไม่ต้องการคำพูดคำอธิบายอะไรจากคนตรงหน้าอีก ผมต้องการเจอพี่แจบอม แค่พี่แจบอม

แจบอม..ไม่อยู่แล้ว

ว..ว่าไง นะ..

วันนั้น..เขาอยากจะคุยอยากเจอกับนายเป็นครั้งสุดท้าย แต่ก็ไม่..เขาฝากจดหมายมาให้นาย

ฮึก..

อย่าร้องไห้นะ..แจบอมคงไม่สบายใจแน่ถ้านายร้องไห้




ผมคิดไปเองหรือเปล่านะ..ทำไมผมถึงรู้สึกอบอุ่นเหมือนกับอยู่กับพี่แจบอมแบบนี้ล่ะ อบอุ่นเวลาปลายนิ้วของพี่จินยองเช็ดน้ำตาให้ ถ้าวันนี้ผมจะให้พี่จินยองเป็นพี่แจบอม..ผมจะผิดไหม




ผมต้องการอิม แจบอม..





ร้องไห้ให้พอ แล้วนายต้องหยุดนะ..แจบอมคงด่าพี่ตายแล้วทำคนรักของเขาร้องไห้จนตาบวม

ขอบคุณครับพี่จินยอง..ขอบคุณพี่แจบอม..











 

4ปีผ่านไป..



ครบสี่ปีแล้วนะที่พี่ทิ้งผมไป..




ร่างเล็กของเด็กหนุ่มนักศึกษายืนอยู่หน้าร้านดอกไม้ สายตาจับจ้องไปที่ดอกไม้ที่มีป้ายเสียบไว้เป็นป้าย Forget me not แววตาที่เคยสดใสกลับหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าร้านดอกไม้นั้นไป




“Forget me not ช่อหนึ่งครับ ขอการ์ดให้ผมด้วยนะครับ




ซื้อไปลาแฟนสาวหรือคะ




ไม่ครับ คนรักของผมชอบดอกไม้นี้น่ะครับร่างเล็กตอบด้วยรอยยิ้มที่ดูเศร้าแต่ก็ต้องฝืนทำยิ้มปกติส่งให้กับเจ้าของร้าน มือเรียวเขียนข้อความลงบนการ์ดก่อนจะเสียบมันกับช่อดอกไม้ที่ซื้อ แล้วออกจากร้านมา




ยองแจที่ถือช่อดอกไม้ที่เป็นดอก forget me not คงไม่ไปไหนนอกจากสุสาน..ที่แห่งความเศร้าของเหล่าผู้คนที่จากไป ซึ่งยองแจก็มาที่นี่ทุกปีตั้งแต่แจบอมจากไป..ยองแจเดินเรื่อยจนมาหยุดที่แท่นหินอ่อนที่สลักชื่อที่คุ้นเคยเอาไว้ ร่างเล็กนั่งลงวางช่อดอกไม้แล้วใช้มือลูบแท่นหินอ่อนเบาๆอย่างอ่อนโยน




วันนี้วันอะไรพี่จำได้ไหม..



“…”




วันนี้คือวันที่พี่เดินเข้ามาในชีวิตผมครั้งแรกไง พี่จำได้ไหม




“…”




คิก ตกใจใช่ไหมที่ผมจำได้..พี่คงคาดไม่ถึงล่ะสิ




“…”




พี่เดินมาหาผมพร้อมกับยื่นตุ๊กตากบหน้าเยินๆให้ผมต่อหน้าคนเป็นร้อยในโรงอาหาร ตอนนั้นผมโคตรอายแต่ก็โคตรเขินเลยรู้ไหม




“…”




นับจากนั้น..ทุกๆวันของผมมันมีพี่อยู่ในนั้นเป็นกิจวัตรซะแล้ว




“…”




พอไม่มีพี่แล้วโคตรเหงาเลย..






“…”




เคยมีพี่มาปลุกทุกเช้า เคยมีเพื่อนไปด้วย เคยมีพี่จูบก่อนนอน..ตอนนี้มันว่าง





“…”





ไม่มีใครทำ..เพราะไม่ใช่พี่ ไม่ใช่พี่แจบอม





“…”





นี่..! ผมซื้อดอกไม้ที่พี่เคยบอกว่าชอบมาให้ด้วยนะ สวยใช่ไหมล่ะ ตามชื่อดอกไม้นี้..มันเป็นของพี่ ผมจะไม่ลืมพี่เด็ดขาด






“…”





อ่า..เอาอีกแล้ว ผมมันขี้แยชะมัดเลย แค่นี้ต้องร้องไห้ด้วย..ฮึก





“…”





ไม่สิ..ผมต้องไม่ร้องไห้ ผมต้องยิ้มให้พี่แจบอม ฮึก..ผมยิ้มแล้วนะ...







“…”





แย่ล่ะสิ..ผมต้องไปมหาลัยแล้วล่ะ ไว้ผมจะมาหาใหม่นะครับพี่แจบอมร่างเล็กก้มลงจูบท่อนหินอ่อนแผ่วเบาแล้วลุกเดินจากไป






อิม แจบอมไม่มีตัวตนในโลกแล้วแต่ก็ยังคงมีตัวตนในใจของชเว ยองแจตลอดไป




สายลมที่พัดผ่านแผ่วเบาระหว่างทางเดินไปมหาลัย นั่นทำให้ผมรู้สึกว่าพี่แจบอมไม่ได้ไปไหนตลอดสี่ปีที่ผ่านมาพี่เขายังอยู่กับผมมาตลอด ผมเชื่ออย่างนั้น







เพราะ..ผมรักอิม แจบอม..

พี่ก็รักนายนะ ยองแจอ่า..










THE END…








....................................................................................................
OS เรื่องนี่มาจากดอกไม้ที่ไรต์ชอบเองแหละ^^
เศร้าไหมเอ๋ย?? 555





 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #8 My.iDmiho (@mimiiz_junho) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 09:00
    ฮื่อออออ.. ทำไมมันเศร้าขนาดนี้อ่ะ อ่านไปร้องไห้ไป สงสารคนที่อยู่และคนที่จากไปเลย
    #8
    0
  2. #6 Rpn Im-sone (@fundamental-love) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มกราคม 2558 / 17:45
    คือแบบเศร้ามากเลยค่ะ เรานี่น้ำตาไหลเลย อุตส่าห์กลั้นตั้งนาน ฮือออออ ทำไมพี่แจบอมปิดสัญญาล่ะ ทิ้งน้องทำไมพี่แจบอม
    #6
    0
  3. #4 yamakawaii (@yamakawaii) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มกราคม 2558 / 00:05
    น้ำตาไหลพรากเลยย เศร้ามากก ทำไมทุกอย่างมันเศร้าแบบนี้ แค่ช่วงแรกที่ยองแจบอกว่ารู้ตัวช้าก็เศร้าแล้ว พอมาที่แจบอมจากไปแล้วยิ่งแบบโคตรเศร้า ชื่อของ Forget me not มันทำให้รู้สึกถึงการจาก แต่ไม่คิดเลยว่าจะเศร้าขนาดนี้
    #4
    0