คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [SF B.A.P LODAE] By:Zelolo [SF B.A.P LODAE] By:Zelolo | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 
 
 
ในที่สุดช๊อตฟิคกากๆของไรต์ปลวกๆก็สำเร็จในที่สุด หลังจากที่ไม่เคยเเต่งรอดเลยสักเรื่อง55 
ยังไงก็ฝากฟิคด้วยน้าา
ส่วนทำไมต้องโล่เเด้
1 ไรต์เมนเเด้
2 นุ้งโล่สูงเกิน
3 ไรต์อยากให้เหมียวเคะ
 
55 งั้นลองอ่านดูนะ อาจจะงงๆก็อย่าว่ากันเน้อ ไรต์เเต่งเองยัง งงเองเลย #โดนตบ




พร้อมเเล้ว... ลุยโลดดดด55

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 ส.ค. 57 / 16:42



SQWEEZ




 

ก็เพิ่งจะได้รู้ว่าคำที่เคยได้ยินผ่านมาหลายชั่วอายุคนมันเป็นจริง ที่ว่า...

 

เกลียดอย่างไร จะได้อย่างนั้น

 

ผมเกลียดชเว จุนฮง แต่ผมกลับต้องมีมันมาอยู่ในชีวิตประจำวันทุกวัน!

 

การมาโรงเรียนยามเช้าของผมคือสิ่งที่ผมคิดว่าดีที่สุด แน่ล่ะ หนึ่งได้พักผ่อนอย่างสบายหูไร้เสียงพูดคุยไร้สาระโดยเฉพาะพวกนักร้องศิลปินนี่อย่าให้พูด ได้ยินทุกเช้า สาย บ่ายยันเลิกเรียนยังไม่เลิกคุยกันเลย ปวดหัวจะตายไป

 

ข้อที่สองคือได้อยู่คนเดียวท่ามกลางบรรยากาศตอนเช้ามืดอันแสนร่มชื้นรื่นรมณ์ ล้มตัวนอนฟังเพลงบนสนามหญ้า ลมหนาวอ่อนๆพัดพาไอน้ำ กลิ่นใบหญ้าหอมมาแตะจมูก บรรยากาศน่านอนเสียยิ่งกว่าโรงแรมห้าดาวที่มีไว้ให้พวกเฒ่าหัวงูพาเด็กที่เลี้ยงต้อยไว้มาเขมือบอีก

 

ข้อที่สามคือสำคัญที่สุดแล้ว เพราะไม่มีใครเขาอยากจะแหกขี้ตาตื่นขึ้นเช้ามืดเพื่อมาโรงเรื่อนหรอกมีเเต่เข้าเรียนคาบแรกแล้วถึงมีใจอยากจะตื่นขึ้นมา ที่ผมมาเช้าก็เพราะหลบบุคคลประเภทที่ผมเกลียดน่ะสิ

 

"แดฮยอนนี่ฮยองง~ ทำไมมาโรงเรียนเช้าจังฮะ" เสียงของเด็กข้างบ้านตัวโย่งทักผม แน่นอนไม่ผิดตัวแน่ๆเรียกผมว่า 'แดฮยอนนี่' ทั้งโซลก็มีแค่มันคนเดียวนั่นแหละ ชเว จุนฮง หรือเซโล่ อายุแค่17 เจือกสูงถึง184 มันเด็กก็จริง ...เด็กเปรตน่ะ- -

 

และไอ้เด็กโย่งชเว จุนฮงมันก็เป็นหนึ่งในแบล็คลิสค์ของผม คือผมเกลียดไอ้เด็กนี่สุดๆไปเลย รู้จักกันแค่สองปี (แกใช้คำว่า 'แค่' อย่างนั้นหรอ- -//ไรต์) มีโอกาสเป็นต้องกอด หลอกจับมือ แกล้งโอบไหล่ หอมแก้มบ้าง ล่าสุดที่ทำให้ผมเกลียดมันอย่างถอนตัวไม่ขึ้น (?) คือมันป้อนชีสเค้กผมด้วยปากของมัน!

 

เเง~ หม่ามี้ แด๊ดดี้ ยกโทษให้หนูแดแด้ด้วยTTOTT

 

" " สั้นๆ ง่ายๆ ได้ทุกใจความสำคัญ จากนั้นผมก็พลิกตัวหันหลังให้ไอ้เด็กโย่งนั่น โธ่เอ้ย! ถ้ารู้ว่ามาเช้าแล้วยังต้องเจอไอ้เด็กนี่แล้วจะแหกขี้ตาตื่นตอนตี4:30 มาอาบน้ำมาโรงเรียนทำแป๊ะอะไรว้าาา-0-

 

"แดฮยอนนี่ฮยองฮะ~"

 

"มีไร?"

 

"ผมอยากจูบแดฮยอนนี่ฮยองอีกอ่ะ" พูดจบมันก็ใช้สองมือมันจับร่างผมพลิกกลับมานอนหงายอีกครั้งก่อนที่มันจะขึ้นคร่อมผมไว้

 

"ม...ไม่!" ไอ้ความรู้สึกร้อนผ่าวที่หน้าผมมันคืออะไรกันเนี่ย ผมว่าหน้าผมต้องแดงมากๆแน่เลย

 

"นะฮยอง นะ~" อย่ามาอ้อนนะเว้ย! ไม่ใจอ่อนให้หรอก

 

"นะครับ~" บอกว่าอย่าอ้อนไงไอ้โย่ง!

 

"ถ้าฮยองไม่ให้ผมจูบที่นี่ ผมไม่จูบฮยองแล้วก็ได้ฮะ..."

 

"ถ...ถ้าไม่จูบแล้ว ก...ก็ลุกสักทีสิ มันหนัก!"

 

"ผมไม่จูบฮยอง...แต่ผมจะกดฮยองตรงนี้ ที่นี่ และเดี๋ยวนี้เลย :)"

 

"อ...ไอ้บ้า! ไอ้เด็กลามก!"

 

"เอายังไงดีฮะ จะยอมให้จูบหรือให้ผมกด? ให้โอกาสคิดสามวิ" ไม่ยอมทั้งนั้นแหละไอ้เด็กลามก! และไม่คิดด้วย!

 

"..."

 

"1" นับจนถึงร้อยล้านก็ไม่ให้หรอกเว้ย

 

"..."

 

"กดเลยล่ะกัน :)" ไอ้เด็กบ้านั่นพูดแล้วค่อยโน้มหน้าเข้าหาผมเรื่อยๆในขณะที่ผมก็หดคอหนี ไอ้เด็กบ้านี่...!

 

"แล้วสองกับสามไปไหน ไอ้เด็กบ้านายโกงฉัน!"

 

ฟอด~

 

หม้ามี้~ ไอ้เด็กบ้ามันหอมแก้มผม มันฉวยโอกาสผมอีกแล้ววTT^TT

 

"ก็ผมนับในใจไง แก้มพี่ยังนุ่มนิ่มเหมือนเดิมเลยนะฮะ :)" ไม่ต้องพูดก็ได้ เด็กบ้า

 

"ขี้โกง ไอ้เด็กนิสัยไม่ดี-3- อื้อออ!" มัน... มัน... มันจูบ... มันจูบผม!! แถมมันยังบีบกรามผมแน่นเพื่อให้อ้าปากออกก่อนที่มันจะสอดลิ้นชื้นๆของเข้ามาในปากผมแล้วตวัดไปทั่ว หยอกเล่นกับลิ้นของผมบ้าง ดูดลิ้นบ้างจนผมคิดว่าลิ้นผมแทบจะหายไปแล้วเนี่ย!

 

"อื้อ~ อ่อยยย(ปล่อยยย)" ผมประท้วงในลำคอเป็นเชิงว่าผมหายใจไม่ออกแล้ว ก่อนที่ไอ้เด็กบ้านี่มันยอมปล่อยริมฝีปากผมเป็นอิสระแต่ก็ยังใช้ลิ้นเลียรอบๆริมฝีปากผมเบาๆก่อน แล้วยิ้มให้ผม

 

"หวาน หวานเหมือนชีสเค้กเลย แดฮยอนฮยองแอบกินชีสเค้กก่อนมาโรงเรียนหรอฮะ?"

 

"อ...ไอ้บ้า! ไปไกลๆเลยไป!!"

 

 

 

 

 

 

"เป็นไรวะเห็นนั่งถูปากตั้งนานล่ะ กลัวปากไม่ห้อยหรือไง" ไอ้คุณยองแจ ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนรักนะจะทักทายปากหมาๆด้วยนันยางที่ไม่ได้ซักมาแล้วสองปี- -

 

"ห้อยไม่ห้อย ก็มีคนอยากจูบล่ะกัน" ผมตอบแบบขอไปที

 

"หึ อย่าคิดว่าไม่เห็นนะเว้ย จูบของแกกับจุนฮงที่สนามหญ้า"

 

"เฮ้ย!"

 

"แหม~ มาโรงเรียนเช้าเพื่อจะมาจูบกับสามี..."

 

"พูดดีๆนะไอ้หมูยอง สามีอะไร- -"

 

"จุนฮง สามีแกไง :)" รู้สึกเฟล ขู่มันแต่มันไม่กลัว หม่ามี้~ T^T

 

"แกก็เคยจูบกับอาจารย์ฮิมชานในห้องพยาบาลไม่ใช่หรือไง" เอาคืนครับ เอาคืน

 

"มากกว่าจูบก็ทำมาแล้ว ในห้องพยาบาล" สะกดคำว่าอายเป็นมั้ยวะ

 

"สะกดเป็น แต่มันสนุกเลยไม่มีเวลามานั่งสะกดคำว่าอาย ดูอย่างหน้าห้องเป็นหลัก" มันพูดคะยั้นคะยอจับให้ผมหันตามที่ผมบอก ก่อนจะเจอ...

 

เหยดเข้ตัวเห้โดเรม่อน!

 

ไอ้คุณออบบี้!!!

 

"เป็นไง ขนาดในห้องเรียนยังมีเวลามานั่งดูดปากกันเลย หึ อาจารย์บังคงได้กินออบบี้แล้วว่ะ" จะตอกย้ำทำดาวพลูโตหรือไง=[]=

โอ๊ยยย อิแดอยากจิครายส์ กรี้ด! หนูแดแด้รับไม่ได้ค่ะหม่ามี้ขา แดแด้จิมิทน!!

 

"อาจารย์เหงือกเลิกทำอนาจารเพื่อนผมเดี๋ยวนี้นะ!" ผมตะโกนห้าม ได้ผล! อาจารย์เหงือกถอนจูบแล้วเหลือบมองผมด้วยสายตาประมาณว่า 'ยุ่งไร' ตบท้ายด้วยการขยับปากเป็นคำที่ผมอ่านออก 'แอฟริกา'

 

อ๊ากก ไอ้อาจารย์โจรป่า หยาบคายว่ะ! แถมยังหันไปดูดปากออบบี้ต่ออีก แต่คราวนี้ดูเหมือนออบบี้จะขัดขืน แบบสุดๆ...

 

"ออบบี้ อย่าต่อย..."

 

"ยงกุกก็อย่าทำสิ"

 

"สั่งหรอออบบี้"

 

"เปล่านะ ก็ออบอาย...ที่อื่นได้มั้ย?"

 

"ถ้านายต้องการออบบี้ :)"

 

ผมอ้าปากค้าง ออบบี้...ออบบี้เด็กน้อยคนซื่อของพวกผมกลายเป็นนางแมวจอมยั่วไปแล้ววว (ออบบี้ไม่ยั่วนะแดนี่//ออบบี้)

 

เพียะ

 

"เห็นไม่หุบปากสักทีเลยช่วย อืม สองคนนั้นออกไปแล้วนะ ไม่ต้องไปตามมันหรอก" ขอบใจ...แต่ถ้าจะตบซะขนาดนี้ เสยใต้คางเลยเหอะ!

 

"หมู~ ออบบี้เปลี่ยนไปTTOTT"

 

"พอเหอะ ไปล่ะได้เวลาแล้ว"

 

"ปายหนายยยยT^T"

 

"อาจารย์ฮิมชานนัดเดท" แล้วก็วิ่งออกไปอย่างนนี้น่ะหรอ งอนหมูยองแล้ว! ออบบี้ด้วย! นี่ก็เที่ยงแล้ว ใครจะนั่งทานข้าวเป็นเพื่อนล่ะเนี่ย

ผมเดินกลับโต๊ะอัน (ไม่) สะอาดของตัวเองแล้วเปิดกระเป๋าค้นหาข้าวกล่องสำหรับเที่ยง

 

แต่...

 

มัน...

 

ไม่มี!!!

 

แล้วผมจะกินอาร๊ายยยยยย=[]= ใครก็ได้ช่วยผมที ให้ข้าวหนึ่งกล่องแถมฟรีหนึ่งจุ๊บที่แก้ม

 

แล้วผมจะจุ๊บคนที่ไม่รู้จักงั้นหรอ มีหวังจุนฮงอาละวาดแน่... เดี๋ยวนะ...

 

จุนฮง! ไอ้เด็กโย่งสูงเกินจำเป็น *0*

 

 

 

 

 

 

     ห้อง 5/1

 

สุดท้ายก็มาจนได้ หน้าห้องของไอ้เด็กบ้านั่น

 

ครืน~

 

เมื่อผมเปิดประตูเหมือนในห้องถูกหยุดเวลาไว้ ทุกสายตาจับจ้องมาที่ผมก็ที่ไอ้เด็กหน้าเป็ดคนหนึ่งจะพูดขึ้น

 

"ไอ้จุนฮง เมียมึงมาว่ะ"

 

"เมียพร่องส์" ผมขยับปากด่ามัน "ไอ้เด็กบ้า มานี่ดิ๊"

 

"ฮะ~" เด็กบ้าวิ่งมาหาผมเหมือนลูกหมาเจอเจ้าของ (?) ก่อนจะลูบหัวผมเล่นๆ

 

"อย่าเล่นหัวนะ ไปกินข้าวกัน..."

 

"ฮะ เดี๋ยว... เมื่อกี้พี่ว่าไงนะฮะ?"

 

"ไปกินข้าวกัน ไม่อยากก็ไม่เป็นไร ._." ทำไมรู้สึกเจ็บแปลบๆล่ะเนี่ย...

 

"ได้สิฮะ^^" แค่ไอ้เด็กบ้านี่ยิ้มให้ทำไมผมถึงรู้สึกสั่นๆล่ะเนี่ย แล้วไอ้หัวใจนี่มันจะเต้นดังไปไหนนะ นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!!

 

".///."

 

 

 

 

 

 

 

 

     จุนฮงพาร์ท

 

ผมมองพี่ชายตัวเล็กที่ก้มหน้างุดมองพื้นขณะเดินกับผมแล้วอมยิ้มขึ้นมา แดฮยอนนี่ฮยองนี่น่ารักขึ้นทุกวันเชียว

 

"แล้วข้าวกล่องของแดฮยอนนี่ฮยองล่ะฮะ"

 

"ไม่ได้เอามา" อ่อ นี่กะจะกินข้าวกล่องของผมว่างั้นสิ

 

ก็ไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว :)

 

"แล้วฮยองจะทานที่ไหน"

 

"ดาดฟ้า"

 

แล้วผมกับแดฮยอนนี่ฮยองก็เดินขึ้นไปที่ดาดฟ้าเพื่อไปกินข้าว ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนในการ์ตูนรักตาหวานที่พระเอกจะชวนนางเอกมากินข้าวที่ดาดฟ้า แล้วสารภาพรัก จากนั้นก็จบอยู่แค่จูบ มันค้าง... เฮ้ย! ไม่ใช่!!

 

แต่ใครจะคิดว่าแค่จะขึ้นมากินข้าวที่ดาดฟ้าแล้วต้องมาเจอกับเหตุการณ์เข็มขัดสั้น

 

'อ๊ะ อ๊ะ อ๊างง~ ยงกุกอ่าา อ๊ะ แร...ง แรงอีก อ๊ะ'

 

ผมปิดประตูดาดฟ้าแล้วลากอีกคนออกจากที่ตรงนั้นอย่างด่วน ให้ตายเหอะ กลางวันแสกๆเนี่ยนะ!

 

"เดี๋ยว เราจะกินข้าวที่ดาดฟ้าไม่ใช่หรอ"

 

"มีฝนสีขาวตกอยู่ เดี๋ยวไม่ได้กินข้าว"

 

"ฝนบ้านนายสิสีขาว- -"

 

"ผมกลัวจะไม่ได้กินข้าว อาจจะกินฮยองแทนข้าว"

 

เพียะ!

 

เขินก็บอกผมก็ได้ครับ มือหนักจริงๆเลยแมวตัวนี้~ ตีผมแล้วเดินหนีเฉยเลย

 

"ฮยองจะไปทานที่ไหน"

 

"สักที่เหอะ หิวจนจะกินควายได้สิบตัวแล้ว"

 

"กินผมก่อนมั้ย :)" แดฮยอนฮยองหันมาทำตาขวางใส่ก่อนจะรีบเดินหนี ส่วนผมก็ทำได้แค่เดินตามไม่ห่างไม่ใกล้

 

ผมเห็นนะว่าฮยองแอบหน้าแดงน่ะ

 

"ฮยองจะทานข้าวที่นี่หรอฮะ" สุดท้ายก็ต้องนั่งที่โต๊ะหินอ่อนข้างตึกมัธยมต้น

 

"อือ เอาข้าวมา"

 

"ฮะ"

 

 

 

    ผ่านไป 5นาที ไม่ขาดไม่เกิน

 

"อิ่มล่ะ อ๊ะ... นาย...หิวมั้ย" หน้าแบบนี้มันแมวตกใจชัดๆ น่ารัก แดฮยอนฮยองน่ารัก

 

"ไม่ล่ะฮะ แค่มองฮยองผมก็อิ่มแล้ว" นี่พูดจริงนะ ไม่ใช่อิ่มท้อง แต่อิ่มใจ (อิโล่เลี่ยน- -//ไรต์)

 

"งื้อ~ ขอโทษนะ" ทำหน้าจ๋อยเหมือนแมวโดนดุ น่ารักอีกแล้วว

 

จุนฮงอยากจะระเบิด

 

จุ๊บ!

 

เดี๋ยวๆ เมื่อกี้... แดฮยอนฮยองเขา...จุ๊บแก้มผมO///O

 

"ฮ...ฮยอง เมื่อกี้..." อ๊ากก บังคับลิ้นให้พูดดีไม่ได้เลย ติดอ่างชั่วขณะ

 

"ขอบคุณสำหรับข้าวกล่องนะ เออนี่...มีไรจะถาม"

 

"ฮะ... ถ...ถามได้เลย" ผมล่ะเบื่อ เมื่อไหร่อิไรต์หน้าปลวกมันจะให้ผมเลิกติดอ่าง บ้านผมมีฝักบัวนะครับ! (มุขแก...อย่าบอกใครว่าแกอยู่ในฟิคผมนะ//ไรต์)

 

"คิก~ ไว้จุนฮงหายติดอ่างก่อนดีกว่าค่อยถาม ไปนะ ตอนเย็นจะรอที่หน้าโรงเรียน ...กลับพร้อมกันนะ..."

 

ตู้ม!!!

 

แดฮยอนฮยองเรียกผมว่า จุนฮงเป็นครั้งแรก ทั้งๆที่ปกติก็มีแต่เด็กบ้า ไอ้โย่ง ขนาดในความคิดยังแอบแซะผมเรื่องดั้งแหมบเลย (รู้ได้ไง- -//ไรต์)

 

แดฮยอนฮยองชวนกลับบ้านด้วยกันทั้งๆที่ปกติจะแอบหนีกลับบ้านก่อนหรือไม่ก็ปีนรั้วเพื่อหนีผมกลับบ้าน

 

พระเจ้า... นี่ไม่ใช่ความฝันใช่มั้ย ได้โปรดอย่าปลุกผมเลย~

 

โป๊ก!!

 

"ไอ้จุนฮงเป็นบ้าไรวะ นั่นไม่ใช่แดฮยอนฮยองของแกนะเว้ย" เออไอ้เป็ดจงฮยอน แดฮยอนฮยองไม่มีทางแข็งขนาดนี้หรอก- -

 

ไม่น่าเพ้อนานเลย เดินกลับห้องตอนไหนก็ไม่รู้แถมยังชนประตูห้องอีก- -

 

"หิมะ...ตกว่ะ คีย์จ๋าาา ตะเองเห็นหิมะแรกไหมจ๊ะ" และมันก็วิ่งไปกอดเมียคนสวยและสวีทกัน แหวะ จ๊ะจ๋า จะอ้วก

 

ผมเดินไปนั่งโต๊ะของตัวเองก่อนจะคลำๆหาหนังสือจะขึ้นมาอ่านเตรียมเรียนวิชาต่อไป แต่ดันไปสดุดกับซองกระดาษสีชมพูที่เขียนหน้าซองด้วยลายมือเขี่ยๆเหมือนใช้ตีนเขียน

 

                                                                               'เปิดตอนหิมะตกนะ อย่าเปิดเวลาอื่นนะ'

 

เออ ตอนนี้หิมะก็ตกพอดี เปิดเลยล่ะกัน

 

                                                                               'นี่ เห็นหิมะแรกมั้ย ถ้าไม่เห็นก็ถือว่าไม่เคยอ่านมันนะ... DH'

 

ไอ้ DH นี่มัน...ใช่ Daehyunหรือเปล่าวะครับ?

 

ผมพลิกด้านหลังกระดาษเพื่อดูเผื่อมีอะไรเขียนไว้ด้านหลัง มีจริงๆนั่นแหละ

 

                                                                               'ที่นายเคยถามเมื่อ 2ปีที่แล้ว ฉันเห็นมันตั้งแต่ครั้งแรกที่นายถามแต่ฉัน

 

                                                                               ไม่กล้า...ขอโทษนะ'

 

ชัดแล้ว ของแดฮยอนฮยองจริงๆด้วย

 

เมื่อรู้แล้ว... ก็ไปให้คำตอบสิครับจะอยู่รออะไร หยากไย่ขึ้นหมด :)

 

 

 

 

 

     ห้อง 6/5

 

ครืน~

 

"ฮิมชานฮยอง~ ขอตัวแดฮยอนนี่ฮยองสักแปปได้มั้ยครับ ขอบคุณครับ" ผมไม่รออาจารย์เขาอนุญาติแน่นอนเพราะยังไงนี่มันก็ชั่วโมงเรียน ลากออกมาเลยง่ายกว่าเยอะ

 

"ด...เดี๋ยวสิไอ้เด็กบ้า อาจารย์เขายัง... อุ๊บ! อื้ออ อ่อยยยย"

 

กลับมาเรียกผมเด็กบ้าอีกแล้ว ผมงอนนะ-3-

 

"ผมมาให้คำตอบ" ผมพูดและปล่อยปากแดฮยอนฮยองให้เป็นอิสระ

 

"ค...คำตอบอะไร ._."

 

"ฮยองไม่อยากได้คำตอบหรอ หืม? อย่าหลบตาผมสิ มองตาผมสิแดฮยอนอา"

 

"เด็กบ้า!" พอได้มองตาแล้ว รู้เลยว่ากำลังเขินอยู่

 

ฮยองนี่น่ารักจริงๆเลย

 

"เรื่องหิมะแรก..."

 

"..."

 

"ผมไม่..."

 

"ฮึก..." เดี๋ยว...ผมยังไม่ได้พูดนะ!-0-

 

"ฮยองงง ร้องไห้ทำไมฮะ"

 

"คนบ้า! มาทำให้คนอื่นเขารักแล้วทิ้งไปแบบนี้ ใจร้ายๆๆ" ฮยองว่าผมใจร้ายหรอเนี่ย ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ

 

เดี๋ยวนะ ทำให้รัก?

 

"แดฮยอนฮยอง รักผมหรอ"

 

"ไม่!"

 

"แต่ผมรักฮยองนะ ผมเห็นหิมะแรกฮะ^^"

 

"ฮึก...คนบ้า! บ้าๆๆๆ"

 

"บ้าแล้วรักมั้ยฮะ"

 

"ไม่รัก!"

 

เจ็บจึกถึงทรวงใน

 

"ไม่รักจูบ :)"

 

"เด็กบ้าแก่แดด"

 

"ว่าผมเด็ก ผมจูบ"

 

"ทะลึ่ง"

 

จุ๊บ!

 

ผมแนบริมฝีปากผมกับแดฮยอนฮยองเบาๆแล้วถอนออก

 

"แค่กับฮยองคนเดียว"

 

"คนบ้า ไอ้แหมบคนบ้าO///O"

 

"ผมรักฮยองนะฮะ"

 

"เกลียดที่สุดไอ้คนฉวยโอกาส!!"

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++

ไรต์บอกอย่างจริงใจเเละจริงจัง

 

ฟิคนี้ไรต์เมาอิทิกครับ- -

55อ เเต่ก็จบด้วยดีนะเรื่องนี้~


ธีมสวยๆจาก SQWEEZ THEME คร้าบบ


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ เบบี้หนอนน้อยเจเอส จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 13:28
    เขิลๆๆๆๆอีกเเล้วน่ารักที่สุด
    #5
    0
  2. วันที่ 15 กันยายน 2557 / 19:45
    โล่แด้น่ารักมากกกกก
    แต่ฮิมแจกับบังออบนี่ล้ำไป โหหหห
    #4
    0
  3. วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 / 14:03
    น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #3
    0
  4. วันที่ 1 เมษายน 2557 / 19:20
    ต๊ายยยยยยยยยย เมนฉันหน้าด้านมาก 555
    จุนฮงแกลวนลามแดแด้มาก ๆๆๆ
    แต่ก็นะ...แดแด้สมยอม  -..- !!
    #2
    0
  5. #1 As time goes by
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 13:16
    น่ารักมากอ่ะ โล่หน้าด้านหน้าทน แต่ที่สุดต้องยกให้เฮียบัง
    #1
    0