{Fic GOT7} - Lucky 7 [2Jae]

ตอนที่ 10 : ♦WORRY..กังวล..♦

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 440
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    11 เม.ย. 58

 



WORRY





..กังวล..
 



หอพัก lucky 7 23:00 น.

     ผมนั่งทำรายงานอยู่หน้าโซฟาตั้งแต่เย็น จนเวลานี้ห้าทุ่ม คือง่วงมากจะหลับก็ไม่ได้ มันต้องส่งพรุ่งนี้แล้ว

..มันใกล้เสร็จแล้วล่ะ

"อีกนิดเดียวยองแจ"  พูดให้กำลังใจตัวเองพร้อมกับจิบกาแฟไป


ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น



..หลับ



คาเฟอีนก็ไม่สามารถสู้กับความง่วงของยองแจได้

     แจบอมเดินออกจากห้องว่าจะไปหาน้ำดื่มสักหน่อย แต่เห็นเด็กน้อยหลับคากองรายงาน เลยแอบย่องเข้าไปดู  แจบอมเกลี่ยผมที่ปรกหน้ายองแจออก นั่งมองอยู่แป๊บนึง ก็ลุกไปเอาผ้าห่มในห้องมาคลุมให้คนตัวเล็ก


"ฝันดีนะ...ยองแจ"

     แจบอมโน้มตัวไปจุ๊บเม่งยองแจหนึ่งทีแล้วผละออกมา ยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องตัวเอง  แต่ยังไม่ทันได้เข้าห้องเลย ยองแจก็ลุกพรวดขึ้นมา เขาหันไปมองอย่างตก แล้วรีบเดินเข้าห้องให้เงียบที่สุด เกือบไปแล้ว(อีกรอบ)

 


 

อ่าา..เผลอหลับอีกจนได้

     ยองแจส่ายหัวไล่ความง่วงออกไป เมื่อกี๊ฝันแปลกๆแฮะ ฝันว่ามีคนมาจุ๊บหน้าผาก เนี่ยหน้าผากยังอุ่นๆอยู่เลย ยองแจลูบหน้าผากตัวเองไปมา เอ๊ะ แต่ถ้าฝันทำไมถึงรู้สึกล่ะ?



เอิ่ม..คิดอะไรอยู่เนี่ยยองแจ เริ่มบ้าล่ะ สงสัยนอนไม่พอ


     ยองแจบอกกับตัวเองส่ายหัวอีกรอบ ตบหน้าตัวเองสองสามที เพื่อเรียกสติ แล้วทำรายงานต่อ

...

..

.

"เฮ้ออ! เสร็จสักที"

     ถอนหายใจออกมาพร้อมกับบิดขี้เกียจ   เงยหน้ามองดูนาฬิกาบนผนัง ขณะนี้เวลาตี 2 ยองแจเก็บปากกาดินสอ ชีทกระดาษมากองรวมกัน เตรียมจะเข้าห้องไปนอน แต่เพราะความง่วงหรือขี้เกียจลุก(น่าจะทั้งสองอย่าง) จากที่จะเข้าไปนอนในห้องก็ฟุบหลับอยู่ตรงโต๊ะนั่นแหละ


'นายมีเรียน 9 โมงเช้า นะยองแจ'

บอกกับตัวเองเป็นประโยคสุดท้ายก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราไป

.

..

...

     เช้าวันใหม่กับอาการง่วงแสนง่วง ผมนั่งฟุบอยู่ในโรงอาหารมหาลัย นั่งรอบาโรอยู่ครับ

อยู่ๆก็มีอะไรเย็นๆมาแตะที่แก้ม ทำให้ผมสะดุ้งเงยหน้าขึ้นมอง


"แจบอมฮยอง..ตกใจหมดเลย"


"เห็นยังไม่ได้กินอะไรแต่เช้า"  แจบอมฮยองยิ้มให้ วางนมกล่องกับขนมปังไว้ตรงหน้าผม


"ขอบคุณครับ"

     ผมยังไม่ได้กินอะไรเลยจริงๆแหละ เมื่อเช้ารีบ ผมหยิบขนมปังมาแกะ ยัดใส่ปาก แล้วเคี้ยวๆ


"ฮยองมีเรียนกี่โมงเนี่ย"


"เก้าโมงครึ่ง"

     ยองแจพยักหน้ารัวๆ กลับไปสนใจขนมปังในมือต่อ แจบอมอมยิ้มนั่งมองคนตัวเล็กกินอย่างเอร็ดอร่อย


"เลอะหมดแล้ว กินยังไงเนี่ย"  แจบอมยื่นมือไปเช็ดเศษขนมปังข้างๆริมฝีปากยองแจ


"เฮ้ย! ไอ้บี ไปได้แล้ว"  เสียงเพื่อนแจบอมตะโกนเรียก


"ฮยองไปก่อนนะ"  แจบอมยีหัวยองแจ ยิ้มตาหยี แล้วลุกขึ้นเดินตามเพื่อนไป



ผมมองตามแจบอมฮยองตาปริบๆ รู้สึกหน้าร้อนๆยังไงไม่รู้


"เฮ้ ยองแจ ไอ้แจ!"


"ฮะ?"  หันไปมองบาโรอย่างงงๆ มาตอนไหนวะเนี่ย?


"เหม่ออะไร เรียกตั้งหลายรอบ..ไม่สบายเหรอวะ หน้าแดงๆ"


"เอ่อ..อากาศมันร้อน"


"อือ ไปเหอะ ถึงเวลาเข้าคลาสแรกแล้ว"

     แล้วผมกับบาโรก็ออกจากโรงอาหารเดินไปยังตึกคณะเพื่อเข้าเรียน วันนี้ผมมีเรียนแค่ช่วงเช้าครับ ส่วนบาโรมันมีวิชาเลือกอีกคลาสตอนบ่าย หมดคลาสสุดท้ายผมว่าจะกลับเลย

 

 

แล้วเวลาที่รอคอยก็มาถึง

"กลับก่อนนะเว้ยบาโร"  ผมโบกมือบ๊ายบายเพื่อนสนิท เดินออกมาจากห้อง มุ่งหน้าไปยังประตูมหาลัย




อีกด้านหนึ่ง 

           แจบอมที่ออกไปกินข้าวกับเพื่อนกำลังเดินกลับมหาลัยหลังจากแยกย้ายกันเสร็จ เขาเดินเลี้ยวเข้าตรอกแคบๆแห่งหนึ่ง มันลัดไปละแวกมหาลัยเขาได้ ซึ่งขามาก็เดินมาทางนี้

"เฮ้ยไอ้น้อง อยู่คุยกันก่อน"  อยู่ๆก็มีคนเดินมาขวางผมไว้ มองด้านหลังก็มีอีกสามคนยืนล้อมอยู่


อ่า..จริงๆเลยเดินมาเป็นกลุ่มไม่กล้าเดินเข้ามาหาเรื่อง พอเดินมาคนเดียวนี่กล้าขึ้นมาเลย ไอ้พวกหมาหมู่เอ้ย



"มีอะไร"


"แค่ส่งกระเป๋าตังค์มา แล้วแกจะรอดไปแบบไม่มีรอยขีดข่วน"  ที่แท้ก็แค่พวกจิ๊กโก๋ไถ่ตังค์ชาวบ้าน


"หึ..ฝันไปเหอะ"


พลั่ก!

     ผมกระแทกหมัดเข้าหน้ามันอย่างจัง หันไปถีบหนึ่งในสามคนข้างหลังจนมันล้มไปกองกับพื้น อีกสองคนพุ่งเข้ามาหาผม ผมจับไอ้คนแรกทุ่มลงกับพื้น เห็นอย่างนี้ผมก็เคยเรียนยูโดมานะครับ


พลั่ก!

     แรงจากหมัดของพวกมันอีกคนทำให้ผมเซ เลือดซิปปาก จะเอาใช่มั้ย!  ผมพุ่งเข้าไปต่อยมันคืน


เพล้ง!!

"อั่กก!.."  เชี่ยเอ้ย! มีคนเล่นสกปรกเอาขวดตีหัวผม แจบอมทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น กุมหัวด้วยความเจ็บปวด ของเหลวสีแดงไหลลงมาตามหน้า



"ทีนี้จะหายซ่าได้รึยังไอ้ลูกหมา.."

 


 

     ยองแจออกมาจากมหาลัย เดินมารอรถประจำทางที่ป้าย ไม่นานรถก็มาเขาก้าวขึ้นรถไป


[Rrrrrrrrrr~!]


เสียงมือถือดังขึ้น ยองแจกดรับแล้วพูดกับปลายสาย


"ว่าไงครับมาร์คฮยอง"


(ฮยองมาธุระแถวมหาลัยนาย เลิกยัง?)


"อ่าา..เลิกแล้ว"


(นายอยู่ไหน?)


"ด้านนอกมหาลัยครับ ฮยองรออยู่หน้ามหาลัยก็ได้เดี๋ยวผมเดินไปหา"


(โอเค)

     พอคุยกันเสร็จมาร์คฮยองก็วางสายไป ผมกดกริ่ง เดินลงจากรถประจำทางมา ดีนะเลยมาป้ายเดียวเดินกลับไปไม่ไกลเท่าไหร่

     ระหว่างทางเดินผ่านตรอกแคบๆตรอกหนึ่ง ผมหยุดยืนดู เหมือนจะมีเรื่องทะเลาะวิวาทกัน สี่รุมหนึ่ง โอ้โห โคตรแมนอ่ะ ผมเห็นผู้ชายคนที่โดนรุมนั่งกุมหัวเลือดไหลเต็มเลย เขานั่งหันหลังทำให้ไม่เห็นหน้า


ผมรู้สึกคุ้นๆแฮะ


           แต่พอเห็นด้านข้างเท่านั้นแหละ กระจ่างเลย  นั่นมัน แจบอมฮยอง! ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายหาตำรวจ


"มีเหตุทะเลาะวิวาทกันที่ถนน xxx ครับ..ครับๆๆ"

     ผมกดวางสายยัดมือถือเข้ากระเป๋ากางเกง สูดหายใจเข้าลึกๆ ตัดสินใจเดินเข้าไป

 

"มีอะไรให้ช่วยมั้ยครับ"


พลั่ก!!


ยองแจที่เดินเข้าไปเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับสวนหมัดเข้าหน้าใครสักคนหนึ่งในพวกมันทันที


เพล้ง!!

"โอ้ยย!!!"

     แจบอมหยิบขวดขึ้นมาตีหัวคนที่อยู่ใกล้ที่สุด จังหวะที่พวกมันหันมาสนใจเพื่อนมัน เขาพุ่งเข้าไปคว้าข้อมือยองแจแล้วดึงให้วิ่งตามมา


"เฮ้ย! มันหนีไปแล้ว ตามไปจับมัน!"

 

 
 

"มาได้ยังไงเนี่ย!!"  แจบอมฮยองถามทันทีที่วิ่งออกมา



ผมกับแจบอมฮยองกำลังวิ่งหนีไอ้พวกนักเลงนั่นอย่างเอาเป็นเอาตาย



"ก็ผมเห็นฮยองโดนรุม!"



"ไม่คิดบ้างเหรอ ถ้าเกิดไม่รอดออกมาแบบนี้จะเป็นยังไง!"



แฮกๆ แฮก โอ๊ย! เหนื่อยชะมัด หยุดตามสักทีสิโว้ยย!



"ถ้าผมไม่เข้าไปแล้วฮยองจะรอดออกมาอย่างนี้เหรอ!"



วิ่งไปตะโกนไป โคตรเหนื่อยเลย



"ยองแจ!!"  แจบอมฮยองดึงข้อมือผมแรงกว่าเดิมและยังวิ่งหนีกันอยู่ มันเจ็บนะ!



"เฮ้ย!! พวกเอ็งหยุดเดี๋ยวนี้นะ"


แล้วก็มีตำรวจกลุ่มหนึ่งวิ่งสวนเราไป


"พ่องมึงมา เพ่นสิโว้ยย!!" พวกนักเลยเลยพากันกลับลำวิ่งหนีไปคนล่ะทิศคนล่ะทาง พวกผมเลยหยุดวิ่งยืนหอบด้วยความเหนื่อย


"พวกคุณไม่เป็นไรนะ"  คุณตำรวจนายหนึ่งวิ่งกลับมาถามอาการพวกผม


"ไม่เป็นไรครับ ไปตามจับพวกมันเถอะ"  ผมตอบแล้วตำรวจนายนั้นก็พยักหน้าให้ วิ่งออกไป


"อย่าทำแบบนี้อีก"  แจบอมฮยองพูดเสียงจริงจัง ดูท่าทางจะโกรธด้วย


"นี่คนอุตส่าห์มาช่วย โดนว่าซะงั้น?"  ผมพูดไปเริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมา


"ฟังฮยองบ้างสิ! เกิดเป็นอะไรมามันไม่คุ้มกันหรอกนะ"  แจบอมฮยองตะคอกใส่ผม กระชากข้อมือผมจนรู้สึกเจ็บไปหมด  

ผมเริ่มจะโกรธแล้วนะ!


"แล้วผมควรปล่อยให้ฮยองโดนซ้อมอยู่ในนั้นเหรอ? ผมก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน แต่พอเห็นฮยองเป็นแบบนั้น ขามันก็ก้าวไปเองอัตโนมัติ ผมรู้แค่อยากช่วยฮยอง ผมเป็นห่วงฮยอง!!...เหตุผลแค่นี้พอมั้ย.."

     ยองแจระเบิดอารมณ์ออกมา ยืนหอบหายใจด้วยความเหนื่อย ก่อนจะสะบัดข้อมือให้หลุดจากมือแจบอม แล้วเดินหนีไป แจบอมได้แต่ยืนอึ้งอยู่กับคำพูดของยองแจ...

 

 

มาร์คที่กำลังจะต่อสายหายองแจ เห็นยองแจเดินมาพอดี


"ฮยองว่าจะโทรหานายพอดี.."


แต่แปลกที่ยองแจเดินหน้าบึ้งไปขึ้นรถ ไม่พูดอะไรสักคำ เป็นอะไรของเขานะ?


"เฮ้ย! แจบอมไปโดนอะไรมา"


แต่ที่ทำให้ตกใจยิ่งกว่าคือแจบอมที่เดินมาเลือดอาบเต็มหัว


"มีเรื่องนิดหน่อยฮยอง"

     มาร์คเลยพาแจบอมไปทำแผลที่คลินิกใกล้ๆก่อนจะกลับหอ ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไร รู้สึกบรรยากาศในรถมันอึมครึมยังไงไม่รู้ พอกลับถึงหอก็แยกย้ายเข้าห้องตัวเองทันที สองคนนี้ทะเลาะกันเหรอ?

     มาร์คมองห้องแจบอมกับยองแจสลับกันไปมา แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

"แล้วจะไปรอดกันมั้ยเนี่ย สองคนนี้?"
 

 

TBC..






#ยองแจคนแมนนนน ยองแจเป็นห่วงพี่บีนะ  พี่บีตามไปง้อน้องด้วยล่ะ 5555 พี่มาร์คโผล่มานิดๆ พระเอกต้องมาตอนจบสินะ #ผิดๆๆ 
#เจอกันตอนหน้าจ้าา #ฟิคลัคกี้ทูแจ

Transparent Teal Star O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

115 ความคิดเห็น

  1. #75 ASK_BT (@ASK_BT) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2558 / 00:54
    พี่บีห่วงแจ แต่แจก็ห่วงพี่บีมากนะ 555 โง้ยยยฟิน
    #75
    0
  2. #59 heechulnarak (@heechul_tong) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 03:41
    แจจ๋าาา. แมนๆไม่ทนลุงเค้าขอ ตอนนี้ทะเลาะกันอยู่นิเป็นมือที่สามแป๊บ 55555+
    #59
    0
  3. #57 Mint.coz (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 21:56
    โห้ย พี่บีไม่เข้าใจอ่ะ คนเค้าเป็นห่วงนะ

    มาต่อไวๆนะคะไรท์ รออ่านนะ
    #57
    0
  4. #54 My.iDmiho (@mimiiz_junho) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 08:08
    โอ้ยยยย คนนึงเป็นห่วงอีกคนกลัวจะตาย คนนึงก็เป็นห่วงอีกคนถ้าเข้ามาช่วยกลัวได้รับบาทเจ็บ เอ่อ..... เป็นห่วงกันแบบนี้ก็เป็นแฟนกันเถอะ
    #54
    0
  5. #53 L'Ollipop (@llollipop) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 07:13
    โด่ พี่บีอ่ะ น้องอุส่าเปนห่วงนะ
    #53
    0