นิทานจันทรา เสน่หาข้ามภพ

ตอนที่ 46 : บทที่ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 115
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    11 พ.ย. 61


พิมราเดินด้วยขาที่ยังสั่นเทาออกไปหน้าบ้าน และเดินไปตามถนนเรื่อยๆ ถนนสายนี้ไม่ค่อยมีรถผ่าน เพราะส่วนมากเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ของบรรดาข้าราชการเกษียร หรือเศรษฐีที่ชอบความเงียบสงบ นานๆ ครั้งจะมีแท็กซี่ที่มาส่งคนผ่านมาเสียที

ปิ๊น! ปิ๊น!

เสียงแตรสัญญาณรถดังขึ้นไล่หลัง แต่พิมรายังไม่หยุดเดิน เพราะคิดว่าต้องเป็นภูวนที่ตามมาแน่ๆ หญิงสาวยังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ ไม่คิดแม้แต่จะเหลียวไปมอง

รถเก๋งสีขาวเลี้ยวมาจอดขวางตรงหน้าพิมรา พร้อมไขกระจกลงและชายคนหนึ่งยื่นหน้าออกมา

ไปไหนครับ ถ้าไม่รังเกียจผมไปส่งไหมครับ

พิมรากะพริบตาถี่ๆ อาการไข้และปวดเมื่อยร่างกายทำให้หญิงสาวจำชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มผู้นี้ไม่ได้ในทันที แต่พอเขายิ้มและเดินลงมาใกล้ ความทรงจำของหญิงสาวก็คืนมา

คุณสิโรจน์

ครับ คุณพิมราจะไปไหนครับ ผมไปส่ง บ้านคุณอยู่แถวนี้หรือครับท่าทีชายหนุ่มสุภาพอ่อนโยน

พิมมาธุระนะคะ ถ้าไม่รบกวนพิมขอติดรถไปด้วยนะคะ

ยินดีครับ เชิญสิโรจน์เปิดประตูรถให้พิมรา ก่อนที่ตนเองจะอ้อมไปด้านคนขับ ขึ้นนั่งและออกรถทันที

 

ระหว่างทางสายตาของพิมราทอดมองไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอย ใบหน้าหม่นหมองไม่สดใสเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มเช่นทุกครั้ง 

ชายหนุ่มที่ทำหน้าที่สารถีชำเลืองมองเธอครั้งแล้วครั้งเล่า สุดท้ายเขาก็เอ่ยขอโทษขึ้นมาเบาๆ

ขอโทษนะครับ

มือใหญ่ของเขาละจากพวงมาลัยมาแตะที่ท่อนแขนและเลื่อนไปแตะที่หน้าผาก

คุณมีไข้นี่ครับ รับประทานยาหรือยังน้ำเสียงเจือความอาทรจนจับความรู้สึกได้

พิมราชายตามองเขาเล็กน้อย ก่อนเหม่อมองไปข้างหน้าเช่นเดิม

ยังใช่ไหมครับ ถ้าอย่างนั้นแวะทานอาหารเช้ากันก่อนแล้วหายาทาน ผมก็ยังไม่ได้กินอะไรเลยเหมือนกัน

จากทีแรกพิมราตั้งใจจะปฏิเสธ ไม่อยากรบกวนเขาไปมากกว่านี้ แต่เมื่อเขาบอกว่ายังไม่ได้ทานอะไรเลยเช่นกัน เธอจึงต้องยอมตามใจเขา

รถยนต์สีขาววิ่งเข้ามาจอดที่หน้าร้านขายอาหารเช้าริมทาง ภายในขายทั้งข้าว-แกง สำหรับคนชอบของหนักในมื้อเช้า ข้าวต้มและโจ๊ก สำหรับคนที่ชอบอะไรเบาลงมาหน่อย และมีกระทั่ง ชา-กาแฟ ขนมปังและอาหารเช้าแบบฝรั่ง เรียกว่าเปิดรับลูกค้าทุกระดับความต้องการเลยทีเดียว โต๊ะเก้าอี้ก็จัดวางอย่างเป็นระเบียบ เป็นสัดส่วน รวมถึงความสะอาดของสถานที่และผู้ปรุง สายๆ อย่างนี้จึงมีที่ว่างให้เลือกมากพอสมควรไม่เหมือนช่วงเช้าที่เร่งรีบ

สิโรจน์กวาดตามองหาที่นั่งว่าง และหยุดนิ่งที่โต๊ะด้านในริมซ้ายของร้านที่เปิดโล่ง ส่วนด้านขวาเป็นร้านของขายชำ

นั่งตรงโน้นดีกว่าครับ โปร่งสบายดีเขาแตะข้อศอกเธออย่างสุภาพ พาเดินไปที่โต๊ะและเลื่อนเก้าอี้ให้นั่ง

คุณจะทานอะไรดีครับ

พิมราอ้าปากจะสั่งโจ๊ก ซึ่งเป็นอาหารเช้าที่เธอโปรดปราน แต่เมื่อนึกถึงคำกระทบกระเทียบเปรียบเปรยของมารดาภูวน ก็พาลไม่อยากรับประทานเสียแล้ว

ขอกาแฟกับขนมปัง ก็แล้วกันค่ะ

เมื่อสั่งอาหารเสร็จสิโรจน์ก็เดินไปที่ร้านขายของชำ ซื้อยาแก้ปวดลดไข้มาเตรียมไว้ให้พิมรา

 

ย้อนกลับไปเพียงครู่ แค่เพียงเสี้ยวนาทีที่รถของสิโรจน์ผ่านพ้นโค้งถนน รถคันหรูของภูวนก็ผ่านมา เขาสอดส่ายสายตามองหาพิมราแต่ไม่เห็น ชายหนุ่มคิดว่าเธออาจว่าจ้างแท็กซี่ให้ไปส่งแล้วก็ได้ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือกดหาพิมราทันที เสียงสัญญาณเรียกเข้าดังสองสามครั้ง ก่อนจะถูกปิดไปและเมื่อโทร.ซ้ำก็ไม่มีสัญญาณตอบรับ ภูวนโยนโทรศัพท์มือถือทิ้งบนเบาะข้างตัวอย่างหัวเสีย ก่อนเหยียบคันเร่งจนมิด รถคันหรูแทบเหาะพ้นพื้นมุ่งหน้าไปตามเส้นทางกลับคอนโดฯ ทันที แต่ไม่นานก็ชะลอความเร็วลงเมื่อสายตาเขาเหลือบไปเห็นสาวชุดดำที่แสนจะคุ้นตา นั่งอยู่ด้านในสุดของร้านริมทาง ชายหนุ่มแน่ใจว่าใช่พิมรา เขาจึงเลี้ยวรถเข้าจอดข้างทางและเดินเข้าไป

ขาแข้งของภูวนแข็งแทบก้าวไม่ออก กับภาพบาดตาที่ไม่คิดว่าจะได้พบเห็นเป็นรอบที่สอง พิมรานั่งกุมมือชายหนุ่มที่เขาเห็นแต่ข้างหลัง แต่บ่งบอกได้ว่ารูปร่างล่ำสัน ไหล่กว้างและสูงใหญ่ เพราะเขาสูงกว่าพิมราที่จัดได้ว่าเป็นหญิงร่างสูงระหงพอสมควร ใต้โต๊ะที่โล่งจนมองเห็นได้ชัด ปลายเท้าเปลือยเปล่าของหญิงสาว สัมผัสถูไถไชชอนเข้าไปในขากางเกงของชายคนนั้น ใบหน้าเก๋ประดับด้วยสายตาเป็นประกายปรารถนาและรอยยิ้มเชิญชวน

พิม!!!”

 

ภูวนไม่รู้และไม่อยากรับรู้ว่าเขาเข้าไปฉุดกระชากลากถูพิมรามาขึ้นรถได้อย่างไร แล้วชายหนุ่มที่พิมรากำลังหว่านเสน่ห์ยั่วยวนคนนั้นเป็นใคร รับรู้แต่บัดนี้หญิงสาวนั่งเคียงข้างเขาในรถที่พุ่งทะยานไปข้างหน้าดุจติดปีก

เพียงไม่นานร่างแบบบางของพิมราก็นอนแผ่หลาอยู่บนเตียง เมื่อภูวนลากเธอลงจากรถและขึ้นมาบนห้อง สุดท้ายเหวี่ยงล้มกลิ้งไปบนเตียง พร้อมตัวเขาขึ้นนั่งคร่อม

ร่าน!

คำพูดที่พิมราไม่คิดว่าจะได้ยิน ออกจากปากชายที่ชื่อว่าเป็นสามี

ภู!” เสียงแผ่วพร่า พยายามดิ้นรนผลักใสร่างที่คร่อมทับ

ทำไม เมื่อคืนยังไม่สะใจใช่ไหม พอลุกเดินได้หน่อยก็หว่านเสน่ห์กับผู้ชายคนอื่นเสียแล้ว มีผมเป็นผัวอยู่ทนโท่ ยังระริกระรี้ไปยั่วยวนผู้ชายคนอื่น มันหยามกันเกินไปนะ พิมรา!”

พิมราดิ้นรนด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิด ร่องรอยแห่งความเจ็บช้ำของเมื่อคืนวานยังไม่จางหาย นี่เขากลับจะทำซ้ำย้ำความปวดร้าวให้หัวใจเธออีกครั้งหรือ แล้วคำพูดอ่อนโยนหวานหูเมื่อช่วงเช้าที่ได้ยินเล่า เขาบอกว่าจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว หรือเขาหลงลืมมันไปหมดแล้ว

ภูวนคนนี้ผิดไปจากภูวนที่เธอรู้จัก ดวงตาที่ทอดมองกร้าวแข็งมุ่งทำลายล้าง ไม่ได้อบอวลไปด้วยความรักและอาทรเช่นเมื่อก่อน

คุณไม่ใช่ภูวน คุณเป็นใครกันแน่ ปล่อยฉันนะ

ทำไมจะไม่ใช่ หรือจำรสรักของผัวตัวเองไม่ได้เสียแล้วเขาแสยะยิ้ม

ไม่เป็นไรผมจะฟื้นความจำให้

อย่า!!”

แรงโทสะของภูวนยิ่งกว่าคลื่นลมยามต้องพายุ บ้าคลั่งซัดสาดถาโถมเข้าทำลายล้างทุกสิ่งอย่างให้พินาศย่อยยับในชั่วพริบตา ร่างบอบช้ำถูกเขาย่ำยีโดยไร้ความปราณี

 

ฝากอิบุ๊กด้วยค่ะ คลิกที่ปกได้เลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

9 ความคิดเห็น