ตอนที่ 45 : บทที่13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 114
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    11 พ.ย. 61


ป่าชิงดาวผืนป่าเพียงแห่งเดียวในนครจันทรา ที่ตั้งอยู่เชิงเขาชื่อเดียวกัน ป่าทั้งผืนมีเพียงต้นจันทน์กะพ้อเท่านั้นที่ขึ้นอยู่จนเต็มพื้นที่ ตั้งแต่ชายป่าด้านนอก ลึกเข้าไปจนถึงน้ำตกโตรกผาที่มีน้ำไหลผ่านตลอดทั้งปี สร้างความชุ่มชื่นร่มเย็นให้ผู้เดินทางผ่านมายิ่งนัก ที่ซึ่งชาวนครจันทรานิยมนำร่างที่ละสังขารแล้วมาฝังฝากให้แม่ธรณีช่วยดูแล จนกว่าจะถึงวาระแห่งการกำเนิดใหม่ หรือเสื่อมสลายไปเองเมื่อหมดห่วงทั้งปวงไม่ต้องถือกำเนิดขึ้นมาใหม่ไม่ว่าในโลกนี้หรือโลกไหน

คณะเดินทางของมหาปุโรหิตสมจันทร์ อันประกอบไปด้วยลูกหาบทำหน้าที่แบกหามและทหารติดตาม รวมถึงทาสผู้ชายที่ต้องคอยรับใช้ทุกคนในคณะ เดินทางมาพักแรมกลางป่าแห่งนี้ จากการคำนวณของท่านร่างไร้วิญญาณของสุริยะราชองครักษ์ น่าจะถูกฝังไว้ไม่ไกลนัก แต่แปลกที่ท่านใช้พลังเวทเพ่งมองอย่างไรก็ไม่สามารถจับจุดที่แน่ชัดได้ การค้นหาจึงล่าช้า เพราะต้องลงมือขุดทุกที่ที่บ่งบอกว่ามีร่างไร้วิญญาณฝังอยู่

หน้ากองไฟที่จุดขึ้นด้วยเวท ปุโรหิตเฒ่าผู้นั่งหลับตานิ่ง จนทุกคนที่ร่วมเดินทางคิดว่าท่านนั่งหลับ จึงไม่มีใครใส่ใจ ต่างทิ้งกายลงนอนพักผ่อน เพื่อปลดเปลื้องความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง โดยไม่ต้องมีเวรยาม เพราะท่านผู้เฒ่าได้กางข่ายมนต์เพื่อป้องกันพยันตรายเอาไว้โดยรอบแล้ว แต่ความจริงแล้วท่านมิได้หลับ ท่านกำลังสนทนากับเจ้าผู้ครองนครผ่านจิตแห่งเวท ที่ใช้ได้เฉพาะผู้ที่มีพลังเวทกล้าแข็งถึงขีดสุดเช่นตัวท่านกับเจ้าผู้ครองนครเท่านั้น

หลายวันแล้วยังหาไม่เจอหรือ สมจันทร์

ขอรับ ข้าไม่อาจมองเห็นได้ว่า ศพของท่านสุริยะฝังไว้ ณ ที่ใดในป่าชิงดาวแห่งนี้

จะเป็นไปได้ยังไง ขนาดเจ้ายังควานหาร่างนั้นไม่พบหรือ

ขอรับ ข้าใช้พลังจิตมองหาทั่วทุกกระเบียดนิ้วในป่าก็ไม่เห็น ขุดมาเรื่อยก็ยังไม่พบ สัมผัสได้แต่ว่าร่างนั้นฝังไว้ในป่าแห่งนี้เท่านั้น

จันทร์เจ้าฉาย ต้องทำอะไรสักอย่างก่อนฝังแน่ เจ้ากลับมาก่อน สอบถามพวกที่ช่วยนางฝังศพสุริยะให้แน่ชัด แล้วค่อยกลับไปขุดร่างมันมาทำลาย ข้าจะส่งมันลงนรกพร้อมกับร่างมนุษย์ของมัน

ปุโรหิตเฒ่าลืมตาโพลง นึกหวาดหวั่นกับทัณฑ์ที่ราชองครักษ์สุริยะจะได้รับ ลองเจ้าสิโรดมโกรธแค้นแล้ว แม้สุริยะจะเกิดสักกี่ชาติท่านก็ต้องตามไปทำลายล้างให้พินาศย่อยยับ ถึงขั้นไม่อาจเกิดใหม่ได้อีกเลย

 

เจ้าสิโรดมทิ้งตัวลงนอนแนบข้างทรงโสม กระหยิ่มยิ้มในใจ

นางมนุษย์น้อยอีกคน อีกไม่นานเจ้าจะเป็นฝ่ายหนีห่างจันทร์เจ้าฉายเสียเอง

 

เช้าตรู่ภูวนสะดุ้งตื่นกับเสียงเคาะประตูเบาๆ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากเข่าเพราะเผลอหลับไปทั้งที่ยังนั่งพิงข้างเตียงอยู่ เมื่อเหลียวไปมองที่เตียงร่างคุดคู้ของพิมรายังหลับสนิท ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูอย่างแผ่วเบา เด็กรับใช้ในบ้านยืนสำรวม อยู่หน้าประตู

มีอะไรเขาถาม

คุณผู้หญิงให้มาตามคุณทั้งสองลงไปใส่บาตรพระ พระใกล้จะมาแล้วค่ะ

ภูวนลืมนัดนี้ของมารดาไปเสียสนิท แต่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น เชื่อว่าพิมราคงไม่มีแก่ใจไปใส่บาตรร่วมขันกับเขาแน่ อีกอย่างเธอก็ยังนอนหลับสนิทไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาง่ายๆ

ไปบอกว่าฉันกับคุณพิมไม่ลงไปใส่บาตร ให้คุณแม่ใส่แทนไปได้เลยพูดจบเขาก็หุบบานประตูสนิท ปล่อยให้เด็กรับใช้ที่มาตามยืนตาค้าง อ้าปากกว้าง อยู่ตรงนั้น

ภูวนเดินมาหยุดยืนหน้าเตียงพิมรายังคงนอนหลับตานิ่ง เขาสังเกตเห็นเธอกอดกระชับผ้าห่มแน่นก็นึกเอะใจ ชายหนุ่มใช้หลังมือแตะเบาๆ ที่หน้าผาก ก่อนชักกลับโดยเร็ว จนเหมือนอาการสะดุ้งเมื่อสัมผัสกับหน้าผากที่ร้อนผะผ่าวของหญิงสาว

พิมภูวนนั่งลงข้างๆ แตะหลังมือลงอีกครั้ง พร้อมเลื่อนมาวางแนบแก้มนวลที่ร้อนไม่แพ้กัน

เมื่อมีอะไรหรือสิ่งใดมาสัมผัสถูกเนื้อตัวยามหลับใหล ย่อมปลุกให้ผู้ที่ปลดปล่อยให้ช่วงนิทราเข้าครอบครองตื่นขึ้น จะเร็วบ้าง ช้าบ้างแล้วแต่ว่าคนผู้นั้นประสาทไวหรือช้า เช่นเดียวกับพิมราเมื่อภูวนแตะหน้าผากและแนบหลังมือลงที่แก้ม หญิงสาวก็ตื่นขึ้นในทันที แม้จะปวดล้าและระบมจนอยากจะนอนหลับไปอีกนานเท่านาน

เมื่อนัยน์ตาสีเข้มของเธอรับภาพของภูวนได้ชัดเจน หญิงสาวก็ผวาลุกขึ้นนั่งและกระเถิบหนีในทันที

อย่า! อย่านะ!”

น้ำเสียงพร่าสั่นด้วยความหวาดผวา เหตุการณ์เลวร้ายที่ไม่คาดคิดว่าจะเจอะเจอในชีวิตการมีคู่ครองวนเวียนหลอกหลอน เมื่อเห็นหน้าภูวน

พิม!” เสียงภูวนพร่าแผ่วไม่แพ้กัน นี่เขาทำให้เธอกลัวจนรนรานขนาดนี้เชียวหรือ พิมราคนเก่งที่ไม่เคยกลัวสิ่งใด กลับกลัวเขาที่เป็นสามี  เขากระเถิบเข้าใกล้ คว้าตัวเธอมากอดไว้ ทั้งที่พิมราดิ้นรนขัดขืนและกำลังกรีดร้องอย่างหวาดหวั่น

กะ..”

มือของชายหนุ่มยกขึ้นมาอุดปากก่อนที่เธอจะกรีดร้องจนคนทั้งบ้านแตกตื่น พร้อมกระซิบอ่อนโยน

พิมครับ มันไม่มีอะไรแล้ว พิมผมขอโทษ คุณไม่ต้องกลัวผมไม่ทำอะไรบ้าๆ อีกแล้ว พิม พิม อย่าดิ้นสิ ผมแค่อยากดูว่าคุณมีไข้มากน้อยแค่ไหน ผมไม่ทำอะไร ผมสัญญา พิมจ๋า ยกโทษให้ผมนะ

พิมราหยุดดิ้นรน น้ำตารื้นขึ้นมาและไหลอาบแก้ม ภูวนคนนี้ที่พูดหวานหู กับภูวนที่เกรี้ยวกราดวาจาดูแคลนและเชือดเฉือนคนเมื่อคืน เป็นคนเดียวกันหรือไม่ แล้วคนไหนคือตัวตนที่แท้จริงของเขา

พิมราเริ่มคิดวกวนสับสน นี่เธอยังไม่รู้จักสามีคนนี้ดีพอ หรืออาจไม่รู้จักเขาเลยเสียด้วยซ้ำ หญิงสาวค่อยๆ ปล่อยตัวอย่างอ่อนแรงในอ้อมแขนของเขา แม้ไม่ไว้ใจแต่หมดสิ้นเรี่ยวแรงที่จะดิ้นรน บวกกับอาการระบมจนจับไข้จึงไม่อยากกระดิกกระเดี้ยตัวเอาเสียเลย

ชายหนุ่มค่อยวางให้เธอนอนลงอย่างนุ่มนวล ผมเช็ดตัวให้นะ ครับเขาบอกก่อนเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ และกลับออกมาพร้อมอ่างใบเล็กที่บรรจุน้ำอุ่นค่อนอ่าง วางลงบนพื้นใกล้เตียง แล้วเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กติดมือมา ทันทีที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงใกล้พิมรา เขาเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อเพื่อจะเช็ดตัวได้ทั่วถึง

ไม่นะ!” พิมราปัดมือเขาพร้อมดึงผ้าห่มมากระชับ ห่อไหล่เข้าหากัน สายตาที่มอมองเขายังไม่ทิ้งร่องรอยหวาดหวั่นและหวาดระแรง

พิมครับ ผมแค่จะเช็ดตัวให้ คุณมีไข้สูงนะ เช็ดตัวก่อนเดี๋ยวกินอะไรรองท้องแล้วจะได้กินยาภูวนเว้าวอนด้วยคำพูดและสายตา แต่ดูเหมือนมันจะไม่เป็นผล เมื่อเธอพลิกกายหนีหันหลังให้ พอเขาแตะไหล่เธอเบาๆ เพื่อจะอ้อนวอนอีกครั้ง พิมรากลับสะดุ้งโหยงทำท่าจะกรีดร้อง

กะ.กรี๊..”

โอเค ไม่เช็ดแล้วครับภูวนรีบชักมือกลับทันที

งั้นผมไปหาอะไรมาให้กิน พิมจะได้กินยานะครับเขายังจับจ้องแผ่นหลังที่คุดคู้ภายใต้ผ้าห่มหนานุ่มนิ่ง หญิงสาวไม่มีท่าท่าปฏิเสธหรือตอบรับ ภูวนถอนหายใจยาว ก่อนลุกขึ้นเดินออกไปจากห้อง

 

ชายหนุ่มร้องสั่งเด็กรับใช้ในบ้านที่คอยรับใช้ในโต๊ะอาหารเช้าของครอบครัว ขอโจ๊กหนึ่งที่ ไม่ต้องใส่ไข่นะ

ปกติไม่ชอบกินอะไรทีเละๆ นี่ตาภูมารดาเขาเอ่ยถาม ท่านนั่งอยู่ที่โต๊ะสีหน้าและแววตาไม่ค่อยแจ่มใสสมกับที่ตื่นแต่เช้ามาทำบุญใส่บาตรเลย

เอาให้พิมครับแม่ พิมเขาชอบกินโจ๊กยิ่งเละชนิดเหลวเป็นน้ำเขายิ่งชอบ บอกว่าไม่ต้องเสียเวลาเคี้ยวภูวนเลื่อนเก้าอี้นั่งลงข้างมารดา เอ่ยยิ้มๆ เมื่อนึกถึงคำพูดของพิมรา

สายตามารดาตวัดมองค้อนบุตรชาย ก่อนหันไปมองซองจดหมายขนาดมาตรฐาน ไม่จ่าหน้าและประทับตราไปรษณีย์ซึ่งได้มาจากตู้จดหมายเมื่อเช้านี้ เลื่อนไปตรงหน้าบุตรชาย พร้อมคำพูดประชดประชัน

ชอบอะไรเละๆ นี่เอง ถึงได้ใช้ชีวิตเละเทะฟอนเฟะแบบนี้

ภูวนหยิบซองนั้นขึ้นมาและเปิดดูข้างใน เป็นภาพถ่ายเคียงคู่แนบชิดแสนหวานสมเป็นคู่รักของพิมราและวสุจำนวนหลายใบ ชายหนุ่มดูจนครบทุกใบก็ใส่ซองไว้เหมือนเดิม ก่อนเหลือบสายตาขึ้นมองมารดา ที่ดูเหมือนจดจ้องคอยจับกิริยาและสีหน้าของเขาอยู่ก่อนแล้ว

รูปเก่าๆ ของพิม เอาจากไหนครับ

ดูแกไม่ตกใจเลยใช่ไหม ที่เห็นเมียแกถ่ายรูปแนบชิดกับผู้ชาย ฉันจะบอกให้นะ มันไม่แค่ถ่ายรูปเท่านั้น เมียแกอยู่กินกับเจ้าหมอนี่ที่เมืองนอก

ผมทราบครับ แต่เขาก็เลิกกันมานานแล้ว

โอย ตายแล้ว ลูกหนอลูก จะหาเมียทั้งที หาที่มันบริสุทธิ์ผุดผ่องหน่อยไม่ได้หรือ แม่หรือหลงดีใจที่แกไม่ริหาลูกเขยให้ แต่แกกลับไปคว้าแม่ม่ายแม่ร้างมา ทำไมถึงโง่ให้ผู้หญิงมาหลอกได้นะ ตาภู!” ท่านรำพันอย่างผิดหวัง

ภูวนพ่นลมหายใจยาว ก่อนส่ายหน้าระอากับความหัวโบราณของมารดา คุณแม่ครับ สมัยนี้ใครเขาถือเรื่องพรหมจรรย์ล่ะ อีกอย่างพิมเขาก็ไม่ใช่พวกมั่วไม่เลือกนี่ จริงอยู่พิมเคยอยู่กินกับนายวสุแต่ก็ไม่นาน พอเลิกรากันไปพิมเขาก็ไม่มีใคร เขาพักอยู่กับผมทำไมผมจะไม่รู้

แกไม่ถือ แต่ฉันถือ ฉันหรืออุตส่าห์มองหาหญิงสาวที่ดีพร้อม ทั้งชาติตระกูล กิริยามารยาท ฐานะดีไว้ให้ แกดันไปคว้าผู้หญิงหยำแหยะมาทำเมีย เสียดายแหวนเพชรรับไหว้จริงๆ ระดับเมียแก แค่พลอยหุงก็สมหน้าสมตาแล้ว

แหวนอะไร ฉันไม่เคยรับแหวนจากใครทั้งนั้น

ทั้งสองหันขวับไปทางต้นเสียง พิมราในชุดเดิมของเธอที่สวมใส่มาเมื่อวาน ยืนอยู่ไม่ห่าง ใบหน้าที่แต่งแต้มบางเบาปกปิดร่องรอยและความซีดเซียวไม่มิด ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำขอบตาคล้ำจนปกปิดไม่อยู่

พิม! ลงมาทำไมภูวนปราดเข้าถึงตัวในท่าประคอง แต่พิมราเบี่ยงตัวและปัดมือเขาออกห่าง พร้อมเดินเข้าไปใกล้มารดาของเขา ถามย้ำอีกครั้ง

แหวนอะไรคะ

วิมาดามองเมินไม่อยากสบตาเธอ พิมราจึงหันไปทางภูวน บังคับให้เขาต้องพูดด้วยสายตา

คุณแม่ให้แหวนเพชร ให้ผมสวมให้พิม ตั้งแต่เมื่อคืน แต่…” ภูวนพูดไม่ออกว่า เพราะเขาหึงหวงจนทำเรื่องบ้าบอเสียก่อน

อ้อ งั้นก็รับทราบกันไว้ตรงนี้เลยนะคะ ว่าฉันไม่ต้องการ ฉันลาละค่ะพิมรายกมือไหว้วิมาดา พร้อมหันหลังกลับ

พิม จะกลับแล้วหรือ รอผมก่อน ผมไปเอากุญแจรถก่อนภูวนพูดไล่หลัง ก่อนหันมาที่เด็กรับใช้

ไปรั้งคุณพิมไว้ก่อนจากนั้นเขาก็วิ่งขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านทันที

วิมาดามารดาของเขา ขึงตาใส่เด็กรับใช้ที่ขยับตัว จะไปทำตามคำสั่งของภูวน จนต้องนั่งก้มหน้านิ่งต่อไป


 

ฝากอิบุ๊กด้วยค่ะ คลิกที่ปกได้เลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

9 ความคิดเห็น