ตอนที่ 44 : บทที่ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 114
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    10 พ.ย. 61


ภูวนนอนหลับใหลหายใจเป็นจังหวะช้าๆ กอดเธอไว้หลวมๆ แต่พิมรากลับลืมตาโพลงน้ำตาแห่งความเสียใจน้อยใจที่เขาทำรุนแรงกับเธอยังหลั่งริน ตลอดเวลาแม้เขาจะขี้เล่นแต่สุภาพ แล้ววันนี้เกิดอะไรขึ้น อีกทั้งข้อหาที่ทำให้เขาแสดงออกกับเธอรุนแรงนี่เล่า เขาเอามาจากไหน

พิมราจำได้ดีเธอยืนห่างกับบิดาของเขาพอสมควร แค่ระยะยื่นมือไปรับดอกจันทน์กระพ้อจากท่านถึงเท่านั้น แล้วทำไมภูวนจึงกล่าวหาว่าเธอจับมือท่าน ลูบสะโพกเพื่อปลุกสวาทท่าน ยิ่งคิดเธอยิ่งสับสนเขาตาฝาดหรืออะไรเล่นตลกกับความรักของทั้งสองกันแน่

หญิงสาวค่อยๆ ยกแขนเขาขึ้นและเลื่อนตัวออกห่าง เมื่อวางแขนเขาลงอย่างนุ่มนวลแล้วตนเองก็ลุกเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ เปิดฝักบัวแรงจนน้ำไหลซ่า พิมรายืนนิ่งใต้สายน้ำพร้อมร้องไห้ออกมาดังๆ อย่างสุดกลั้น

โฮ..”

ปลดปล่อยความอึดอัดอย่างเต็มที่ เมื่อลูบไล้เนื้อตัวตนเองก็พบแต่ร่องรอยเจ็บปวดระบมไปทั่ว ริมฝีปากกระจับที่เขาเคยชมว่าน่าจูบแตกจนเลือดซิบ

ฮือ...ทำไมทำกับพิมแบบนี้

พิมราทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรงภายใต้ฝักบัวที่น้ำยังพวยพุ่ง ยังคงปล่อยให้น้ำตาไหลเพื่อชำระล้างความทรงจำที่แสนเลวร้าย ซึ่งแน่นอนว่ามันจะติดตัวเธอไปอีกนาน ความทรงจำที่เจ็บปวด เจ็บมากกว่าตอนที่ถูกผู้ชายคนแรกทิ้งหลายร้อยเท่านัก

ในยามนี้เธอรับรู้ความรู้สึกของผู้หญิงอีกจำนวนมากที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศดี ขนาดตัวเธอเองถูกผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีบังคับหักเอาด้วยความรุนแรง ยังรู้สึกปวดร้าวจนใจแทบแตกสลาย แล้วผู้หญิงเคราะห์ร้ายที่ถูกคนแปลกหน้าหรือแม้กระทั่งคนคุ้นเคย กระทำการหยาบหยามข่มเหงจิตใจและร่างกายแบบนี้ พวกเธอเหล่านั้นเล่าจะปวดร้าวเสียใจสักเพียงไหน

ในกรณีของพิมรา ถ้ามูลนิธิและองค์กรเพื่อสิทธิสตรีทราบเรื่อง คงแนะนำให้เธอดำเนินการตามกฎหมายกับภูวน เพราะกฎหมายให้ความคุ้มครองสตรีและลงโทษสามีที่ข่มเหงร่างกายและจิตใจภรรยาเต็มที่ แต่พิมราไม่คิดจะเอาความ เช่นเดียวกับภรรยาหลายๆ คนที่ตกอยู่ในสภาพถูกสามีข่มขืนกระทำชำเรา แต่ยังยอมรับสภาพและทนใช้ชีวิตคู่ต่อไป เพราะเหตุผลเดียวแท้ๆ คือความรัก

 

พิมราใช้เวลาอาบน้ำนาน นานจนหยาดน้ำตาแห่งความน้อยใจเหือดแห้ง เธอออกจากห้องน้ำโดยมีผ้าขนหนูพันกายผืนเดียว

อุ๊ย!” ใบหน้านวลที่ประดับด้วยดวงตาแดงช้ำซีดสลด ร่างบางสะดุ้งโหยงถอยกรูดด้วยอาการหวาดผวา เมื่อเปิดประตูออกมาพบว่าภูวนยืนขวางอยู่หน้าประตู พิมราอยากหันกลับเข้าไปในห้องน้ำแต่ไม่ทัน เมื่อมือใหญ่ของเขาคว้าข้อมือเธอไว้

ภู อย่าทำอะไรเลยนะ พิมระบมไปหมดทั้งตัวแล้ว

หญิงสาวร้องขอความเห็นใจด้วยเสียงสั่นพร่า เนื้อตัวเย็นเยียบสั่นเทา พยามยามบิดข้อมือออกจากมือที่รัดแน่นดุจคีมเหล็กของเขา

ภูวนค่อยๆ รั้งร่างที่พยายามถอยห่างและเบี่ยงหลบให้เดินตามเขา แม้พิมราจะขืนตัวไว้แต่ต้านแรงของเขาไม่ได้ แล้วเธอไม่กล้าขัดใจเพราะกลัวเหลือเกินว่าเขาจะทำเหมือนเมื่อครู่ที่ผ่านมา ภูวนพาหญิงสาวมายืนหน้าตู้เสื้อผ้า เปิดบานไม้สีขาวไร้ลวดลายใดๆ ออก มองหาเสื้อผ้าที่เธอพอจะสวมใส่ได้ เขาหยิบเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มแขนยาวออกมาจากตู้ ปลดผ้ากระโจมอกของพิมราออก

ร่างสมส่วนผิวสีน้ำผึ้งกระจ่างปรากฏเบื้องหน้าเขา ภูวนทอดมองอย่างลุ่มหลง สายตาเขาไล้ไปทั่วร่าง ทรวงอกอิ่มของเธอแม้ไม่ใหญ่เสมอเหมือนผู้หญิงคนก่อนๆ ของเขา แต่ครัดเคร่งเต่งตึงกลมกลึงนัก ทรวงอกงามที่บัดนี้มีร่องรอยแดงช้ำเป็นจ้ำ เพราะเขาบดคลึงและใช้ริมฝีปากหนาไล้เลียด้วยความรุนแรง แล้วมีรอยช้ำตรงไหล่เนียนและต้นแขนเพราะเขาบีบและกดเธอไว้กับที่นอนเมื่อพิมราดิ้นรนผลักไส ร่องรอยแห่งความรุนแรงปรากฏแก่สายตา มันมากเหลือเกิน เรียกว่าทั้งเนื้อทั้งตัวของพิมรามีแต่ร่องรอยป่าเถื่อนที่เขาทิ้งไว้ให้

นิ้วมือยกขึ้นลูบไล้ไปบนรอยฟกช้ำที่เกิดจากน้ำมือเขา แววสำนึกผิดผุดพรายในดวงตาสีน้ำตาลของเขา ผีห่าซาตานตนไหนเข้าสิง ทำไมเขาถึงหึงหวงและทำเรื่องบ้าคลั่งได้ขนาดนี้

ขณะที่พิมรากลับแหงนหน้าขึ้นมองเพดานเก็บกักหยาดน้ำตาไม่ให้ไหลรินออกมา

ภูวนค่อยๆ สวมเสื้อของเขาให้เธออย่างนุ่มนวล กลัดกระดุมทีละเม็ดจนครบ ความยาวของเสื้อคลุมไปถึงสะโพกงอนงามของพิมราพอดี ก่อนรวบร่างบางยกขึ้นไว้ในอ้อมแขนพาเดินไปวางลงอย่างนุ่มนวลบนเตียง เตียงที่เขากระทำการ ข่มขืนภรรยาตนเองอย่างตั้งใจเมื่อปล่อยให้ความอารมณ์อยู่เหนือเหตุผล ผ้าห่มผืนหนานุ่มเลื่อนมาคลุมให้จนถึงอก ก่อนที่ตัวเขาจะนั่งลงที่พื้นหลังพิงขอบเตียง ขันเขาสูงยกสองมือขึ้นกุมใบหน้าแหงนเงยขึ้นมองเพดานอย่างอ่อนแรง สำนึกผิดในการกระทำของตนเอง

พิมราพลิกตัวหันหลังให้เขา งอเข่าขึ้นจนร่างคุดคู้ กอดกระชับผ้าห่มร้องไห้จนตัวโยน 

 

ฝากอิบุ๊กด้วยค่ะ คลิกที่ปกได้เลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

9 ความคิดเห็น