ตอนที่ 39 : บทที่12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 134
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    8 พ.ย. 61


บทที่12

                พิมรานั่งหัวเราะคิกคักตลอดเวลาที่ใช้สำลีเช็ดเลือดตรงมุมปาก และทายาตามรอยฟกช้ำให้ภูวน หลังจอดรถลงซื้อยาที่ร้านสะดวกซื้อซึ่งเปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ใบหน้าเกลี้ยงเกลาของชายหนุ่มบัดนี้มีร่อยรอยจากการตะลุมบอนกับวสุ

                “จะหัวเราะให้ได้อะไรขึ้นมานะ พิมภูวนพ้อทำหน้ามุ่ย

                “ก็มันตลกนี่ พิมห้ามคอแทบแตกไม่ยอมหยุด พอได้ยินนกหวีดของสลิดาไปปรี๊ดเดียวหยุดกึกเลย

หญิงสาวยังหัวเราะคิกคักต่อ เมื่อนึกถึงภูวนและวสุที่โรมรันพันตูกันอย่างชนิดที่ไม่มีใครยอมใคร แต่พอสลิดากรีดร้อง เพราะถูกเธอตบเสียหน้าหัน ต่างหยุดกึกแยกย้ายกันขึ้นรถและตะบึงออกมาในทันที โดยไม่สนใจเจ้าของเสียงเสียด้วยซ้ำ

                “ใครจะอยู่เป็นเป้าสายตาเล่า ริต้าเล่นกรี๊ดดังคับวัดแบบนั้นเขาหยุดพูดหันไปสบตาพิมรานิ่ง มือเรียวใหญ่ยกขึ้นลูบแก้มนวลเนียนอย่างเสน่หา

ว่าแต่พิมเถิดทำอะไร ริต้าถึงขู่เอาชีวิตน้ำเสียงเขาแฝงไปด้วยความห่วงใย ซึ่งคนฟังรับรู้ได้

                “แค่ตบสั่งสอนให้หายปากเสียไปทีเดียวเองพิมราพูดพลางทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

                “โห! แค่ตบนี่นะ ทำไมดุนักละจ้ะ พิมจ๋าภูวนทำตาโต

                “ทำไม! ภูห่วงน้องริต้าขึ้นมาล่ะสิ หรือจะตามไปปลอบประทับรับขวัญกันสักคืนสองคืนก็ได้นะ พิมไม่ว่าอะไรเธอยักไหล่อย่างไม่แคร์ประกอบคำประชดประชัน

                ภูวนถอนหายใจพรืดยาว มือที่ประคองแก้มนวลเนียนเลื่อนมาบีบจมูกโด่งเรียวของพิมรา พร้อมเอ่ยน้ำเสียงเอ็นดู

มีเมียให้รับขวัญอยู่ตรงนี้แล้ว เรื่องอะไรจะไปรับขวัญคนอื่น พิมพูดแบบนี้แสดงว่าหึงใช่ไหมภูวนยิ้มกริ่ม

                พิมราปัดมือเขาออกอย่างแผ่วเบา เก็บสำลีและยาใส่ถุงวางไว้บนตัก เลื่อนตัวพิงเบาะและมองตรงไปข้างหน้า ไม่พูดไม่จา ไม่สนใจใบหน้าที่เมื่อซักครู่ยังเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้ม แต่บัดนี้กลับขมวดคิ้วมุ่นเพราะงุนงงกับอาการของเธอ

                “พิม ผมพูดอะไรผิดไปหรือ ทำไมคุณถึงเงียบไปล่ะ

                “เปล่าค่ะ ไปเถิดพ่อคอยแย่แล้วเธอยังมองเหม่อไปยังถนนเบื้องหน้า ที่สว่างไสวไปด้วยโคมไฟแสงจันทร์ รถรายังแล่นกันขวักไขว่ แม้จะล่วงดึกมาแล้ว

                ภูวนเอื้อมมือมาจับกระชับมือเธอ พร้อมบีบเบาๆ พิม มีอะไรพูดกันตรงๆ อย่าเงียบแบบนี้ ผมอึดอัดนะ ถ้าพิมไม่พอใจผมเรื่องอะไรก็บอก เราเป็นผัวเมียกันต้องเปิดอกคุยกันสิครับ

                พิมราหันมาสบตาเขา ดึงมือออกจากการเกาะกุม ยกขึ้นเสยเส้นผมที่รุ่ยร่ายระดวงหน้าของภูวนให้เข้าทรง ก่อนเลื่อนลงมาหยุดนิ่งที่แนวเคราเขียวจางๆ ที่แสนเซ็กซี่ในสายตาเธอและผู้หญิงทั่วไป

คุณไม่ได้ทำอะไรให้พิมไม่พอใจหรอกค่ะ ที่พิมเงียบเพราะมีเรื่องให้คิด พิมเป็นห่วงคุณ วสุไม่หยุดแค่นี้แน่ๆ คุณมีเรื่องกับเขาตั้งสองครั้งสองครา ไหนจะเรื่องที่คุณถูกลอบยิง จนป่านนี้ตำรวจก็ยังสืบไม่รู้สาเหตุ ยังหาคนบงการไม่ได้ แล้วอย่างนี้จะไม่ให้พิมเป็นห่วงได้ไง

                ภูวนโล่งอกยิ้มออกมาได้ รวบมือเธอมาจุมพิตหนักหน่วง พร้อมพูดน้ำเสียงเต็มไปด้วยความปลื้มปิติ

ขอบคุณครับ ที่เป็นห่วง แต่พิมวางใจได้ ไม่มีใครมาทำอะไรผมได้ ผมไม่หนีพิมไปไหนหรอก เราเสียเวลาตามหากันมานานแสนนานแล้ว ชาตินี้ไม่มีใครมาพรากผมไปจากพิมได้แน่นอน ผมสัญญา

ประโยคแปลกๆ ที่ลอดผ่านริมฝีปากออกมา ทำเอาทั้งเจ้าตัวและพิมราถึงกับสะดุดใจ แต่พิมราไม่คิดจะเอ่ยค้าน เพราะเธอเองก็รู้สึกไม่แตกต่างไปจากเขานัก

ตามหากันมานาน

และบัดนี้ทั้งสองได้ครองคู่เราจะไม่พรากจากกัน คำสัญญาที่ดังชัดในมโนสำนึกของทั้งคู่

  

ฝากอิบุ๊กด้วยค่ะ คลิกที่ปกได้เลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

9 ความคิดเห็น