ตอนที่ 36 : บทที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 138
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    7 พ.ย. 61

บทที่11

ถ้ำเชิงเขากลางป่ารกชัฏ ด้านข้างเป็นน้ำตกขนาดใหญ่ที่ลู่ลงมาจากโตรกผาสูงตระหง่าน เสียงสายน้ำกระทบโขดหินซ่าๆ กระเซ็นกระสายละอองฟองลอยฟูฟ่องไปทั่วยามตกลงมายังแอ่งขนาดใหญ่ด้านล่าง พื้นน้ำสีมรกตกระเพื่อมเป็นวงระลอกแล้วระลอกเล่ายามวิ่งเข้ากระทบฝั่ง

ลึกเข้าไปตรงชะง่อนหินห่างจากปากถ้ำไม่มากนัก มีร่างใหญ่สูงยาวของชายหนุ่มนอนหายใจรวยริน  ใกล้ๆ กันนั้นมีร่างหญิงหนึ่งนั่งคุกเข่า มือน้อยที่สั่นเทากำมีดปลายแหลมเล็ก จดจ่ออยู่ที่รอยแผลซึ่งหัวโลหะของธนูปักคาอยู่ แม้ส่วนบนจะถูกหักออกไปเกือบหมด แต่ความสำคัญอยู่ที่หัวโลหะที่ฝังแน่นลงในเนื้อตรงเนินอกด้านซ้ายของชายหนุ่มในชุดองครักษ์สีเทาหม่นที่นอนหายใจรวยริน เลือดสีแดงเข้มไหลซึมออกมาจากร่องรอยที่หลงเหลือของคมธนู

จันทร์เจ้าฉายสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนบังคับให้มือน้อยหยุดสั่นยามที่ต้องจ่อคมมีดกดลึกลงไปบนเนื้อ เพื่อกรีดเปิดปากแผลให้กว้างขึ้นพอที่จะดึงหัวโลหะออกมาได้

“อื้อออ!!

เสียงแห่งความเจ็บปวดเล็ดลอดออกมาจากปากชายหนุ่ม ที่กัดผ้าสไบผืนงามของแม่หญิงไว้แน่น สไบที่นางปลดออกจากตัวม้วนสอดไว้ในปากเพราะกลัวเขาจะกัดถูกลิ้นของตนเอง ยามที่นางช่วยดึงหัวธนูออกมาจากบาดแผล เหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นเต็มหน้าและทั่วตัวของชายหนุ่ม

“ออกมาแล้ว” จันทร์เจ้าฉายหยิบโลหะแหลมคมให้เขาดูก่อนโยนทิ้ง ลงมือซับเลือดที่ไหลทะลักออกมา พร้อมใช้ผ้าผืนสะอาดที่ฉีกออกมาจากผ้าซับด้านในของผ้านุ่งพันแผลไว้ให้ ปากพร่ำเอ่ยขอบใจที่เขาใช้ร่างแทนโล่รับลูกธนูที่พุ่งออกมาจากแล่งซึ่งชาวป่าทำไว้เพื่อเป็นกับดักสัตว์

“เพราะข้าเดินไม่ระวัง เจ้าถึงเจ็บตัว ขอบใจมากนะ สุริยะ”

มือสั่นเทาของสุริยะชายหนุ่มหน้าเข้มผิวคล้ำ เอื้อมมาจับมือที่เปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตเขาเองของแม่หญิงจันทร์เจ้าฉาย

“ข้าเคยบอกเจ้าแล้ว ไม่ว่าเจ้าจะเป็นลูกเขาเมียใคร ข้าก็จะรักและภักดีต่อเจ้าตลอดไป แม้นชาตินี้เราไม่มีสิทธิ์ครองคู่ ชาติหน้าหรือชาติไหนๆ ไม่ว่าต้องรออีกกี่ชาติข้าก็จะรอ เพื่อให้เราได้ครองคู่กัน”

จันทร์เจ้าฉายก้มลงแนบแก้มกับมือที่ประสานกันของเขาและนาง รำพันกับโชคชะตาที่เล่นตลก นางเติบโตและผูกพันกับสุริยะมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ความรู้สึกของเขาและนางบ่มจนสุกงอมกลายเป็นความรักที่ลึกซึ้ง แต่เหมือนเทพเจ้ากลั่นแกล้ง โชคชะตาเล่นตลก เมื่อเจ้าสิโรดมทรงทอดพระเนตรเห็นจันทร์เจ้าฉายในงานรื่นเริงของนครจันทรา ความงามของนางเข้าตาและเกาะกุมพระหฤทัย จนมิอาจถอนสายตาไปมองหญิงสาวคนไหนในนครจันทราได้อีก รับสั่งให้จันทร์เจ้าฉายเข้าเฝ้าเพื่อรับใช้ใกล้ชิดพร้อมประกาศแต่งตั้งให้นางเป็นมเหสีดำรงตำแหน่งแม่หญิงของนครเคียงคู่กับพระองค์ตลอดไปในทันที

สุริยะเข้ารับตำแหน่งราชองค์รักษ์ เพื่อต้องการใกล้ชิดจันทร์เจ้าฉาย และเหมือนโชคชะตาที่เล่นตลกกับความรักของพวกเขา ยังพอมีความเมตตาปราณีอยู่บ้าง เจ้าสิโรดมแต่งตั้งให้สุริยาทำหน้าที่องครักษ์ส่วนพระองค์เพราะฝีมือของเขาล้ำเลิศกว่าทุกคนในเมือง การใกล้ชิดจันทร์เจ้าฉายจึงมิใช่เรื่องยากเย็นอีกต่อไป

แม้มิได้ร่วมหอ ขอแค่ร่วมภพร่วมชาติ ร่วมใช้อากาศหายใจกับนาง ชายหนุ่มก็พอใจยิ่ง

“แม่หญิง…ข้าขอ…อะไรสักอย่าง…จะได้ไหม” เสียงของเขากระท่อนกระแท่น เพราะคลื่นความเจ็บปวด วิ่งพล่านในร่างกาย พร้อมร่างกระตุกเป็นบางครั้งเมื่อเจ็บปวดถึงที่สุด

จันทร์เจ้าฉายเงยหน้าจากมือที่จับกันมั่น “อะไรหรือ” น้ำเสียงนางขาดหายเพราะต้องเก็บกักก้อนสะอื้นเอาไว้

“จะ..จูบ..ข้า…สัก..ครั้ง…ได้..ไหม”

จันทร์เจ้าฉายมองใบหน้าเข้มที่เริ่มซีดขาว เมื่อโลหิตยังไหลซึมออกมาจากบาดแผลไม่หยุดหย่อน แม้นางจะใช้ผ้าซับให้จนเปียกไปผืนแล้วผืนเล่าก็ตามที ก่อนก้มลงประทับริมฝีปากจิ้มลิ้มที่สั่นเทาไปบนริมฝีปากของชายหนุ่มนิ่งนาน

มือใหญ่ที่มีเรี่ยวแรงเพียงน้อยนิดของสุริยะยกขึ้นโอบกระชับรอบตัวรองรับจุมพิต สุริยะได้ลิ้มรสหอมหวานและดื่มด่ำไปกับความรักที่ถ่ายทอดออกมาจากริมฝีปากของจันทร์เจ้าฉาย ชายหนุ่มได้แต่สัญญารักในใจ

ข้าจะตามรักเจ้า ไปทุกภพทุกชาติ

มือที่กอดกระชับร่างจันทร์เจ้าฉายยามรองรับจุมพิตแรก ตกลงข้างกายอย่างอ่อนแรง แรงสะท้อนกระเพื่อมบนแผ่นอกหยุดนิ่งไร้การเคลื่อนไหว จันทร์เจ้าฉายรับรู้ว่าสัญญาณแห่งชีวิตของสุริยะมอดดับลงแล้ว แต่หญิงสาวยังคงประทับริมฝีปากนิ่งอยู่อย่างนั้นอีกเนิ่นนาน นานจนริมฝีปากอุ่นของชายหนุ่มกลับเย็นยะเยือกอยู่ใต้เปลือกปากของนางจึงเงยหน้าขึ้น ใช้มือน้อยลูบปิดดวงตาที่เบิกโพลงของสุริยะ ดวงตาที่ดุจจะจ้องมองนางจนถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิต

“ข้าจะรักเจ้าไปทุกชาติ เช่นกัน”

แลทุกคืนเพ็ญ แม่หญิงจันทร์เจ้าฉายจะถือศีลปฏิบัติธรรม เพื่อแผ่ส่วนกุศลไปให้ชายที่รักยิ่ง เช่นสุริยะพร้อมอธิฐานจิตให้พบเจอเขาทุกชาติภพ…


 

ฝากอิบุ๊กด้วยค่ะ คลิกที่ปกได้เลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

9 ความคิดเห็น