ตอนที่ 31 : บทที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    1 พ.ย. 61

บทที่10

ในห้องอาหารของโรงแรมระดับห้าดาวกลางกรุง พสุธาและสิลานั่งมองไปทางประตูเหมือนรอคอยใครสักคน สลับกับการพูดคุยกัน หญิงสวาร่างระหงโปร่งบางในชุดเสื้อสายเดี่ยวสีขาวบางจ๋อยกับกระโปรงสีดำสั้นจู๋ รองเท้าส้นสูงปรี๊ดกำลังเดินเข้ามาใกล้ทั้งสอง ใบหน้าที่มองมาของเธอแต่งแต้มสีสันสดใส ก่อนส่งยิ้มหวานยั่วยวนให้ทั้งคู่

สวัสดีค่ะ คุณภูยังไม่มาหรือคะพิณนรีเอ่ยถามทั้งสอง เพราะพวกเขาและเธอต่างได้รับการนัดหมายจากภูวนให้มารอที่ห้องอาหารแห่งนี้ เพราะมีเรื่องสำคัญจะบอก

ยังเลยครับ นี่ผมกับดินก็รอนานจนกินน้ำไปสามสี่แก้วฉี่ไปสองสามรอบแล้วสิลาตอบอย่างอารมณ์ดี ระหว่างที่ลุกขึ้นผายมือให้พิณนรีนั่ง

พิณนรีมองพสุธาอย่างมีเลศนัย เธอรู้จักกับเขาเพราะพิมราแนะนำเมื่อครั้งที่พสุธาไปเยี่ยมพิมราที่ห้องตอนเจ็บเข่า และเริ่มสนใจในตัวพสุธาทันที เพราะอาชีพที่มีเกียรติและฐานะทางบ้านที่ไม่น้อยไปกว่าภูวนและสิลา ทั้งคู่เริ่มสานสัมพันธ์ด้วยการที่พิณนรีไปหาเขาที่คลินิกอ้างว่าเครียดจากการทำงาน จากการพูดคุยเพื่อรักษาโรคค่อยๆเพิ่มขึ้นเป็นการนัดแนะพบเจอกัน กินข้าว ดูหนัง ฟังเพลงและจบลงที่เตียงนอน แต่ความสัมพันธ์นี้เป็นความลับ ทั้งคู่ยังไม่พร้อมที่จะให้บุคคลที่สามต้องมารับรู้ โดยเฉพาะพิณนรียิ่งไม่ต้องการให้คู่ขาคนอื่นๆของเธอรับทราบ และการที่ได้พูดคุยกับพสุธานี่เองพิณนรีถึงรู้ว่าภูวนเป็นหนึ่งในคนไข้ของเขา แม้เขายังรักษาจรรยาบรรณไม่เปิดเผยอาการของคนไข้ แต่พิณนรีไม่โง่นักเธอสืบทราบจนได้ว่าภูวนมาเป็นคนไข้ของพสุธาเพราะสาเหตุใด ใจหนึ่งนึกเสียดายความเป็นชายของเขา อีกใจนึกสมเพชเวชนาและสมน้ำหน้าพิมราทั้งนึกขันที่พิมราทำท่าหึงหวงผู้ชายไร้น้ำยาอย่างภูวนจนออกนอกหน้า

ทั้งสามหันไปมองตรงประตูห้องอาหารเมื่อชายหญิงคู่หนึ่งเดินเคียงกันมา ภูวนในชุดสบายแต่สุภาพเพราะให้เกียรติสถานที่ ส่วนพิมราในชุดทันสมัยที่ใส่ไปทำงานธรรมดา ไม่ว่าชุดไหนๆเธอก็สวยเฉี่ยวอยู่แล้วและวันนี้ก็เสียเวลาไปในตอนพักกลางวันนาน เธอจึงทำงานชดเชยในช่วงเย็นไม่มีเวลากลับไปเปลี่ยนเครื่องแต่งตัว เมื่อภูวนโทรฯไปบอกว่านัดเพื่อนๆไปทานข้าวด้วยกัน

สิลายืนขึ้นทันทีพร้อมแย้มรอยยิ้มส่งให้พิมราโดยไม่ใส่ใจสายตาเขม่นมองของภูวน สิลาเลื่อนเก้าอี้ให้พิมรานั่งข้างๆเขา แต่ภูวนกลับเข้าไปขวางเพื่อนั่งเสียเอง ก่อนเลื่อนตัวใกล้กันให้พิมรานั่ง พิมราอมยิ้มน้อยๆแต่ทำตามโดยดี หญิงสาวส่งยิ้มให้คนในโต๊ะแต่อดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมพิณนรีถึงรวมอยู่ในกลุ่มเพื่อนของภูวน ที่นอกจากพสุธาและสิลาแล้วยังมีเพิ่มมาอีกสองคนซึ่งเธอก็รู้จักดี เพราะพักห้องเดียวกับภูวนมานาน

ระหว่างรับประทานอาหารภูวนเอาอกเอาใจพิมราอย่างออกนอกหน้า ไม่สนใจสายตาขุ่นเคืองของสิลาเลย และเมื่อทุกคนอิ่มแล้ว ภูวนจึงยืนขึ้นกวาดสายตามองเพื่อนสนิททีละคนจนครบ พร้อมหันไปส่งมือให้พิมราหญิงสาวจับ พิมรายื่นมือไปจับมือเขากระชับก่อนลุกขึ้นยืนเคียงกัน พร้อมภูวนทำเสียงกระแอมในลำคอสองสามครั้ง

ทุกคน ฉันมีเรื่องจะประกาศภูวนหยุดคำพูดยืนสบตาพิมรานิ่ง นานจนเพื่อนขัดใจ

อะไรวะ ยืนทื่ออยู่ได้หนึ่งในผู้รอคอยร้องขึ้นอย่างขัดใจ พร้อมมีเสียงสนับสนุนดังอึงมี่

ภูวนยิ้มกว้างโอบไหล่พิมรามาชิดตัวเขา มองเพื่อนๆในโต๊ะอีกครั้งก่อนพูด

ฉันกับพิมจดทะเบียนกันแล้ว

อะไรนะ!!” เสียงดังประสานกันของเพื่อนที่ต่างตกใจกับการแต่งานแบบสายฟ้าแลบของทั้งคู่ แต่เสียงสิลาดังที่สุด ตามด้วยเสียงพิณนรี

ฉันกับพิมรักกัน แต่เราไม่ต้องการพิธีรีตองมากมายเลยจดทะเบียนกันเฉยๆ ฉันชวนพวกแกมากินเลี้ยงแต่งงาน เอ้า! อวยพรมาโว้ยรอฟังอยู่

เจ้าบ่าวหมาดๆข่มขู่ให้แขกอวยพร เพื่อนๆต่างหัวเราะกันร่วนแต่ต่างอวยพรให้ทั้งคู่มีความสุข จะมีเพียงสิลาเท่านั้นที่ปากอวยพรแต่หน้าตาเขาเศร้าเกินคำบรรยาย

พสุธามองหน้าทั้งสองยิ้มๆ ลองทั้งคู่ประกาศว่าจดทะเบียนกันแล้ว และภูวนก็ไม่ได้แวะไปพูดคุยกับเขาเรื่องอาการประหลาดนั้นนานแล้ว  แสดงว่าคนไข้รายที่ดื้อที่สุดเท่าที่เขามีมาคงหายจากอาการดังกล่าวแล้ว ชายหนุ่มยื่นมือไปจับมือภูวน ยักคิ้วหลิ่วตาพร้อมอวยพรอย่างมีเลศนัย

ยินดีด้วย ฉันดีใจที่ไม่ต้องเจอแกบ่อยๆจากนั้นก็ส่งมือไปจับกับมือพิมรา เธอน่าจะมาเป็นหมอแทนฉันนะ พิม

พิมรายิ้มขวยเขิน

ส่วนพิณนรีได้แต่ยิ้มหน้าชื่นแต่ในใจในอกของหญิงสาวรุ่มร้อนอิจฉาพิมราที่แต่งงานกับเศรษฐีหนุ่มอย่างภูวน แม้เขาจะมีปัญหาเรื่องอย่างว่า แต่เงินทองมิใช่ของเข้าใครออกใคร หญิงสาวรีบลุกตามไปทันทีเมื่อพิมราขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

 

พิม ทำไมจดทะเบียนโดยไม่ขอพ่อก่อนพิณนรีเค้นเสียงถามเมื่อเห็นว่าห้องน้ำปลอดคน

พิมรายักไหล่มองอาการตัวสั่นของน้องสาวอย่างไม่แยแส เรื่องของฉัน ฉันจัดการเองเราจะไปหาพ่อในวันสองวันนี้แหละ

แต่ตัว น่าจะบอกพ่อก่อน ทำแบบนี้พ่ออาจช็อคได้นะ

บ้าสิ ฉันแต่งงานพ่อจะช็อคทำไม ตัวเองนั่นแหละทำตัวแบบนี้ระวังพ่อแม่จะอกแตกตายพิมราย้อนน้องสาวเข้าให้

พิณนรีตัวสั่นกัดริมฝีปากจนห้อเลือด มองหน้าพิมราด้วยสายตาที่อาจแผดเผาเธอให้เป็นจุลได้ภายในพริบตา พิณทำอะไร

ทำอะไรอย่าคิดว่าคนอื่นไม่รู้ ที่ไม่พูดเพราะไม่อยากประจาน ปรับปรุงตัวได้แล้ว ถ้ายังมั่วผู้ชายไม่เลือกแบบนี้เห็นทีจะอยู่ร่วมห้องกันไม่ได้ ถึงภูเขาไม่พูด ก็ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ เพียงแต่เขาเห็นแก่ฉันเท่านั้นเอง

พิม!!

พิณนรีกัดฟันกรอดซอยเท้ายิกๆ แต่ก่อนที่เธอจะแสดงความเกรี้ยวกราดออกมามากกว่านี้ หญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่งก็เดินเข้ามา ใบหน้าของเธอช่างคุ้นตาทั้งคู่จนเผลอมองและปล่อยให้ความคิดล่องลอย หน้าตาแบบนี้ รูปร่างแบบนี้

อ้า...พิมราถึงกับกลืนน้ำลายฝืดคอ เมื่อคิดออกว่าเธอเป็นใคร

ส่วนพิณนรีหลิ่วตามองอย่างดูถูก เมื่อคิดออกว่าเธอผู้นี้คือลูกสาวอดีตรัฐมนตรีคนที่มีข่าวฉาวโฉ่ แม้ตอนนี้จะหาคนออกมารับสมอ้างได้ แต่ต่างรู้กันดีว่าอะไรเป็นอะไร

เอ่อ มีคนชื่อพิมราไหมคะแม่บ้านที่ทำความสะอาดอยู่ด้านหน้าตอนที่พิมราเข้ามา เดินเข้ามาถาม เมื่อพิมรารับว่าชื่อของเธอ แม่บ้านคนดังกล่าวยิ้มให้แล้วพูด

สามีคุณมาคอยอยู่ข้างหน้าค่ะ เขาเห็นคุณหายเข้ามานาน

อ๋อ ขอบคุณมากค่ะ ป้าพิมราเอ่ยขอบคุณแม่บ้านแล้วรีบเดินออกไป

พิณนรีรีบตามไปแต่ไม่วายทิ้งสายตาเยาะหยันไว้ให้สลิดา ที่ยืนหน้าตึงตั้งแต่ทั้งสองมองเธอเหมือนจำได้ คนมีชนักติดหลังอย่างสลิดาอะไรนิดอะไรหน่อยเธอก็หวาดระแวงไปหมด ตั้งแต่กลับมาจากเมืองนอก เธอเพิ่งจะออกมาเที่ยว กินอาหารและฟังเพลงนอกบ้านเป็นครั้งแรก

สลิดาเดินตามทั้งคู่ออกมาเห็นหลังชายหนุ่มที่โอบกอดพิมรา ทั้งรูปร่างและทรงผม ภู!!” หญิงสาวครางชื่อเขาออกมา

ภูแต่งงานแล้วหรือ ก็แม่บ้านมาบอกผู้หญิงคนนั้นว่าสามีมาคอยอยู่หน้าห้องน้ำ แล้วนั่นเขาเดินกอดเอวเธอ มือหญิงสาวกำแน่นจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ ขณะที่ตาจับจ้องมองตามแผ่นหลังภูวนกับพิมราไป สลิดาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดไปยังเบอร์มือถือของภูวน เบอร์ที่เธอกดหาครั้งแล้วครั้งเล่าแต่เขาไม่ยอมรับสาย เธอจึงไม่มีโอกาสได้อธิบายเรื่องภาพฉาวและข่าวคาวในหน้าหนังสือพิมพ์ให้เขาฟังเลย

ต็อด! ต็อด! ต็อด!

ภูวนล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงออกมา เมื่อเห็นเบอร์ที่โทรฯเข้ามาเขากดวาง พร้อมกดปิดเครื่องทันที

ใครคะพิมราเอ่ยถามเพราะเห็นเขากดสายทิ้ง เหมือนไม่เต็มใจรับ

ริต้าเขาตอบสั้นๆพลางโอบเอวเธอแน่นขึ้น

พิมรากระซิบบอกเขาไปว่าเจอสลิดาในห้องน้ำ ภูวนแสดงท่าทีไม่ใส่ใจนักก่อนกลับมานั่งร่วมโต๊ะกับเพื่อนๆ พูดคุยกันอีกพักใหญ่ก็แยกย้ายกันกลับ







ฝากอิบุ๊ค คลิกที่ปกได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ










และอีกมากมาย Click

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

9 ความคิดเห็น