ตอนที่ 29 : บทที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    25 ต.ค. 61



ปุโรหิตสมจันทร์บิดาของทรงโสมผู้ซึ่งหยั่งรู้ดินฟ้าและโชคชะตาแต่กลับไม่รู้ชะตากรรมของหลานตาที่ไม่มีโอกาสลืมตาขึ้นมาดูโลก และไม่รับรู้ด้วยว่าธิดาของท่านมีชีวิตอยู่เช่นไรในชั่วระยะเวลานี้

                มือเหี่ยวย่นสมวัยชราของท่านขีดเขียนบนกระดานชนวน พร้อมนับนิ้วคำนวณ ก่อนแย้มรอยยิ้มนึกอยากให้บุตรีมานั่งอยู่ตรงหน้าเพื่อบอกข่าวดี

                อีกสองวันบนโลกมนุษย์จะมีจันทรคราสเต็มดวง วันที่บุตรีแห่งท่านรอคอย

                “พักนี้แม่หญิงมีงานยุ่งหรือ ถึงไม่มาที่บ้านนี้เลยถามไถ่นางทาสที่ทำหน้าที่คอยรับใช้ แต่คำตอบที่ได้ก็เสมือนท่านมิได้ถามไถ่ ด้วยนางทาสมิอาจตอบได้ ทาสในเรือนอย่างนางมิอาจออกไปนอกอาณาบริเวณบ้านได้ เมื่อแม่หญิงทรงโสมไม่มาที่เรือนนี้เอง พวกทาสจึงไม่มีใครรับทราบข่าวร้ายที่เกิดขึ้นกับนาง      

 

                ในเวลาเดียวกันเจ้าสิโรดมก็ประทับยืนนิ่งทอดมองดวงจันทร์ที่เริ่มเต็มตื้นจนเกือบมองไม่ออกว่าแหว่งวิ่นไปเพียงเล็กน้อย ในพระทัยเพลานี้ลิงโลดยิ่ง

                “สองวัน อีกสองวันเมื่อพระจันทร์เต็มดวง ข้าจะรับเจ้ากลับมาสู่นครจันทราของเรา จันทร์เจ้าฉายจากนั้นทรงดำเนินกลับเข้าไปมองร่างที่นอนสงบนิ่งในโลงแก้ว ลูบไล้เนื้อตัวอย่างลุ่มหลง รอยแย้มสรวลปรากฏบนพักตร์คมเข้ม ก่อนหันกลับดำเนินออกจากห้อง มุ่งไปยังห้องนอนของทรงโสม ห้องที่ไม่ใคร่ชอบบรรทมนัก แต่เมื่อทรงโสมไม่ยอมมาเฝ้าพระองค์จึงต้องเสด็จไปตักตวงความสุขจากเรือนร่างของนางเอง

 

                “เจ้ารู้ไหมอีกสองวัน เมื่อพระจันทร์เต็มดวง จันทร์เจ้าฉายก็จะกลับคืนนครจันทรา กลับมาเป็นแม่หญิงแห่งข้าดำรัสที่มิได้รักษาน้ำใจเจ้าของเรือนร่างที่เพิ่งตักตวงความสุข เรือนร่างที่ทรงกอดก่ายแบนชิดอยู่ในขณะนี้

                ทรงโสมข่มอาการสะอื้นไห้ ได้แต่คร่ำครวญในหัวใจที่เจ็บปวด เมื่อแม่หญิงกลับมาที่ตรงนี้ก็มิใช่ที่อยู่ของนางอีกต่อไป

                เมื่อเห็นทรงโสมนิ่งเงียบมิได้แสดงความยินดียินร้ายไปกับพระองค์ อาการกริ้วโกรธก็เริ่มพุ่งลิ่วรับสั่งเข้มเสียดแทงไปถึงหัวใจนาง

เจ้าอิจฉาจันทร์เจ้าฉาย ไม่อยากให้นางกลับมาใช่ไหม

                ไม่มีคำตอบจากร่างผอมบาง

                พระหัตถ์แข็งแรงกระชากแขนจนนางต้องลุกขึ้นตาม ทรงลากนางออกไปที่ระเบียงทั้งที่ร่างกายเปลือยเปล่า ดีที่ทรงโสมคว้าผ้ามาคลุมกายได้ทัน มิต้องออกมายืนให้ลมแรงทำร้ายจนสะท้านไปทั้งร่าง   

ดูนั่นทรงชี้ไปที่ดวงจันทร์ อีกสองวันพระจันทร์จะเต็มดวง เมื่อถึงเวลานั้นข้าจะเอาดวงจิตจันทร์เจ้าฉายกลับมาคืนร่าง กลับมาเป็นแม่หญิงแห่งนครจันทราของเรา รับสั่งด้วยความภาคภูมิระคนดีใจ

                “เมื่อแม่หญิงกลับมา ข้าจะอยู่ที่ใดคำถามแรกที่ลอดออกมาจากปากของแม่หญิงคนปัจจุบัน

                เจ้าสิโรดมละสายพระเนตรจากดวงจันทร์บนฟากฟ้า จ้องมองทรงโสมอย่างเต็มตา ไยพระองค์ลืมเลือนสิ่งนี้ไป นครเดียวจะมีแม่หญิงถึงสองคนได้อย่างไร แต่การกลับมาของนางอันเป็นยอดดวงใจคือปรารถนาสูงสุดของพระองค์ ทรงระบายลมหายใจออกช้าๆ ก่อนตรัส

ไว้รอจันทร์เจ้าฉายกำหนด

                ทรงโสมแทบจะกรีดร้องด้วยความน้อยใจ รอให้แม่หญิงกำหนดชะตาชีวิตของนางหรือ สู้กำหนดเองมิดีกว่าหรือ โดยที่เจ้าสิโรดมมิทันตั้งตัว ทรงโสมที่ยืนชิดราวระเบียงก็เขย่งปลายเท้าปีนข้ามหวังทิ้งร่างลงพื้นเบื้องล่างที่อยู่ต่ำลงไปแทบมองพื้นดินไม่เห็น

เจ้าจะทำอะไรนี่ทรงรั้งร่างนางไว้ได้อย่างหวุดหวิด ก่อนดึงกลับเข้ามาและจับตัวนางไว้แน่น

ถ้าต้องรอแม่หญิงมากำหนด ข้าขอกำหนดชีวิตของข้าเอง ปล่อยข้า ข้าจะตายตามลูกไปฮือนางเริ่มฟูมฟายร่ำไห้อย่างโหยหวน อีกทั้งยังดิ้นรนหวังกระโดดลงไปให้ร่างกระแทกพื้นแหลกเหลว

พระหัตถ์ใหญ่ฟาดลงบนใบหน้าเนียนที่ซีดเซียว จนนางหยุดดิ้นชะงักงัน ก่อนจะรั้งร่างผอมบางเข้ามากอดแนบพระอุระ ปลอบขวัญด้วยท่าทีอ่อนโยนอย่างที่ทรงโสมไม่เคยประสพ

อย่าทำอะไรโง่ๆ ชีวิตเจ้ามีค่ามากกว่าการเอาไปทิ้งให้เสียเปล่า เจ้าต้องรับใช้ข้าไปอีกนานเท่านาน

นางสะอื้นแทบอกพระสวามี ถ้าเพียงทรงเมตตาและอ่อนโยนกับนางดังเช่นนี้ตลอดไป แม้ต้องให้ตกลงไปเป็นนางทาสทรงโสมก็ยินยอม แต่จะทำได้นานแค่ไหนเมื่อแม่หญิงกลับมาต้องทรงเห็นนางเป็นคนอื่น

แล้วถ้าแม่หญิงให้ข้าตายเล่า ทรงโสมถามปนสะอื้น

ทรงนิ่งเฉยมิอาจคาดเดาอารมณ์ของอิตถีเพศได้ แต่จะปล่อยให้ทรงโสมฆ่าตัวตายตอนนี้ยิ่งไม่ได้ใหญ่ อย่างน้อยก็ทรงผูกพันกับนางและเคยชินกับรสสวาทของนางเสียแล้ว

เมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะหาทางออกให้เจ้าเอง จำไว้อย่าทำร้ายตัวเอง สัญญากับข้า ทรงโสมอย่าทำร้ายตัวเอง สัญญาสิทรงคาดคั้นให้นางตกปากรับคำ

ทรงโสมเงยหน้าขึ้นมองหน้าชายผู้ทรงอำนาจเรืองด้วยพระเวท ชายที่นางรักจนหมดหัวใจ ก่อนพยักหน้าและซบลงแอบอกกว้างอีกครั้ง

ทรงกอดกระชับร่างน้อยที่สั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้นไว้แนบแน่นเช่นกัน โดยที่ไม่ทรงทราบว่าความรู้สึกที่เรียกว่าผูกพันกำลังกลายเป็นห่วงที่รัดรึงพระหทัยที่แข็งแกร่งของพระองค์ไว้กับหญิงสาวที่มิเคยประทานความรักให้เลยอย่างทรงโสม





ฝากอิบุ๊ค คลิกที่ปกได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ










และอีกมากมาย Click

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #9 Tawanpen27111999 (@Tawanpen27111999) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 18:52

    ไม่ชอบผู้ชายหลายใจเลยค่ะ.เป็นเราหนีให้ตายไปเลย555+
    #9
    1
    • #9-1 zayblove638 (@zayblove) (จากตอนที่ 29)
      26 ตุลาคม 2561 / 07:55
      อิอิ มีทั้งคนหนีและคนไม่ยอมไปไหนนะคะ
      #9-1