ตอนที่ 27 : บทที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    15 ต.ค. 61

สายตาอีกคู่ที่ทอดมองผ่านพระจันทร์สีซีดในยามกลางวัน เต็มไปด้วยความปวดร้าว ห่วงหาอาลัยยามมองแม่หญิงจันทร์เจ้าฉายในร่างภูวน และเปลี่ยนเป็นอาฆาตริษยายามมองพิมรา ผู้หญิงที่เกลือกกลั้วกับแม่หญิงนางในดวงใจ

เจ้าเป็นใครกันแน่ ทำไมข้ามองไม่เห็นอดีตและอนาคตของเจ้าเลย นางมนุษย์น้อย

ทรงดำเนินกลับเข้ามาทอดมองร่างแม่หญิงจันทร์เจ้าฉายที่นอนสงบนิ่งในโลงแก้ว นิ้วพระหัตถ์ไล้รอบดวงหน้าที่ยังมีสีเลือดอย่างทะนุถนอมรักใคร่ และทรงหยุดนิ่งที่ปากสวยที่ปิดสนิท คิดถึงความหอมหวานยามจุมพิตอย่างดูดดื่มรัญจวนใจ อีกไม่นาน ข้าจะพาเจ้ากลับมา จันทร์เจ้าฉาย ยอดรักของข้า

เสียงฝีเท้าที่เดินใกล้เข้ามาทำให้ทรงชำเรืองไปยังประตู สตรีรูปร่างงดงามแม่หญิงคนปัจจุบันของนคร จันทรา ทรงหันไปหาและมองนางตรงๆ ทรงโสมนับวันยิ่งสวยสะพรั่ง ผิวพรรณผุดผาดเปล่งปลั่ง แม้จะทรงแนบข้างนางทุกค่ำคืนก็มินึกเบื่อ กลับนึกชื่นชมความงามและอวบอิ่มที่ปรากฏชัดแจ้งในช่วงเพลานี้

มีอะไรหรือ มาหาข้าแต่วันเชียว” พระหัตถ์ยื่นออกไปรับมือน้อยของนางรั้งเข้ามาแนบอก และพานางเดินไปยังบัลลังก์ทอง

ทรงโสมทำตามอย่างว่าง่าย ไม่ว่าทรงต้องการร่วมอภิรมย์รักกับนางเวลาใดนางก็ไม่เคยบ่ายเบี่ยง นางหวังจะใช้รสสวาทผูกมัดพระองค์ไว้กับนางไปชั่วชีวิต ยิ่งเวลานี้นางยังมีชีวิตน้อยๆ อนาคตผู้ครองนครจันทราองค์ต่อไปอยู่ในท้องด้วยแล้ว ทรงโสมจำยอมทำทุกอย่างและมิเคยแสดงท่าทีริษยายามที่ทรงทอดมองร่างที่ไร้วิญญาณของแม่หญิงจันทร์เจ้าฉายอย่างอาลัยอาวรณ์


เจ้ารู้ไหมนับวันเจ้ายิ่งสวยผุดผาดบาดตา ชวนมองยิ่ง เจ้าได้ยาดีอะไรหรือทรงกระซิบแนบแก้มเปล่งปลั่ง ยามบรรทมแนบชิดหลังเสร็จสมอารมณ์รัก นิ้วพระหัตถ์ลูบไล้ทรวงอกอวบอิ่มที่เหมือนจะขยายใหญ่ขึ้นแต่ทรงพอพระทัยนัก ก่อนระไล้เรื่อยลงไปยังหน้าท้องที่เคยแบนราบ เอ๊ะ ทำไมถึงปล่อยให้มีพุงได้นะ ข้าไม่ชอบรู้ไหมทรงพระสรวลดังก้องเมื่อเลื่อนมือลงต่ำเริ่มเกมพิศวาสอีกครั้ง ..

ฉับพลันเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้ ทรงเงยพักตร์ที่ทาบทับทรวงอิ่มมองสบตาทรงโสม ก่อนจะพลิกกายออกห่างทอดมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า และทรงหยุดนิ่งที่หน้าท้องที่เริ่มนูนน้อยๆ สายพระเนตรที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและพึงพอใจในรสวาทกลับแข็งกล้าและกร้าวขึ้นจนทรงโสมสะท้านทรวง รีบขยับกายขึ้นนั่งชันเข่าปกบิดหน้าท้อง ก่อนดึงผ้าผืนบางมาคลุมกาย

พระหัตถ์ที่ลูบไล้ยามมีอารมณ์พิศวาสจนนางแทบด่าวดิ้นด้วยความวาบหวามวาบหวิว บัดนี้ดุจคีมแข็งเมื่อทรงคว้าลำคอระหงกระชากจนใบหน้านางแนบชิดกับพักตร์บูดบึ้งของพระองค์ พร้อมรับสั่งเสียงกร้าว

เจ้าท้องใช่ไหม!!”

ท่าน..ข้าเจ็บ ปล่อยเถิด เจ้าค่ะมือน้อยพยายามรั้งให้พระหัตถ์แข็งแรงออกจากลำคอ พร้อมร้องขอความเมตตา แต่ไม่เป็นผล ทรงตะคอกใส่หน้านางอีกครั้ง

ใครอนุญาตให้เจ้ามีลูกกับข้า ทายาทของนครจันทราต้องมาจากจันทร์เจ้าฉายเท่านั้น

ท่าน..ข้าไม่ได้เป็นคนทำให้เด็กมาปฏิสนธิ ท่านเองต่างหากที่บังคับไม่ให้เขามาเกิดไม่ได้ ท่านใช้พลังส่วนใหญ่ไปกับการขัดขวางแม่หญิงจนไม่สามารถบังคับองค์เองได้ มันไม่ใช่ความผิดของข้า

เจ้าสิโรดมได้ฟังคำของทรงโสมถึงกับอึ้ง พระหัตถ์ที่รัดแน่นเริ่มคลายออก ใช่แล้วพลังชีวิตของพระองค์ที่ลดน้อยลงเมื่อทรงยื่นมือไปขัดขวางในทุกสิ่งที่เกี่ยวกับจันทร์เจ้าฉาย ยิ่งทรงทำมากเท่าใดพลังชีวิตและดวงชะตาก็เริ่มเปลี่ยนแปลง บัดนี้มันเปลี่ยนไปจนมิอาจยับยั้งการปฏิสนธิของชีวิตน้อยๆ ที่ไม่หวังให้เกิดขึ้นมาในอุทรของหญิงคนอื่นใดนอกจากนางในดวงใจอย่างแม่หญิงจันทร์เจ้าฉาย พระหัตถ์ตกลงข้างพระวรกายชำเลืองมองหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาของผู้หญิงอีกคนของพระองค์ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว

เจ้ารู้ตัวนานแค่ไหนแล้ว

ทรงโสมยกมือขึ้นปาดหยาดน้ำตา มองหน้าพระสวามีด้วยแววตัดพ้อและน้อยใจ ก่อนจะเลื่อนลงมาลูบคลำลำคอที่เจ็บเคล็ด นางถูกพระองค์กระทำให้เจ็บตัวและเหยียบย่ำดวงใจครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ทำไมหนอมิเคยคิดโกรธ แม้ทุกครั้งจะเจ็บเจียนตาย ปวดใจแสนสาหัส

นี่หรือความรัก ที่ทำให้คนเราอภัยให้กันได้เสมอ

มือน้อยยกขึ้นประสานกันแนบอก ก่อนจะก้มลงต่ำจนหน้าชิดบัลลังก์ทอง ข้าเพิ่งทราบในเวลาไม่นาน แต่ไม่กล้าที่จะบอกแก่ท่าน โปรดเมตตาข้าและประทานโอกาสให้ลูกเกิดมาด้วยเถิด เจ้าค่ะ

ถ้าเด็กคนนี้เกิดมาแล้วจันทร์เจ้าฉายที่กลับคืนย้อนมายังนครของเรายอมรับไม่ได้เล่า เวลานั้นข้าจะต้องเลือกฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งหรือเสียงหนึ่งสะท้อนก้องในโสตของเจ้าสิโรดม

ถ้าต้องเลือก แล้วทำไมไม่ตัดไฟเสีย เด็กยังไม่สมควรเกิด และไม่สมควรเกิดในท้องของทรงโสมด้วย นครจันทรายังไม่ต้องการทายาทเสียงมัจจุราชสำหรับทรงโสมครอบครองพระหทัยเจ้าสิโรดมเสียแล้ว

นครจันทราต้องการจันทร์เจ้าฉายเท่านั้นทรงวาดฝ่ามือเข้าใส่ร่างที่หมอบอยู่ ลำแสงสีนวลสบายตาแต่กลับร้อนดุจไฟประลัยกัลป์ ฟาดเข้าอย่างแรงจนทรงโสมสะดุ้งและแน่นิ่งไป ทรงขยับให้ร่างเปลือยนอนหงายเหยียดยาว ทอดมองนางทั่วทั้งตัวอย่างรักใคร่และชื่นชมและหยุดนิ่งที่ท้องน้อย ทรงเพ่งมองจนทะลุเนื้อหนังลงไปในช่องท้อง ก้อนเลือดที่เพิ่งก่อกำเนิดในครรภ์ของทรงโสมประหนึ่งจะทราบชะตากรรมของตนเอง มันเคลื่อนไหวดิ้นรนเพื่อหลีกหนีการทำลายร้างของผู้ให้กำเนิดแต่ไม่เป็นผล เมื่อทรงเพ่งด้วยเวทที่แก่กล้าก้อนเลือดเล็กๆพลันสลายกลายเป็นหยาดโลหิตหลั่งออกมาจากหน้าขาของทรงโสมจนบัลลังก์ทองชุ่มชื้น

อย่าหาว่าข้าใจร้าย ข้ายังต้องการแม่เจ้าแต่ไม่ต้องการเจ้าในทีแรกคิดจะประทานความตายให้ทรงโสมเสียในเวลาเดียวกัน แต่เมื่อนึกถึงความดีที่นางปรนนิบัติและปรนเปรอสวาทจนพอพระทัย ความคิดนั้นก็สลายสิ้น ทรงมองร่างอวบอิ่มที่เปลือยเปล่าแต่เปื้อนไปด้วยหยาดโลหิต ก่อนถอนพระทัย

คนที่ข้าอยากมีลูกด้วยกลับหนีข้า ส่วนเจ้าทำไมต้องให้เด็กมารมาอาศัยท้องทรงส่ายพระพักตร์ดึงผ้าบางคลุมให้พร้อมรับสั่งเรียกหานางกำนัล


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

9 ความคิดเห็น