ตอนที่ 26 : บทที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    14 ต.ค. 61

ไงทีนี้จะปฏิเสธอีกไหมว่าตัวไม่ได้อยู่กินกับเขาแบบผัวเมียพิณนรีส่งคำถามที่ฟังดูแปล่งๆให้พิมรา ก่อนยิ้มเหยียดไม่คิดเกรงใจว่าใครเป็นพี่ใครเป็นน้อง 

แค่นี้ก็หึง จนเก็บอาการไว้ไม่อยู่

ใครหึง!” พิมราแหวใส่อย่างเหลืออด ไม่ชอบกิริยาแบบนี้ของน้องสาว

ตัวนั่นแหละ กะอีแค่แฟนมากอดเขาเพราะคิดว่าเป็นตัว ยังมาทำปากแข็ง ว่าไปแฟนตัวก็หล่อนะ ทั้งหล่อทั้งรวย ถ้าพิณมีแฟนแบบนี้พิณก็ยอมยกให้ทั้งตัวแล้วก็หัวใจด้วยล่ะ

 เปรี้ยง!! 

เสียงฟ้าผ่าดังลั่น พร้อมลำแสงสีเงินสว่างจ้าพาดผ่านเห็นได้ชัดจากประตูระเบียงที่พิมรามักเปิดให้อากาศถ่ายเท จากนั้นฟ้าก็เริ่มส่งเสียงร้องครืนคราง พร้อมเม็ดฝนที่พรั่งพรูลงมาดุจฟ้ารั่ว

อะไรนี่ ฝนตกลงมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเลย โอ๊ยบ้าจริงพิมราร้องอย่างขัดใจก่อนหันไปสั่งน้องสาว พิณไปเก็บหมอนที่ระเบียงที ฉันเอาไปผึ่งแดดไม่คิดว่าจะเจอฝนแทน

พิณนรีรีบวิ่งออกไปที่ระเบียงตามคำสั่งของพิมรา ถึงแม้เธอจะไม่ค่อยลงรอยและชอบชิงดีชิงเด่นกับพิมรา แต่อย่างน้อยเธอก็มีน้ำใจและทำตาม เมื่อรู้ว่าพิมราเดินไม่ถนัดนักในเวลานี้

 

เปรี้ยง!!! เปรี้ยง!!!!

 

ว้ายยย!!!!

พิณนรีรีบชักมือที่เอื้อมไปหยิบหมอนมาอุดหูพร้อมหลับตาปี๋ เมื่อฟ้าผ่าลงมาอีกครั้ง แสงสีเงินวาบที่ผ่านหน้าใกล้จนเธอหวาดผวา หูอื้อจนแทบจะไม่ได้ยินเสียงอะไรไปชั่วขณะ ก่อนหมุนตัวกลับวิ่งเข้าในห้องโดยต้องปล่อยให้หมอนที่พิมราเอาไปผึ่งแดดไว้เปียกชื้นเพราะละอองฝนที่สาดกระเซ็นเข้ามา

ภูวนที่ได้ยินเสียงหวีดร้องรีบผลุนผลันเข้ามา เขาเป็นห่วงพิมราเพราะเหตุการณ์แปลกๆมักเกิดขึ้นกับเขาและพิมราเสมอ

พิม เป็นอะไรไหม!”

แต่สิ่งที่ชายหนุ่มได้แทนคำตอบคือร่างบางแต่อวบอิ่มของพิณนรียามที่เธอวิ่งโผเข้ากอดเขา พร้อมตัวที่สั่นเทาปากละล่ำละลักเอ่ย

พิณกลัวฟ้าร้อง ช่วยพิณด้วย

พิณนรีที่ซบแนบอกกอดรัดภูวนไว้แน่นแอบลอบยิ้ม พร้อมเบียดตัวเข้าแนบชิดแน่นขึ้นเพื่อให้อกอวบอิ่มของเธอสัมผัสกับเนื้อตัวของชายหนุ่มอย่างตั้งใจ

ภูวนแกะมือหญิงสาวออกอย่างนุ่มนวลโดยไม่ให้เสียมารยาท แต่สายตาเขาจับจ้องใบหน้าที่เริ่มบึ้งตึงของพิมรา พร้อมส่ายหน้าแสดงให้เธอรู้ว่าเขาไม่เต็มใจให้มันเป็นแบบนี้

ขณะที่พิมราเองก็อดแปลกใจไม่ได้ ตั้งแต่เล็กจนโตพิณนรีไม่มีทีท่าว่าจะกลัวฟ้าร้องฟ้าผ่า ดังที่ปากเธอพร่ำบอกภูวนอยู่ ฮึ หญิงสาวฉุกคิดขึ้นมาทันทีน้องสาวกำลังเล่นเกมอะไรบางอย่าง แย่งเขาหรือ หรือจะทำให้เธอหมดความอดทนแสดงอาการหึงหวงออกมา นั่นหมายถึงเธอต้องยอมรับในทันทีว่ามีอะไรกับภูวนมากกว่าเพื่อนร่วมห้อง

เอ่อ ภูคะ ช่วยออกไปเก็บหมอนให้ที พิมเอาไปผึ่งแดดไว้ ป่านนี้โดยละอองฝนเปียกหมดแล้วกระมังเธอเอ่ยกับเขาแต่ยิ้มใส่ตาน้องสาวที่กำลังถูกภูวนดันตัวออกห่าง

ครับภูวนได้ทีผละจากพิณนรี รีบวิ่งออกไปทันที

พิณนรีมองค้อนพี่สาวก่อนยักไหล่ เดินไปเข้าห้องน้ำ อาบน้ำตามที่ตั้งใจไว้แต่แรก

ภูวนกลับเข้ามาในอีกอึดใจ เปียกหมดแล้ว วางไว้ตรงไหนดีครับชายหนุ่มกวาดสายตาไปทั่วเมื่อไม่เห็นเงาของพิณนรีจึงพุ่งรี่เข้าหาพิมรา กอดรวบเอวบางทั้งที่มือยังถือหมอน

ภู!!” พิมราส่งเสียงดุเบาๆ

ไปคุยกันข้างนอกนะภูวนไม่รอคำตอบกลับอุ้มเธอลอยพ้นพื้นรวบเข้าอ้อมแขนทันที

เดี๋ยว ยายพิณออกมาเห็นเข้า บ้าจริงหญิงสาวทุบอกเขาเบาๆ แต่มิได้ดิ้นรน เพราะเธอเองยังเดินไม่ถนัดนัก


ภูวนวางพิมราลงบนโซฟาตัวยาว ก่อนโยนหมอนไว้บนเก้าอี้อีกตัวส่วนตัวเขานั่งลงจนชิด แม้พิมราจะขยับห่างเขาก็ขยับตามเรื่อยๆ จนพิมราต้องทำตาดุใส่เขาพร้อมนิ้วมือบิดเนื้อตรงท่อนแขนเขาอย่างแรง เป็นการระบายอารมณ์กรุ่นโกรธและหึงหวงที่เขาบังอาจกอดน้องสาวเธอ

เจ็บนะพิมจ๋า หึงขนาดนี่เชียวหรือแทนที่เขาจะร้องโอดโอยกลับหัวเราะร่วน แสดงว่าพิมรักผมแล้วใช่มั้ย ทีนี้ก็บอกน้องไปจะได้ไม่ต้องแยกห้องนอน

ใครหึง ใครรัก พิมไม่ชอบให้คุณทำรุ่มร่ามกับพิณนรีต่างหากพูดจบเธอก็หยิกหนึบอีกที

ก็ผมคิดว่าเป็นพิมนี่คำตอบของเขาทำให้ถูกหยิกแรงขึ้น

นี่ๆ ดูยังไงเป็นพิม ยายพิณน่ะขาวเป็นหยวก ตาถั่วหรือแกล้งไม่มอง

นั่นสินะ คุณสองคนเป็นพี่น้องกันได้ยังไง คนหนึ่งขาวอีกคนดำ

พิมราหยิกเขาอย่างเหลืออดอีกหนึบ

โอ๊ยถ้าการหยิกแสดงให้รู้ว่าพิมหึง ผมยอมให้หยิกจนเนื้อขาดเอ้าภูวนยื่นแขนให้พิมราหยิกอีก

พิมรานึกหมั่นไส้เขาจึงตั้งใจจะหยิกเสียให้เนื้อเขียว แต่พอปลายนิ้วแนบเนื้อเขาเท่านั้น

 

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

 

เสียงฟ้าผ่าดังใกล้และชัดเจนจนพิมราสะดุ้งกอดแขนภูวนไว้แน่น ภูวนกอดกระชับเพื่อปลอบใจเธอก่อนพูดเสียงกลั้วหัวเราะ

สงสัยฟ้าไม่ชอบให้พิมทำร้ายร่างกายผม ผู้ชายอย่างผมมีไว้ให้รักเท่านั้น จำไว้นะจ้ะ

พิมราขันกับสำนวนลิเกของเขา ก่อนหัวเราะเบาๆ 

ลิเกจังคุณ

ลิเกก็รักจริงครับภูวนยกนาฬิกาที่ข้อมือขึ้นดู พร้อมพ่นลมหายใจยาว ผมมีนัดกับตำรวจ ใจจริงอยากชวนพิมไปด้วย แต่รู้ว่าคุณยังเดินไม่คล่อง

พิมรามองหน้าชายหนุ่มนิ่ง สายตาเต็มไปด้วยคำถามและความสงสัย ปากกระจับอ้าจะถามแต่เธอหยุดชะงักไว้

ภูวนเห็นท่าทีของหญิงสาวก็อดแปลกใจไม่ได้ คิ้วเข้มเลิกสูง มีอะไรครับ

เอ่อ จะเกี่ยวกับสลิดาไหม คุณหลบหน้าไม่รับโทรศัพท์จากเธอเลย บางทีเธออาจเจ็บแค้น ยิ่งตอนนี้ได้ข่าวว่าเธอกลับมาแล้วนะคะ หลังจากที่ใช้อิทธิพลของพ่อ หาแพะออกมายอมรับว่าไม่ใช่เธอแค่คนหน้าเหมือนกัน แต่ดูยังไงพิมก็ว่าใบหน้าเหมือนสลิดามากกว่าคนที่ออกหน้ามายอมรับเสียเอง นะคะ

ภูวนอยากจะบอกว่าเป็นสลิดาแน่นอนเขาจำเนื้อตัวร่างกายเธอได้ติดตา และยังสงสัยไม่หายว่าสลิดามีพฤติกรรมทางเพศเปลี่ยนแปลงไปได้อย่างไร ในเมื่อเธอเร่าร้อนยิ่งนักเมื่ออยู่กับเขา ชายหนุ่มไม่อยากเอาผู้หญิงที่ถึงอย่างไรก็เคยมีความสัมพันธ์ด้วยและชอบพอกันมาพูดลับหลัง จึงเสไปพูดถึงวสุ

ถ้าอย่างนั้น ผมว่านายวสุน่าสงสัยมากกว่านะ เขาอาจหึงพิมก็ได้ภูวนตั้งใจจะพูดเล่น แต่พิมรากลับฉุกคิดขึ้น

หรือจะเป็นเขา

อาจเป็นได้นะคะ คุณเคยชกเขาเสียปากแตกในร้านอาหารจำได้ไหม แล้วคนอย่างวสุไม่ใช่คนยอมคนนะคะ เขาอาจผูกใจเจ็บยิ่งพ่อเขามีอิทธิพลมากแค่ไหน การที่จะกระทำการแบบนี้ยิ่งง่ายขึ้นเธอมองหน้าเขาทั้งห่วงและวิตกกังวล ระวังตัวนะคะ พิมกลัวคุณเป็นอันตราย ถ้าวสุเป็นคนบงการเขาไม่หยุดแค่นี้แน่พิมราซบหน้าแนบอกเขา ความรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาจับหัวใจทั้งที่เธอมิใช่คนอ่อนแอ แต่ครานี้มันเป็นอะไรที่บอกไม่ถูก กลัวต้องเสียเขาไป กลัวการพลัดพราก กลัวที่จะต้องตามหากันนานแสนนาน

ตามหาหรือเสียงแย้งอย่างแปลกใจจากส่วนลึก

ทำไมต้องตามหาอะไรทำให้เธอคิดแบบนั้นออกมา พิมรายังงุนงงไม่หาย

หญิงสาวช้อนสายตาขึ้นมอง สบกับสายตาของภูวนที่มองเธออยู่ก่อนแล้ว สายตาพิมราที่สะท้อนในดวงตาเขาเวลานี้ช่างเศร้าสร้อย ห่วงหาและคุ้นเคยยิ่ง เสมือนทั้งเขาและเธอรู้จักพบเจอกันมานานแสนนานแล้ว มิใช่เพียงเวลาสองปีตามที่เป็นอยู่ ทั้งคู่สบตากันนิ่งนานจนไม่รู้เลยว่าพิณนรีออกมาจากห้องและยืนมองทั้งคู่ด้วยสายตาริษยาอย่างเห็นได้ชัด


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

9 ความคิดเห็น