ตอนที่ 24 : บทที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 207
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    13 ต.ค. 61


บทที่8

ภูวนนั่งหอบเหนื่อยรู้สึกตกใจและหวาดผวากับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน แม้ตอนนี้ตำรวจและไทยมุงจะมาถึงที่เกิดเหตุแล้ว เขาคิดว่าคงมีใครได้ยินเสียงปืนและโทรฯแจ้งตำรวจ ชายหนุ่มลงมายืนด้วยขาที่ยังสั่นเทา เขาไม่แน่ใจว่าเคยมีศัตรูที่ไหนถึงได้คิดจะเอาชีวิต เพราะแน่ใจว่าพวกมันตั้งใจยิงเขาแน่ๆ ดีที่รถแฉลบออกข้างทางหัวสวยๆของเขาจึงรอดพ้นวิถีกระสุน ไร้รูกลวงโบ๋

ตำรวจตรวจสอบที่เกิดเหตุเก็บปลอกกระสุน และดูร่องรอยที่รถของภูวน แต่น่าแปลกที่รถของเขาไม่มีอะไรเสียหาย กระจกไม่แตกร้าว แม้แต่สีรถก็ไม่ถลอก ทั้งที่หัวกระสุนวางนิ่งบนกระโปรงท้ายหนึ่ง บนหลังคาหนึ่งและติดกับกระจกด้านหลังคนขับหนึ่ง ไทยมุงต่างเริ่มส่งเสียงอึงอลหันมามองชายหนุ่มด้วยสายตาแปลกๆ ก่อนมีหน่วยกล้าตายที่ชอบสอดรู้สอดเห็นถึงกับเดินมาถามเขาตรงๆ

น้องชาย แขวนพระอะไรหรือ แล้วในรถมีพระหรือผ้ายันต์วัดไหนละ ถึงยิงไม่เข้า ศักดิ์สิทธิ์จริงๆ

ภูวนได้แต่ส่ายหน้าดิก นึกปลงอนิจจังทำไมหนอคนเราถึงคิดแต่เรื่องอภินิหาร แม้เขาจะไม่เชื่อแต่ไม่คิดจะลบหลู่ แต่ในกรณีอย่างนี้ทำไมไม่คิดว่าเพราะกระสุนด้านหรือคนยิงไม่แม่น หรืออย่างน้อยเป็นห่วงถามเขาเสียหน่อยว่าเป็นอย่างไรบ้างคงจะดีกว่า

ตำรวจชั้นประทวนนายหนึ่งเดินเข้ามาสอบถามอะไรเล็กๆน้อยๆจากชายหนุ่มก่อนหันไปตามเสียงที่ร้องเรียกของเพื่อนตำรวจ

พบรถต้องสงสัยเกิดอุบัติเหตุชนต้นไม้ ห่างออกไปยี่สิบห้ากิโล

 

ภูวนยืนหน้าซีดทำท่าผะอืดผะอมเมื่อเห็นศพของผู้ต้องสงสัยทั้งสอง ชายร่างผอมเกร็งที่ถูกอัดจนร่างแหลกเหลวไม่คุ้นตาเขาเท่ากับคนขับที่ถูกอัดก็อบปี้คาพวงมาลัย ศีรษะตกอยู่ห่างออกไปนับสิบเมตรตามที่ตำรวจนายหนึ่งที่ไปเก็บกลับมาบอกเล่า ชายร่างสูงใหญ่ที่เคยพบหน้าและเดินสวนกันที่ลานจอดรถของคอนโดฯที่เขาพักอาศัย

ผมเคยเห็นเขาที่คอนโดฯที่ผมพักภูวนบอกกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ ที่กำลังจนใจศพหัวขาดที่เลือดแห้งกรัง เนื้อเยื่อรอบปากแผลไหม้เกรียม ขนาดส่งกลิ่นหอมฉุย

ตรงนี้ถูกอะไรวะตำรวจนายหนึ่งถึงกับออกปากอย่างสงสัย ก่อนหันไปสนใจภูวนเชิญเขาไปสอบปากคำต่อที่สถานี คุณต้องไปให้ปากคำต่อที่สถานีนะครับ สะดวกไหม

ภูวนพยักหน้า ก่อนโทรศัพท์ไปยกเลิกนัดกับมารดา แต่มิได้บอกสาเหตุเพราะไม่อยากให้ท่านไม่สบายใจ แม้เขาจะต้องหูชาเมื่อท่านด่ากราดมาตามสาย และไม่แคล้วพาลไปถึงคนที่ท่านเรียกว่าคู่ขาของเขาด้วย

 

หลังจากวางหูจากบุตรชาย วิมาดาถึงกับออกอาการฮึดฮัด จนภูธรสามีที่นั่งดูรายการข่าวอยู่ต้องร้องถาม

อะไรคุณ เดินเป็นหนูติดจั่น แถมทำท่าอย่างจะไปขย้ำคอใคร

วิมาดามองค้อนสามีก่อนเดินมากระแทกก้นลงนั่งข้างๆ

จะใครอีกเล่า ก็พ่อลูกชายตัวดีของคุณน่ะสิ ทีแรกรับปากจะมา แต่โทรฯมายกเลิก แถมพอฉันถามก็ไม่บอกสาเหตุ ฮึ จะมีอะไรสงสัยคู่ขาไม่ยอมให้มานั่นแหละ ลูกหนอลูก แม่เลี้ยงมาดีตามเพศแท้ๆ ทำไมโตขึ้นถึงวิปริตไปได้ต่อท้ายด้วยการรำพึงรำพัน เมื่อนึกถึงคู่รักที่บุตรชายพามาแนะนำ 

เด็กหนุ่มหน้าตาดีผิวคล้ำ ที่ภูวนแนะนำว่าเป็นแฟน?? 

เลี้ยงลูกเลี้ยงได้แต่ตัวนะคุณ เรื่องรสนิยมทางเพศใครจะห้ามกันได้ ทำใจเถิด เพราะถึงยังไง ไม่ว่าตาภูจะมีแฟนเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย เขาก็ยังเป็นลูกเราอยู่วันยังค่ำ หรือถ้าลูกเป็นเกย์แล้วคุณจะตัดเขาออกจากการเป็นลูกงั้นรึสามีให้สติ

ฮึแต่มันทำใจยากนะคุณวิมาดายกมือขึ้นกุมขมับ ผ่อนลมหายใจยาวเมื่อคิดว่าตนเองจะได้ลูกเขยแทนที่จะได้ลูกสะใภ้ เฮ้อ…” แต่ความคิดบางอย่างวิ่งขึ้นมาในสมองจนเธอยิ้มออกแล้วหันไปทางสามี

คุณคะ หรือเราจัดการหาคู่ให้ตาภู ลูกสาวเพื่อนฉันสวยๆการศึกษาดีๆ ที่ยังโสดมีตั้งหลายคน

อย่าทำให้ลูกลำบากใจคุณวิมาดาสามีคัดค้าน แต่ดูเหมือนเธอไม่ฟังเสียแล้ว เมื่อลุกขึ้นเดินไปหยิบโทรศัพท์กดหาเพื่อนสนิทที่มีลูกสาวสวยทันที

ฮัลโหล สุดารัตน์ว่างมาทานข้าวกันไหมจ้ะจ้ะ….พรุ่งนี้เที่ยงนะ….ได้จ้ะสวัสดีจ้ะเธอวางสายแล้วเดินยิ้มขึ้นชั้นบนไป ปล่อยให้สามีมองตามอย่างเป็นกังวล นึกหวั่นแทนบุตรชายคนเดียวของท่าน

 

ภูวนกลับถึงคอนโดฯในเวลาดึกมากแล้ว ชายหนุ่มไขกุญแจเข้าห้องอย่างเบามือและเดินย่องเพื่อมิให้เสียงรบกวนพิมราที่คงนอนหลับไปแล้ว ใจจริงชายหนุ่มอยากเข้าไปหาอยากกอดพิมราและเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เธอฟัง เพื่อจะได้รับคำปลอบโยนดีๆ และตามด้วยการจูบรับขวัญจากหญิงสาว แต่ติดที่รู้ว่าน้องสาวของพิมรามานอนค้างด้วย

ภูวนผลุบเข้าไปในห้องน้ำอาบน้ำอย่างรีบร้อน ก่อนออกมายืนมองเตียงนุ่มที่ไร้ร่างพิมรา แล้วเขาจะนอนคนเดียวได้หรือ ความฝันวิปริตจะกลับมาอีกไหม

ไม่ได้นอนคนเดียวไม่ได้แน่ๆ

ภูวนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเลขหมายโทรศัพท์มือถือของพิมราทันที

ฮัลโหล พิมผมอยู่ที่ห้องมานอนเป็นเพื่อนผมได้ไหมภูวนออดอ้อนไปตามสายทันทีที่พิมรากดรับ

อะไรนะคะ ไหนว่าไม่กลับพิมราส่งเสียงแทบจะเรียกได้ว่ากระซิบกรอกมาตามสาย

มีปัญหานิดหน่อย พิม มานะผมจะเล่าให้ฟัง ผมเปิดประตูรอนะครับภูวนวางสายโดยไม่รอฟังคำตอบก่อนเดินไปหยุดยืนที่ประตู เอื้อมมือไปจับลูกบิดคอยฟังเสียงข้างนอก

พิมราที่อยากจะปฏิเสธแต่ไม่ทันเพราะชายหนุ่มวางสายไปแล้ว หญิงสาวหันมองพิณนรีที่หลับสนิทเพราะเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง ก่อนตัดสินใจขยับตัวลุกขึ้นอย่างช้าๆ เดินเขย่งย่องไปที่ประตูก่อนเปิดออกไปและปิดอย่างเบามือ

ทันทีที่ถึงหน้าห้องของภูวนที่อยู่ติดกัน มือที่ยกขึ้นหมายจะเคาะเรียกต้องชะงักค้าง เมื่อเจ้าของห้องเปิดประตูรับทันทีเพราะคอยฟังเสียงฝีเท้าอยู่แล้ว มือแข็งแรงของภูวนรั้งให้พิมราผลุบหายเข้าไปในห้อง ก่อนล็อคแน่นหนา และจูบเธออย่างเร่าร้อนดูดดื่มเหมือนห่างจากกันไปนานแสนนาน

ภู..พอแล้วพิมราร้องห้ามเมื่อปากเป็นอิสระ เพราะภูวนเริ่มซุกไซ้ซอกคอและเลยต่ำไปที่เนินอก มือไม้ของชายหนุ่มลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลัง

ไม่..ไม่นะ ภู อย่าคะ พิมกลัว

กลัว..?” ภูวนเงยหน้าจากเนินอกช้อนสายตามองพิมราพร้อมขมวดคิ้วกับคำว่ากลัวของเธอ

กลัวคุณทำให้วาบหวิวแล้ว หยุดเสียกลางคัน ไหนบอกมีเรื่องจะเล่าให้พิมฟัง ไปนอนดีกว่าค่ะเธอแกะมือปลาหมึกที่บัดนี้ลูบไล้อยู่ใต้อาภรณ์บางเบาของเธอ ก่อนดึงให้เขาเดินตามไปที่เตียงก่อนทิ้งตัวลงนอนก่อน

ภูวนก้าวขึ้นไปบนที่นอนนุ่มแต่ยังไม่ล้มตัวลงนอน กลับมองหญิงสาวในความสลัวของห้องยามแสงแห่งราตรีลอดผ่านผ้าม่านสีอ่อนเข้ามาเพราะเขามิได้เปิดไฟ ด้วยกลัวว่าน้องสาวของพิมราที่นอนห้องติดกันอาจเห็นแสงไฟจากระเบียงที่เชื่อมต่อ

นิ้วมือชายหนุ่มไล้ไปมาแนบปากกระจับน่าจูบของพิมรา เลยไปที่แก้มเนียนและโหนกแก้มก่อนเลื่อนไปเกลี่ยไรผมเล่น 

ผมระ…” ภูวนหยุดยั้งคำพูดไว้แค่นี้ เมื่อนึกได้ว่าทุกครั้งที่เขาเอ่ยคำรักกับพิมราจะต้องมีเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นทุกที

พิมราจับมือชายหนุ่มที่แสดงความอ่อนโยนและลึกซึ้ง ทั้งทางดวงตาและการกระทำที่แสดงออกต่อเธอ มาจุมพิตพร้อมดึงมากอดแนบอก ก่อนพูด 

นอนเถิดคะ

ภูวนลงนอนแนบข้างกอดกระชับหญิงสาว ลูบไล้ต้นแขนเปล่าเปลือยที่โผล่พ้นเสื้อนอนแขนกุด ก่อนไล้ลงไปเรื่อยจนสุดปลายนิ้ว สอดนิ้วของเขาประสานกระชับกับนิ้วเรียวเล็กของพิมรา จุมพิตเรือนผมและหน้าผากกลมกลึง ก่อนเอ่ยปากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พิมราฟังอย่างไม่ปิดบัง

พิมราฟังเรื่องที่ชายหนุ่มเล่าด้วยหัวใจระทึก ทั้งห่วงเขาและแปลกใจอยู่ในที ทำไมจะต้องเกิดเรื่องแปลกพัวพันกับภูวนอยู่ร่ำไป

คุณแน่ใจนะว่าไม่มีศัตรูที่ไหน งานที่คุณทำบางทีอาจไปขัดผลประโยชน์ใครเขาก็ได้นะคะ

ไม่มีแน่นอน ผมไม่เคยรับงานตัดหน้าใคร เราลงแข่งขันกันอย่างยุติธรรมทุกงาน

ถ้าอย่างนั้นคงยิงผิดตัวมั้งคะ นอนเถิดพิมง่วงแล้ว

พิมรายื่นหน้าขึ้นไปจุมพิตริมฝีปากเขาบางเบา หวังจะกล่าวราตรีสวัสดิ์ แต่กลับถูกภูวนโอบแน่นไม่ยอมให้ถอนริมฝีปากออก พร้อมเขาเป็นฝ่ายจูบเธอเสียเองอย่างดูดดื่มหวานซึ้งและเนิ่นนาน จนพิมรากลัวเขาจะเลยเถิดและต้องค้างคาเมื่อเหตุการณ์เดิมๆย้อนกลับมา แต่ภูวนเองก็รู้ตัวเช่นกันถ้าเขาขืนปลุกอารมณ์ทั้งเธอและเขา ซึ่งปลุกง่ายดายเหลือเกินเมื่อต่างก็มีความปรารถนาที่ตรงกัน แล้วอะไรจะเกิดขึ้น หลังจากจูบเธอจนสมใจภูวนจึงถอนริมฝีปากออก เลื่อนมาจูบหน้าผากและกล่าว

ราตรีสวัสดิ์จ้ะ

ราตรีสวัสดิ์ค่ะพิมรายิ้มหวานให้ ก่อนซุกหน้าแนบอกเขา กอดกระชับซึ่งกันและกันและนอนหลับไปในที่สุด

และตอนเช้ามืดก่อนที่พิณนรีจะตื่น พิมราก็ย่องกลับเข้าไปนอนในห้องเดิมของเธอ





ฝากอิบุ๊ค คลิกที่ปกได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ










และอีกมากมาย Click

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

9 ความคิดเห็น