ตอนที่ 22 : บทที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 228
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    11 ต.ค. 61

บทที่7

พิมราลางานยาวเพราะแผลที่หัวเข่าที่ทั้งลึกและยาวจนต้องเย็บไปหลายเข็ม อีกทั้งปวดบวมจนเดินไม่ได้ ภูวนเป็นอีกคนที่ลางานทั้งที่ตนเองเป็นเจ้าของกิจการเพื่อมาดูแลหญิงสาวอย่างใกล้ชิด

ในห้องนอนของภูวนที่ทั้งคู่ใช้เป็นประหนึ่งห้องหอ แม้ในช่วงเวลากลางวันยามที่ไม่ต้องทำงานภูวนจะชอบเปิดประตูกระจกออกไปนั่งเล่นตรงระเบียง แต่วันนี้แค่เปิดประตูให้อากาศถ่ายเทได้เฉยๆส่วนตัวเขานอนพิงหัวเตียงโดยมีร่างของพิมรานอนอิงอก ในมือของชายหนุ่มถือหนังสือ นิทานจันทรา

ได้เวลาอ่านเสียทีภูวนพูดกลั้วยิ้มก่อนเปิดหนังสือและอ่านเสียงเนิบช้าให้พิมราฟัง

นครอันสุขสงบร่มเย็น ภายใต้การปกครองของเจ้าสิโรดมผู้ครองนคร และทรงครอบครองหญิงที่งามเพรียบพร้อมทั้งสามโลก นามว่า แม่หญิงจันทร์เจ้าฉาย

จันทร์เจ้าฉาย!! ชื่อคุ้นหูจังนะคะพิมราผินหน้าขึ้นสบตาคนอ่าน

ก็ชื่อที่คุณ โพล่งออกมาวันนั้นภูวนทวนความจำให้พิมรา จนหญิงสาวหน้าแดงเมื่อนึกถึงความวาบหวามที่ต้องสะบั้นลงเพราะ ชื่อนี้เปล่งออกจากปากเธอ ทั้งที่ไม่รู้มาก่อนว่าเป็นตัวละครในนิทานจันทรา

พิมราก้มหน้าแสร้งมองหนังสือนิ่ง ก่อนอ้อมแอ้มแก้ตัว พิมคงผ่านตาเลยจำติดปาก อ่านต่อสิคะ

ภูวนจูบเรือนผมเธอแรงๆ ก่อนหัวเราะหึหึ รับรู้ถึงความขัดเขินของพิมรา ก่อนพาตนเองย้อนถึงความหวานจากทรวงอกที่เชยชมจนเจ้าของทรวงอกงดงามถึงกับครางออกมาเป็นชื่อที่ว่า หนังสือในมือถูกปิดลงเมื่อภูวนเริ่มอารมณ์กระเจิงเพียงแต่นึกถึงก้อนเนื้อสีน้ำผึ้งยวนตา มือปลาหมึกเริ่มคืบคลานเข้าใต้เสื้อสายเดี่ยวตัวสบายของพิมรา ลูบไล้เนื้อกายสาวจนพิมราต้องตีมือห้ามปราม

เพี๊ยะ!!

โอ๊ย! เจ็บนะพิมมือซนหยุดชะงักเพียงครู่ ก่อนลงมือคืบคลานวนเวียนเข้าใกล้ทรวงอกเธออีกครั้ง

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

นี่ มือซนนัก

โอ๊ยยย!!” ภูวนชักมือกลับทันทีเพราะพิมราลงมือหนักกว่าในตอนแรก พิม เจ็บนะ จะหวงทำไม ก็ผมบอกแล้วผมจริงใจ

รับทราบว่าจริงใจ แต่นี่กลางวันแสกๆ แล้วประตูหน้าต่างก็เปิดโล่งโจ้ง ถึงคุณไม่อายแต่พิมอาย

กลางวันกลางคืนไม่เกี่ยวนะ ผมรักพิมทั้งกลางวันและกลางคืน ทำไมต้องเอาเวลามาจำกัดกันด้วย ผมไปปิดประตูนะภูวนยิ้มทำตากรุ้มกริ่ม ก้าวลงไปจากเตียงเพื่อปิดประตูด้านระเบียง แต่พิมรารั้งเขาเอาไว้

ไม่ค่ะ อย่าเริ่มทั้งที่รู้ว่ามันจะจบลงแบบเดิมๆ อ่านหนังสือดีกว่าค่ะ เวลามีไม่มากนะคะ นี่เรายังไม่ได้ร่างแบบตัวละครแม้แต่คนเดียวเลยท่าทีพิมราจริงจังจนภูวนต้องถอนหายใจยาว ก่อนนอนลงที่เดิมและขยับให้พิมรานอนอิงอกเขา หยิบหนังสือที่วางลงข้างตัวเมื่อเริ่มทำอย่างอื่นขึ้นมาอีกครั้ง

 

ภูคะ คุณร่างภาพแม่หญิงจันทร์เจ้าฉายไว้ก่อนเลยพิมราเอ่ยขึ้นเมื่อชายหนุ่มอ่านมาถึงบที่บรรยายความงามของแม่หญิงแห่งนครจันทรา

แม่หญิงจันทร์เจ้าฉาย จัดว่าเป็นหญิงงามเทียบเทพธิดาและเทียมนางมนุษย์ เส้นผมดำขลับเป็นประกายเงางามเกล้ามวยสูงประดับด้วยปิ่นดอกไม้ไหวสีทองอร่ามรับกับใบหน้ารูปไข่ขาวนวลเนียน คิ้วโก่งดังวงพระจันทร์ ดวงตาสีน้ำตาลโตสดใส ล้อมกรอบด้วยแพขนตาหนายาวงอน จมูกโด่งเรียวเล็กรับกับปากกระจับจิ้มลิ้มสีแดงแม้มิได้ทาทับด้วยชาด ผิวสะอาดไร้ไฝฝ้า อีกทั้งชอบเสื้อผ้าเรียบง่าย เสื้อเกาะอกสีพื้นคลุมด้วยผ้าแก้วสีขาวเบาบางปักด้วยลูกปัดและมุกล้ำค่า ผ้านุ่งยาวกรอมเท้าสีเดียวกับเสื้อและเป็นสีตามวันนุ่งแบบจีบหน้านางคาดด้วยเข็มขัดทองหัวทำจากทองลงยา สวมสร้อยยาวสะพายแล่งที่ประดับอัญมณีสีตามวัน รวมถึงกำไลข้อมือและข้อเท้าเข้าชุดกันพิมราหยุดอ่านบทบรรยายหันไปมองภูวนที่กำลังร่างตามที่เธอบอก แต่คิ้วของชายหนุ่มขมวดมุ่นเมื่อร่างออกมาด้วยความชำนาญและรวดเร็วจนเห็นเป็นรูปเป็นร่าง

ผู้หญิงในกระจกเงา

ภู! มีอะไรคะ

ภูวนเงยหน้าขึ้นมาสบตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยผสานความห่วงใยของพิมรา ชั่งใจเพียงนิดก่อนตัดสินใจบอกเธอ คือ…”

 

กริ๊งงงง! กริ๊งงงง! กริ๊งงงง!

 

เสียงโทรศัพท์ที่แฝดดังขึ้นหยุดคำพูดที่กำลังจะพรั่งพรูของภูวน ก่อนหันไปคว้าหูโทรศัพท์มาแนบหูตนเองพร้อมกรอกเสียง

ภูวนครับเขารู้สึกเหมือนปลายสายชะงักงันไปชั่วครู่ ก่อนมีเสียงตอบกลับมา

ขอพูดกับพิม บอกว่าพิณนรีโทรฯมาเสียงผู้หญิงปลายสายบอกเสียงกุกกัก

ภูวนหันไปสบตาพิมรา ก่อนจับหูโทรศัพท์ไปแนบหูเธอ พิณนรี

พิมรารับมาถือเสียเองก่อนชำเลืองมองเขาเพียงแวบ ภูวนรับรู้ทันทีว่าเธอต้องการความเป็นส่วนตัว เขาจึงแกล้งเดินออกไปรับลมที่ระเบียง

พิมพูด

พิม มารับพิณหน่อยสิ ตอนนี้พิณอยู่ที่ขนส่ง

อะไรนะ! อยู่ที่ไหนพิมราแทบจะตะโกนใส่หูโทรศัพท์เมื่อได้ยินเสียงปลายสาย เมื่อน้องสาวต่างมารดาที่อายุน้อยกว่าเธอเพียงปีเดียวโทรฯให้ไปรับแบบตั้งตัวไม่ทัน

โอย เบาๆ หน่อยสิ พิณอยู่ที่ขนส่ง ลงรถทัวร์แล้วแต่ไปหาพิมไม่ถูก

มาทำไมกรุงเทพฯ??” เสียงพิมราห้วนเหมือนไม่ค่อยสบอารมณ์นัก น้องสาวให้ไปรับทั้งที่เธอเดินแทบไม่ไหว อาศัยภูวนประคองหรือจะเรียกว่าอุ้มไปโน่นไปนี่ในห้องพัก แล้วนี่ต้องไปรับน้อง อีกทั้งรับมาแล้วจะให้พักที่ไหนในเมื่อการที่เธออยู่ร่วมห้องกับภูวนแม้ไม่ใช่ความลับแต่เธอก็ไม่เคยบอกคนทางบ้าน หญิงสาวยกมือกุมขมับ ซึ่งไม่รอดพ้นสายตาของภูวนที่หันกลับมาสนใจตั้งแต่พิมราพูดเสียงแทบจะตะโกนแล้ว

ทำงานสิ พิณได้งานทำแล้ว มารับเร็วๆสิ หรือจะให้ไปเองขึ้นรถยังไงล่ะ บอกมาซิน้ำเสียงเร่งเร้าปนกระเง้ากระงอดเมื่อพี่สาวมิได้แสดงความยินดีปะปนไปในน้ำเสียงแม้แต่น้อย

พิมราหันมองภูวนที่เริ่มเดินเข้ามาใกล้พร้อมแสดงความสนใจอย่างไม่ปิดบัง หญิงสาวยกมือปิดหูโทรศัพท์เพื่อมิให้ปลายสายได้ยิน ก่อนพูดกับภูวน

น้องสาวพิมมาจากต่างจังหวัด ตอนนี้อยู่ที่สถานีขนส่ง

เขาจะให้พิมไปรับหรือเขาหยุดเมื่อพิมราพยักหน้าจึงอาสาทันที ผมไปรับให้ก็ได้

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ใครไปรับ แต่อยู่ที่จะหาที่พักให้ยังไงฉุกละหุกเหลือเกิน

มาพักที่นี่ก่อนได้นี่ ห้องเก่าพิมว่างภูวนแสดงความเอื้ออาทรอย่างเต็มที่ แต่กลับทำให้พิมราลำบากใจที่จะเอ่ย หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ ก่อนพูดเสียงค่อยเหมือนกลัวปลายสายจะได้ยิน

แต่เรื่องที่เราพักด้วยกัน ทางบ้านพิมไม่ทราบนะ รวมถึงเรื่องที่พิมเคยอยู่กับวสุที่เมืองนอกก็ไม่มีใครรู้

ไม่เห็นจะยาก ก็บอกเขาไปยังไงเราก็แต่งงานกันแน่ๆ ผมไม่มีวันเปลี่ยนใจนอกจากพิมจะเปลี่ยนใจเท่านั้นภูวนนั่งลงใกล้พิมราโอบไหล่และรั้งเธอมาจูบแก้มเนียน แล้วกระซิบคำรัก

ผมรักพิมนะ

 

เพล้ง!

 

ทั้งสองสะดุ้งโหยงหันไปยังทิศทางต้นเสียง กระถางที่ปลูกกุหลาบหินสีแดงสดตกจากชั้นวางใกล้ราวระเบียงแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เพราะกระถางขนาดนั้นไม่มีทางที่ลมจะพัดเกี่ยวให้ตกลงมาได้ อีกทั้งไม่มีสัตว์หรือคนกระทำให้มันตกลงมาได้

สงสัยแมวภูวนพูดส่งไปทั้งที่เขาและเธอรู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีแมวของเพื่อนข้างห้องในคอนโดฯที่ห้ามเลี้ยงสัตว์หลังนี้ ก่อนหันมาสั่งพิมรา

ให้น้องคุณมาพักที่นี่แหละ เดี๋ยวผมไปรับเองจากนั้นเขาก็เดินไปเก็บกวาดเศษดินเศษกระถางตรงระเบียง

พิมราพูดอะไรเล็กน้อยกับน้องสาวก่อนวางสาย เมื่อภูวนกลับเข้ามาพร้อมเศษที่ต้องเอาไปทิ้ง หญิง  สาวอดเสียดายกุหลาบหินที่กำลังแข่งกันชูช่อดอกสีสวยสด ต้นไม้สำหรับคนที่ซื้ออากาศไว้อยู่อาศัย ไม่มีแม้ผืนดินเพียงคืบที่จะปลูกดอกไม้ให้เจริญหูเจริญตา

เสียดายจังค่ะ ดอกกำลังสวยเลย

ไว้วันหลังเราไปหาซื้อต้นใหม่กัน ตกลงให้ผมไปรับน้องสาวคุณไหมภูวนยังสนใจเรื่องคนมากกว่าต้นไม้

ไม่ต้องค่ะ พิณมาเองได้ พิมบอกทางไปแล้ว แต่ว่าพิมต้องกลับไปนอนห้องเก่ากับน้องนะคะ

อ้าว! ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ แล้วผมจะนอนยังไง นอนคนเดียวไม่ได้ พิมก็ทราบภูวนส่งสายตาละห้อยยิ่งไปกว่าน้ำเสียงให้หญิงสาว ก่อนส่งข้อเสนอ

พิมบอกกับน้องไปเลยว่าเราเป็นแฟนกัน จะได้ไม่ต้องแยกห้องนอน

พิมราส่ายหน้าเพราะถ้าเธอบอกพิณนรีไปแบบนั้น ปัญหาและคำถามที่ตามมาจะมีมากมายจนต้องรำคาญหูรำคาญใจไปอีกนาน

ครอบครัวคนต่างจังหวัด ไม่ยอมรับการอยู่ก่อนแต่งหรือการได้เสียกันของหนุ่มสาวก่อนที่จะเข้าสู่ประตูวิวาห์ ซึ่งครอบครัวของพิมราก็เช่นกัน การที่เธอไปแอบอยู่กินกับวสุตอนไปเรียนเมืองนอกนั้นไม่มีใครทางบ้านจะระแคะระคายเลยและพิมราก็ยินดีที่สุดที่มันเป็นเช่นนั้น เพราะเมื่อเธอกับวสุจบสิ้นเลิกรากันไปแล้ว จะได้ไม่ต้องตอบคำถามรวมถึงทนฟังคำว่ากระทบของคนแถวบ้าน รวมถึงแม่ของพิณนรีแม่เลี้ยงของเธอเองด้วย

ภูวนแทบจะทิ้งเศษกระถางที่ถืออยู่ในมือ เมื่อพิมรายังยืนยันคำเดิม เขาไม่อยากห่างตัวเธออีกทั้งไม่หมายจะนอนคนเดียวเพื่อเจอะเจอกับความฝันวิปริตเช่นนั้นอีก

พิมน้ำเสียงที่แปร่งออกมาเป็นชื่อหญิงสาวละห้อยจนเจ้าของชื่อนึกสงสารและเห็นใจ แต่จำต้องยืนยันคำเดิม

นะคะ พิมกลับไปนอนห้องโน้นก่อน ไว้หาที่อยู่ใหม่ให้พิณได้แล้วค่อยนอนด้วยกัน

ภูวนมิทันจะเอ่ยอันใด เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีกรอบ

 

กริ๊งงง กริ๊งงง กริ๊งงง

 

ภูวน ครับ

ตาภู มาหาแม่เดี๋ยวนี้ ถ้าแกยังนับถือฉันอยู่ก็มาเดี๋ยวนี้แต่มาคนเดียวนะ อย่าพาคู่ขาของแกมาด้วยฉันรับไม่ได้มารดาของเขากรอกเสียงรัวเร็วออกคำสั่ง โดยที่ไม่เปิดโอกาสให้ชายหนุ่มรับคำหรือปฏิเสธก่อนจะวางสายลงทันที

ภูวนได้แต่ยืนหน้าเหลอ สับสนมึนงงกับอาการปั้นปึ่งในน้ำเสียงของมารดา อีกทั้งเรียกพิมราว่าคู่ขาอย่างจงใจ

พิมราที่เห็นเขายืนถือหูโทรศัพท์นิ่งโดยมิตอบโต้อะไร ก็ชวนสงสัย ใครคะ

แม่ให้ผมไปพบเดี๋ยวนี้ภูวนเดินเอาของในมือไปทิ้งก่อนเข้าห้องน้ำอาบน้ำเตรียมตัวไปตามประกาศิตของมารดา

 

ผมคงไม่กลับนะ ไม่รู้ท่านมีธุระอะไรเร่งด่วน พิมจะได้อยู่กับน้องตามลำพังเขาก้มลงจูบแก้มหญิงสาวเบาๆ ก่อนเอ่ยลา ผมไปนะ

ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะพิมรายิ้มหวานส่งเขา มองจนชายหนุ่มเดินหายออกไปจากห้องได้ยินเสียงเปิดประตูด้านนอกก่อนปิดลงอย่างเบามือ หญิงสาวลุกขึ้นจากที่นอนเดินเขย่งออกไปในส่วนของห้องรับแขกเพื่อรอพิณนรี

 

ราวสองชั่วโมงต่อมาพิมราก็ได้รับแขกสมกับที่นั่งรอแต่มิใช่พิณนรี กลับกลายเป็นสิลาที่มาพร้อมดอกไม้ช่อใหญ่เมื่อรู้ว่าพิมราลางานเพราะเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย

สวัสดีครับคุณพิม ผมเอาดอกไม้มาเยี่ยม เป็นอะไรมากไหมครับสิลายื่นดอกไม้ช่อโตให้พร้อมส่งคำถามตามด้วยรอยยิ้มกว้าง

พิมรายิ้มตอบก่อนเชื้อเชิญชายหนุ่มให้เข้ามานั่งที่ชุดรับแขก ส่วนตนเองทำท่าเขย่งเดินเข้าไปข้างใน

ไปไหนครับสิลาร้องถาม

เอาน้ำให้ค่ะ

ไม่ต้องครับ คุณพิมนั่งเถิด ผมไม่หิวและไม่ต้องรักษามารยาทมากมายแบบนี้ก็ได้เขาสอดส่ายสายตาไปรอบห้อง ก่อนกลับมาสนใจที่ดวงหน้าสวยเก๋ของพิมราจ้องนานจนหญิงสาวรู้สึกเขิน รีบพูดขัดขึ้น

คุณสิลามาหาภูหรือคะ

สิลาสะดุดกับสรรพนามที่เธอเรียกภูวน ดูช่างสนิทสนมเป็นกันเองมากขึ้น ทั้งทั้งที่พิมราพักร่วมห้องกับภูวนมานานแล้ว แต่เขาเพิ่งได้ยินเธอเรียกชื่อเพื่อนสนิทของเขาตรงๆ หรือสิ่งที่พสุธาบอกมันเป็นเรื่องจริง ความสัมพันธ์ของพิมราคบกับภูวนเกินเพื่อร่วมห้องธรรมดาเสียแล้ว

ไอ้ภู-วน ตีท้ายครัวสิลาคิดเคืองเพื่อนสนิทในใจ

คุณสิลาคะ

สิลาสะดุ้งหลุดจากภวังค์เมื่อพิมราเรียกหลังจากเขาเงียบไม่ตอบคำถามเธอ คะครับ ว่าไงนะครับ

ฉันถามว่าคุณมาหาภูหรือมีธุระกับฉันคะ

สิลายิ้มเจื่อน ก่อนตอบ ผมมาเยี่ยมคุณพิมครับ แล้วนี่นายภูไปไหน ได้ข่าวว่าลางานด้วยนี่

ภูไปหาคุณแม่น่ะค่ะ ใครบอกคุณสิลาคะว่าพิมไม่สบาย

ผมไปหาที่ทำงาน

พิมราเลิกคิ้วสูงก่อนย้อนถามไปหาพิมที่ทำงาน มีอะไรคะ

สิลาไม่อาจบอกได้ว่าคิดถึง เพราะถ้าเขามาที่นี่ก็มิวายต้องมีภูวนเป็นก้างขวางคอไปเสียทุกครั้ง จึงบอกพิมราไปว่า อยากถามความคืบหน้าเรื่องที่ไหว้วานให้คุณกับนายภูทำนะครับ

พิมรายิ้มแหยก่อนส่ายหน้า เฮ้อ เพิ่งเสร็จไปตัวเดียวเองคะ เราไม่ค่อยว่างได้อ่าน พอว่างคุณแม่ของภูก็โทรมาตาม แต่ฉันรับรองเสร็จทันแน่นอนคะส่งยิ้มประจบในตอนท้าย

สิลายังมิทันเอ่ยอันใดต่อ

 

ติ๊งน่อง! ติ๊งน่อง!

 

เสียงกริ่งดังขึ้นเสียก่อน

พิมราลุกพรวดอย่างลืมตัวจนเซ สิลารีบเข้ามาประคองไม่ให้ล้ม กลิ่นหอมอ่อนจางของน้ำหอมที่หญิงสาวใช้แตะจมูกสิลา ร่างบางสมส่วนในชุดลำลองที่ค่อนข้างเปิดเผย ผิวสีน้ำผึ้งในวงแขนก็นิ่มมือจนเผลอสูดดมจนเคลิบเคลิ้ม วงแขนที่ในตอนแรกแค่ประคองกลับรวบรัดแน่นขึ้น และก้มลงทำท่าเหมือนจะจุมพิตจนพิมราตกใจ

อุ๊ย!..คุณสิลา ปล่อยค่ะ

สิลาหน้าแดงด้วยความขวยเขินที่เผลอทำรุ่มร่ามแต่เขายังมิทันคลายวงแขน ประตูห้องก็เปิดเข้ามาเสียก่อน

ผาง!

พร้อมหญิงสาวรูปร่างหน้าตาละม้ายพิมราแต่ผิวขาวจัด ผมยาวสลวยเดินเข้ามา หน้าตาที่แต่งแต้มสวยงามบึ้งตึงเล็กน้อย และตามด้วยอาการตกตะลึงเมื่อเห็นพิมราพี่สาวต่างมารดายืนกอดอยู่กับชายหนุ่มสวมแว่นหน้าตาดีคนหนึ่ง

พิม!”

พิณ!” พิมราเองก็อึ้งเช่นกัน ส่วนสิลาหน้าม้านรีบปล่อยมือออกจากพิมราโดยเร็ว แต่เมื่อพิมรามิทันตั้งตัวเธอจึงซวนเซอีกครั้ง สิลารีบเข้าประคองให้นั่งลงก่อนถอยออกห่าง ยืนมองสองหญิงสาวสลับกันไปมา

พิณ นี่คุณสิลา เพื่อนเจ้าของห้องหันไปทางสิลาก่อนเอ่ยแนะนำ นี่พิณนรีน้องสาวฉันค่ะ

สิลาค้อมศีรษะให้หญิงสาวที่เข้ามาใหม่เพียงเล็กน้อยก่อนชิงขอตัวกลับ คุณพิมมีแขก งั้นผมลากลับก่อนนะครับ หายไวๆ นะครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับโอกาสหน้าคงได้เจอกันอีกท้ายประโยคส่งไปให้พิณนรีที่ยังยืนทำหน้าไม่ถูก หญิงสาวยิ้มรับก่อนเดิมตามไปปิดประตูเมื่อเห็นแล้วว่าพี่สาวมีผ้าพันแผลที่เข่าและทำท่าจะล้มจนชายหนุ่มต้องเข้าประคองเมื่อครู่

แฟนหรือพิณนรีไม่ปล่อยให้สิ่งที่เห็นผ่านเลย เธอถามทันทีที่กลับมานั่งใกล้พิมรา

พิมราหรี่ตามองน้องสาวต่างมารดา ก่อนเลี่ยงไปตำหนิเรื่องที่เปิดประตูเข้ามาเองอย่างเสียมารยาท

ทำไมไม่รอให้พิมไปเปิดประตู ผลักเข้ามาเองแบบนั้นเสียมารยาทรู้ไหม แล้วถ้าเกิดไม่ใช่ห้องพิมจะทำยังไง สังคมเมืองหลวงมารยาทเป็นสิ่งสำคัญจำไว้

เชอะ มีหวังได้รอจนขาแข็ง เล่นยืนทำสวีทหวานกันแบบนั้น ถามจริงเถิดมัวทำอะไรกันถึงไม่ได้ยินที่พิณกดกริ่งน้ำเสียงเย้ยเยาะพร้อมสายตาที่มองหมิ่นๆ ก่อนยักไหล่ทำทีไม่สนใจฟังคำตอบ

อย่างว่าแหละ ตัวเข้ามาอยู่ในกรุงเทพฯ คนเดียวเสียนาน จะมีอะไรๆกับแฟนใครจะห้ามได้ ระวังอย่าให้มันป่องออกมาก่อนเป็นพอแถมท้ายด้วยเสียงหัวเราะเยาะเบาๆ

พิมราแทบนั่งไม่ติด ขนาดพิณนรีก้าวเข้ามาในห้องนี้ไม่ถึงห้านาที ก็ใช้วาจาให้หล่อนได้อับอายเพราะตนเองเคยประพฤติเช่นนั้นจริงๆ นี่ถ้าได้เจอกับภูวนที่พูดไม่ค่อยจะรู้เรื่องและทำเหมือนไม่ยอมที่จะให้เธอกลับไปนอนห้องเดิมเข้าอีก จะทำยังไง คิดแล้วพิมราได้แต่ยกมือกุมขมับปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันที

เฮ้อ ร้อนจังขออาบน้ำหน่อย ให้พิณพักห้องไหนหรือพิณเอ่ยขึ้นหลังมองสำรวจและเดินไปทั่วห้องอย่างถือวิสาระ ไม่สนใจเรื่องมารยาทที่ที่พิมราเอ่ยไปเมื่อครู่ มือไม้หญิงสาวจับโน่นฉวยนี่ขึ้นดูอย่างสนอกสนใจ

อ้อ เมื่อกี้ตัวบอกว่าคุณสิลาเป็นเพื่อนเจ้าของห้อง แล้วเจ้าของห้องไปไหนหรือ

ไม่อยู่พิมราเอ่ยตัดความรำคาญ อยากอาบน้ำก็ตามมาหญิงสาวค่อยๆยันตัวลุกขึ้นเดินเขย่งนำพิณนรีไปยังห้องนอนเก่าของตนเอง

พิณนรียังไม่เลิกสนใจถึงเจ้าของห้องที่พิมราอาศัยอยู่ด้วย เจ้าของห้องผู้ชายหรือผู้หญิง พิม

ผู้ชายพิมราตอบสั้นก่อนผลักประตูเข้าไป

แล้วเจ้าของห้องหรือเพื่อนคนเมื่อกี้ที่เป็นแฟน ตัว

พิมราเดินมานั่งที่เตียง ก่อนหันขวับไปมองน้องสาวต่างมารดา สายตาคมกริบก่อนเอ่ยเสียงเข้ม ไม่ใช่เรื่องของตัว ตอนนี้พักที่นี่ไปก่อน ไว้หาที่พักได้แล้วก็ต้องย้ายออกไป อยู่นานๆเกรงใจเจ้าของห้องเขา

เกรงใจทำไม แฟนตัวก็พี่เขยพิณ หรือตัวอยู่กันเฉยๆให้เขากินฟรีๆ ไม่คิดจะจริงจังหญิงสาวหรี่ตามองยิ้มพราย เป็นยิ้มที่พิมราแทบจะเอานิ้วทิ่มตาคู่ที่จับจ้องอย่างรู้เท่าทัน มือเรียวของพิมราขยุ้มผ้าปูที่นอนจนยับย่น นับหนึ่งถึงสิบในใจเพื่อระงบอารมณ์

ดูทำหน้าเข้า โกรธเหรอที่พิณรู้ทัน สมัยนี้ใครเขาถือสาเรื่องแบบนี้เล่า อิอิ อาบน้ำดีกว่าทิ้งเสียงหัวเราะที่บาดลึกก่อนลงมือเปลื้องเสื้อผ้าต่อหน้าพิมราโดยไม่นึกขัดเขินสายตาที่มองด้วยความตะลึงของพี่สาวต่างมารดา จนพิมราหน้าม้านต้องหันหน้าหลบเสียเอง

อะไรผู้หญิงด้วยกันทำเป็นไม่มอง หรือตัวชอบมองแต่ของผู้ชาย

พิณ!!! จะมากไปแล้วนะพิมราตวาดแหวอย่างเหลืออด

พิณนรีหันมามองเหยียดก่อนเบ้ปากไม่สนใจเดินเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้พิมรานั่งกัดฟันกรอดๆ พิณนรีน้องสาวต่างมารดาที่แยกกันมานาน ทำให้เธอทึ่งในคำพูดที่แสดงถึงความกร้านโลก อีกทั้งดูการแต่งเนื้อแต่งตัวที่เปรี้ยวปรี๊ดไม่ต่างจากตนเอง แต่ดูจะยั่วยวนและเซ็กซี่กว่าเยอะ

แล้วอย่างนี้จะอยู่ด้วยกันได้นานสักแค่ไหนนะ… 





ฝากอิบุ๊ค คลิกที่ปกได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ










และอีกมากมาย Click

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #8 sathkac (@sathkac) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 00:45

    สอ่ยebookมาแล้วคะสนุกมาก
    #8
    1
    • #8-1 zayblove638 (@zayblove) (จากตอนที่ 22)
      11 ตุลาคม 2561 / 07:41
      ขอบคุณค่ะ
      #8-1