ตอนที่ 16 : บทที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    5 ต.ค. 61


          ห้องนอนขนาดกลางของภูวนซึ่งตกแต่งอย่างเรียบง่ายไม่ค่อยมีเฟอร์นิเจอร์มากนัก มีเพียงเตียงขนาดกลางและตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่หลังเดียวซึ่งบัดนี้มีเสื้อผ้าบางส่วนของพิมราปะปนอยู่ ส่วนห้องที่หญิงสาวเคยนอนต้องปล่อยร้างจะใช้แต่ห้องน้ำยามที่ต้องแข่งกับเวลาก่อนออกไปทำงานในตอนเช้าเท่านั้น

          เตียงนอนที่บัดนี้พิมราเข้ามาร่วมครอบครองด้วยความเต็มใจ บนเตียงกว้างของชายหนุ่มที่บัดนี้ร่างสองร่างนอนอิงกัน ในมือภูวนถือหนังสือนิทานจันทรา ที่ทำเหมือนจะอ่านเพราะวันเวลาที่สิลาบ่งบอกเริ่มกระชั้นขึ้นมาทุกทีแต่ทั้งคู่ยังไม่มีเวลาอ่านอย่างจริงจัง เพื่อคัดลอกและวาดรูปตัวละครออกมาให้เห็นพอที่จะแต่งกายเลียนแบบได้อย่างสมจริง แต่เขากลับปิดและวางลงข้างเตียงก่อนหันไปสนใจแก้มนวลของพิมรา

          ชื่นใจจัง” 

          ภูวนเอ่ยขึ้นหลังจากถอนจมูกที่สูดกลิ่นแก้มของหญิงสาวอย่างแรง ใจเขาอยากทำยิ่งกว่านั้นแต่นึกเกรงกลัว ไม่อยากรู้สึกผิดถ้าเริ่มปลุกอารมณ์และต้องปล่อยให้หญิงสาวค้างเติ่งเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

          พิมราพลิกตัวเข้าชิดคางเกยแนบอกเขา ขณะจับจ้องดวงตาสีอ่อนที่มองจนชินและคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกถึงความผูกพันที่มีมาเนิ่นนาน เหมือนมิใช่สองปีที่รู้จักกัน แต่นานกว่านั้นนานยิ่งกว่าจนมิอาจบ่งบอกได้ว่ามันนานแค่ไหน รับรู้แต่ว่าคุ้นเคยกับดวงตาคู่ที่จับจ้องเธอด้วยความรักอย่างชัดเจนคู่นี้เมื่อเจ้าของดวงตายอมรับว่ารักเธอ แต่มิกล้าเอ่ยเพราะตลอดเวลาเขาไม่เคยขาดผู้หญิงแนบข้าง

          พิมเริ่มรักคุณแล้วนะ

          โหเพิ่งเริ่มรักหรือ ผมนะชอบคุณมาตั้งนานแต่ไม่กล้ารัก เหมือนมีอะไรมากั้นยังงั้นแหละ

          มีอะไรกั้นละค่ะ นอกจากสาวๆของคุณ ทั้งน้องนุ่น น้องกิ๊ฟ น้องฟ้า น้องส้ม น้องแอนนา แล้วน้องอะไรอีกนะเธอทำท่าครุ่นคิดในขณะที่ภูวนหัวเราะร่วน จับปลายคางเรียวมนขยับไปมา

          คุณจะจำชื่อผู้หญิงพวกนั้นไปทำไม ผมเองพอเลิกกันแล้วยังไม่อยากจำชื่อพวกเธอเลย

          พิมราทำหน้าล้อก่อนปัดมือเขาออกจากปลายคางของเธออย่างแผ่วเบา 

          ผู้ชายก็ยังงี้แหละ ได้ง่ายก็ลืมง่าย

          ภูวนแค่ขยับตัวเพียงครั้งก็นอนคร่อมร่างบางของพิมราเสียแล้ว เขายิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนพูดคำหวานหูพร้อมก้มลงจุมพิต

          แต่ผมไม่มีวันลืมคุณหรอกนะ ทั้งชาตินี้และชาติหน้า

 

          เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

 

          เสียงฟ้าผ่าโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยและดังชัดเจนจนพิมราต้องยกมืออุดหูหลับตาแน่น รับรู้ถึงความกึกก้องที่สะท้อนไปมาในโสตประสาท ตามมาด้วยความอื้ออึงที่วนเวียนใกล้ จนหญิงสาวกลัวว่าความสามารถในการได้ยินของตนเองจะสูญเสียไปเพราะเสียงที่ดังเกินมาตรฐาน

          ภูวนที่กอดกระชับพิมราแน่นด้วยกลัวว่าหญิงสาวจะตกใจ เพียงครู่เมื่อไร้สรรพเสียงใดๆแล้วก็คลายวงแขนออกและยันกายขึ้น มองไปข้างนอกผ่านระเบียงกว้าที่บานกระจกซึ่งมิได้รูดม่านสีฟ้าปิด ไม่มีแสงวูบวาบบ่งบอกว่าฝนฟ้าจะคะนองและเริ่มตั้งเค้า ไม่มีแม้กระทั้งเสียงฟ้าร้องดังครืนให้ได้ยินประกอบเสียงฟ้าผ่าที่ดังเด่นชัดเมื่อครู่

          สงสัยเทวดาแอบดู ผมลืมปิดม่านเขากล่าวติดตลกก่อนเดินไปรูดผ้าม่านสีฟ้าแผ่ขยายปกปิดบานประตูกระจก แล้วกลับลงมานอนแนบข้างกอดกระชับพิมราไว้อีกครั้ง

          กลัวไหม พิมจ๋าสรรพนามที่เขาเอ่ยทำเอาพิมรายิ้มกริ่ม ก่อนแสร้งตอบ

          ไม่กลัวค่ะ ภูขา

          ภูวนยิ้มใส่ตาเธอก่อนกระซิบริมหู ลองอีกครั้งไหมพิมจ๋า ผมรักคุณจะคลั่งตายแล้ว

          หญิงสาวสบตาหวานเชื่อมของเขาที่เต็มไปด้วยแววปรารถนาและเว้าวอน ก่อนปรือตาลงเผยอริมฝีปากน้อยๆ รอรับสัมผัส 


          ผมขอโทษ” 

         เขากล่าวในที่สุดเมื่อเหตุการเดิมๆ วนเวียนเข้ามาแค่เริ่มเชยชมร่างกายที่เขากอดกระชับภาพสะท้อนในดวงตาก็เริ่มเปลี่ยนแปลง

          พิมรายิ้มให้เขาก่อนโน้มคอคนที่เริ่มถอยห่างยามมิสมอารมณ์ ดึงให้หน้าเขาต่ำลงและประทับริมฝีปากลงอีกครั้ง เธอเริ่มจูบเขาอย่างเร่าร้อนรุนแรงและเริ่มซุกไซ้ลิ้นอุ่นไปทั่ว อยากรู้นักถ้าเธอเป็นฝ่ายรุกเสียเองภูวนจะก้าวตามเธอไปโดยตลอดรอดฝั่งไหม

          พิมราขยับให้ภูวนนอนลงก่อนพลิกขึ้นไปนั่งบนตัวเขาเป็นฝ่ายรุกไล่เสียเอง จากจุมพิตที่เนิ่นนานดูเหมือนทุกอย่างจะเป็นไปอย่างที่ทั้งคู่พึงพอใจ มือเรียวใหญ่ช่วยปลดเปลื้องเสื้อชุดนอนให้พิมราเผยให้เห็นอกสวยที่ชูชัน ขณะเธอก็ช่วยปลดกระดุมเสื้อนอนของเขาออกลูบไล้เนื้อแน่นสมชายฉกรรจ์ก่อนก้มลง

          เอ้ย…” 

          ชายหนุ่มอุทานเสียงหลง เมื่อเห็นใบหน้าที่ก้มต่ำของพิมราเปลี่ยนเป็นหน้ากร้านกรามใหญ่ ริมฝีปากหนา

          ร่างบางที่มีเพียงกางเกงขาสั้นผ้ามันวาวของพิมราลอยหวือตกลงข้างเตียงเมื่อภูวนผลักเธอออกห่างอย่างเต็มแรง พร้อมตนเองดีดตัวขึ้นนั่ง ยกมือปิดตานิ่งนาน และเริ่มได้สติเมื่อได้ยินเสียงครางเบาๆ ด้วยความเจ็บปวด

          อูยยย! นับวันคุณยิ่งเล่นแรงนะภูเธอขยับตัวมานั่งเอาคางเกยเตียง ก่อนบิดตัวไปมาไล่ความขัดยอก รับรู้ถึงของเหลวซึมตรงริมผม เมื่อยกมือขึ้นแตะก็สัมผัสกับความชื้นแฉะ พิมราลดมือลงมาดูมันเป็นสีของเลือดสดๆ ก่อนก้มลงหาสาเหตุ

หนังสือนิทานจันทราที่วางอยู่ข้างเตียงตรงสันปกมีคราบโลหิตติดอยู่เล็กน้อย มันช่างวางในที่เหมาะเจาะกับตำแหน่งที่พิมราตกลงไปหัวกระแทกพอดิบพอดี

          ภูวนกระโดดผลุงลงชิดช้อนร่างบางที่หน้าอกอวบอิ่มยังยั่วยวนสายตาเขาอยู่ แต่เขาไม่อยากเห็นมันอีกแล้ว เขาวางพิมราลงบนเตียงก่อนสวมเสื้อให้พร้อมติดกระดุมจนครบทุกเม็ด เหมือนไม่อยากเห็นส่วนที่นูนออกมานั่นแม้แต่น้อย ก่อนหันไปสนใจรอยแตกเล็กๆตรงริมผมเธอ

          เจ็บไหมครับ ผมขอโทษ

          พิมรารับรู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นสักอย่าง อาจเป็นสิ่งที่วนเวียนมากระทบประสาทการมองเห็นของเขาที่เขาเคยเล่าให้ฟัง และจากการใกล้ชิดพิมรารู้ว่าเขาไม่ได้แกล้งสร้างเรื่องขึ้นมาเพราะรังเกียจร่างกายเธอ พิมรารับรู้ถึงอาการข่มความกระสันของเขายามจ้องมองเรือนร่างเปล่าเปลือยของเธอ ในเมื่อเขามีความต้องการสูงขนาดนี้มีหรือเขาจะเอาเรื่องบ้าๆ มาเป็นกำแพงทำร้ายความรู้สึกความต้องการในรสเสน่หา

          พิมรายิ้มให้เขาก่อนส่ายหน้านอนเถอะคะ

          ไม่ทำแผลหรือ เดี๋ยวหายามาใส่ให้นะ” 

          ภูวนสาวเท้ายาวๆออกไปจากห้องทันที โดยพิมราทอดสายตามองตามเขาไป ทั้งนึกสงสัยและสงสารอาการที่ชายหนุ่มเป็นอยู่นัก ก่อนก้มลงมองหนังสือเล่มที่ดื่มเลือดเธออีกครั้ง หยิบมันขึ้นมาหมายจะเช็ดรอยเลือดแต่ปรากฏว่ามันเหือดแห้งไปแล้ว พิมราพลิกหน้าพลิกหลังและเปิดข้างในออกดู หวังหารอยเลือดที่ซึมลงไปเพื่อจะทำความสะอาด เพราะเกรงว่าถ้าปล่อยทิ้งไว้อาจมีมดมอดมาชอนไชทำให้หนังสือเล่มที่เก่าคร่ำคร่าจนหน้าปกด่างดำกระดาษข้างในกระดำกระด่างและขาดแหว่งจะเสียหายไปมากกว่านี้ แต่เธอก็ไม่พบอะไร และไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่าเลือดหยดเล็กๆของเธอซึมลงไปตรงไหนแน่

          พิมราเงยหน้าจากหนังสือทั้งที่คิ้วโก่งยังขมวดมุ่นเมื่อได้ยินเสียงภูวนเปิดประตูเข้ามา ในมือชายหนุ่มมียาใส่แผลและพลาสเตอร์แผ่นบางๆ

          มาครับ ทายาติดพลาสเตอร์หน่อย หวังว่าผมคงไม่ทำให้หน้าผากหนุ่ยๆของคุณมีตำหนิหรอกนะ

          พิมราหัวเราะคิกก่อนยื่นหน้าเข้าใกล้เขาเพื่อให้เขาใส่ยาพร้อมพูดทีเล่นทีจริง

          ถึงเป็นก็คงไม่น่าเกลียดอยู่ชิดริมผมขนาดนั้น แต่ถ้าเป็นแผลเป็น พิมจะถือว่าเป็นสัญญารักจากคุณคะ

          ทั้งคู่สบตาหวานและหัวเราะขึ้นพร้อมกัน

ปกหนังสือในมือพิมราเริ่มมีหยาดน้ำซึมจนชื้น แต่หญิงสาวไม่ทันสัมผัสถึงเพราะเลือกที่วางลงข้างเตียงเช่นเดิมก่อนล้มตัวลงนอนกอดกระชับภูวนที่ทำแผลให้เสร็จแล้วและล้มตัวลงนอนเช่นกัน

สุดท้ายทั้งสองก็แค่นอนกอดกันแนบชิดเหมือนทุกคืน


ฝากอ่านแล้วลุ้นไปกับทั้งคู่ด้วยนะคะ ว่าจะได้ฟิจเจอร์ริ่งกันเมื่อไหร่ ^_^


ฝาก คลุมถุง(พุ่ง)ชน(หัวใจ) ด้วยค่ะ


ฝากอิบุ๊ค คลิกที่ปกได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ










และอีกมากมาย Click

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

9 ความคิดเห็น