ตอนที่ 13 : บทที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 271
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    1 ต.ค. 61


อีกชั่วโมงต่อมาในยามดึกที่การจราจรไม่ติดขัดทั้งภูวนและพิมราก็กลับมาถึงห้องพัก

นอนห้องผมนะคุณพิม” ภูวนที่วนเวียนใกล้ชิดเนื้อตัวของพิมราเอ่ยขึ้นหลังจากเข้ามาในห้องแล้ว

หญิงสาวเลิกคิ้วเชิงถาม ไม่แน่ใจกับคำชวนของเขานัก อีกทั้งกลัวเหตุการณ์ซ้ำซากทำให้เสียอารมณ์นั่นอีก

ต่อไปนี้นอนห้องเดียวกันทุกคืน นะคุณพิม” เขากระซิบยามยื่นหน้าเข้าใกล้จนลมหายใจร้อนระใบหน้าพิมรา

มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องนอนห้องเดียวกับคุณคะ” หญิงสาวสบตาเขาจริงจัง จนภูวนคนเอ่ยชวนขัดเขินจึงพูดแก้เก้อ

จะได้ไม่ต้องเปิดแอร์สองเครื่องไง ประหยัดไฟฟ้าช่วยชาติ

บ๊องนับวันคุณจะไม่เต็มเต็งไปทุกที ใครจะกล้านอนด้วย” หญิงสาวสะบัดหน้าพรืด ไปดีกว่า

แต่ก่อนที่พิมราจะก้าวเข้าห้องตนเอง ภูวนก็รวบร่างบางยกขึ้นพ้นพื้นอุ้มเข้าไปในห้องของเขาทันที ชายหนุ่มวางเธอที่มิได้ดิ้นรนขัดขืนหรือแสร้งดีดดิ้นเหมือนหญิงสาวที่แกล้งเรียกร้องความสนใจอย่างเบามือ ก่อนลงไปนอนแนบชิดเนื้อกายอิงแอบ หน้าอกที่บดเบียดทับทำให้รับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจอีกฝ่ายที่ผิดจังหวะไป แม้เป็นอีกครั้งที่ใกล้ชิดกันขนาดนี้แต่พิมรายังอดรู้สึกวูบวาบใจสั่นไหวไม่ได้ อยากรู้นักว่าถ้าเขาเริ่มบทรักครานี้จะจบลงกลางคันอีกหรือไม่

ภูวนจับจ้องดวงหน้าสวยของพิมราก่อนก้มลงชิดประทับริมฝีปากแบนแน่น สลับกับพรมจูบไปทั่วใบหน้าหลังหูและกลับมาประกบปากแนบแน่นดูดดื่ม มือร้อนผะผ่าวชอนไชลูบไล้เข้าไปใต้เสื้อผ้าสัมผัสเนื้อสาวโดยตรงและเขาอดไม่ได้ที่จะพิสูจน์อกสวยของหล่อนด้วยมือร้อนผ่าว

“…อืม..ภู..” พิมราถึงกับครางฮือกับความวาบหวิวที่เกิดขึ้น

แต่เสียงแผ่วของหญิงสาวดุจประกาศิตที่ดังก้อง ภูวนเริ่มได้สติความหวาดหวั่นบางอย่างเริ่มคืบคลานเข้ามาในหัวใจ ชายหนุ่มหยุดทุกสิ่งอย่างลงอย่างนุ่มนวล มือซนชักออกจากใต้เสื้อ ปากหยักถอนออกจากริมฝีปากรูปกระจับอวบอิ่ม ก่อนเลื่อนไปจูบแรงๆที่ริมผม

ราตรีสวัสดิ์ครับ” เขาพลิกตัวมานอนกอดกระชับพิราแนบอกแทนการจุดไฟราคะที่พร้อมจะคุโชนขึ้นตลอดเวลา เมื่อทั้งเขาและเธอต่างเต็มใจและมีปรารถนาที่ร้อนแรงไม่แพ้กัน

พิมราที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมเขาถึงหยุดเสียกลางคันทั้งที่กำลังจะไปด้วยดี เธอเม้มปากจนเป็นเส้นตรง นึกไปถึงว่าเขาอาจรังเกียจที่เธอเคยผ่านผู้ชายมาแล้ว หรือเขาอาจเป็นโรคเสื่อมสมรรทภาพทางเพศอย่างที่ผู้ชายหลายคนนึกกลัว หญิงสาวพลิกตัวหนีและทำท่าเหมือนจะลุกออกไปจากเตียง

ภูวนคว้าแขนพิมราไว้ไม่ยอมให้เธอไปไหน

ปล่อยคุณรังเกียจที่ฉันเคยผ่านผู้ชายมาแล้วใช่ไหม คุณถึงทำแบบนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า” 

พิมรายังสะบัดแขน น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อครู่เขายังบอกว่ารักแต่ตอนนี้ทำท่าเหมือนรังเกียจ ไม่อยากสัมผัสร่างกายเธอ

ไม่ใช่ครับ ผมไม่เคยคิดแบบนั้นแต่มันผมอธิบายไม่ถูก ไว้เมื่อผมหาคำตอบได้แล้วผมค่อยบอกคุณนะ

ดี ไว้คุณหาคำตอบได้แล้วค่อยว่ากัน ตอนนี้ฉันกลับไปนอนที่ห้อง” พิมรายังดึงดันน้ำเสียงเง้างอด

          ไม่ๆ นอนด้วยกันนะคุณพิม นอนกอดกันเฉยๆ นะครับ” เขารั้งเธอให้นอนลงและกระทำดังที่ประกาศ ท่อนแขนแข็งแรงรองรับศีรษะได้รูปของหญิงสาวกอดกระชับแนบชิด

          นอนเป็นเพื่อนผมนะ ผมนอนคนเดียวไม่ได้

          นอนคนเดียวไม่ได้ตลกร้ายแล้ว” พิมราเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แม้สายตานั้นจะวิงวอนสักปานใด แต่พิมราก็ยังอดคิดไม่ได้ถึงอาการที่เขาแสดงออกต่อเธอ ต่อร่างกายที่มีราคีของเธอ

          ปล่อยเถิดคะฉันกลับไปนอนที่ห้องดีกว่า

ภูวนส่ายหน้าก่อนแสร้งหลับตาแต่กอดกระชับพิมราแนบแน่นขึ้นไม่พูดไม่จาอันใด จนคนถูกกอดต้องถอนหายใจพรืดยาว ก่อนใช้มือที่ว่างลูบไล้ท่อนแขนเขา เอ่ยถามสิ่งที่คาใจ

          คุณป่วยหรือเปล่า

ชายหนุ่มลืมตาขึ้นทันควันกับคำถามของหญิงสาวในอ้อมกอด ก่อนเลิกคิ้วสูงเชิงถาม

          ฉันหมายถึงโรคนั้นนะคะ ใช่มั้ย

ภูวนรับรู้และเข้าใจความหมายของพิมราดีได้แต่ส่ายหน้า เขาจะอธิบายให้เธอฟังได้อย่างไรว่า ทุกครั้งที่คิดจะมีสัมพันธ์กับเธอหรือกับหญิงสาวคนอื่น หลังจากสลิดาหนีหน้าสังคมไปอยู่เมืองนอกแล้ว ทุกครั้งจะลงเอยแบบเก่าๆ ร่างกายอรชรที่เขากำลังเคล้าเคลียจะต้องเปลี่ยนแปลงเป็นร่างกำยำล่ำสันเสียทุกครั้งไป เขาหลับตาลงอีกครั้งพร้อมพูด

          พรุ่งนี้ผมนัดกับเจ้าดิน คุณไปด้วยกันนะ

พิมรามองเสี้ยวหน้ายามหลับตานิ่งของภูวน ซ่อนแววสมเพชเวทนาชายหนุ่มไว้ในดวงตา เขาพูดชัดถ้อยชัดคำว่ามีนัดกับพสุธา เพื่อนที่พาเธอมาอยู่ที่นี่ เพื่อนสนิทของทั้งเขาและเธอ

เพื่อนที่เป็นจิตแพทย์


          คุณพิม!”

ขณะกำลังจะหลับในอ้อมแขนของภูวน พิมราต้องลืมตาโพลง เมื่อจู่ๆคนที่หลับตาทำท่าเหมือนนอนหลับไปก่อนแล้วเรียกชื่อเธอขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย และเมื่อพิมราช้อนสายตาขึ้นมองก็พบว่าเขามองเธออยู่ก่อนแล้ว

          คะ!”

          คุณกับแฟนเก่าคิดจะกลับมาคืนดีกันหรือ วันนั้นผมเห็นเขามารับคุณ

          แล้วคุณก็พาลคิดไปว่าฉันไปค้างกับเขามาพิมราต่อให้ ก่อนจะยิ้มขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงซึ่งภูวนก็ทำตาม

          ฉันเจ็บแล้วจำนะ แต่ที่ไปกับเขาวันนั้นเพราะเรามีเรื่องต้องติดต่อกัน เรื่องงาน

ภูวนมองสบตาหญิงสาวตรงๆ ก่อนพูดประโยคที่เหมือนการขอคำมั่นสัญญาจากเธอ

          ถ้าคุณคิดที่จะเริ่มต้นกับใครอีกครั้ง คนคนนั้นขอให้เป็นผมได้ไหม

พิมราถึงกับสำลักน้ำลาย ก่อนเอียงคอมองเขายิ้มล้อเลียน 

          เริ่มแบบครึ่งๆกลางๆ นี่นะคะพูดจบหญิงสาวก็หัวเราะเบาๆออกมา

ภูวนถึงกับหน้าสลด ใช่แล้วเขาทำให้เธอค้างคาแบบครึ่งๆกลางอย่างที่เธอว่าจริงๆ

เมื่อเห็นสีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนไป พิมรารู้ทันทีว่าตนเองเย้าเขาแรงไปนิด หญิงสาวยื่นหน้าเข้าใกล้จนชิดจมูกโด่งเรียวเล็กของเธอ สัมผัสที่แก้มสากๆของชายหนุ่มก่อนเลื่อนลงมาประทับริมฝีปากไปบนริมฝีปากหยักสวยของเขาแผ่วเบาและถอยออก

          คุณจะเป็นคนสุดท้ายที่พิมจะหนีห่าง นอนเถิดค่ะดึกแล้วหญิงสาวกระซิบแนบชิดเรียวปาก ก่อนเลื่อนตัวลงนอนเช่นเดิม

อารมณ์ปรารถนาของภูวนเหมือนถูกกวนให้ขุ่นกับกิริยาหวานของหญิงสาว เขาได้แต่ข่มใจกลัวที่จะเริ่มและจบลงแบบเดิมๆ ชายหนุ่มได้แต่เลื่อนกายลงนอนแนบชิดกอดกระชับลูบไล้เนื้อตัวเธอเล่นพร้อมใบหน้าซุกนิ่งที่ซอกคอ ลมหายใจร้อนผ่าวของภูวนที่ราดรดซอกคอพิมราตามจังหวะทำเอาเธอขนลุกขนชันวาบหวามเสียเอง

          อย่างแกล้งกันแบบนี้ค่ะ พิมจะบ้าตายพิมราพ้อพร้อมขยับออกห่าง

ภูวนถึงกับชะงักก่อนเลื่อนใบหน้าออกมือซนหลุดนิ่ง เปลี่ยนมากอดเธอไว้หลวมๆ

          ขอโทษครับ ผมเองก็จะคลั่งตายอยู่แล้ว มีคุณพิมอยู่ใกล้แค่นี้ แต่ทำได้แค่มองเฮ้อ ทำไมโลกนี้ไม่ยุติธรรมเลย

 

ใช่โลกใบนั้นไม่ยุติธรรม กลับมาอยู่ในที่ของเราเถิด จันทร์เจ้าฉาย

 

ดวงตาคู่ที่จับจ้องทุกอิริยาบทของหนุ่มสาวบ่งบอกถึงความปวดร้าว ริษยาและห่วงหาอาลัยก่อนเพ่งมองไปที่หนังสือเล่มเก่าคล่ำคร่าที่ภูวนเหวี่ยงทิ้งไว้ข้างเตียงโดยไม่ปราณีปราศรัยเมื่อมีพิมรามานอนเคียงข้างบนเตียงเดียวกัน

ปกหนังสือค่อยๆเรืองแสงสีเหลืองนวลขึ้นทีละน้อย และมากพอที่จะแผ่ขยายไปทั่วห้องดุจแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาอาบร่างสองร่างที่นอนแนบชิดบนเตียงนุ่ม พร้อมลอยลิ่วไปวางที่โต๊ะข้างเตียงด้านที่ภูวนนอน ก่อนดับวูบ เมื่อทุกอย่างกลายเป็นปกติ

ห้องกลับมาเงียบสงัดและมืดสลัวเช่นเดิม


ฝาก คลุมถุง(พุ่ง)ชน(หัวใจ) ด้วยค่ะ


ฝากอิบุ๊ค คลิกที่ปกได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ










และอีกมากมาย Click

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

9 ความคิดเห็น