ตอนที่ 12 : บทที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 280
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    30 ก.ย. 61


เช้าวันนี้ทั้งภูวนและพิมราต่างเข้าหน้ากันไม่ติด อาจจะเป็นเพราะรื่องค้างคาเมื่อคืนหรือเพราะความขัดเขินของหญิงสาวที่ถูกภูวนทำทีเหมือนปฏิเสธมาถึงสองครั้งสองครา หรือเนื้อตัวของเธอจะหย่อนยานตามกาลเวลา

ไม่นะต้องไม่ใช่เสียงร้องปฏิเสธดังลั่นมาจากจิตใต้สำนึกของหญิงสาว

โดยที่ไม่คาดคิดพิมราเชิดหน้าขึ้น ลำคอตั้งไหล่ตรงก่อนเอ่ยลอยหวังให้ภูวนที่ยืนอยู่ในลิฟท์ตัวเดียวกันรับรู้

คืนนี้ฉันไม่กลับนะ

          “ไปไหน” 

          ชายหนุ่มถามเสียงห้วน ส่งผลให้ผู้ที่ได้ยินหันขวับอ้าปากจะย้อน แต่ลิฟท์หยุดและเปิดออกเมื่อมีคนก้าวเข้ามาใหม่ ทั้งคู่จึงไม่อาจต่อบทสนทนาที่เริ่มเหมือนจะเหมือนการทะเลาะแง่งอนของคู่รักเข้าไปทุกที 

ผมไปส่งภูวนที่ก้าวมาชิดและแตะต้นแขนพิมราเมื่อลงมาถึงชั้นล่างสุดของอาคารเอ่ยขึ้น

ไม่ต้องฉันมีคนมารับหญิงสาวพูดไม่ทันขาดคำรถสปอร์ตสีแดงดุก็เลี้ยวเข้ามาจอดตรงหน้าของทั้งคู่ พร้อมคนในรถไขกระจกลงมาและเยี่ยมหน้าออดมามอง ก่อนยิ้มให้หญิงสาวแต่มิได้เผื่อแผ่รอยยิ้มนั้นไปถึงภูวนเลยแม้แต่น้อย

รอนานไหมจ้ะวสุก้าวลงมาจากรถเดินเข้ามาหาพิมรารับของจากมือและเดินไปเปิดประตูผายมือเชื้อเชิญ เขาทำเหมือนภูวนไม่ได้อยู่ตรงนั้นหรือแม้แต่ในโลกนี้

พิมราก้าวขึ้นรถไปกับวสุแล้ว ทิ้งให้ภูวนยืนงุนงงถึงความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ ที่เหมือนจะเริ่มกลับมาสานต่อ เหมือนถ่านไฟเก่าที่เริ่มคุกรุ่นและพร้อมที่จะกระพือโหมเผาไหม้จนเป็นเถ้าถ่านอีกครั้งกระนั้นหรือ

 

ในยามที่ม่านแห่งทิวากรรูดเก็บแทนที่ด้วยม่านสีดำของรัตติกาล ดวงดาวนับร้อยนับพันที่ถูกนำมาแปะวางไว้ประดับท้องฟ้ามิให้ดูอ้างว้างจนเกินไป ภูวนที่ถูกทิ้งให้อยู่เฝ้าห้องเพียงลำพังเมื่อพิมราไม่กลับมาสองวันเต็มๆ แล้ว นึกหวาดหวั่นกับสิ่งที่เขาไม่อาจคาดเดายามหลับตาลง ความฝันในห้วงนิทราที่ทั้งอ่อนหวานดูดดื่มแต่ดูเหมือนจะวนเวียนซ้ำซากและปิดท้ายด้วยความวิปริต

ฮัลโลดินเหรอ นอนหรือยังฉันโทรฯมารบกวนแกมั้ยนี่ภูวนยกหูโทรศัพท์ไปหาเพื่อนสนิทที่เป็นจิตแพทย์

ฝ่ายเจ้าของชื่อเหลียวไปมองนาฬิกาติดผนัง บ่งบอกเวลาห้าทุ่มกว่าจะว่าดึกก็ดึกสำหรับคนนอนเร็ว จะว่าไม่ดึกก็ใช่สำหรับพวกนกฮูกชอบทำตาสว่างออกหาเหยื่อเวลากลางคืน แต่สำหรับเขามันดึกเอาการ ชายหนุ่มหาวใส่หูโทรศัพท์ก่อนกรอกเสียงกลับไป

นอนฝันไปหลายรอบแล้ว แต่ไหนๆแกก็โทรมารบกวนแล้วนี่ มีอะไรก็ว่ามา

มีเรื่องอยากปรึกษาเกี่ยวกับความฝัน…”

ห่า!…ผิดคนแล้วโว้ย ฉันไม่ใช่พวกทำนายฝัน แกโทรฯไปหา…”

ฟังก่อนสิไอ้บ้าภูวนกรอกเสียงตอบกลับทั้งที่ฝ่ายโน้นยังพูดไม่จบ แกว่าผู้ชายแท้ที่ฝันถึงผู้ชายด้วยกันนี่จิตใจเริ่มเบี่ยงเบนไหมวะ

มันก็แล้วแต่ว่าฝันแบบไหนสิวะปลายสายเริ่มคลายอารมณ์ลง

ฝันว่านอนกับผู้ชาย

ภู-วน พรุ่งนี้แกมาหาฉันที่คลีนิคปลายสายเอ่ยเสียงเนิบ

ร้ายแรงขนาดต้องหาหมอโรคจิตเชียวหรือนี่คิ้วของเขาขมวดมุ่น นึกวิตกจริตไปต่างๆนาๆ

เมื่อรับรู้ถึงเสียงปลายสายที่แฝงความตระหนกตกใจอย่างปิดไม่มิด พสุธาหรือดินจึงรีบขยายความ

เปล่า แค่อยากให้แกมาเลี้ยงข้าวแล้วมีอะไรค่อยว่ากัน เล่าทางโทรศัพท์มันไม่ค่อยเคลียร์ ต้องมาสบตากันชัดๆถึงจะฟันธงได้

อือ พรุ่งนี้เที่ยงๆ ฉันไปหาแก แค่นี้นะขอโทษที่โทรฯมารบกวนกลางดึก

ไม่เป็นไร นอนหลับให้สบายนะอย่างคิดฟุ้งซ่าน

พสุธาวางหูโทรศัพท์ไปแล้วแต่ภูวนยังไม่รู้สึกง่วงและดูเหมือนไม่คิดจะง่วงหรือจะนอนเสียด้วยซ้ำ ชายหนุ่มหยิบหนังสือเล่มเก่าคร่ำคร่าขึ้นมาดู พลางถอนใจเมื่อคิดถึงพิมราที่แย่งหนังสือกับเขาเมื่อคืนวานและจบลงที่ความวาบหวิวที่ค้างคา จากที่คิดจะเปิดออกอ่านภูวนกลับโยนไปบนที่นอนอย่างไม่สนใจใยดี ก่อนคว้าโทรศัพท์กดไปหาพิมรา

ฮัลโหล…” แค่เขาส่งเสียงทักทายไป ปลายสายก็ด่ากราด

นี่นายภู-วน ดึกป่านนี้แล้วทำไมไม่หลับไม่นอน ถึงนายไม่ง่วงแต่คนอื่นเขาง่วงเป็นนะ รู้จักเกรงใจกันบ้างสิขอโทษๆ…”

คุณอยู่กับใครที่ไหนเขาสวนเสียงห้วนไปทั้งที่พิมรายังพูดไม่จบ เมื่อได้ยินเสียงแทรกเข้ามาแว่วๆและเสียงเธอขอโทษขอโพยดังถนัดชัดเจน

ไม่ใช่เรื่องของคุณ…” พิมราตวาดแว้ดกลับมา

ใช่ ใครบอกไม่ใช่ ผมหึงนะเขาแทบตะโกนกรอกหูโทรศัพท์ จนปลายสายต้องขยับหูออกห่าง

คุณพิมผมรักคุณนะคำที่ไม่ได้ตั้งใจเปล่งออกจากปากชายหนุ่มดังถนัดชัดเจน แม้เจ้าตัวก็งุนงงว่าสิ่งใดดลใจให้เขาพูดคำๆ นี้ออกไป ถึงแม้พิมราจะสวยต้องใจเขาและหวังได้ชมเชยเรือนร่างเธอแต่ไม่ถึงกับรักใคร่จนต้องประกาศชัดถ้อยชัดคำออกไปแบบนั้น

เขาได้ยินเสียงพิมรากลืนน้ำลายก่อนอ้อมแอ้มตอบกลับ คุณเมา

ภูวนถอนใจพรืดยาว ทำยังไงได้เมื่อหลุดปากออกไปแล้วเขาก็ต้องสานต่อ

ผมไม่ได้เมาแต่ผมกลัวคุณทิ้งผมไป ผมอยู่ร่วมห้องกับคุณมาจนชินแล้ว ไม่อยากอยู่คนเดียว ผมกลัวความอ้างว้างว้าเหว่ ผมไม่อยากนอนดูพระจันทร์คนเดียวผมกลัวคำสุดท้ายพร่าแผ่วดุจเป็นเสียงที่เปล่งออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

พิมราสะท้านกับคำของเขา และยิ่งสะท้อนใจกับคำว่ากลัวที่ฟังดูโหยไห้วังเวงดุจสะท้อนความรู้สึกเช่นนั้นออกมาจากหัวใจชายหนุ่ม 

คุณภู!”

ภูวนหลับตาลงนึกสมเพชตนเองที่เผลอแสดงความอ่อนแอแทรกไปกับน้ำเสียง แต่เขารู้สึกเช่นนั้นจริงๆ นับวันทุกค่ำคืนที่เจอะเจอกับฝันและบุคคลประหลาดยิ่งทำให้เขากลัวการนอนคนเดียว

คุณอยู่ที่ไหนผมไปรับนะสุดท้ายเขาก็ส่งเสียงออดอ้อนไปตามสาย เมื่อปลายสายเงียบภูวนจึงเอะใจ

หรือคุณอยู่กับ เอ่อ คนที่มารับ ผมขอโทษที่โทรฯมากวน…”

ปะ..เปล่า ฉันอยู่บ้านมณีวรรณ คุณเคยมาส่งฉันนี่จำทางได้ไหมคะพิมรารีบไขความกระจ่างเมื่อรับรู้ถึงน้ำเสียงแปร่งๆของเขา

ครับ..ผมไปรับนะน้ำเสียงเขาลิงโลดก่อนวางหูและรีบลุกขึ้นไปแต่งตัว ผลุนผลันออกไปจากห้องทันที

 

และเมื่อลงมาถึงชั้นล่างเขาเดินสวนกับชายหนุ่มรุปร่างสูงใหญ่ที่ไม่คุ้นหน้า แต่ภูวนไม่ใส่ใจรีบตรงไปที่รถไขกุญแจและขับออกไปทันที

               


ฝากอิบุ๊ค คลิกที่ปกได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ










และอีกมากมาย Click

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

9 ความคิดเห็น