ตอนที่ 1 : บทที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1032
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    21 ก.ย. 61


บทที่1

ถ้าเปรียบพระองค์เป็นดวงตะวัน ส่วนตัวข้าเป็นจันทรา

ในยามที่ทรงหลับใหล ข้ากลับต้องลืมตาตื่น

ในยามที่ทรงแสงแห่งทิวากร แสงแห่งรัตติกาลจะปลิดปลิวจากไป

แล้วเหตุไฉนถึงเปรียบเปรยเช่นนี้

ขอทรงเป็นดวงจันทรา ข้าขอเป็นดาราพร่างพราย

ไม่ว่าคืนไหน ราตรีไม่ขาดจันทร์ ข้านั้นก็ไม่อาจขาดพระองค์

 

บทกวีแว่วหวานดังสอดประสานเสียงหรีดหริ่งเรไร บทเพลงเห่กล่อมของมวลมนุษยชาติในยามราตรี เหมือนจะย้ำเตือนให้คนที่กำลังฝันหวาน หวานยิ่งขึ้น เมื่อถ้อยคำเหล่านี้พรั่งพรูออกมาจากปากสวยได้รูปที่ลอยอยู่เหนือเปลือกปากหยักสวยร้อนผะผ่าวของเขา ก่อนจะประทับลงช้าๆ ละเลียดความนุ่มนวลและอ่อนโยนสลับกับการบดคลึงเร่าร้อน และผ่อนกลับมาดูดดื่มเนิ่นนาน พร้อมเสียงครวญครางอย่างรัญจวนใจออกมาจากเจ้าของปากสวย

ปึก!

หนังสือเล่มหนาที่หน้าปกเขียนว่า นิทานจันทราตกลงข้างเตียงเรียกให้ ภูวน ลืมตาตื่นขึ้นพร้อมควานมือลงไปหยิบมันขึ้นมา จากนั้นก็โยนลงบนที่นอนข้างตัวก่อนเอื้อมมือไปปิดสวิตช์ไฟหัวเตียงและหลับลงอีกรอบ

แก้มสากของชายหนุ่มถูกไล้อย่างแผ่วเบา ไล่ระขึ้นไปจนถึงคิ้วเข้มลงมาที่สันจมูกโด่งสวย และหยุดวนไปเวียนมาแทบริมฝีปากหยัก

“..อืมเสียงครางออกมาจากปากหยัก ก่อนไขว่คว้ามือซนมากระชับไว้แน่นและหลับลงอย่างง่วงงุน


สาววัยทำงานร่างสูงระหงในชุดสบายๆนั่งไขว่ห้าง จิบกาแฟละเลียดกลิ่นหอมกรุ่นตรงริมระเบียงห้องพักชั้นสี่สิบสอง เช้าวันหยุดที่ไม่ต้องฝ่าการจราจรที่จอแจติดขัดไปทำงานเป็นมนุษย์เงินเดือน พิมรา เลือกที่จะนั่งรับแสงแดดอ่อนยามเช้าเพื่อเพิ่มวิตามินเอบำรุงผิวน้ำผึ้งสะอาดตาให้แข็งแรงยิ่งขึ้นไปอีก

เสียงเปิดประตูจากห้องนอนที่ระเบียงติดกัน พร้อมเจ้าของห้องเยี่ยมหน้าคมคายมาทักทายด้วยรอยยิ้มที่เห็นจนชินตา

สวัสดีตอนเช้าครับ คุณพิม

หญิงสาวหันไปมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนสะบัดหน้าพรืด มองเมินไม่รับไมตรีทั้งวาจาและแววตา

อ้าว งอนอะไรแต่เช้าเชียว คุณพิมภูวนร้องประท้วงในท่าทีของสาวร่วมห้อง

พิมราเหลียวสายตาและใบหน้าตูมมาทางชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของดวงตาสีอ่อน ที่คอยส่งยิ้มให้เป็นประจำทุกวันจนเธอชินตา ก่อนชักกลับอย่างเร็วจนกลายเป็นกิริยาค้อนควักอีกรอบ จนภูวนต้องยกมือเกาหัวที่มีทรงผมยาวระต้นคอรุงรังและยุ่งเหยิงมากขึ้นเมื่อตื่นมายังไม่พานพบหวีแกรกๆ

ถ้าไม่บอกว่าไม่พอใจผมเรื่องอะไร ผมปีนข้ามราวเหล็กนี่ไปนะ คุณพิม” 

ไม่พูดเปล่าชายหนุ่มกำลังยกตัวขึ้นจากพื้นพร้อมเหวี่ยงตัวข้ามราวเหล็กที่กั้นแบ่งแยกระเบียงกว้างออกเป็นสองส่วน

ทำบ้าๆ อีกแล้วนะ นายภู-วน” 

เสียงแหวอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเก็บถ้วยกาแฟเดินเข้าไปส่วนในของห้อง เมื่อรับรู้ว่าชายหนุ่มเดินตามมาติดๆ หญิงสาวชะงักเท้าหันกลับไปตวาดแว้ด

อย่าเข้ามานะ!”

ภูวนหยุดกึกยกมือทำท่ายอมสิโรราบเพราะรู้ดีว่าก้าวข้ามธรณีประตูนี่ไปก็เข้าถึงห้องนอนหญิงสาวทีเดียว พร้อมส่งสายตาเชื่อมประกอบคำพูด

ครับผมไม่เข้าก็ได้ แต่คุณต้องบอกก่อนว่างอนอะไรแต่เช้าเลย

ไม่ได้งอน” 

คนปากแข็งสะบัดเสียงตอบปฏิเสธแม้กิริยาท่าทางจะบ่งชัด ก่อนจะเลื่อนบานประตูกระจกเข้าชิดและล็อคแน่นหนาพร้อมรูดม่านสีฉูดฉาดบาดตาปิดบังการมองเห็นจากภายนอกของชายหนุ่ม

อ้าว!” 

ภูวนได้แต่เคาะและตะโกนโหวกเหวกอยู่หน้าบานประตูตรงระเบียงนั่น แต่ไม่มีทีท่าว่าเจ้าของห้องสาวจะกลับมาเปิดรับเขา ลมหายใจยาวยืดผ่อนออกจากปากและจมูกโด่งก่อนหมุนกลับไปยังห้องของตนในทางเดิมที่ก้าวข้ามมา


ฝากอิบุ๊ค คลิกที่ปกได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ









และอีกมากมาย Click

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

9 ความคิดเห็น