พรหมลวง (สนพ.ตะวันเปรมปรีดิ์ฯ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,963 Views

  • 20 Comments

  • 53 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    954

    Overall
    3,963

ตอนที่ 5 : สะใภ้ชัชวาลโชติ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 226
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    31 ต.ค. 61

“ประยงค์” 

เสียงเรียกเบาๆ และการสัมผัสแผ่วที่ไหล่เปล่าเปลือยภายใต้เสื้อแขนกุดทำให้ประยงค์สะดุ้งสุดตัว ก่อนหันไปมองตกใจพร้อมลุกขึ้นนั่งแล้วผลักเขาออกห่าง

“มาทำไมออกไปนะ” หล่อนพูดเสียงรอดไรฟันแทบจะไม่ออกจากลำคอเพราะกลัวคนในครัวจะได้ยิน

“ศิลาสบายดีไหม ผมยากอุ้มแกบ้าง” เสียงตอบของคนถูกไล่เบาไม่แพ้กัน

“กลับไปแล้วอย่ามายุ่มย่ามที่นี่อีก ถ้าไม่อยากให้ฉันกับลูกเดือดร้อน”

“ประยงค์ฟังกันบ้างสิ” เขายังอ้อนวอน พยายามเอื้อมมือไปแตะตัวศิลาจึงถูกประยงค์ปัดแล้วผลักออกห่างจนซวนตัว

“บอกกี่ครั้งกี่หนแล้วว่านี่ลูกฉันกับท่าน”

“ลูกท่านหรือ ประยงค์รู้อยู่แก่ใจนะ ว่าลูก”

“ไปนะ ศิลาเป็นลูกท่าน ฉันคงไม่โชคร้ายมีลูกกับไอ้คนสารเลวที่ข่มขืนฉันหรอกนะ กลับไปอย่ามายุ่งกับเราอีก ถ้าไม่อยากให้เมียสุดที่รักของคุณเสียใจที่รู้ว่าผัวตัวเองเลวแค่ไหน”

“ถ้าเขารู้แล้วผมได้รับผิดชอบประยงค์กับศิลา ผมก็ยินดีนะ”

“แต่ท่านคงไม่ยอม เพราะศิลาเป็นลูกท่าน กลับไปแล้วอย่ามาอีก ฉันไม่อยากเดือดร้อน” ประยงค์อุ้มศิลาแล้วพาเดินแกมวิ่งหนี เขาจะตามไปแต่มีเสียงน้อยดังมาจากในครัว เขาจึงรีบวิ่งออกไปจากบ้าน

ประยงค์มองตามแล้วแสยะปาก นี่หรือคนที่ไม่กลัวความจริงจะปรากฏ แค่ได้ยินเสียงสาวใช้ก็กลัวหัวหดแล้ว ถ้าเปลี่ยนเป็นเสียงเมียถูกต้องตามกฎหมายเล่า เขาไม่ตกใจตายไปหรือ ไอ้คนเห็นแก่ตัว

“อ้าว! ตกลงจะพาน้องไปนอนในห้องหรือคะ หนูว่าแล้วนอนในห้องคุณจะได้นอนด้วย น้อยออกมาเห็นก็คิดเช่นนั้นแล้วเดินมาเปิดประตูห้องนอนให้ จากนั้นก็ไปดึงผ้าคลุมเตียงคอกสำหรับเด็กออก ประยงค์จึงเดินตามไปวางลูกนอนบนเตียง วางหมอนข้างใบเล็กให้กอดแล้วห่มผ้าให้

“ขอบใจนะ เก็บครัวเสร็จแล้วหรือ”

“ค่ะ บังอรกำลังเอาขนมไปให้ที่ตึกใหญ่”

“ชิมหรือยัง ใช้ได้ไหม”

“อร่อยค่ะ ไม่น่าเชื่อว่าทำครั้งแรก”

“ฝีมือครูต่างหาก ฉันกับนายหญิงแค่เป็นลูกมือ ไว้ต้องทำด้วยตัวเองจริงๆ ถึงจะรู้ว่าอร่อยจริงหรือไม่จริง ไปกินขนมต่อเถอะ ฉันจะเอนหลังสักพักรอน้องตื่น”

น้อยเดินออกไปจากห้องพร้อมปิดประตูไว้ให้ ประยงค์เดินตามมาล็อกประตูแล้วกลับไปนอนลงบนเตียง อดคิดถึงพ่อของลูกไม่ได้ แต่ไม่ได้คิดในทางที่ดีเพราะเขาไม่มีเรื่องดีที่ทำไว้กับหล่อนให้ได้คิดถึงเลย

 

วันอัปยศในชีวิตของลูกผู้หญิงที่กำลังมีอนาคตในหน้าที่การงาน กำลังเก็บเงินเพื่อความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นของเด็กกำพร้าที่ต้องพึ่งพาสถานสงเคราะห์กับหญิงใจดีที่ไม่ใช่ญาติพี่น้องแต่เป็นแค่คนใจดีที่คอยจุนเจือ หล่อนปากกัดตีนถีบจนเรียนจบจนมีงานมีเงินเดือน กำลังจะได้ตอบแทนบุญคุณผู้มีอุปการคุณ ไม่คิดเลยว่าอนาคตของหล่อนต้องพังทลายเพราะหน้าตาสะสวยของตนเองที่ทำให้ถูกคนที่อ้างว่ารักว่าชอบข่มเหงน้ำใจจนตกเป็นเมีย

พวกเขาอ้างความสำเร็จของงานแล้วชวนกันไปดื่มฉลอง แม้หล่อนจะปฏิเสธเพราะไม่ใช่คนเสเพล ดื่มเหล้าสูบยาไม่เป็น แต่ก็ต้องให้เกียรติคนชวนจึงต้องไป ไม่คิดเลยว่าหล่อนจะพาตัวเองเดินเข้าประตูนรก เพราะไม่อาจปฏิเสธเหล้าแก้วนั้นได้ แค่จิบเพียงนิดตามคำคะยั้นคะยอชีวิตหล่อนก็เปลี่ยนไป หล่อนหมดสติและมาฟื้นอีกทีในสภาพเปล่าเปลือยบนเตียงนอนกับเขา

และโชคชะตายังซ้ำเติมหล่อนด้วยให้ชีวิตน้อยๆ เกิดขึ้นมาจากการถูกข่มขืนแค่ครั้งเดียว

หลังจากถูกข่มขืนประยงค์ยังทนแบกหน้ามาทำงาน ต้องเห็นหน้าสำนึกผิดของเขาทุกวันๆ เพราะต้องการเงินใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน แต่เมื่อรู้ว่าท้องทำให้หล่อนทนทำงานต่อไม่ได้ หล่อนต้องลาออกจากงานไปหลบซ่อนตัวจากสังคมเพราะกลัวถูกประณามด้วยคำว่าท้องไม่มีพ่อ

แล้ววันนี้เขาจะมาสำนึกผิด อยากรับผิดชอบทำไมกัน

เหนือสิ่งอื่นใดเขาหรือจะมีปัญญาดูแลหล่อนกับลูกได้ในเมื่ออะไรๆ ก็รู้กันอยู่

ประยงค์กำลังจะเคลิ้มหลับ แต่ต้องตกใจตื่น ตาสว่างกับเสียงสัญญาณของรถพยาบาลที่ดังชัดบอกระยะว่าจอดอยู่ไม่ไกล ศิลาตกใจตื่นมองหาแม่แล้วร้องไห้จ้าจนประยงค์ต้องรีบอุ้ม

“โอ๋ๆ แม่อยู่นี่ลูกไม่ร้องๆ” ประยงค์อุ้มลูกเดินเร็วออกไปนอกห้อง ทำให้เสียงนั้นดังชัดยิ่งขึ้น เห็นน้อยกับบังอรออกอยู่หน้าประตูจึงร้องถาม

“มีอะไรหรือ”

“รถพยาบาลมาที่ตึกใหญ่ ไม่รู้ใครเป็นอะไรค่ะ” น้อยหันมาบอก

“อ้าว! แล้วมายืนอออยู่ทำไม รีบไปดูสิ น้อยอุ้มน้องดีกว่าฉันไปดูเอง”

ประยงค์สังหรณ์ใจบอกไม่ถูกจึงต้องการไปดูด้วยตนเอง ทั้งที่ปกติไม่เคยอยากเหยียบไปที่นั่นเลย หล่อนเดินแกมวิ่งมากับบังอรผ่านสวนเพื่ออ้อมไปทางหน้าบ้าน แล้วชะงักฝีเท้าเมื่อเลี้ยวมุมตึกเพราะเห็นเจ้าหน้าที่หามร่างหนึ่งขึ้นรถ ประยงค์พึมพำตกใจ ยืนไม่ติดจนต้องจับแขนบังอรเอาไว้เพื่อพยุงตัวเอง

“เป็นอะไรคะ จะเป็นลมหรือนั่งลงก่อนค่ะ” บังอรประคองให้หล่อนนั่งลงบนพื้นพิงต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งใบให้ร่มเงา “หนูไปเอายาลมมาให้”

     “ไม่ต้อง ช่วยไปดูที” หล่อนพูดไม่ออก ได้แต่ชี้ไปที่ร่างซึ่งกำลังถูกหามขึ้นรถพยาบาล



ฝากอิบุ๊ก ค่ะ

https://www.mebmarket.com/index.php?




ฝากอิบุ๊ค คลิกที่ปกได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ










และอีกมากมาย Click

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

0 ความคิดเห็น