พรหมลวง (สนพ.ตะวันเปรมปรีดิ์ฯ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,972 Views

  • 20 Comments

  • 53 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    963

    Overall
    3,972

ตอนที่ 28 : อุบัติเหตุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 138
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 เม.ย. 62

เบญจวรรณลงจากรถแท็กซี่หน้าหอพักซึ่งเช่าไว้และทำสัญญารายปี แม้หล่อนจะทำงานเป็นพยาบาลพิเศษให้แสวง มีห้องส่วนตัวให้พำนักในคฤหาสน์ก็ไม่คืนห้องเช่า เพราะในวันหยุดที่อยากมีชีวิตอิสระหล่อนจะกลับมาอยู่ที่นี่ กอปรกับค่าเช่าราคาถูกจึงไม่เสียดายเงินที่ต้องเช่าทิ้งไว้เฉยๆ แต่ต่อจากนี้หล่อนคงพักที่นี่ตลอดเพราะถูกไล่ออกจากงานหมาดๆ คำพูดประชดประชันของแสวงบอกชัดว่าปกป้องคนในครอบครัวโดยเฉพาะคนที่ผลักหล่อนตกบันได

อันที่จริงหล่อนเตรียมใจพร้อมสำหรับการกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรูที่มองไม่เห็น แต่ไม่ใช่ไม่เห็นเสียทีเดียว หล่อนยังมั่นใจว่าหลานสาวท่าทางหยิ่งยโสของศิลาคือคนทำเพราะหึงหวง เพราะตนอยู่บ้านนั้นมานานก็ไม่เคยมีเหตุให้เกิดอันตรายทั้งชีวิตและทรัพย์สิน แต่พอศรัยกลับมาไม่นานตนก็เกิดเรื่อง โดยไม่คิดว่าจะเกี่ยวพันกับเรื่องที่แอบได้ยินมาแต่ประการใด เพราะมั่นใจว่าไม่มีใครรู้ว่าตนแอบฟังศิตาโวยวายใส่สามีเรื่องไม่มีปัญญาทำให้ตนเองมีลูก ศิตาจึงต้องขัดขวางไม่ให้มัทนามีลูกก่อน แต่สุดท้ายเด็กหัวแข็งอย่างศรัยก็รอดมาจนได้ และคนที่ทุ่มเถียงกันก็อยู่ในห้องมิดชิดไม่มีทางรู้ว่านอกห้องนั้นใครจะสอดรู้สอดเห็น จึงตัดสองคนไปได้เลย

“รอดมาเป็นมารความสุขของเขาไปทั่วเชียวนะนังศรัย” หล่อนพูดลอดไรฟันปักใจไปแล้วว่าเป็นศรัย ก่อนสะดุ้งโหยงเมื่อมีเสียงทักทายขึ้นด้านหลัง

“ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่หรือคุณเบญ”

“เพิ่งออกวันนี้ค่ะ” เบญจวรรณหันไปตอบ

“พักผ่อนเยอะๆ นะคะ อ้อ มีข้าวเย็นหรือยัง ตึกข้างๆ มีร้านเปิดใหม่กำลังมีโปรฯ สำหรับเพื่อนบ้าน พี่ว่าเย็นๆ จะไปอุดหนุนเสียหน่อย ให้พี่ช่วยซื้อข้าวเย็นไหมคะ”

“ก็ดีเหมือนกันค่ะ” หล่อนบอกรายการอาหารแล้วหยิบเงินให้ แต่เพื่อนบ้านไม่รับ

“พี่เลี้ยงรับนะคะ ตอนป่วยก็ไม่ได้ไปเยี่ยม ยังละอายใจอยู่เลยค่ะ”

“แหม คิดมากนะคะพี่ รับเงินไว้เถอะค่ะ แค่ถามสารทุกข์สุกดิบก็ถือว่ามีน้ำใจแล้วค่ะพี่ รับไว้นะคะไม่อย่างนั้นเบญเกรงใจไม่กล้าฝากซื้ออีกแน่ๆ” พยายามยัดเยียดธนบัตรใส่มือหญิงดังกล่าว

“ก็ได้ค่ะ พี่รับๆ ห้าโมงครึ่งเอาไปให้นะคะ สายเกินไปหรือเปล่า”

“ไม่สายค่ะ เบญกินมื้อเย็นประมาณหกโมง ขอบคุณนะคะพี่”

“จ้า ยินดี”

 

เมื่อขึ้นไปถึงห้องพักเบญจวรรณก็ทำโน่นทำนี่ และที่ขาดไม่ได้คือโทรศัพท์ไปฟ้องนฤเบศคนที่แนะนำให้ตนไปทำงานที่ชัชวาลโชติว่าแสวงไล่ตนออกแล้ว การที่จะกลับไปเอาคืนคนที่ทำกับตนคงยากลำบาก จึงต้องไหว้วานนฤเบศให้ช่วยแก้แค้นให้

เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบของบ่ายแก่จึงได้ยินถนัด เบญจวรรณรีบไปเปิดประตูเพราะคิดว่าเพื่อนบ้านอาจซื้ออาหารมาให้ก่อนเวลา

“มาเร็วจังพี่ ว้าย!

คนที่หล่อนเปิดรับผลักประตูแล้วพรวดพลาดเข้ามา ก่อนใช้มือปิดปากกันเสียงร้องโวยวาย จากนั้นวัตถุเย็นเยียบก็แทงพรวดเข้าท้องเบญจวรรณ อดีตพยาบาลประจำตัวแสวงสะดุ้งเฮือกก่อนคมมีดจะเปลี่ยนมาปาดที่ลำคอจนเลือดพุ่งกระจายเต็มพื้นและประตูห้องก่อนถูกลากไปกับพื้นเย็นเยียบแต่คงไม่เย็นไปกว่าหัวใจที่เหน็บหนาวเมื่อรับรู้ว่าความตายกำลังมาเยือน

 

ชายหนุ่มคิดว่าใบหน้างอๆ ของหลานสาวคนสวยแก้ไขได้ด้วยขนมของโปรด จึงตั้งใจไปรับทอฟฟีนมาง้อ ทำไมต้องเรียกว่าง้อเขารู้อยู่แก่ใจ เพราะการพูดเพื่อปกป้องนั้นทำให้หล่อนเสียหายเสียเกียรติของลูกผู้หญิง ทว่าจะทำอย่างไรได้ ในเมื่อศรัยต้องการพยานยืนยันว่าไม่ใช่ผู้ต้องสงสัยที่อยู่ในเหตุการณ์ แม้จะเป็นพยานเท็จก็ตาม

คืนนั้นเมื่อกลับมาจากตึกใหญ่เขาก็เข้านอนทันที และหลับลงอย่างรวดเร็วซึ่งอาจเป็นเพราะความอ่อนเพลียที่สะสมมาทั่วร่างกายทั้งยังเหนื่อยใจกับเรื่องที่สัญญากับแม่ไว้ เขารู้ว่ายากนักที่จะทำให้พ่อยินยอมอนุญาตให้เขากับแม่ออกไปใช้ชีวิตนอกอาณาจักรแห่งนี้ แต่เป็นเรื่องที่เขาต้องพยายามและทำให้ได้ อย่างไรเสียเขาก็อยากให้แม่มีความสุข อยากเห็นแม่ยิ้มอย่างสบายใจบ้าง

เมื่อจมในห้วงนิทรารมณ์เขาก็ตกเข้าสู่ความฝัน เป็นฝันที่ยากจะบอกว่าดีหรือร้าย เพราะเริ่มที่ฝันดีถึงการแต่งงานกับศรัย เขากับหล่อนต่างอยู่ในชุดบ่าวสาวกำลังยืนมองกระจกแล้วยิ้มยินดี ทว่าที่น่าแปลกคือเงาสะท้อนบนบานกระจกกลับมีศรัยคนเดียว และเมื่อมองดีๆ กลับพบว่าศรัยในกระจกกับศรัยคนที่ยืนเคียงข้างเขาเหมือนไม่ใช่คนเดียวกัน ศรัยคนนั้นกำลังทำหน้าฉงนเหมือนเขา แต่ก่อนที่จะมีใครคนใดคนหนึ่งปริปากพูด ศรัยในชุดเจ้าสาวก็กระชากอสิตาไปที่หน้าต่างแล้วผลักตกลงไป เสียงกรีดร้องของอสิตาทำให้เขาตกใจตื่น มาพบว่ามีเสียงร้องอย่างตกใจดังขึ้นจริงๆ จึงรีบวิ่งออกไปดู

ศิลาจอดรถริมถนนแล้วเดินข้ามถนนเพื่อไปร้านขายทอฟฟี่โบราณของยายจันทร์ แต่จากสายตาที่มองไปเวลานี้ไม่เห็นโต๊ะวางสินค้าตรงหน้าบ้านเช่นที่แล้วมา เป็นไปได้มากว่าวันนี้ร้านปิดแต่ก็อยากไปให้ถึงเพื่อสอบถามกับเพื่อนบ้านของแก

“ขอโทษครับ วันนี้ยายจันทร์ไม่ขายขนมหรือครับ” เขาถามกับเจ้าของร้านขายอาหารตามสั่งที่อยู่ติดกัน ร้านนี้เขาเห็นมานานแต่มักเปลี่ยนอาหารที่ขายไปเรื่อยๆ จากขายก๋วยเตี๋ยว ขายข้าวราดแกง ขายอาหารตามสั่ง แล้ววนไปขายก๋วยเตี๋ยวก่อนจะกลับมาขายอาหารตามสั่งเช่นตอนนี้อีกครั้ง

“ไม่เห็นเปิดแต่เช้าแล้ว ในบ้านก็เงียบสนิท น่าจะไม่อยู่บ้าน”

“คงเอาขนมไปส่งที่ต่างจังหวัดมั่ง เมื่อวานเห็นแกทำขนมอยู่นะ” ลูกค้าที่มานั่งรออาหารตามสั่งบอก หญิงเจ้าของร้านรีบหันไปถามทันที

“ทำไมคิดว่างั้นละ”

“ก็เมื่อวานแกทำขนมตอนเย็น มีลูกค้ามารอเป็นนานสองนาน”

“อ๋อ คงงั้นมั้งคุณ” หันไปพูดกับศิลา “เมื่อวานฉันออกไปตระเวนซื้อของมาไว้ทำอาหารขายทั้งวัน กลับมาค่ำบ้านแกก็ปิดเงียบแล้ว เช้านี้ก็ยุ่งๆ ไม่ทันสังเกตว่าแกออกจากบ้านตอนไหน ว่าแต่มีอะไรกับยายจันทร์ละ”

“พอดีผมสั่งขนมไว้ จะมารับนะครับ”

“เอ๊ะ! ฉันว่าจำคุณได้นะ คุณที่มาวันศุกร์กับผู้หญิงสวยๆ แล้วผู้ชายมีอายุหน่อยใช่มั้ย”

“ครับใช่ครับ ผมมาสั่งเมื่อค่ำวันศุกร์”

“เมื่อวานผู้ชายคนนั้นเขามานั่งรอยายจันทร์ทำขนมนะ คงเอาไปแล้วแหละ”

“รู้ได้ยังไงว่าเอาไปแล้ว พี่เห็นหรือ” เจ้าของร้านถามลูกค้า

“ก็มานั่งรอเป็นนานสองนาน กลับไปตอนมืดแล้ว ถ้าไม่รอขนมแล้วเขาจะอยู่ทำไม”

“เออนะ ยายจันทร์แกอายุปูนนั้นคงไม่มีใครคิดอกุศล”

“แต่พี่มานิตย์ไม่ได้เอาขนมไปให้ผมนะครับ ผมถึงต้องมาเอาอยู่นี่ไง”

“อ้าว!” สองคนร้องขึ้นพร้อมกันแล้วเดินไปหน้าบ้านที่ปิดประตูสนิทของยายจันทร์ จ้องมองแนบหูฟังแล้วมองหน้าเหมือนกำลังปรึกษากันทางจิต แล้วหันมามองเขาเหมือนชั่งใจ

“ลองงัดประตูเข้าไปไหมคุณ มันแปลกๆ นะ นี่เพิ่งสังเกตว่าไม่ได้ใส่กุญแจข้างนอก ปกติถ้าแกออกไปไหนจะต้องใส่กุญแจไว้ตรงนี้นะ” พูดจบก็เคาะประตูเรียกเสียงดัง

“ยายจันทร์ ยาย ยายอยู่ไหม ยายๆ เป็นอะไรหรือเปล่า ยาย”

“หรือแกเป็นลมอยู่ข้างใน คุณมาพังเข้าไปเร็วๆ”

ศิลารีบทำตามทันทีแม้นึกตำหนิทั้งคู่ในใจโดยเฉพาะเจ้าของร้านอาหารตามสั่งที่อยู่ติดกัน เหตุใดไม่อนาทรร้อนใจต่อยายแก่ๆ ที่อยู่บ้านคนเดียว แค่ขย่มประตูสองสามครั้งประตูไม้ก็เปิดออกอย่างง่ายดาย ต่างกรูกันเข้าไปแล้วชะงักกึก นิ่งขึงเหมือนถูกตรึงส้นเท้าเอาไว้ ก่อนหญิงทั้งคู่จะกรีดร้องตกใจ

                “กรี๊ด!


ฝากอิบุ๊ค คลิกที่ปกได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น