ซ้อนกลรัก by มุกเรียง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,721 Views

  • 9 Comments

  • 143 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    46

    Overall
    12,721

ตอนที่ 8 : บทที่๓

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1149
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    23 ส.ค. 61


วันนี้วงสังสรรค์หนุ่มสาวไม่ดึกเหมือนเมื่อคืนวาน เพราะต้องเตรียมตัวกลับกรุงเทพฯ แต่เช้ามืด กระนั้นก็ยังเมามายกันเต็มที่ก่อนเข้านอนเหมือนเดิม  

บุษบงกชที่เข้านอนก่อนคนอื่นตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะรู้สึกคอแห้ง จึงลุกออกจากห้องเพื่อไปหาน้ำดื่มชั้นล่าง  ยามนี้ บ้านซึ่งไร้เสียงดนตรีจากวงเหล้าเงียบสนิท มีเพียงเสียงคลื่นซัดสาดหาดทรายแว่วมาเป็นระยะ  แต่ครั้นเดินผ่านห้องนอนของพวกผู้ชาย หญิงสาวก็ต้องหยุดชะงัก ขยับเข้าไปใกล้ประตูอีกนิด  เมื่อแนบหูฟังจนมั่นใจว่าเสียงที่ได้ยินคือเสียงครางของใครสักคน เธอก็รีบเคาะประตูเรียกทันที

ก๊อก!  ก๊อก!  ก๊อก!

“ใครเป็นอะไรน่ะ เปิดประตูหน่อย”

“บุษหรือ...”

นานทีเดียวกว่าจะมีเสียงตอบแหบพร่ามาจากด้านใน ก่อนประตูจะเปิดออก  อารักษ์ยืนโอนเอนยึดประตูเอาไว้แน่นเพราะกลัวจะล้มลง

“อาร์!” หญิงสาวรีบเข้ามาประคอง  ใจหายวาบกับอุณหภูมิในร่างกายของอีกฝ่าย รู้สึกเหมือนเธอจับของร้อนดีๆ นี่เอง  

“ตัวร้อนจี๋เลย” บุษบงกชเหลียวมองเพื่อนผู้ชายที่เมาหลับกันอยู่ในห้อง ไม่มีสักคนที่จะรู้ตัวตื่นขึ้นให้เธอได้ขอความช่วยเหลือ

“กลับไปนอนก่อน บุษไปหายาให้”

“ลงไปนอนข้างล่างดีกว่า เหม็นเหล้าจนหายใจไม่ออก” คนป่วยหนักจนปากซีดบอก

บุษบงกชเห็นด้วย เพราะแค่เปิดประตูห้อง กลิ่นแอลกอฮอล์ก็โชยออกมาฉุนกึ้ก  หญิงสาวช่วยพยุงอารักษ์เดินลงบันไดไปนอนที่เก้าอี้ตัวยาวชั้นล่าง แล้วกลับขึ้นไปบนห้องนอนอีกครั้งเพื่อหายาแก้ปวดลดไข้มาให้เขา

“อ้าว...หมดแล้วหรือนี่  แนนๆ เธอมียาบ้างไหม”  ยาที่เธอเตรียมมาหมดแล้ว จึงปลุกนนทรีถามหายาเผื่ออีกฝ่ายจะมีเก็บไว้   แต่เขย่าอย่างไรก็ไม่ตื่น เช่นเดียวกับเพื่อนคนอื่นๆ  เพราะไม่ได้หลับธรรมดา แต่เป็นเมาหลับ

...จะทำอย่างไรดี?

แวบแรกเธอนึกถึงศุภรุจน์ ก่อนจะนึกถึงเพื่อนของเขาขึ้นมาได้

“พี่หมอเอก”  

บุษบงกชรีบหยิบไฟฉายที่พกติดกระเป๋าเดินทางไว้ตลอดเผื่อฉุกเฉิน ก่อนวิ่งลงบันได เหลือบมองคนนอนจับไข้หนาวสั่นบนเก้าอี้ แล้วรีบออกจากบ้าน วิ่งไปตามชายหาดตรงไปยังบ้านพักอีกหลังทันที

 

เสียงทุบประตูและเสียงเรียกร้อนรนหน้าบ้านทำให้ศุภรุจน์ลืมตาตื่น  เขาลุกไปดูที่หน้าต่าง เห็นแสงไฟดวงน้อยวอมแวมแถวหน้าประตูบ้าน แต่มองไม่เห็นเจ้าของเสียงเรียกนั้น รู้แต่เพียงว่าเป็นผู้หญิง  ชายหนุ่มตัดสินใจเดินลงไปดูทันที

“อ้าว...บุษ มีอะไรครับ”

“พี่หมออยู่ไหมคะ รบกวนช่วยไปดูอาการเพื่อนบุษที  เป็นไข้ตัวร้อนจี๋ แต่ยาแก้ไข้เราหมดพอดีน่ะค่ะ” เธอบอกเสียงร้อนรน กระนั้นก็ยังอดขัดใจเล็กน้อยไม่ได้กับสายตาของชายหนุ่มที่มองมาก่อนจะถามเสียงเรียบ

“ผู้ชายคนนั้นหรือ”

“ค่ะ” หญิงสาวตอบอ้อมแอ้มแล้วชะเง้อมองเข้าไปในบ้าน อยากพบหมอมากกว่าคุยกับเขา  แต่ศุภรุจน์กลับบอกในสิ่งที่เธอไม่อยากได้ยิน

“ไอ้เอกกลับกรุงเทพฯ ไปก่อนหน้านี้สักชั่วโมงเห็นจะได้”

“อ้าว!” บุษบงกชถึงกับอึ้ง ทำอะไรไม่ถูก  หวังจะให้หมอไปช่วยดูอาการแต่กลับมาเก้อ

“ไปโรงพยาบาลเถอะ พี่พาไปเอง” ศุภรุจน์เห็นหญิงสาวยืนอึ้งเหมือนทำอะไรไม่ถูก จึงเสนอโดยไม่รอความยินยอมพร้อมใจของอีกฝ่าย

“พี่เปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บ” เขาวิ่งขึ้นบันได ไม่ถึงห้านาทีก็ลงมาในชุดใหม่ที่พร้อมออกจากบ้านได้โดยไม่น่าเกลียด

“ไป”

เขาชวนบุษบงกชขึ้นรถแล้วขับไปที่บ้านพักของหญิงสาว ก่อนจะลงไปช่วยพยุงคนป่วยมาขึ้นรถพาไปโรงพยาบาล  เท่าที่เห็น เขาทำทุกอย่างอย่างเต็มใจ ไม่ได้ฝืนหรือทำเพราะถูกขอร้อง จนบุษบงกชอดชื่นชมและนึกขอบคุณในใจไม่ได้

 

เมื่อรถแล่นใกล้ถึงโรงพยาบาล ศุภรุจน์ก็ส่งเสื้อแจ็กเกตหนังสีดำตัวใหญ่ให้ พร้อมบอกเบาๆ

“ใส่คลุมเสียหน่อย”

ตายแล้ว!  อารามตกใจ เธอลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองสวมเพียงเสื้อกล้ามหลวมๆ กับกางเกงขาสั้นซึ่งเป็นชุดที่ใส่นอนเป็นประจำ  บุษบงกชรีบรับเสื้อของเขามาสวมทับทันทีโดยไม่อิดออดเพราะรถใกล้ถึงที่หมายเต็มทีแล้ว

เมื่ออารักษ์ถึงมือหมอแล้ว ศุภรุจน์จึงชวนบุษบงกชไปหาของรับประทานเพราะรู้สึกหิว  หญิงสาวเองที่ตอนเย็นก็กินน้อยและรู้สึกหิวเช่นกัน จึงรับคำชวนแต่โดยดี  

ระหว่างรับประทานอาหาร ศุภรุจน์ชวนคุยไปเรื่อยๆ จึงรู้ว่าครอบครัวบุษบงกชอยู่ต่างจังหวัดและเธอเองก็กำลังจะกลับไปบ้านในอีกวันสองวันนี้ เพราะจบการศึกษาแล้ว  บิดามารดาเธอเปิดหอพักให้เช่า จัดว่ามีฐานะดีพอสมควร

“บุษเป็นลูกคนเดียวหรือครับ”

“ก็ไม่เชิงค่ะ”  คำตอบเธอออกจะแปลกไปนิด แต่หลังจากนั้นเธอก็ยอมเล่าเรื่องราวบางช่วงบางตอนในชีวิตให้เขาฟัง...

 อิบุ๊ค ซ้อนกลรัก <<<< 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

0 ความคิดเห็น