ซ้อนกลรัก by มุกเรียง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,723 Views

  • 9 Comments

  • 143 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    48

    Overall
    12,723

ตอนที่ 6 : บทที่ ๓

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1210
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    21 ส.ค. 61


 

เสียงดนตรีบรรเลงอย่างครื้นเครงหน้าบ้านพักตั้งแต่พลบค่ำ  หลังจากแดดร่มลมตก หนุ่มสาวก็พากันลงเล่นน้ำทะเลอย่างสนุกสนาน  มีเพียงอารักษ์เท่านั้นที่จับไข้หนาวสั่น แต่ยังอุตส่าห์หอบผ้าห่มผืนหนามาพันตัวแล้วไปนั่งห้อยเท้าอยู่ที่เขื่อนหินหน้าบ้าน มองบุษบงกชที่นั่งเล่นทรายอยู่ที่ชายหาดกับเพื่อนบางคนที่เบื่อจะลงเล่นน้ำแล้ว  

เขาไม่รู้ว่าทำไมบุษบงกชถึงไม่ชอบเล่นน้ำ  เวลาไปเที่ยวกับเพื่อนๆ  ไม่ว่าจะเป็นทะเล น้ำตก หรือล่องแพกลางแม่น้ำใหญ่  คนอื่นๆ เพลิดเพลินกับการเล่นน้ำ แต่บุษบงกชกลับพอใจแค่ได้มองเพื่อนเล่นน้ำ  อย่างคราวนี้ เธอก็เอาแต่นั่งก่อกองทรายเล่นเหมือนเด็กๆ  ถึงกระนั้นก็น่าเอ็นดูไม่น้อยในสายตาเขา  หากไม่ติดว่าไข้ขึ้นสูงและเป็นหวัดคัดจมูก เขาก็คงลงไปนั่งก่อกองทรายเล่นเป็นเพื่อนเธออีกคน

หนุ่มๆ สาวๆ พอเล่นน้ำสำราญบานใจแล้วก็กลับขึ้นมาตั้งวงดื่มกินและร้องรำทำเพลงกันอีกครั้ง  รวมทั้งบุษบงกชและเพื่อนที่เล่นทรายอยู่ที่ชายหาด  แต่อารักษ์จับไข้หนัก จึงขอตัวเข้านอนไปก่อน

นนทรีดักรอบุษบงกชที่เดินมาเข้าห้องน้ำในบ้าน  ท่ายืนจังก้าขวางทางบอกให้รู้ว่าอย่างไรเสียเจ้าหล่อนก็จะไม่ยอมให้เพื่อนสาวเดินผ่านไปเด็ดขาด  บุษบงกชกอดอกมองหน้าอีกฝ่ายแล้วบอกช้าๆ และชัดเจน

“ฉันไม่ไป  แกรับปากเขาไว้ก็เชิญแกไปคนเดียว ไม่ต้องมาบังคับฉันอีกแล้วนะ”

“แต่...” นนทรีพูดไม่ออกเพราะรู้ดีว่าตนเองบังคับขู่เข็ญให้บุษบงกชทำในสิ่งที่ไม่ชอบมาหลายหน ตั้งแต่ออกไปเดินเป็นเพื่อนเมื่อเห็นศุภรุจน์เดินเล่นอยู่บนชายหาด บังคับให้หัดขี่เจ็ตสกีด้วยกัน รวมถึงตกปากรับคำแทนเมื่อเอกสิทธิ์ชวนไปรับประทานอาหารมื้อค่ำด้วยกันวันนี้

“ไม่ไปเป็นเพื่อนฉันจริงๆ เหรอ  ผู้ชายตั้งสองคนเชียวนะ ไม่กลัวเขารุมจีบฉันหรือไง”  นนทรีทำตาปริบๆ หวังให้น่าเอ็นดู  บุษบงกชอดขำไม่ได้ กระนั้นก็ยังคงส่ายหน้าแล้วยืนกราน

“ไม่ละ ครั่นเนื้อครั่นตัวยังไงไม่รู้ สงสัยจะเป็นไข้  ฉันจะกินยาแล้วนอนเลย ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น แกเข้าใจนะแนน”  ไม่อยากบอกว่าที่ไม่ไปเพราะไม่อยากพบหน้าศุภรุจน์อีก หญิงสาวยังเคืองเขาอยู่เรื่องเหตุการณ์เมื่อเช้า

เพราะเขาแกล้งจมน้ำ จึงทำให้เธอต้องลงไปช่วย

เพราะเขา ทำให้เธอกำลังจะเป็นไข้

และเพราะเขา...ทำให้เธอฝันร้ายเมื่อตอนนอนกลางวัน

ร้อยวันพันปีเธอไม่เคยนอนกลางวัน และไม่เคยนอนฝัน  แต่วันนี้เธอรู้สึกเหนื่อยจึงนอนพัก และฝันร้ายถึงเรื่องราวในวัยเด็ก มาตื่นเอาเกือบเย็น  ไม่นึกอยากอยู่คนเดียวอีกจึงลงมานั่งเล่นทรายกับเพื่อนทันที

“ตามใจ ฉันไม่บังคับแกแล้ว  ถ้าฉันไม่กลับมานอนที่นี่แกอย่าอิจฉาแล้วกัน...ไปละ” นนทรียื่นหน้ามาใกล้ตอนที่พูด ตามด้วยเสียงหัวเราะ ก่อนจะเดินออกจากบ้านไปอย่างอารมณ์ดี ไม่ลืมที่จะแวะไปหยิบอาหารทะเลเผาติดมือไปฝากสองหนุ่มด้วย


  

  

ฝากจิ้ม อิบุ๊ค ของ มุกเรียงด้วยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

0 ความคิดเห็น