ซ้อนกลรัก by มุกเรียง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,723 Views

  • 9 Comments

  • 143 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    48

    Overall
    12,723

ตอนที่ 44 : บทที่ ๑๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 799
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    24 ต.ค. 61


เส้นผมบังภูเขาหรือจะเรียกว่าอะไรดี...บัวบูชายืนมองคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กราคาแพงของศุภรุจน์ที่วางอยู่ในห้องหนังสือ ห้องที่หยกบอกว่าศุภรุจน์ใช้ทำงานในบางครั้ง  เธอยังจำที่หยกบอกได้ว่าองค์อรส่งรูปพวกนั้นให้เขาทางอีเมล จึงเป็นไปได้ว่าเขาอาจโหลดมันเก็บไว้ในโน้ตบุ๊กเครื่องนี้  

หญิงสาวมองไปรอบๆ ห้องอย่างระแวดระวังอีกครั้ง ทั้งที่ตอนแอบเข้ามานั้นก็เห็นอยู่แล้วว่าบ้านทั้งหลังเงียบสงัด  ดึกป่านนี้ทุกคนต่างเข้านอนกันหมดแล้ว คนงานที่พักอยู่หลังบ้านก็ไม่เคยมายุ่มย่ามหากไม่เรียกใช้  นนทรีก็ไม่ได้ค้างที่นี่ ลดดวงตาสอดรู้สอดเห็นไปหนึ่งคู่  ส่วนองค์อรนั้นหยกบอกว่ากินยาก่อนนอนแล้วก็นอนหลับสนิทชนิดที่ใครมากรีดร้องก็ไม่ได้ยิน เหมือนคืนที่นนทรีกรีดร้องลั่นบ้านจนทุกคนตื่นมาดูเว้นแต่องค์อร

เมื่อนึกถึงนนทรี บัวบูชาก็อดยิ้มขำไม่ได้  ไม่คิดเลยว่าหญิงสาวที่ดูมาดมั่นอย่างนนทรีจะกลัวผีจนไม่อาจทนอยู่ที่บ้านหลังนี้ต่อไปได้  ขณะที่ตัวเธอซึ่งเจอเหตุการณ์คล้ายๆ กันกลับไม่คิดว่าเป็นผี หากเชื่อว่าโดนกลั่นแกล้งมากกว่า แต่จากใครเธอยังหาคำตอบไม่ได้

บัวบูชาอาศัยแสงจากเปลวเทียนเล่มน้อยส่องนำทาง  สายลมเพียงแผ่วเบาก็ทำให้เปลวเทียนเล็กๆ สั่นไหวเจียนจะดับจนต้องใช้มืออีกข้างกันลมเอาไว้ อดจะนึกถึงโทรศัพท์มือถือที่มีไฟฉายในตัวไม่ได้  ตอนนี้อย่าว่าแต่มือถือเลย กระเป๋าสตางค์และของใช้จำเป็นอื่นๆ ก็ไม่มีติดตัวมา  ของมีค่าที่พอจะแลกเปลี่ยนเป็นเงินได้ก็ไม่มี เพราะเครื่องประดับที่ใช้ในวันแต่งงานก็เป็นแค่ของเทียมที่ทางร้านจัดมาให้พร้อมชุดเจ้าสาวที่เช่ามา  แม้ภูมินทร์และตัวเธอจะพอมีฐานะ แต่เธอก็ไม่คิดจะตัดชุดเจ้าสาวที่มีโอกาสใช้ได้ครั้งเดียว ไม่คุ้มค่าเงิน จึงเลือกที่จะเช่ามาแทน  ทุกวันนี้เธอจึงต้องหยิบยืมเงินหยกมาใช้เวลาออกไปดักรอคนที่บ้านเอกสิทธิ์ 

บัวบูชาเหลือบมองนิ้วนางข้างซ้ายที่ว่างเปล่าของตนเองเมื่อนึกได้ว่าที่จริงยังมีของมีค่าชิ้นสำคัญติดตัวเธอมาในวันนั้นด้วย นั่นคือแหวนเพชรที่ภูมินทร์สวมให้เธอในวันแต่งงาน  แต่มันหายไปจากนิ้วเธอ โดยที่เธอก็ไม่รู้ว่ามันหายไปที่ใด ตอนไหน  แม้ว่าไม่ได้เสียดายนักหนา แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่ามันหายไปได้อย่างไร

หญิงสาวถอนหายใจแล้วละสายตาจากนิ้วมือ หันไปเปิดโน้ตบุ๊กเพื่อจะค้นหารูปถ่ายที่อยากเห็น  ลมพัดเข้ามาแรงกว่าเก่าทำให้เทียนเล่มน้อยดับลงทันที แต่ห้องก็ไม่ได้ตกอยู่ในความมืดเพราะมีแสงจากจอโน้ตบุ๊กมากพอ  บัวบูชาเฝ้ารอจนเครื่องพร้อมใช้งานแล้วจึงลงมือค้นหาไฟล์ภาพทันที

โน้ตบุ๊กของศุภรุจน์ไม่ค่อยมีรูปเอาเสียเลย แต่เธอคงต้องค้นดูให้ถ้วนถี่ก่อนจะหาทางทำอย่างอื่นที่นอกเหนือไปจากการเปิดโน้ตบุ๊กส่วนตัวของเขาโดยพลการ  เธอรู้ว่ามันไม่สมควรและเสียมารยาทมาก แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อมันสำคัญต่อการสืบค้นของเธอ  นี่แค่หารูปในเครื่อง แต่ถ้าไม่เจออาจต้องใช้วิชามารเจาะเข้าไปในเมลบ๊อกซ์ของเขา

พลันนั้นเองสายตามุ่งมั่นของหญิงสาวก็วาววับขึ้นมาอย่างตื่นเต้น นิ้วที่สัมผัสไปบนทัชแพดเลื่อนเคอร์เซอร์ไปที่โฟลเดอร์หนึ่งอย่างรวดเร็ว มันคือโฟลเดอร์สุดท้ายที่เขียนชื่อไว้ว่า ‘Special’

“หาอะไร” เสียงถามดังขึ้นพร้อมไฟกลางห้องสว่างจ้า

บัวบูชาหันขวับไปมองคนถามอย่างแปลกใจและตกใจ แต่ยังไม่ละนิ้วมือ  พยายามจะคลิกเปิดดูให้ได้ว่ามีอะไรพิเศษในโฟลเดอร์นี้

“ถามว่าทำอะไร”

ศุภรุจน์ก้าวเข้ามาถึงตัว กระชากมือเธอออกไปโดยยังไม่ทันได้เปิดดู  บัวบูชาสะบัดหนี จึงถูกเขารวบเอวแล้วลากออกห่างโต๊ะมากขึ้น

“จะทำอะไร บอก!” เสียงแข็งขู่อยู่ริมหู

“จะดูรูปที่พวกคุณใส่ร้ายบุษยังไงล่ะ!” ตอบเสียงแข็งพอกัน

“ใส่ร้ายหรือบุษ?  มันชัดทุกซอกทุกมุมขนาดนั้น จะบอกว่าหน้าเหมือนหรือตัดต่อคงไม่ใช่แน่” เขาบอกเสียงขื่น คล้ายว่ารูปที่เอ่ยถึงกลายเป็นอาวุธมาทิ่มแทงเขาอีกครั้ง

วันนั้นเขาแทบตกเก้าอี้เพราะความตกใจเมื่อเห็นอีเมลที่องค์อรส่งถึงเขา พร้อมแนบรูปบัดสีพวกนี้ไปด้วย  น้องสาวเขาพร่ำพรรณนาว่าชายคนรักของเธอลักลอบได้เสียกับเมียของเขา หนำซ้ำยังไร้ยางอายถ่ายรูปไว้ดู  แม้ในบางรูปจะไม่เห็นใบหน้าของบุษบงกชชัดเจนนัก แต่เขาก็จดจำไฝฝ้ารอยตำหนิบนเรือนร่างคนเป็นเมียได้ทุกซอกทุกมุม มันใช่โดยไม่ต้องให้เจ้าตัวสารภาพ 

กระนั้นเขาก็ยังอยากฟังความจริงจากปากของเธอว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมีเรื่องพวกนี้เกิดขึ้นได้เพียงแค่ห่างจากเขาไม่ทันถึงปี เขาจึงโทร. กลับมาเมืองไทยหวังจะถามไถ่เรื่องราวให้หายคาใจ  แต่องค์อรบอกว่าบุษบงกชเก็บเสื้อผ้าออกไปจากบ้านแล้ว

และในคืนนั้นเองเขาก็ได้รับโทรศัพท์จากพ่อ แจ้งข่าวเรื่ององค์อรกินยาฆ่าตัวตายและมารดาที่เป็นโรคหัวใจช็อกจนต้องส่งตัวเข้าโรงพยาบาลไปพร้อมกัน  ต่อจากนั้นอีกไม่นาน เขาก็ได้รับแจ้งข่าวร้ายอีกครั้ง มารดาเขาเสียชีวิต  เขาเร่งหาตั๋วเครื่องบินเพื่อจะกลับบ้านให้เร็วที่สุด แต่ก็ยังไม่ทันการ  บิดาเขาเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุไปอีกคนเพราะความเหนื่อยล้าที่ต้องดูแลงานศพและดูแลคนป่วยเพียงลำพัง

เพราะรูปพวกนั้น เพราะผู้หญิงคนนี้กับชู้ ทำให้ครอบครัวเขาสูญเสียครั้งใหญ่จนยากจะให้อภัย!

“ไม่จริง ไม่เชื่อ  เอารูปมาพิสูจน์สิ” บัวบูชายังยืนกราน ถึงแม้ไม่มั่นใจนัก

“จะดูรูปบัดสีพวกนั้นไปทำไม อยากเห็นตำหนิตรงไหนล่ะ ฉันชี้ให้ก็ได้”

และโดยที่บัวบูชาไม่ทันตั้งตัว เขาก็กระชากเธอเข้าไปกอด แล้วผลักลงนอนบนโซฟาตัวยาว

“จะทำอะไร!  ไม่นะ!  ออกไป ไป๊!”  

บัวบูชาทั้งกรีดร้องทั้งผลักไสสุดแรง แต่ยิ่งผลักเขายิ่งโน้มตัวลงมาชิด ยิ่งปัดป้องเขายิ่งล่วงล้ำเข้ามาใกล้  เวลานี้มือแข็งแกร่งแหวกอกเสื้อคลุมเข้ามาฉีกชุดนอนจนขาดเป็นทางยาว เผยให้เห็นร่องอกและเนินเนื้อกลมกลึงยั่วยวนตา  แต่เขาไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น เขากำลังแหวกเสื้อเธอออกแล้วฝังใบหน้าลงมาพร้อมถามเสียงกระโชก

“ทำเป็นปฏิเสธว่าตัวเองไม่ใช่บุษ  แต่แอบไปเฝ้า ไปรอไอ้หมอที่บ้านมันสองสามครั้ง  เธอต้องการอะไรแน่บุษ!  อยากกลับไปหามันหรือยังไง!

...เขารู้ เขารู้ได้ยังไง?  

“กรี๊ด!  ไม่นะ ปล่อยฉัน  ฉันไม่ใช่...”  

...ฉันไม่ใช่บุษนะ อย่าทำแบบนี้ ฉันไม่ใช่เมียคุณนะ อย่า...


ฝากอิบุ๊ค คลิกที่ปกได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ








และอีกมากมาย Click








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

0 ความคิดเห็น