ซ้อนกลรัก by มุกเรียง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,724 Views

  • 9 Comments

  • 143 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    49

    Overall
    12,724

ตอนที่ 43 : บทที่ ๑๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 797
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    24 ต.ค. 61


๑๒

 

หญิงสาวยกมือปาดเหงื่อที่ไหลย้อยลงข้างแก้ม  เป็นเวลานานพอสมควรแล้วที่เธอมาแอบซุ่มอยู่เพื่อรอดูว่าคนซึ่งแวะเวียนมาที่บ้านหลังนี้ตามที่หนุ่มมอเตอร์ไซค์รับจ้างบอกนั้นเป็นใคร

“ไม่เห็นมีใครมาเลยพี่ เสียเที่ยวอีกแล้ว”

“เอาอย่างนี้ไหม  น้องทิ้งเบอร์โทร. ไว้ ถ้ามีคนมา พี่จะโทร. ไปบอก” หนุ่มมอเตอร์ไซค์รับจ้างเสนอ ซึ่งบัวบูชาก็คิดว่าเป็นทางเลือกที่ดี อย่างน้อยก็ดีกว่าต้องมานั่งเฝ้าทุกๆ วันซึ่งไม่รู้จะมีโอกาสดีอย่างนี้อีกกี่มากน้อย  หลังเจอเหตุการณ์น่าขนลุกในคืนนั้น นนทรีก็ไม่ได้พักที่บ้านศุภรุจน์อีก  ส่วนองค์อร วันๆ ก็ขลุกอยู่แต่บนห้อง แทบจะไม่ออกมาเจอหน้าใคร บัวบูชาจึงมีเวลาลอบออกมานอกบ้าน แต่ไม่คิดเลยว่าจะเสียเที่ยวทั้งสองวัน

“ก็ดีเหมือนกัน ฝากพี่จดเลขทะเบียนรถไว้ให้ด้วยนะ” หญิงสาวรับข้อเสนอ  “อุ๊ย...ลืมไป ฉันไม่มีมือถือ  งั้นเอาเบอร์พี่มาดีกว่า เดี๋ยวกลับบ้านแล้วจะโทร. หานะจ๊ะ”  เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าศุภรุจน์พาเธอมาแต่ตัว ไม่มีสิ่งของอย่างอื่นแม้แต่หลักฐานว่าเธอเป็นใคร

“ไปส่งหน้าปากซอยด้วยนะพี่ ...นี่จ้ะค่าจ้าง” บัวบูชาบอกเมื่อรับกระดาษจดเบอร์มือถือมาจากหนุ่มมอเตอร์ไซค์รับจ้าง ก่อนจะยื่นเงินจำนวนหนึ่งซึ่งมากกว่าค่าโดยสารหลายเท่าให้

“ขอบใจนะจ๊ะ  ขึ้นมาจ้ะ พี่จะไปส่งให้ถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพและนุ่มนวลที่สุด” คนได้เงินใช้ฟรี พูดยิ้มแย้มเชื้อเชิญอย่างนอบน้อม

ทันทีที่รถจักรยานยนตร์รับจ้างเคลื่อนไปจากที่ซุ่ม แท็กซี่ส่วนบุคคลที่จอดใกล้เสาไฟและบังร่มเงาของต้นไม้ริมทางก็เคลื่อนตัวตามไป ก่อนจะขับแซงไปโดยบัวบูชาไม่รู้ตัวว่าถูกติดตามและเฝ้ามอง

 

หยกวิ่งตัวปลิวมาหาเมื่อเห็นบัวบูชาเดินผ่านประตูเล็กๆ เข้ามา สาวใช้ถามน้ำเสียงตื่นเต้นใคร่รู้

“ได้เรื่องว่ายังไงบ้างคะคุณ”

“เสียเที่ยวอีกแล้ว ขอเข้าไปกินน้ำก่อน” บัวบูชาเดินตัวปลิวไปทางหลังบ้าน โดยมีหยกเดินตามมาติดๆ  แล้วเดินแซงเข้าไปในครัวเพื่อรินน้ำส้มแช่เย็นมาให้

“ขอบใจนะ” บัวบูชารับมาดื่มแก้กระหาย ก่อนหยิบกระดาษจดเบอร์โทรศัพท์ของหนุ่มมอเตอร์ไซค์รับจ้างส่งให้หยก หลังจากเห็นแล้วว่าไม่มีบุคคลที่สามอยู่ในบริเวณนี้

“นี่เบอร์พี่มอเตอร์ไซค์วินคนนั้น  หยกเมมเบอร์ไว้ แล้วโทร. ไปบอกเขาว่าถ้าเห็นคนมาด้อมๆ มองๆ ที่บ้านหมอเอกอีก ให้โทร. มารายงานที่เบอร์หยก เพราะฉันไม่มีมือถือ”

“ค่ะๆ เดี๋ยวหนูไปเอามือถือก่อน ชาร์จไว้ในห้อง”  หยกรับกระดาษแผ่นเล็กจากมือบัวบูชาแล้วเดินไปที่ห้องพักเล็กๆ ของตน

บัวบูชาดื่มน้ำส้มหวานชื่นใจจนหมดแก้ว ก่อนจะไปรินน้ำเปล่ามาดื่มล้างคอ ล้างแก้วแล้วนำไปคว่ำไว้

“หายไปไหนมาทั้งวัน” เสียงแข็งๆ ถามมาจากด้านหลัง

บัวบูชาไม่จำเป็นต้องหันไปก็รู้ว่าเป็นเสียงของสาวใช้ชื่อสวย  เธอไม่ใช่คนชอบวางก้าม แต่ก็ไม่ชอบให้ใครมากร่างใส่เช่นกัน

“มันธุระอะไรของเธอมิทราบ”

“เอ่อ...ก็” สวยพูดไม่ออก เมื่อคนที่เคยเอาแต่นิ่งเฉย ยอมไปหมดทุกอย่าง ไม่ว่าใครจะพูดจาว่าร้าย กลั่นแกล้ง ขึ้นเสียงใส่ หรือดุด่าอย่างไร มาวันนี้กลับมีท่าทีแข็งกระด้าง  ดวงตาที่จ้องตอบมาไม่มีความหวั่นหวาดหรือยำเกรงเช่นที่ผ่านมา  

...หรือเรื่องที่ได้ยินมาคือเรื่องจริง?  ผู้หญิงคนนี้คือฝาแฝดที่สวมรอยเข้ามาเพื่อแก้แค้นให้พี่สาว  จะว่าไปแล้วบุคลิกของบุษบงกชคนนี้กับคนที่หนีออกจากบ้านไปครั้งก่อนต่างกันโดยสิ้นเชิง  บุษบงกชคนก่อนดูเป็นมิตรกับทุกคนแม้จะไม่ได้รับไมตรีตอบ เพราะทุกคนในบ้านยกเว้นหยก ทั้งจิกกัด กดขี่ ใช้ให้ทำงานไม่ต่างจากคนใช้ ซึ่งเจ้าตัวก็ยอมทำโดยไม่ปริปากบ่น  จนบางครั้งสวยยังอดคิดแทนไม่ได้ว่าบุษบงกชจะอยู่ให้คนที่นี่โขกสับทำไม ในเมื่อผัวตัวเองก็ไม่อยู่  แต่ไม่คิดว่าถึงคราวไป บุษบงกชก็ไปแบบทิ้งความเจ็บช้ำไว้ให้คนที่นี่อย่างสาสม

“มายุ่งอะไรกับคุณบุษหือนังสวย” หยกที่กลับเข้ามาเห็นสวยอยู่กับบัวบูชารีบถามเสียงขึงขัง  เดินเข้าไปขวางหน้าเท้าสะเอวมองสวยอย่างเอาเรื่อง ราวกับตนเองเป็นองครักษ์พิทักษ์นายก็ไม่ปาน

“อย่ามาหาเรื่องนะนังหยก...ชิ!” สวยค้อนใส่แล้วเดินเลี่ยงไปทันที

หยกหันไปถามบัวบูชาอย่างเป็นห่วง

“มันมาว่าอะไรคุณคะ  นังนี่ไม่รู้ใครเป็นนายใครเป็นบ่าว คงเพราะถูกให้ท้ายจนเคยตัว  ข่มคุณบุษจนเป็นเรื่องปกติ ทำตัวเหมือนเป็นเจ้านายคุณบุษยังไงยังงั้น”

“ใครให้ท้ายสวย แล้วใครทำอะไรบุษ” บัวบูชาอยากรู้ขึ้นมาทันที

“เฮ้อ!” สาวใช้ร่างผอมบางถอนหายใจแรงจนอกเล็กๆ ที่แทบจะมองไม่เห็นกระเพื่อม ก่อนจะมองไปรอบๆ  กลัวว่าสวยหรือใครจะแอบฟัง  เมื่อเห็นว่าปลอดคนก็เริ่มเล่าให้บัวบูชาฟังด้วยเสียงแผ่วเบา

“ตั้งแต่คุณรุจน์ไปเรียนต่อ คุณบุษก็คอยดูแลทุกคนในบ้านแบบไม่ขาดตกบกพร่องตามที่คุณรุจน์เคยขอไว้  แต่ไม่ว่าจะทำดีแค่ไหน คนมีอคติอยู่แล้วก็ไม่เห็นคุณค่า”

“ใครมีอคติกับบุษ แล้วเรื่องอะไร”

“คุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายน่ะค่ะ ท่านไม่ชอบที่คุณบุษหอบเสื้อผ้ามาอยู่กับคุณรุจน์ง่ายดายเกินไป  ถึงท่านไม่เอ่ยปากไล่ แต่ก็ไม่ยินดีต้อนรับ  ต่อให้คุณบุษเอาใจใส่ ปรนนิบัติท่านดีขนาดไหน ก็ไม่เคยได้รับคำชม มีแต่พูดจากระทบกระเทียบ  จะมีก็แต่คุณอรแหละค่ะที่คอยให้กำลังใจคุณบุษ คอยเตือนคุณผู้หญิงว่าคุณบุษคือคนที่คุณรุจน์รัก เฮ้อ!” หยกถอนใจอีกครั้ง

“แต่ตั้งแต่เกิดเรื่อง คุณอรก็เปลี่ยนไปมาก  จากที่ดีกับคุณบุษ ก็กลับเกลียดชัง  ดูตอนนี้สิคะ คุณอรไม่ชอบคุณเอาเสียเลย”

“ใช่ เจอกันครั้งแรกก็รู้ว่าคุณอรไม่ชอบบุษ เรียกว่าเกลียดคงไม่ผิด  แต่ก็อย่างว่าแหละ เป็นใครก็คงรับไม่ได้ที่ถูกแย่งคู่รัก” บัวบูชาเอ่ยอย่างปลงๆ

“แต่หนูดูไม่ออกเลยว่าหมอเอกจะชอบกับคุณบุษได้ แกเอาอกเอาใจคุณอรดีมาตลอด จะมีพักหลังที่ดูแปลกไป ก่อนจะมีเรื่องรูปถ่ายนั่น แล้วแกก็หายไปเลย  เอ...ดูเหมือนจะหายไปก่อนที่คุณอรจะเอารูปมาคาดคั้นคุณบุษเสียอีกนะคะ”

“ฉันอยากเห็นรูปจัง พอจะหาได้ไหมหยก”

“พวกเราไม่มีใครเคยเห็นหรอกค่ะ  ที่รู้ว่าเป็นรูปอะไร ก็เพราะนังสวยมันเอามาพูด”

...เค้าจะหารูปพวกนั้นมาจากไหนล่ะบุษ บอกหน่อยสิ

“คุณรุจน์อาจมี ลองขอดูสิคะ” หยกบอกแล้วยิ้มแหยๆ  ด้วยรู้ว่าข้อเสนอของตนไม่มีทางเป็นไปได้

แต่บัวบูชากลับยิ้มออกมาเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ยิ้มมุมปากอย่างหมายมาดที่ทำให้หยกแปลกใจหากไม่กล้าถาม




ฝากอิบุ๊ค คลิกที่ปกได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ








และอีกมากมาย Click

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

0 ความคิดเห็น