ตอนที่ 31 : บทที่ ๙

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 795
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    2 ก.ย. 61


บัวบูชาลืมตามองเพดาน พยายามครุ่นคิดว่ามันเกิดอะไรขึ้น  เธอจำได้แค่ว่าเขาจับเธอกดน้ำจนเกือบขาดใจตาย ดิ้นรนเท่าไรก็ไม่หลุด  จนเธอตั้งใจจะบอกความจริงเขาไปว่าตนเองไม่ใช่บุษบงกช เผื่อว่าบางทีเขาจะยอมไว้ชีวิต  แต่จังหวะที่จะถีบตัวขึ้นมาด้วยแรงฮึดเฮือกสุดท้าย บุษบงกชกลับมาดึงขาเธอไว้  เธอไม่รู้ว่านั่นคือความจริงหรือความฝัน รู้แต่เธอสัมผัสถึงความกลัว...กลัวตายที่สุดในชีวิต  

หลังจากนั้นเธอก็ไม่รับรู้อะไรอีก และเข้าสู่สภาพหลับๆ ตื่นๆ  กระนั้นก็ยังได้ยินเสียงแว่วใกล้หูอยู่ตลอดเวลา เสียงเรียกหวานล้ำแฝงความอบอุ่น

บัวบูชาขยับตัวขึ้นนั่งพิงหัวเตียงช้าๆ เมื่อเห็นชัดแล้วว่าที่นี่คือห้องนอนห้องเดิมที่เธอเคยพัก ไม่ใช่นรกหรือสถานที่อื่นที่ไม่รู้จัก  สรุปว่าเธอยังไม่ตาย เขาฆ่าเธอไม่สำเร็จ  เขาเปลี่ยนใจหรือมีใครมาช่วยไว้?  หญิงสาวสับสน จำเหตุการณ์ไม่ได้  รู้แต่ว่าเขาน่ากลัว เขาโหดร้ายเหลือเกิน

บุษ...เค้ารู้แล้วว่าทำไมตัวถึงต้องหนีไปทั้งที่กำลังท้อง เพราะนายคนนี้ไม่อยากให้ตัวมีลูกมาผูกมัดใช่ไหม  พอรู้ว่าท้อง ตัวเลยต้องหนีไป  แต่ทำไมตัวจะต้องฆ่าตัวตายด้วยล่ะ หรือเพราะรู้ว่าถ้ามันตามหาตัวจนเจอ ตัวก็ต้องตายด้วยน้ำมือมันอยู่ดี

คนใจร้าย เค้ากลัว...

สุดท้ายเธอก็ต้องยอมรับความจริงว่ากำลังเอาชีวิตตนเองมาล้อเล่นกับความตาย  คิดจะแก้แค้นให้พี่สาวโดยไม่รู้ตื้นลึกหนาบางและไม่รู้จักศัตรูดีพอ  การหวังจะสืบความจริงจากศัตรูนั้นดูเหมือนละครน้ำเน่าเกินไป  นี่คือชีวิตจริงของเธอนะบัวบูชา ถอยออกมาเถอะ กลับไปใช้ชีวิตของเธอ พูดความจริงออกไป

หญิงสาวครุ่นคิดและตัดสินใจแน่วแน่  แต่ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อประตูเปิดเข้ามา

“ลุกไหวแล้วหรือ  ดีจริง จะได้กินข้าว” เสียงเอ่ยอย่างดีใจพร้อมรอยยิ้มยินดีที่ปรากฏบนใบหน้าคนพูดนั้นประดับอยู่เพียงชั่วครู่ก็หายไป  เขานำถาดอาหารมาวางบนโต๊ะข้างเตียง จากนั้นเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วกลับออกมาพร้อมกะละมังใบเล็กที่ใช้เช็ดตัวให้หญิงสาวครั้งแล้วครั้งเล่าในยามที่ป่วยนอนซม  เวลานี้เขาก็ใส่น้ำมาค่อนกะละมังเพื่อจะเช็ดหน้าเช็ดตาให้คนป่วยอีกครั้ง

บัวบูชาตกใจและหวาดกลัวขึ้นมาทันทีที่ศุภรุจน์เดินเข้ามา หากได้แต่นั่งตัวแข็ง ไม่มีแรงแม้แต่จะกระเถิบหนีเมื่อเขามานั่งลงข้างๆ

“เช็ดหน้าเช็ดตาซะ เสร็จแล้วจะได้กินข้าวกินยา” เขาบอกเสียงเรียบก่อนลงมือทำตามที่พูด  แต่หญิงสาวเบือนหน้าหนีเมื่อผ้าผืนเล็กถูกยื่นมาใกล้

“ไม่เอา...ออกไปนะ” บัวบูชาไล่เสียงสั่น  ภาพที่เขากดเธอลงในน้ำหวังให้ขาดใจตายกลับคืนมาอีกครั้ง ปลุกความหวาดกลัวในใจจนกลั่นออกมาเป็นหยาดน้ำตา เรียกความสำนึกผิดจากคนตรงหน้า เขาวางผ้าผืนนั้นลงในอ่างแล้วดึงเธอมากอดหวังปลอบโยน แต่บัวบูชาดิ้นแล้วโวยวายเสียงดังลั่น

“ไปให้พ้น...ไป!

“บุษไม่ต้องกลัว  เช็ดตัวเสร็จจะได้กินข้าวกินยานะ”

“ปล่อยฉันไป ฉันไม่ใช่บุษ  ฉันคือบัว ฉันชื่อบัว ปล่อยฉันกลับบ้านเถอะ” เธอร้องขอเสียงสั่น หวังว่าเขาจะฟัง  แต่เมื่อเอ่ยออกไปก็อดสำนึกผิดต่อพี่สาวฝาแฝดไม่ได้

...ขอโทษนะบุษ เค้าแก้แค้นให้ตัวไม่ได้แล้ว  เค้ากลัวผู้ชายคนนี้ เค้ากลัวตาย  ไม่อยากรับเคราะห์แทนตัวอีกแล้ว เค้ากลัว

ศุภรุจน์มองหญิงสาว ตกใจไม่น้อยกับคำพูดของเธอ ก่อนจะดึงตัวมากอดปลอบประโลมอีกครั้ง

“บุษ...พี่ขอโทษ พี่จะไม่ทำร้ายบุษอีกแล้ว ขอโทษ” เขาเอ่ยพึมพำ สำนึกผิดที่ทำให้เธอกลัวจนพูดเพ้อเจ้อออกมา

เขาขอโทษ เขาแทนตัวเองว่าพี่...ทำไม  บัวบูชาแปลกใจ แต่ไม่ยอมเคลิบเคลิ้มไปกับเขาแน่  เธอต้องบอกความจริง เขาจะได้ปล่อยเธอไปเสียที

“ฉันไม่ใช่บุษ  ฉันชื่อบัว ชื่อบัว  เชื่อฉัน ปล่อยฉันไปเถอะ  ฉันขอร้อง ฉันไม่ใช่บุษ”

ยิ่งได้ยินหญิงสาวปฏิเสธตัวตนของตนเอง เขาก็ยิ่งสลดหดหู่ใจ  นี่เขาทำอะไรลงไป  การทำให้คนคนหนึ่งเผชิญหน้ากับความตาย ทำให้เธอหวาดกลัวจนเสียสติไปแล้ว บาปหนาจริงไอ้รุจน์!

“บุษจ๋า...บุษ พี่ขอโทษ พี่สัญญาว่าจะไม่ทำร้ายบุษอีกแล้ว...สัญญา” น้ำเสียงเครือเพราะเสียใจกับการกระทำของตน  แต่แม้จะเอ่ยปลอบเพียงใด หญิงสาวในอ้อมกอดก็เอาแต่ผลักไส ร่ำร้องปฏิเสธว่าตนเองไม่ใช่บุษบงกช  

สุดท้าย เขาตัดสินใจจูบปิดปากพร่ำเพ้อ บดขยี้ริมฝีปากลงไป หวังเรียกคืนความทรงจำ  ถ้าเธอจำรสจูบเขาได้ เธออาจจำตนเองได้

บัวบูชาดิ้นรนบ่ายหน้าหนี แต่ไม่ทัน  เขาบดริมฝีปากบนกลีบปากที่เม้มแน่นต้านทานเขา  แต่ยากจะทานไหว เขาได้รับชัยชนะ  เธอรู้สึกเหมือนเขากำลังสื่อสารอะไรบางอย่างกับเธอ  มันไม่ได้น่าขยะแขยงเหมือนจูบครั้งแรกของเขาในวันก่อน และเวลานี้เธอกำลังแพ้พ่ายกับความรู้สึกตนเอง เธอกำลังผ่อนคลายและซึมซับความวาบหวามที่เขาหยิบยื่นให้

ศุภรุจน์รู้สึกพอใจที่หญิงสาวไม่ต่อต้านและกำลังตอบสนองความต้องการของเขาที่พลุ่งพล่านขึ้นทันทีที่ได้สัมผัสแนบชิด  อันที่จริงเขายังต้องการเธอเสมอ แม้จะพยายามสร้างกำแพงใดๆ มากางกั้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เธอมีผู้ชายอื่นมากี่คน เรื่องที่ไม่อยากซ้ำรอยคราบไคลความใคร่ของใคร  แต่มันก็ยากจะหักห้ามความรู้สึกลึกๆ เมื่อได้สัมผัสใกล้ชิด โดยเฉพาะเมื่อเธอตอบสนองตรงใจเขาขนาดนี้  ชายหนุ่มผลักร่างอ่อนระทวยลงนอนแล้วลดตัวลงตามในทันทีเมื่อสุดจะทัดทานความต้องการลึกๆ ได้

“ว้าย!  บัดสี เอากันแต่เช้าเลย”


ฝากอิบุ๊ค คลิกที่ปกได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ







และอีกมากมาย Click

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

0 ความคิดเห็น