ซ้อนกลรัก by มุกเรียง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,722 Views

  • 9 Comments

  • 143 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    47

    Overall
    12,722

ตอนที่ 3 : บทที่ ๑

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1675
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    17 ส.ค. 61



เครื่องดื่มสีอำพันถูกส่งมาให้ บุษบงกชเหลือบมองแล้วส่ายหน้าปฏิเสธ พร้อมสำทับด้วยคำพูด

“ไม่ไหวแล้วอาร์ เดี๋ยวเมาแย่”

“แก้วเดียวเอง” อารักษ์บังคับให้เธอรับแก้วเบียร์ไปจนได้ แล้วยื่นแก้วในมือมาตรงหน้า

“ฉลองเพื่อความรักของเรา”

หญิงสาวจำต้องยอมชนแก้วกับเขา แล้วยกขึ้นจิบอย่างเสียไม่ได้  ไม่ใช่เพื่อความรักอย่างที่อารักษ์เอ่ย แค่ตัดบทไม่อยากให้เขาเซ้าซี้  ก่อนผละจากกลุ่มออกมาเดินเล่นย่ำเหยียบเกลียวคลื่นที่โถมเข้าหาฝั่ง เพราะหนวกหูการร้องรำทำเพลงของเพื่อนๆ ซึ่งพอเหล้าเข้าปากก็แหกปากร้องเพลงดังลั่น เต้นแร้งเต้นกากันสนุกสนาน  ดีที่ว่าบ้านพักหลังติดกันไม่มีคนพัก ไม่อย่างนั้นเพื่อนบ้านคงออกมาโวยให้บ้างแล้ว

“บุษไปเรียนต่อเมืองนอกด้วยกันเถอะ”

อารักษ์ที่เดินตามมาด้วยเอ่ยชวน  เขาวางแผนจะไปศึกษาต่อปริญญาโทที่ต่างประเทศ แต่ทำใจลำบากที่จะจากเธอไป  มือกระด้างแบบผู้ชายหันมารวบมือบุษบงกชไปกุมไว้

“นะบุษ” เขาบีบมือเธอเบาๆ  สายตาเว้าวอน

“ไม่เอาละ บุษอยากทำงานหาเงินใช้เองมากกว่า ไม่อยากรบกวนพ่อแม่อีกแล้ว”

“เราแต่งงานกันก่อน แล้วไปเรียนต่อด้วยกัน  ให้พ่อแม่อาร์ออกค่าใช้จ่ายให้บุษด้วย ท่านไม่ขัดข้องหรอก” อารักษ์เสนอ

คนฟังถึงกับส่ายหน้าในความคิดตื้นๆ ของเขา

“พูดง่ายไปนะอาร์  ถ้าบุษจะแต่งงานทั้งที เจ้าบ่าวของบุษต้องพร้อมจะเลี้ยงดูบุษได้ ไม่ใช่ยังขอเงินพ่อแม่ใช้ แล้วเอาบุษไปเป็นภาระอีกคน”  

บุษบงกชพูดจบคนฟังก็หน้างอ ทิ้งตัวลงนั่งแล้วดึงให้เธอนั่งลงข้างๆ

“อาร์แค่ไม่อยากจากบุษไปไกลๆ นานๆ...”

อารักษ์พูดเสียงอ่อยพลางคว้ามือหญิงสาวขึ้นมาจูบ แต่บุษบงกชรีบดึงกลับโดยเร็ว

“แค่นี้เองนะบุษ ทำไมต้องหวงด้วย  คนอื่นเขาไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว มีแต่เรานี่แหละที่ทำได้แค่จับมือ” ชายหนุ่มพ้ออย่างน้อยใจ

บุษบงกชอยากคิดว่าเขาพูดไปเพราะมึนเมา แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ชอบใจอยู่ดี  จริงอยู่ที่ว่าเพื่อนๆ ของเธอที่มีคู่รัก ต่างมองว่าการมีเพศสัมพันธ์กันก่อนแต่งงานเป็นเรื่องปรกติธรรมดาของคนยุคนี้  แต่คนเราแตกต่างกันทั้งทัศนคติและการใช้ชีวิต จะเอาชีวิตคนอื่นมาเปรียบเทียบและถือเป็นบรรทัดฐานไม่ได้  เธออาจจะคิดมากกับเรื่องนี้ และพ่อแม่ก็สั่งสอนเสมอไม่ให้ชิงสุกก่อนห่าม จึงทำให้เธอค่อนข้างระวังตัวในการคบหาเพื่อนชาย

กับอารักษ์เอง แม้จะคบหากันมาจนเรียนจบ แต่เธอก็ยังไม่เคยบอกพ่อกับแม่ถึงเรื่องของเขา ทั้งไม่เคยพาเขาไปแนะนำให้รู้จัก ไม่ว่าในฐานะเพื่อนหรือคนรัก  เหนืออื่นใด เธอยังไม่มั่นใจในความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขาว่าจะพัฒนาถึงขั้นคู่รักได้หรือไม่  ส่วนครอบครัวของอารักษ์นั้นเธอรู้จักดี เพราะเขาพาเธอไปไหว้พ่อแม่และแนะนำว่าเธอเป็นคนรักของเขาแล้ว  เธออาจผิดที่ไม่แย้ง ทำให้อารักษ์คิดเช่นนั้นมาตลอด และพยายามแสดงความรัก เรียกร้องอยากมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอ

“อาร์คงจะเมา กลับกันเถอะ” บุษบงกชรีบชวนแล้วลุกขึ้นยืนก่อนที่อารักษ์จะพูดพร่ำสิ่งใดให้ระคายหูและเคืองใจไปมากกว่านี้

“พูดเรื่องนี้ทีไร บุษบ่ายเบี่ยงทุกที  ทำไม...รังเกียจอาร์มากใช่ไหม  หรือบุษไม่รักอาร์ บุษมีผู้ชายคนอื่นใช่ไหม”  

อารักษ์ไม่ยอมลุกตาม ซ้ำยังกระชากมือจนหญิงสาวเสียหลักทรุดตัวลงมา  เขาผลักเธอให้นอนหงายลงกับพื้นทรายก่อนลุกขึ้นคร่อมร่างเธอไว้ ไม่ยอมให้หลบหนีเขาไปอีกแล้ว

“อาร์จะทำอะไร!  บุษไม่เคยบอกว่ารักอาร์นะ อย่าทำแบบนี้สิ!” บุษบงกชร้องเสียงหลงพลางผลักไสพัลวันเมื่ออารักษ์โน้มตัวลงมาหมายจะจูบเธอ

ใบหน้าและเนื้อตัวที่คลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้ายังไม่ทันก้มลงชิด จู่ๆ ก็เหมือนลอยห่างออกไป ก่อนจะหงายผลึ่งลงไปในน้ำที่มีคลื่นม้วนตัวซัดเข้ามาเป็นระยะๆ  บุษบงกชรับรู้เพียงว่ามีมือแข็งแรงคู่หนึ่งยื่นมาช่วยพยุงเธอให้ลุกขึ้นยืน

“อะไรวะ!” อารักษ์เกรี้ยวกราดเสียงดัง แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนเอง  กระทั่งมองไปที่บุษบงกชอีกครั้งจึงเห็นชายหนุ่มร่างกำยำยืนอยู่ใกล้เธอ

“อ๋อ...แฟนใหม่ใช่ไหมบุษ เพราะบุษมีมันใช่ไหม ถึงไม่ยอมเป็นของอาร์”

อารักษ์เดินโซเซเข้ามาใกล้คนทั้งคู่ กำหมัดแน่นอย่างคุกคามก่อนจะชกเข้าใส่ชายหนุ่มตรงหน้าเท่าที่กำลังตนเองจะมี  ชายคนนั้นเบี่ยงหลบแล้วชกสวนออกมาเข้าเต็มปลายคาง อารักษ์ถึงกับหมดสติกลางอากาศหงายหลังล้มตึงลงไปแช่น้ำทันที

“ว้าย!  อาร์” บุษบงกชร้องอย่างตกใจ แล้วรีบเข้าไปประคองให้ใบหน้าเขาสูงกว่าระดับน้ำทะเลที่สาดเข้ามาเป็นระยะ กระนั้นก็อดหันมองผู้ชายที่ยื่นมือมาช่วยไม่ได้  แม้จะเห็นหน้าเขาไม่ชัดเพราะเป็นการมองย้อนแสง แต่เธอมั่นใจว่าเขาคือผู้ชายที่พักอยู่บ้านถัดไปอีกสองหลัง คนผิวสีแทนกล้ามใหญ่ที่นนทรีหลงใหล

“ขอบคุณค่ะ” บุษบงกชเอ่ยขอบคุณเมื่อเขาเดินเข้ามาแล้วลากแขนอารักษ์ ดึงตัวคนที่เมาทั้งเหล้าทั้งหมัดขึ้นไปให้พ้นชายน้ำ ก่อนปล่อยทิ้งลงอีกครั้งแล้วหันกลับมาถาม

“จะให้ช่วยพาไปส่งที่บ้านหรือเปล่า”

“ช่างเถอะค่ะ อยากทำบ้าบิ่นดีนัก ปล่อยให้นอนหนาวอยู่ตรงนี้แหละ  ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ  ดึกแล้ว รีบกลับเข้าบ้านเถอะ”

เขาพูดเหมือนรู้ดีว่าเธอพักที่ไหน  ใช่น่ะสิ ก็ตอนกลางวันเขามองอยู่นี่นา  คิดมาถึงตรงนี้ใบหน้าหญิงสาวก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงสายตาที่เขามองมาและรอยยิ้มที่พาให้ใจสั่นเมื่อตอนเย็น

“ดึกแล้วจริงๆ  ฉันขอตัวนะคะ”

บุษบงกชรีบเดินจากมา แต่ครั้นได้ยินเสียงย่ำทรายสวบสาบตามมาติดๆ  หญิงสาวก็นึกกลัวขึ้นมาทันที  ทางเดินไปบ้านพักแม้ไม่ไกลมากแต่ก็มืดสลัว  อดนึกตำหนิตัวเองไม่ได้ว่าทำไมถึงเดินออกมาเสียไกล แถมยังมานั่งอยู่ในที่มืดๆ แบบนั้น  มิน่าเล่า อารักษ์ถึงคิดทำอะไรบ้าๆ ขึ้นมา  แล้วตอนนี้ผู้ชายที่เดินตามมาจะคิดทำแบบอารักษ์หรือเปล่า  ถึงเขาจะเป็นคนช่วยเธอให้พ้นจากการถูกอารักษ์ข่มเหง แต่มันก็ไม่ได้เป็นหลักประกันว่าเขาจะไม่ทำเสียเอง

เมื่อวิตกกังวลไปต่างๆ นานา บุษบงกชก็เร่งฝีเท้าขึ้นแล้วเปลี่ยนเป็นวิ่งทันที ไม่รู้ตัวเลยว่าคนที่มองอยู่ด้านหลังขำจนอดยิ้มไม่ได้

 

สายจนแดดส่องลอดหน้าต่างเข้ามาแล้ว แต่สาวๆ ที่นอนพักห้องเดียวกับบุษบงกชยังไม่มีใครตื่นเลยสักคน คงเพราะเมื่อคืนดื่มกินฉลองจบการศึกษากันหนักไปหน่อยจึงยังคงนอนหลับใหลไม่ได้สติ  หญิงสาวไม่รู้ว่าพวกผู้ชายจะตื่นกันบ้างหรือยัง แต่เพราะไม่ได้ยินเสียงเล็ดลอดเข้ามาในห้อง จึงคาดว่าคงยังไม่มีใครตื่นเช่นกัน  เมื่อคืนหลังจากวิ่งมาถึงบ้าน เธอก็ตรงเข้าห้องพักแล้วอาบน้ำเข้านอนเลย  แต่แล้วก็ต้องตื่นกลางดึกเมื่อเพื่อนสาวซึ่งต่างเมามายพากันกลับขึ้นมานอน  เธอลุกไปดูที่หน้าต่าง เห็นเพื่อนผู้ชายยังนั่งกินเหล้าร้องเพลงกันอยู่  ไม่รู้ว่าเข้านอนกันตอนไหนเพราะเธอกลับมานอนแล้วหลับรวดเดียวจนถึงเวลานี้

บุษบงกชเดินข้ามเพื่อนที่นอนเกะกะขวางทางไปเข้าห้องน้ำ จัดการธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินลงไปชั้นล่าง  หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นอารักษ์นั่งอยู่และกำลังมองเธอเดินลงบันไดมา  บุษบงกชหยุดเดินทันที ทำท่าเหมือนจะถอยกลับ  แต่แล้วเสียงแหบพร่าของคนที่นั่งรออยู่ก็รั้งเธอไว้

“ไปไหนละบุษ  มียาแก้ไข้ไหม อาร์ปวดหัว ครั่นเนื้อครั่นตัวบอกไม่ถูก”

...ทำไมจะไม่จับไข้ละ ก็นอนตัวเปียกตากน้ำค้างอยู่ริมทะเลอย่างนั้น  บุษบงกชนึกในใจ เธอไม่รู้แค่ว่าเขาตากน้ำค้างอยู่ทั้งคืนหรือเปล่า

“รอเดี๋ยว เดี๋ยวไปเอาให้” เธอพูดอย่างเสียไม่ได้  ยอมรับว่ายังไม่หายโกรธเขาเรื่องเมื่อคืน ไม่ว่าเขาจะจำได้หรือไม่ก็ตาม  และคำพูดในเวลาต่อมาของอารักษ์ก็บอกชัดว่าเขาไม่รู้ตัวเลยว่าทำอะไรลงไปบ้างในเวลาที่ตกเป็นทาสน้ำเมา

“ทำไมอาร์ไปนอนอยู่ตรงชายหาดได้ก็ไม่รู้ แล้วก็ปวดๆ ตรงปลายคางนี่ด้วย”

เธอจะบอกเขาดีไหมละ ว่าเมาจนขาดสติแล้วคิดจะปล้ำเธอ  ส่วนคางที่เจ็บนั่นก็ถูกหมัดคนที่มาช่วยเธอชกให้  สมน้ำหน้า อยากทำอะไรห่ามๆ ดีนัก




 https://www.mebmarket.com/index.php?


 https://www.mebmarket.com/index.php?


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

0 ความคิดเห็น