ซ้อนกลรัก by มุกเรียง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,723 Views

  • 9 Comments

  • 143 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    48

    Overall
    12,723

ตอนที่ 26 : บทที่ ๘

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 738
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    12 ก.ย. 61


 

ศุภรุจน์ระบายอารมณ์ด้วยการเตะเม็ดทรายชายหาดจนกระจุยกระจายหลังเดินหนีออกมาจากครัวเพราะไม่อยากทำอะไรรุนแรงกับหญิงสาวที่เคยรักมาก  ขืนทนอยู่ในห้องนั้น มองเธอทำโน่นนี่อย่างที่เคยทำ ภาพความทรงจำเก่าๆ ก็จะย้อนคืนมาทิ่มแทงให้เจ็บปวดและพอกพูนความเจ็บช้ำให้มากขึ้น  และหากทนไม่ไหว เขาก็กลัวใจตัวเองว่าจะทำร้ายผู้หญิงคนนั้นเข้า

เมื่อออกมาแล้วก็ใช่ว่าใจจะสงบ จึงต้องใช้หาดทรายเป็นที่ระบายอารมณ์  ครั้นค่อยยังชั่วชายหนุ่มก็หยุดยืนทอดสายตามองออกไปกลางทะเล วันนี้ลมสงบ มีเพียงระลอกคลื่นบางๆ เคลื่อนที่แผ่วเบาจนมองแทบไม่เห็น  ยามแดดจัดเช่นนี้ ต่อให้ลมสงบก็ไม่มีใครอยากลงเล่นน้ำทะเลให้ผิวเสีย

นึกมาถึงตรงนี้ ภาพเหตุการณ์ในอดีตก็หวนคืนกลับมาอย่างช่วยไม่ได้...

บุษบงกชก้าวขึ้นจากน้ำจะกลับขึ้นฝั่งหลังจากยอมว่ายน้ำเล่นกับเขาอยู่พักใหญ่  เขารีบกอดรัดเธอเอาไว้หญิงสาวจึงหันมาดุใส่ทันที

พี่รุจน์อย่ามาแกล้งกันสิ  บุษจะขึ้นแล้ว ร้อนจะตาย

อะไรกัน เล่นแป๊บเดียวเอง  เล่นต่อนะพี่ยังไม่อยากเลิก

พี่รุจเป็นผู้ชายไม่กลัวผิวเสีย แต่บุษกลัวนะ

ต่อให้บุษดำเป็นเหนี่ยง พี่ก็รัก

ไม่ไหวนะคะ  ถึงพี่รัก แต่บุษรับตัวเองไม่ได้แน่  ผู้หญิงอย่าหยุดสวย คำนี้มันเรื่องจริงนะพี่รุจน์

โอเค...อย่าหยุดสวย  แต่ต้องหยุดที่พี่คนเดียว เข้าใจไหมจ๊ะ  ห้ามมีคนอื่น บุษต้องเป็นของพี่คนเดียว

บุษจะไม่มีใครอีกแล้ว  บุษมีพี่รุจเป็นคนแรกและคนเดียว

“แพศยา!  นี่น่ะหรือมีพี่คนเดียว!

ศุภรุจน์กำทรายแน่นอย่างโกรธแค้น  หากภาพในห้วงคิดเกิดขึ้นจริงตรงหน้า เขาคงวิ่งลงไปในน้ำแล้วกระชากผู้หญิงคนนั้นมาเขย่าให้หัวสั่นหัวคลอน แล้วตะคอกถามว่า นี่หรือที่เธอบอกจะมีเขาเพียงคนเดียว  เธอหนีไปพร้อมไอ้หมอ แต่กลับไปแต่งงานกับผู้ชายอีกคน มันใช่คำว่าคนเดียวหรือเปล่า  ถ้าเขาไม่เจอกับนนทรี ก็คงไม่ทราบว่าเธอจะแต่งงานในวันนั้น

วันนั้นนนทรีกำลังยืนรอให้เด็กในร้านห่อของขวัญเพื่อนำไปมอบให้เพื่อนในวันแต่งงาน  แวบแรกที่เห็น ต่างคนต่างนิ่งไปพักหนึ่งเหมือนคนคุ้นหน้าแต่จำชื่อไม่ได้ ก่อนที่เจ้าหล่อนจะเป็นฝ่ายยิ้มให้และทักทายเขาก่อน ทว่าดูเป็นยิ้มที่ระคนไปด้วยความสมเพชอย่างบอกไม่ถูก

สวัสดีค่ะพี่รุจน์ จำแนนได้ไหมคะ

ครับ จำได้  มาชอปปิงคนเดียวหรือเหรอ

ก็แนนตัวคนเดียว จะให้มากับใครล่ะคะ  แนนมาซื้อของขวัญแต่งงานส่งไปให้บุษค่ะ เธอบอกโดยเขาไม่ได้ถาม และมองจ้องมาเหมือนอยากจะดูปฏิกิริยาของเขา  ซึ่งก็คงสมใจนนทรี เพราะข่าวที่ได้รู้โดยไม่ทันตั้งตัวทำให้เขาเก็บอาการได้ไม่ดีนัก ความตกใจและเจ็บปวดคงฉายชัดบนสีหน้าให้เจ้าหล่อนรับรู้ได้ แม้เพียงชั่วเวลาสั้นๆ ก็ตามที  กระนั้นนนทรีก็ยังเล่าต่อ คล้ายว่าการได้เห็นความเจ็บช้ำจากสีหน้าเขามันน้อยเกินไป ยังไม่เป็นที่พอใจของเธอ

เจ้าบ่าวของบุษเป็นหมอด้วยนะ  ท่าทางคงจะติดใจอาชีพนี้แล้ว แต่ก็แปลกที่ไม่ใช่พี่หมอเอก

บุษไม่ได้แต่งกับไอ้เอก?เขายอมรับว่าแปลกใจและตกใจไม่น้อย  ทั้งสองคนร่วมกันสร้างความเจ็บปวดให้แก่เขาและครอบครัวถึงขนาดนั้น แต่ในที่สุดเธอกลับไปแต่งงานกับคนอื่น

ค่ะ แต่งกับคนอื่น  แนนก็ไม่ค่อยทราบรายละเอียด แค่รู้ว่าจะแต่งงาน เลยมาซื้อของขวัญส่งไปให้ในฐานะที่เคยรู้จักกัน

นนทรีเน้นคำว่าเคยรู้จักกัน ซึ่งเขาก็ไม่แปลกใจอะไร เพราะบุษบงกชกับนนทรีเลิกคบกันไปตั้งแต่บุษบงกชมาอยู่กับเขา และหลังจากนั้นเขาก็ไม่เคยเจอนนทรีอีกเลย

สะดวกไปหาที่นั่งคุยกันหน่อยไหมแนน’ 

เมื่อเขาเอ่ยชวน นนทรีก็ตอบรับทันที  พอหาร้านนั่งได้ หญิงสาวก็หยิบมือถือขึ้นมา เอารูปพรีเวดดิ้งของบุษบงกชและเจ้าบ่าวที่ได้มาจากเพื่อนให้เขาดู และบอกกำหนดการคร่าวๆ ให้ฟัง  แม้ไม่มีรายละเอียดอย่างอื่นเพราะต่างก็ไม่ได้ติดต่อกันนานมากแล้ว  แต่แค่ทราบวันเวลา เขาก็สืบหาเพิ่มเติมเองได้

และเมื่อถึงวันงาน เขาก็ไปดักรอหน้าโรงแรม และขับรถตามไปจนถึงเรือนหอ...

“ว้าย!

เสียงร้องดังมาบ้านเรียกเขากลับมายังปัจจุบัน  ชายหนุ่มหันไปมองแล้วรีบวิ่งกลับไปทันที


ฝากอิบุ๊ค คลิกที่ปกได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ







และอีกมากมาย Click

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

0 ความคิดเห็น