ซ้อนกลรัก by มุกเรียง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,731 Views

  • 9 Comments

  • 143 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    56

    Overall
    12,731

ตอนที่ 25 : บทที่ ๗

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 750
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    31 ส.ค. 61

เท้าเรียวที่พาเจ้าของเดินลงบันไดมาค่อยๆ ก้าวช้าลง จนหยุดนิ่งก่อนจะลงมาจนถึงพื้นชั้นล่าง  บัวบูชาไม่ได้เกรงสายตาขุ่นเขียวที่จ้องมา แต่ขามันไม่ยอมเดินเอง  ...เดินสิ หญิงสาวต้องเตือนตนเองก่อนจะก้าวต่อโดยบังคับไม่ให้ขาสั่น

น่าแปลก เธอคิดว่าเธอไม่กลัวเขาเหมือนที่ไม่เคยกลัวใคร แต่ทำไมเจอสายตาเขาวันนี้ถึงเกิดอาการขาสั่นขึ้นมาได้ เหมือนเธอทำความผิดเอาไว้  ไม่สิ เธอไม่ได้ทำอะไร อาจพลั้งเผลอทำน้องเขาเจ็บตัว แต่นั่นเพราะเธอฝันไป

ฝันถึงบุษบงกช  ตั้งแต่พี่สาวฝาแฝดของเธอตายไป เธอไม่เคยฝันถึงเลย  เพิ่งฝันครั้งแรกก็เป็นเรื่องเสียแล้ว?  บัวบูชาครุ่นคิดก่อนสะดุ้งโหยงกับเสียงตวาด

“รีบมาสิ ยืนบื้ออยู่ทำไม” เขาไม่ได้เรียกเปล่า ยังเดินมากระชากข้อมือให้เดินตาม

“โอ๊ย!” บัวบูชาร้องลั่น เจ็บแปลบที่แผลซึ่งถูกเศษแก้วบาด  ก้มลงมองจึงเห็นว่าฝ่ามือบวมเป่ง  

ดูเหมือนคนกระชากเองก็ตกใจ รีบปล่อยมือเธอทันที แล้วถามน้ำเสียงแกนๆ ซึ่งเธอคิดว่าไม่ถามเสียยังจะดีกว่า

“เจ็บมากละสิ” ก่อนจะบอกต่อ

“รีบมาทานอาหารเช้า เพราะเธอมีงานในหน้าที่รออยู่”

“หน้าที่อะไร งานอะไร”

“หน้าที่เมียยังไงละ ทำงานบ้านทุกอย่าง”

“นั่นน่ะมันงานคนใช้”

บัวบูชาเถียงออกไป และไม่ยอมเดินตามเมื่อเขาเดินนำไปที่โต๊ะอาหาร  จนศุภรุจน์ต้องหันกลับมา สาวเท้ามาใกล้พร้อมส่งสายตาเอาเรื่อง  แต่เขาไม่ทันเอ่ยปาก เธอก็รีบเดินไปเอง เพราะสายมากจนรู้สึกหิวขึ้นมาเหมือนกัน

หญิงสาวมองอาหารเช้าบนโต๊ะในยามสาย มีวางอยู่ชุดเดียวคงสำหรับเธอ  ก็ยังนับว่าพวกเขาพอมีน้ำใจ ทำอาหารเผื่อเธอด้วย แต่ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือใคร

“แหวะ...แน่ใจหรือว่าอาหารคน” บัวบูชาบ่นพึมพำกับตนเองเมื่อตักกินคำแรก  ทว่าช่วยไม่ได้ที่ศุภรุจน์จะได้ยินเต็มสองหู เพราะเขายืนเมียงมองอยู่ไม่ไกลเหมือนคอยคุมเธอก็ไม่ปาน

“ก็มันไม่ใช่หน้าที่ฉัน ทำกินกันตายได้ก็ดีแค่ไหนแล้ว”

บัวบูชาต้องสะดุ้งกับเสียงห้วนๆ ของเจ้าของบ้านอีกครั้ง กระนั้นก็อดอมยิ้มไม่ได้  อาหารตรงหน้าคือข้าวต้มหมูสับรสชาติไม่เป็นสับปะรด กับไข่ลวกที่สุกเกินไป พร้อมกระเทียมเจียวที่มีกลิ่นไหม้และผักชีต้นหอมที่ซอยหยาบชิ้นไม่เท่ากัน  แต่นับว่าเขามีน้ำใจที่ไม่ไปกระชากเธอมาจากเตียงเพื่อลงมาทำอาหารเช้า ซึ่งจะว่าไปแล้วรสชาติก็คงไม่ห่างกันนัก เพียงแต่อาหารของเขาถูกทิ้งจนเย็นชืดจึงไม่น่ารับประทาน

...ก็คงจริงอย่างเขาว่า แค่กินกันตาย  บัวบูชาเผลออมยิ้มจึงถูกดุอีกครั้ง

“ยิ้มทำไม  ถ้าไม่กินก็ตามมา มีงานรอให้ทำอยู่”

“มือฉันเจ็บไม่เห็นหรือไง”  เธอยกความเจ็บขึ้นมาอ้าง และเหมือนเขาจะอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนพูดเสียงขึงขังทำเอาบัวบูชาโกรธหน้าดำหน้าแดง

“เจ็บก็ต้องทำ ไม่ต้องสำออย  ฉันไม่ใช่ไอ้หมอหรือผู้ชายหน้าโง่คนใหม่ของเธอ รีบกินเร็วๆ เข้า”

“ไม่กิน”

“ไม่กินก็มานี่” เขากระชากมือเธอให้ลุกขึ้น ไม่นำพาสีหน้าบ่งบอกความเจ็บปวดเพราะจับลงบนรอยแผลเธอเต็มๆ  ในเมื่อเจ้าตัวไม่ปริปาก เขาก็ไม่ใส่ใจ

“เริ่มที่เก็บกวาดครัวก่อน” เขาบอกเมื่อพาเธอมาในครัว

บัวบูชากวาดตามองไปทั่วครัวแล้วต้องหันมามองหน้าศุภรุจน์ เหมือนจะถามเขาให้แน่ใจว่านี่หรือห้องครัว  และเหมือนเขาจะเข้าใจดี จึงยักไหล่ประมาณว่าช่วยไม่ได้ที่มันจะเละขนาดนี้

“ทำไป” 

เขาสั่งแล้วเดินไปนั่งกอดอกที่ขอบหน้าต่างซึ่งเปิดกว้างเพื่อให้อากาศถ่ายเท  หญิงสาวค้อนให้เขา ก่อนเริ่มเก็บกวาดครัวที่เขาบรรเลงไว้อย่างสาหัส ทั้งโต๊ะ เตาแก๊ส และบนพื้น ล้วนเต็มไปด้วยเศษซากของวัตถุดิบที่นำมาปรุงอาหาร ทั้งคราบน้ำมัน คราบข้าวต้มที่กระเด็นออกมานอกหม้อ

อันที่จริงเมื่อทำอาหารเสร็จ เขาจะเก็บกวาดเสียก็ไม่เหลือบ่ากว่าแรง  แต่ด้วยไม่อยากให้เจ้าหล่อนสุขสบายเกินไป จึงทิ้งงานไว้ให้ทำ  ...นี่เห็นว่ามือเจ็บ อุตส่าห์ปล่อยให้นอนโดยไม่เรียกให้ลุกมาทำอาหารก็ถือว่าปรานีมากแล้ว  

ศุภรุจน์นั่งมองหญิงสาวทำงานไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าสายตาเกลียดชังเคืองแค้นของเขาแปรเปลี่ยนไปเป็นเอ็นดูรักใคร่เหมือนเมื่อสามปีก่อนที่มองเธอ...บุษบงกชที่แสนอ่อนหวาน เป็นแม่บ้านแม่เรือน มีเสน่ห์ปลายจวักจนมารดาเขาเอ่ยปากชม  กระนั้นตัวเขากลับหลงเสน่ห์จุดซ่อนเร้นของเธอมากกว่า  ก็ใครจะรู้ว่ายามอยู่กันตามลำพังประสาผัวเมีย หญิงสาวเงียบๆ หงิมๆ จะกลายเป็นสาวไฟแรงสูง แผดเผาเขาจนแทบมอดไหม้ครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่พลันนั้นเอง เสียงร่ำไห้คร่ำครวญขององค์อรก็ดังก้องในหูเขา

คุณอรไม่อยากอยู่...คุณอรอาย  คู่หมั้นขอถอนหมั้นเพื่อไปแต่งกับว่าที่พี่สะใภ้ มันโหดร้ายเกินไป  คุณอรอยากตาย ช่วยคุณอรไว้ทำไม...

เสียงคนที่ไม่ได้ตายสมใจตามมาเตือนใจเขาทุกครั้งที่เห็นรูปถ่ายหรือใบหน้าบุษบงกช  ชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้องครัวทันที เพราะทนมองต่อไปไม่ได้

บัวบูชายังเก็บกวาดไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ว่าคนคุมงานเดินออกไปแล้ว มารู้อีกทีว่าเขาไม่อยู่ในห้องครัวก็ตอนที่เห็นผู้ชายหน้าคุ้นๆ  ไม่สวมเสื้อ เผยร่างกำยำมัดกล้ามหนั่นแน่น เดินมุ่งไปทางชายหาด

“อ้าว...ออกไปตอนไหนเนี่ย”

“สนใจด้วยหรือ?”

บัวบูชาเปรยกับตนเอง แต่กลับมีคำตอบมาจากทางด้านหลังจนสะดุ้งโหยง  หญิงสาวรีบหันขวับไปมองทันที

“ว้าย!


ฝากอิบุ๊ค คลิกที่ปกได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ







และอีกมากมาย Click


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

0 ความคิดเห็น