ซ้อนกลรัก by มุกเรียง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,723 Views

  • 9 Comments

  • 143 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    48

    Overall
    12,723

ตอนที่ 23 : บทที่ ๗

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 753
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    9 ก.ย. 61

บัวบูชายืนนิ่งมองกระจกอยู่ตรงอ่างล้างมือ แต่ที่เห็นไม่ใช่ภาพตัวเอง หากเป็นแววตาอาฆาตมาดร้ายขององค์อร หญิงสาวที่ภายนอกดูสุภาพอ่อนโยน บอบบาง น่าทะนุถนอม  ทว่าเหตุการณ์ที่เธอพบเจอมาสองครั้งสองคราน่าจะยืนยันได้ชัดเจนถึงตัวตนแท้จริงขององค์อร  ผู้หญิงคนนี้ร้ายลึกและเลือดเย็นอย่างน่ากลัว ทั้งคำพูดและการกระทำของเจ้าหล่อนบ่งชัดว่าโกรธแค้นบุษบงกช พี่สาวฝาแฝดของเธออย่างมาก แต่จะแสดงออกก็ต่อเมื่ออยู่กันตามลำพังเท่านั้น

...ก็แล้วทำไมองค์อรถึงเกลียดบุษนัก?  ต้องเกี่ยวข้องกับหมอคนนั้นแน่  หมอที่พวกเขาบอกว่าบุษบงกชมีความสัมพันธ์ด้วย หมอที่บุษหนีตามไป

“อุ๊ย!

บัวบูชาสะดุ้งสุดตัว เมื่อจู่ๆ มือเรียวใหญ่ของใครคนหนึ่งก็รวบกุมมือเธอที่ฟอกสบู่ค้างไว้  และเมื่อเห็นจากกระจกเงาชัดเจนว่าเจ้าของมือเป็นใคร เธอก็สะบัดมือหนี ทว่าไม่เป็นผล

“ต้องล้างให้สะอาด  คุณอรฝากมาขอโทษ เธอไม่ได้ตั้งใจ” ศุภรุจน์พูดเสียงเนิบ หน้าเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่หญิงสาวกำลังพยายามกระชากมือกลับ แต่เขาขืนไว้ด้วยแรงที่มากกว่า  แรงยื้อยุดทำให้ฟองสีขาวของสบู่มีสีเลือดเจือจาง

“ไม่ได้ตั้งใจ?”  บัวบูชาฟังแล้วอยากหัวเราะให้ฟันร่วง  ผู้หญิงคนนั้นน่ะหรือไม่ตั้งใจ การกระทำขัดกับคำพูดชัดๆ

ชายหนุ่มสำเหนียกในน้ำเสียงว่าหญิงสาวไม่เชื่อ แต่ก็ไม่ใส่ใจ  ถามหาผ้าสะอาดสำหรับเช็ดเมื่อล้างมือให้เธอจนสะอาดแล้ว

“มีผ้าสะอาดไหม”

“ปล่อย ฉันทำเอง” บัวบูชาดึงมือออกจากมือใหญ่ของเขา แต่ศุภรุจน์ไม่ยอม มิหนำซ้ำยังดุใส่พลางหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดอยู่บนราวสแตนเลสใกล้ๆ มาเช็ดมือให้

“อย่าทำเก่ง มานี่” พูดแล้วก็ลากเธอออกไปจากห้องน้ำทันที

บัวบูชาใช้คำว่าลากคงไม่ผิด เพราะเธอไม่ยอมเดินตาม เขาจึงออกแรงดึง  ก่อนจะพามานั่งที่เตียงซึ่งมีกล่องใส่อุปกรณ์ทำแผลและยาวางอยู่  เขาคงถือเข้ามา เพราะเธอไม่รู้ว่ามันมาจากไหน และไม่คิดจะทำอะไรด้วย แค่จะล้างคราบเลือดออกก็เท่านั้นเอง

หญิงสาวนิ่งมองเขาทำแผลให้ ใจไพล่ไปนึกถึงภูมินทร์  เธอเคยถูกมีดบาด แล้วเขาทำแผลให้อย่างเบามือ ชนิดที่เสร็จตอนไหนยังไม่รู้ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคนไข้จึงปลื้มคุณหมอภูมินทร์นัก  เขาเคยอวดว่าคนไข้ชมว่าเขาฉีดยาไม่เจ็บ ทำแผลก็ไม่เจ็บ ขนาดแผลผ่าตัดยังเย็บเรียบร้อยแทบไม่ทิ้งร่องรอย  เขายิ้มจนแว่นสายตาขยับยามเอ่ยเล่าอย่างภูมิใจ จนเธออดยิ้มไปด้วยไม่ได้

เพราะกำลังคิดถึงคนไกลจนใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เมื่อศุภรุจน์ทำความสะอาดแผลเสร็จ แล้วหยดทิงเจอร์ลงบนแผล เธอจึงสะดุ้งสุดตัว ทั้งตกใจและแสบ รีบชักมือกลับทันที  แต่เขาดึงไว้พร้อมรอยยิ้มขัน ตามด้วยเสียงเยาะเย้ยเบาๆ

“แค่นี้ทำสะดุ้ง” ชายหนุ่มจัดการแต้มยาต่อจนครบทุกแผล แล้วปิดพลาสเตอร์ให้  แม้แผลจะเล็กและไม่ลึกมาก แต่ก็มีหลายแผล ทั้งกลางฝ่ามือและปลายนิ้ว  จนคนทำแผลเผลอถามออกมาด้วยความห่วงใย

“เจ็บไหมบุษ”

แต่ครั้นรู้ตัว เขาก็กลับมาเป็นคนเดิม เอ่ยเสียงแข็งอย่างประชดประชัน

“แผลแค่นี้มันคงไม่เจ็บเหมือนถูกแทงข้างหลังจากเมียและเพื่อนรักหรอกนะ” พูดจบก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้องทันที เพราะไม่มั่นใจตนเองว่าจะทำอะไรรุนแรงลงไปหรือไม่หากยังมองหน้าผู้หญิงที่เคยเป็นเมีย แต่บัดนี้กลับกลายเป็นศัตรูคู่แค้นที่ทำกับเขาและครอบครัวไว้อย่างเจ็บแสบ  

จริงอยู่ เธอไม่ได้ทำร้ายร่างกาย  ทว่าการทำร้ายจิตใจนั้นเจ็บปวดมากกว่าหลายเท่านัก

แต่แล้วเขาก็ต้องชะงัก เมื่อได้ยินคำถามตามมา

“ถ้าคุณมีความรับผิดชอบมากพอ บุษจะหนีไปทำไม”

“ฉันไม่รับผิดชอบตรงไหน บอกมาซิบุษ” ศุภรุจน์เดินกลับมาถึงตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนจะเร็วกว่าตอนที่เดินออกไปเสียอีก  ชายหนุ่มตรงเข้าจับต้นแขนบัวบูชา รั้งตัวให้ลุกขึ้นเผชิญหน้า

หญิงสาวเชิดหน้าสบตาเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน

“รับผิดชอบในตัวคนที่คุณเรียกว่าเมีย รับผลที่เกิดขึ้นตามมา คุณทำมันหรือเปล่าล่ะ”  เธอไม่อยากพูดว่ารับผิดชอบลูกในท้อง เพราะกลัวว่าเขาจะสงสัยว่าตอนนี้เด็กคนนั้นอยู่ที่ไหน

“ถามใจตัวเองสิบุษ ทำไมเธอถึงไม่รอ  แค่สองปีให้ฉันเรียนจบ ทำไมถึงรอไม่ได้ หรืออดอยากมากจนต้องไปคบชู้กับไอ้หมอ  ถ้าไม่มีรูปพวกนั้นมายืนยัน ฉันก็คงเป็นไอ้งั่ง มีเขายาวโง้ง  นั่งละเมอเพ้อพกถึงวันที่จะได้แต่งงานกับเธอ”

“รูป?” เขาพูดถึงรูปอีกคนแล้ว รูปอะไรกัน เธออยากเห็นเหลือเกิน  แต่องค์อรบอกว่าบุษบงกชเผามันไปหมดแล้ว

“ก็แค่รูป...” เธอตัดสินใจเถียงออกไปก่อน เพราะถ้าเงียบโดยไม่แก้ต่าง คงจะยิ่งถูกปรักปรำ 

ได้ผลทันที เพราะพูดยังไม่ทันจบ ศุภรุจน์ก็เขย่าเธอจนหัวสั่นหัวคลอน แล้วตะคอกใส่หน้า

“แค่รูปหรือ?  เธอไปนอนกับไอ้หมอแล้วถ่ายรูปไว้เชยชม เยาะเย้ยกันขนาดนั้นยังว่าก็แค่รูป  จิตใจเธอทำด้วยอะไร?  บุษบงกช!” เขาผลักเธอเต็มแรงจนลงไปนอนแผ่หลาบนเตียง

บัวบูชารีบลุกหนีลนลาน กลัวเขาจะโถมตามลงมาแล้วทำเหมือนก่อนหน้านี้ และหนนี้คงไม่มีองค์อรมาทำอะไรขัดจังหวะอีกแล้ว  เธอมั่นใจว่าเสียงแก้วแตกนั้นองค์อรจงใจทำเพื่อเรียกร้องความสนใจจากพี่ชาย แต่มันก็เป็นการขัดจังหวะที่มีผลดีกับเธอ  

ทว่าคราวนี้ไม่เป็นอย่างที่กลัว ศุภรุจน์ผลักเธอแล้วเดินออกไปจากห้องทันที ปิดประตูตามหลังดังโครมใหญ่จนบานไม้แทบจะหลุดออกจากกรอบ

“เฮ้อ!” บัวบูชาถอนหายใจโล่งอก เมื่อรอดตัวไปได้อีกครั้ง

แม้จะรู้สึกว่าเฉียดอันตรายมากขึ้นทุกที แต่เรื่องราวหลายอย่างที่ค้างคาใจก็กลายเป็นบ่วงที่ผูกรั้งเธอไว้กับคนที่นี่ ไม่คิดที่จะหาทางหนีไปจากเขาก่อนจะได้รู้ความจริงทั้งหมด

...ถ้าอยากให้เค้าแก้แค้นให้ ตัวต้องช่วยเค้านะบุษ  ช่วยชี้หนทางให้เค้าด้วย








ฝากอิบุ๊ค คลิกที่ปกได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ







และอีกมากมาย Click

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

0 ความคิดเห็น