ซ้อนกลรัก by มุกเรียง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,731 Views

  • 9 Comments

  • 143 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    56

    Overall
    12,731

ตอนที่ 14 : บทที่๕

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 999
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    26 ส.ค. 61

 

สายตาหวาดกลัวของหญิงสาวในชุดขาวแปรเปลี่ยนเป็นสนเท่ห์เมื่อได้ยินคำถามจากคนที่คร่อมอยู่เหนือร่างเธอ

...เขาถามถึงใครกัน?

“ว่าไง...เอาไอ้เอกไปไว้ที่ไหนเสียล่ะบุษ ถึงได้มาแต่งกับไอ้หน้าจืดคนนี้”

ศุภรุจน์ถามซ้ำพลางจ้องตาคนที่นอนนิ่งอยู่ใต้ร่างเขา  แต่ดูคล้ายคำถามนั้นจะก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง แววหวาดกลัวในดวงตาคู่งามซึ่งเขาเคยหลงใหลเลือนหายไป เหลือเพียงความแข็งกระด้างไม่ต่างจากน้ำเสียงที่เธอเอ่ยออกมา

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง!  ตัวไม่ได้ผูกติดกันนี่”

พูดเสียงแข็ง ขณะคำถามมากมายเกิดขึ้นในใจ  ...เอกไหนอีกล่ะ?  ฉันจะรู้ไหมเนี่ย

ศุภรุจน์ทำเสียงหยันในลำคอ ละมือข้างหนึ่งมาบีบคางเธอไว้

“ตัวไม่ติดกับไอ้เอก เพราะมีไอ้หน้าจืดนั่นเข้ามาติดแทนละสิ  แพศยา!

หญิงสาวตะลึงไปชั่วครู่กับคำผรุสวาทที่ออกจากปากชายหนุ่ม ก่อนจะตอกกลับแรงไม่แพ้กัน

“แกมันก็ไอ้ผู้ชายไม่มีความรับผิดชอบ ไอ้เลว!

“เฮอะ!  ฉันนี่นะไม่มีความรับผิดชอบ  ถ้าไม่รับผิดชอบ ฉันจะพาผู้หญิงอย่างเธอเข้าบ้านหรือ”

“ฉันเป็นยังไง”

“ก็เป็นผู้หญิงใจง่ายน่ะสิ”

“กรี๊ด!  ไอ้บ้า!” เธอดิ้นรนกรีดร้องก่อนจะเงียบไป

ชายหนุ่มได้แต่จ้องมองใบหน้าคนหมดสติสัมปชัญญะนิ่งนาน แล้วเหตุการณ์เมื่อวันเก่าก่อนก็ย้อนคืนกลับมาอีกครั้ง...

 

ศุภรุจน์ตรงเข้าสวมกอดหญิงสาวที่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง ทอดสายตาออกไปด้านนอกอย่างเหม่อลอย  บุษบงกชสะดุ้งเล็กน้อยก่อนช้อนสายตาขึ้นมองเขาแล้วยิ้มให้  ทว่ารอยยิ้มในวันนี้ดูผิดแผกไปจากรอยยิ้มที่เคยปรากฏบนใบหน้างดงามของเธอจนเขาแปลกใจ  รีบรั้งร่างแบบบางให้หันมาหา เชยคางหญิงสาว แล้วถามช้าๆ น้ำเสียงอ่อนโยน

“เป็นอะไรคะ...ไม่สบายหรือเปล่า”

มือเรียวใหญ่แบบผู้ชายแตะแก้มนวลอย่างห่วงใยระคนเอ็นดู  บุษบงกชส่ายหน้าช้าๆ  ยิ้มให้เขา หากยังคงเป็นรอยยิ้มที่ไร้ความสดใสเหมือนเคย นั่นยิ่งทำให้ศุภรุจน์สงสัยมากขึ้น เขาจึงถามอีกครั้ง ท่าทีจริงจังกว่าเดิม

“มีอะไรไม่สบายใจหรือไม่สบายกายตรงไหน บอกพี่สิครับ  บุษมาอยู่กับพี่แล้ว พี่อยากดูแลให้บุษมีความสุขทั้งกายทั้งใจนะ”

“บุษไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะ แค่ใจหายเมื่อคิดว่าอีกไม่กี่วันพี่รุจน์ก็จะจากบุษไปไกล”

“พี่ไปเรียนต่อ ไม่นานก็กลับ ไม่ได้ไปแล้วไปลับเสียหน่อย อย่าคิดมากสิคะ”

เขาก้มลงจูบหน้าผากแล้วตามด้วยแก้มนวลเนียน ก่อนกอดกระชับร่างแบบบางเอาไว้  บุษบงกชกอดเขาตอบเช่นกัน เป็นกอดที่แนบแน่นกว่าปกติ บอกให้รู้ว่าเธอกลัวการห่างเหินและพลัดพรากเพียงใด

“แต่บุษอดใจหายไม่ได้นี่คะ” หญิงสาวพูดอู้อี้แนบอกเขา

ศุภรุจน์จับไหล่บางแล้วดันตัวเธอออก อยากมองสบตาเวลาพูด

“พี่ไม่ได้ไปรวดเดียวสองปีนี่ครับ ปิดเทอมก็กลับมาหาบุษได้  บุษอยู่ที่นี่มีทั้งพ่อทั้งแม่พี่ แล้วยังคุณอร บุษไม่เหงาหรอก  พี่เสียอีก ไปเรียนต่อคนเดียวคงจะเหงาและคิดถึงบุษมากๆ”  พูดจบเขาก็จูบหน้าผากเธออีกครั้ง

“แล้วพี่รุจน์จะไม่ไปพบพ่อแม่บุษก่อนหรือคะ”

“บุษจ๋า...พี่รักบุษนะ  ถึงเราจะเพิ่งพบเจอกันไม่นาน แต่พี่ก็อยากไปทำความรู้จักพ่อแม่บุษ อยากไปบอกท่านถึงเรื่องของเรา  แต่ตอนนี้พี่ไม่สะดวกและไม่มีเวลาจริงๆ  บุษเข้าใจพี่นะ” เขาดึงเธอเข้ามากอดไว้คล้ายจะยืนยันคำพูดของตน

บุษบงกชได้แต่ซุกหน้ากับอกเขา กอดเขาไว้แน่นอย่างไม่รู้จะทำอะไรดีกว่านี้


ขายของ คลิกที่รูปเลยจ้า 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

0 ความคิดเห็น