[Super Junior Fic] Savagely Romance : HanChul [Yaoi]

ตอนที่ 7 : :: Chapter 5 : My All ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 662
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    23 ก.พ. 54

My strenght is granted through you.
All my life, just only you will do.
Is that a bond between us?
You are the one that have to judge.



ฮีชอล เดินเข้าไปที่ห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์แล้วหยิบหนังสือพิมพ์ที่วางอยู่บนโต๊ะ ขึ้นมาอ่าน จริงๆแล้วในหัวเขากำลังคิดว่าคนรักของเขาจะกลับมาเมื่อไหร่ ร่างบางนั้นยอมแขวนท้องตัวเองรอทานข้าวกับฮันกยองหลังจากได้รับโทรศัพท์จาก ชายหนุ่มขณะกำลังจะจับเครื่องกลับโซลจากเซี่ยงไฮ้ว่าจะกลับมาทานเข้าด้วยกัน

ร่าง บางมองนาฬิกาเรือนใหญ่ที่ตั้งอยู่ก่อนจะถอนหายใจเล็กน้อยแล้วอ่านหนังสือ พิมพ์ในมือ พยายามไม่คิดอะไรทั้งๆที่มันเลยเวลาที่ฮันกยองบอกว่าจะมาถึงบ้านถึงสอง ชั่วโมง แม้ว่าจะหิวแค่ไหน แต่ในใจฮีชอลนั้นเป็นห่วงฮันกยองมากกว่า ทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่มีอะไรให้น่าเป็นห่วงแต่มันก็อดไม่ได้ เขาไม่ค่อยชอบอยู่ห่างจากฮันกยองเท่าไหร่เลย แล้วอาทิตย์หน้าชายหนุ่มจะต้องไปปารีสเกือบอาทิตย์ เขาจะทนไหวไหมหนอ...ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าเขาอยากจะพิสูจน์ตัวเองให้ทุกคน เห็นว่าเขาสามารถแยกเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานออกได้แล้วล่ะก็ ฮีชอลคงยอมตามฮันกยองไปปารีสด้วยแล้ว แต่เพราะงานที่ล้นมือและประชุมใหญ่ของบริษัทคิบอมที่เขาเองตกปากรับคำจะเข้า ร่วมที่ทำให้เขาจะต้องอยู่เกาหลีโดยปราศจากฮันกยอง

ร่างบางปิด หนังสือพิมพ์แล้ววางมันลงบนโต๊ะแก้ว ฮีชอลเม้มปากตัวเองเล็กๆแล้วนึกถึงเรื่องที่จะต้องทำในอาทิตย์หน้าอีกครั้ง เหตุผลหนึ่งที่เขาไปปารีสกับฮันกยองด้วยไม่ได้คือเรื่องจดหมายปริศนานั่น เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าใครเป็นคนส่งมา และจะต้องรู้ให้ได้ว่าใครเป็นตัวต้นคิดเรื่องบ้าๆนี่ แหมว่าในใจฮีชอลเองจะกลัวเหลือเกินว่ามันอาจจะเป็นต้นเหตุความยุ่งยากใน อนาคตที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไร แต่ลางสังหรณ์มันบอกเขาว่าเรื่องนี้มันจะไม่จบลงง่ายๆแน่นอน

"คนสวย นั่งเหม่ออะไรอยู่ครับ" น้ำเสียงนุ่มๆกระซิบถามที่ข้างใบหูของคนที่ตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตน ฮีชอลสะดุ้งขยับตัวจากเก้าอี้แต่รู้สึกได้ถึงอ้อมแขนแกร่งที่โอบรอบเอวเขา ไว้จากข้างหลังผ่านพนักพิงของเจ้าของน้ำเสียงนั้น

"โธ่ ฮันกยอง..ตกใจหมดเลยอ่ะ มาไม่ให้สุ้มให้เสียง" ฮีชอลหันไปทำหน้ายู่ใส่แล้วทำเป็นเมินหนี ใบหน้าหล่อหัวเราะเล็กๆก่อนจะฉวยโอกาสหอมแก้มนิ่มแล้วลุกขึ้นไปนั่งที่โซฟา ข้างๆกัน

"มัวแต่ใจลอยไปไหนล่ะ สามีกลับมาบ้านแล้วไม่เห็นจะต้อนรับเลยล่ะ" ร่างสูงทำเป็นพูดด้วยท่าทีงอนๆบ้างเล่นเอาคนถูกแกล้งได้แต่ทำท่าฮึดฮัดเพราะ ไม่รู้จะโต้ตอบอย่างไรดี ฮันกยองปรายตามองปฏิกิรยาของคนตัวเล็กนิดๆเพื่อรอดูว่าฮีชอลจะทำเช่นไร

"อะไร กัน ไอ้บ้าไหนมันบอกว่าจะกลับบ้านตั้งแต่สองชั่วโมงที่แล้วล่ะ อยู่ดีๆก็โผล่มาแล้วยังจะทำเหมือนชั้นผิดอีกที่ไม่ยอมรอต้อนรับนายน่ะห๊ะ" กลายเป็นคนว่าคนสวยกลับวีนลั่นจากท่าทีของมังกรหนุ่ม ฮันกยองกลั้นยิ้มแล้วทำนิ่งเล่นเอาฮีชอลรู้สึกโมโหหนักเข้าไปอีก แต่อย่างไรก็ตามความรู้สึกข้างในมันก็ทำให้ร่างบางพาตัวเองไปนั่งแหมะอยู่ ข้างๆคนรักตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้

"ทำหน้าแบบนี้หมายความว่าไง เนี่ย!" ฮีชอลโวยแล้วดึงไหล่ชายหนุ่มให้หันกลับมามองหน้าเขาตรงๆ แต่ร่างบางกลับพลาดท่าเสียทีดวงตาคมสีนิลคู่นั้นเอาเสียแล้ว
ร่างสูงจ้อง ลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของร่างบางที่นั่งอยู่ชิดเขา แขนยาวตวัดรัดร่างบางเข้ามาแนบอกก่อนจะก้มลงประทับจูบหวานแทนคำต้อนรับกลับ บ้านของคนตัวเล็กแทนเพื่อเป็นออเดิร์ฟก่อนอาหารมื้อหลักวันนี้

ฮีชอล ตกใจกับการจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวของฮันกยอง แต่เขาก็ทำได้แค่เพียงโอนอ่อนไปตามอารมณ์และความรู้สึกของตัวเองและชายหนุ่ม ยามที่ลิ้นทั้งสองเกี่ยวหวัดซึมซาบรสชาติหอมหวานของกันและกัน ร่างบางหลับตาพร้อมปล่อยให้ชายหนุ่มปล้นจูบต่อไปทั้งๆที่อ่อนระทวยอยู่ในอก แกร่งนั้น

"อือ..อา..ฮัน.." ฮีชอลครางเบาๆเมื่อชายหนุ่มถอนริมฝีปากตนอออกก่อนจะมอบจูบหวานซ้ำสอง มือเรียวที่ขย้ำเสื้อเชิร์ตชายหนุ่มไว้เปลี่ยนเป็นไล้ไปตามแขนที่มัดกล้าม ก่อนจะโอบรอบคอฮันกยองพร้อมทั้งจูบสู้ร่างสูง

"อา..มันต้องแบบนี้สิ ถึงจะชื่นใจหน่อย" ร่างสูงพูดยิ้มๆหลังจากถอนริมฝีปากตนออกจากเรียวปากสีสด ฮีชอลก้มหน้างุดเพราะรู้สึกเขินกับสายตานั้น แม้ว่าพวกเขามักจะเผลอตัวโชว์ฉากรักในที่สาธารณะบ่อยๆ แต่ฮีชอลก็ยังไม่ชินอยู่ดีเวลาที่ทำอะไรต่อมิอะไรกับฮันกยองในที่แบบนี้ เพราะเขารู้ดีว่าต้องมีลูกน้องคนหรือสองคนของชายหนุ่มอยู่รอบๆเพื่อคอยเฝ้า ดูความเรียบร้อยและแจ็กพ็อตได้ดูหนังสดตลอดเวลาที่ฮันกยองหาเศษหาเลยกับเขา ในที่ที่ไม่ใช่ที่ส่วนตัวแบบนี้

"ฮันบ้า..ทำอะไรเนี่ย ไปทานข้าวได้แล้ว หิวจะตายอยู่แล้วนะ" ฮีชอลเสมองไปทางอื่นพลางเปลี่ยนเรื่องพูด แต่ร่างกายกลับไม่มีแรงจะลุกขึ้นจากตัวชายหนุ่มเลยเนี่ยสิ

"จ้าๆ รู้แล้วว่าหิว ชั้นก็หิวเหมือนกัน ไปทานข้าวก่อนดีกว่า ไว้ของหวานค่อยไปทานบนห้องดีกว่าเนอะ" ฮันกยองทำเป็นพูดนิ่งๆไม่รู้ไม่ชี้ แต่คนที่ถูกพาดพิงถึงเนี่ยสิ หน้าแดงเป็นลูกตำลึงไปแล้ว

"คนบ้า" ฮีชอลฟาดหนักๆเข้าที่อกของชายหนุ่มก่อนจะผละออกจากตัวฮันกยองแล้วเดินนำออก ไปที่ห้องอาหารก่อนด้วยความเขิน ทิ้งให้มังกรหนุ่มนั่งหัวเราะคนเดียวเพราะชอบใจกับท่าทีของคนตัวเล็ก

ร่างสูงลุกขึ้นจากโซฟาหนังบ้างแต่ก่อนที่จะทันก้าวไปตามคนรักไปเสียงน้องชายคนเล็กก็ดังขึ้น

"อ้าว พี่กลับมาแล้วเหรอครับ คิดว่าจะอยู่เซี่ยงไฮ้ต่อเสียอีก" คิบอมทำเป็นแหย่หน้าตาย เพราะรู้ดีว่าให้ตายฮันกยองก็ไม่ยอมค้างอยู่ที่จีนหรอก เพราะการค้างคืนหนึ่งคืนมันจะทำให้มีวันที่สองและสามตามมาแน่ๆเพราะลุงของ พวกเขาชอบให้หลานๆใช้เวลาด้วยกันที่ประเทศจีนมากๆ และนั่นทำให้ฮันกยองเบื่อสุดๆเพราะเขาอยากจะกลับมาดูแลงานที่เกาหลีมากกว่า

"แกก็ไปเองสิวะ คุณลุงคงจะดีใจ เผลอๆยกสมบัติให้แกหมดเลยด้วย" ฮันกยองตอบกลับไปอย่างกวนๆ แต่คิบอมกลับกระตุกยิ้มแล้วเอ่ย

"แหม สมบัติท่วมหัวตายแบบนั้นแต่ต้องเป็นโสดเนี่ยนะ ผมไม่เอาด้วยหรอก" พี่ใหญ่ขมวดคิ้วมองหน้าน้องชายตัวเองงงๆ และคิบอมเองก็สังเกตเห็นเช่นเดียวกันจึงเอ่ยเรียบๆ

"พี่ลืมกฏข้อแรกๆของมังกรดำไปแล้วเหรอ...มังกรที่ยิ่งใหญ่บนผืนนภา คือราชาที่ปราศจากองค์ราชินี.."

ฮันกยองนิ่งไปนิดก่อนจะเอ่ยเสียงหนักแน่นว่า

"ถึง ชั้นจะเป็นมังกร แต่ความยิ่งใหญ่ของชั้นมันไม่ได้วัดกันด้วยเรื่องนั้นหรอกนะ ถ้ามันยากนัก ชั้นพอใจที่จะอยู่บนผืนแผ่นดิน ไม่จำเป็นต้องมีอิทธิฤทธิ์ใดๆเพื่อจะโบยบินบนท้องฟ้าหรอก ถ้านั่นจะทำให้ชั้นต้องสูญเสียความเป็นคนที่รู้จักความรักไป.."

ร่าง สูงหันหลังแล้วเดินไปยังห้องอาหารที่ฮีชอลกำลังรออยู่ โดยไม่อยู่รอคำพูดโต้ตอบใดๆจากน้องชาย เพราะฮันกยองรู้ดีว่าคิบอมเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร



ร่างสูง ที่มีเพียงผ้าขนหนูผืนใหญ่พันกายช่วงล้างเอาไว้เดินออกมาจากห้องน้ำหรู ร่างกายสมส่วนและเต็มไปด้วยมัดกล้ามมีหยาดน้ำเกาะแพรวพราวพร้อมผมสีดำที่ลู่ ปิดใบหน้าหล่อทำให้ฮันกยองดูเด็กลงกว่าเดิม ชายหนุ่มเดินตรงไปยังร่างสวยอันเป็นที่รักในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสว่าง ฮีชอลกำลังจัดชุดนอนให้เขาอยู่ที่ปลายเตียงนอน แต่ในหัวฮันกยองน่ะรู้ดีว่า คืนนี้ไม่ต้องใส่มันหรอก ชุดนอนอะไรนั่นน่ะ

ชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปสวมกอดคนรักจากด้านหลังแล้วซุกปลายจมูกโด่งลงที่ซอกคอขาวแล้วหอมแรงๆเพื่อแกล้งคนในอ้อมกอด

"ตาบ้า! ทำอะไรเนี่ย มาแต่งตัวเร็วเข้า" ฮีชอลหันมาแหวใส่ แต่ใบหน้าสวยกลับอมยิ้มไม่หยุด ซ้ำยังกอดแขนหนาที่โอบรอบเอวตนเองไว้อีกด้วย

"ก็ของหวานมันหอม เลยขอดมกลิ่นก่อนไง แหมน่ากิ๊นน่ากิน" ชายหนุ่มพูดแหย่ๆ แต่คนถูกพาดพิงกลับไม่ขำด้วยเสียนี่

"อะไร ของนาย ปล่อยเลย เมื่อกี๊ก็ป้อนข้าวให้ตั้งเยอะแล้ว ทำตัวเหมือนเด็กไปได้ กินเองก็ไม่ยอมกินต้องให้คนอื่นป้อน นี่จะมากินของหวานอะไรอีก ไปนอนได้แล้ว" ฮีชอลร่ายยาวใส่เหมือนแม่ไม่มีผิด แต่มีหรือฮันกยองจะยอมปล่อยให้คนรักหลุดมือไปง่ายๆในคืนนี้

"ไม่เอา อ่า ฮีชอลอ่ะอย่าดุสิ เป็นเมียนะไม่ใช่แม่" ฮันกยองพึมพำข้างๆหูร่างสวย ส่วนมือไม้ก็อยู่ไม่สุกพยายามแทรกเข้าไปในสาบเสื้อคลุมจนได้

"นี่ๆๆ ทำอะไรปล่อยเลยนะ" ร่างบางรีบจับมือหนาไว้เมื่อรู้สึกถึงปลายนิ้วร้อนที่แตะผิวกายนุ่มของตน ใบหน้าหวานขึ้นสีสดเพราะรู้ดีถึงความคิดของชายหนุ่ม อยู่ด้วยกันมาตั้งขนาดนี้มีเหรอไม่รู้ว่าฮันกยองกำลังต้องการอะไร



>>http://zarmintz.exteen.com/20110223/savagely-romance-ch-5-my-all<<



"ฮีชอล..ฮีชอลอ่า..." เสียงทุ้มกระซิบเสียงคนรักเบาๆที่ข้างใบหูพร้อมคลอเคลียไม่ห่าง ฮีชอลโอบกอดร่างสูงที่เริ่มอ้อนเขาแล้วถามเบาๆ

"อะไร อีกเล่า..วันนี้นายเอาแต่ใจกับชั้นมากเกินไปแล้วนะ" คนถูกว่าไม่ตอบแต่กลับขบเม้มใบหูคนที่ต่อว่าไม่หยุด ฮีชอลขืนตัวด้วยคามจักกะจี๊ปนเสียวเล็กๆพลางพยายามดันอกแกร่งให้เลิกตักตวง หาความสุขจากตัวเขาเสียที ชายหนุ่มถอนร่างของตนออกเพื่อให้คนในอ้อมกอดเขาสบายตัวขึ้น

"อะไรกัน ล่ะฮีชอล ก็นายไม่เอาใจชั้น ชั้นก็ต้องเอาแต่ใจหน่อยสิ วันนี้คิดถึงนายจะตาย ไม่อยากให้คลาดสายตาเลยสักนาทีรู้มั้ย?" เสียงทุ้มว่าพลางเปลี่ยนเป้าหมายใหม่เป็นพรมจูบไปทั่วกรอบหน้าสวย คนด้านใต้หัวเราะคิกคักด้วยความตลกของคนตัวใหญ่ที่อายุอานามไม่ได้น้อยๆแต่ ทำตัวเหมือนเด็กอนุบาลไปได้

"หัวเราะอะไรเนี่ย ทำแบบนี้ ชั้นจะลงโทษนะ!!" ร่างสูงว่าด้วยน้ำเสียงขุ่นๆทำเป็นงอนไปงั้น ฮีชอลยิ้มหวานเมื่อเห็นท่าทีของคนรักที่จงใจอ้อนตนแบบไม่สมกับตัว คนตัวเล็กยกตัวเองขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหอมแก้มฮันกยองฟอดใหญ่อย่างเอาใจ แค่นี้คนที่ทำหน้าง้ำแต่แรกก็ยิ้มกว้างทันทีแล้วกอดฮีชอลแน่น

"โอ๊ย กอดอะไรแน่นจังฮันกยอง ชั้นจะขาดอากาศหายใจตายแล้วนะ" ร่างบางแหวใส่ แต่ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเล็กๆพร้อมประกายความสุขในดวงตากลมโตที่สุขใส เขารู้ตัวว่ากำลังมีความสุขมากแค่ไหนกับคนที่กอดเขาอยู่ ในห้องนอนที่มีเพียงกันและกันสองคนเหมือนสวรรค์ของพวกเขาที่จะสามารถใช้เวลา ด้วยกัน เปิดใจกัน และทำอะไรกันโดยไม่ต้องกลัวว่าใครจะสนใจอะไรหรือคิดอะไร

"วันนี้ ชั้นก็คิดถึงนายเหมือนกันนะ...มาลองนั่งคิดดู อาทิตย์หน้านายทิ้งชั้นไปปารีสแล้วชั้นจะอยู่ยังไงเนี่ย" ฮีชอลว่าแล้วอมยิ้ม เขาไม่ได้อยากจะพูดให้ฮันกยองมีความคิดให้ทิ้งงานทิ้งการหรืออะไร เพราะเขารู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ และแน่นอน คิบอมต้องอาละวาดแน่ถ้ารู้ว่าชายหนุ่มเบี้ยวงานเพียงเพราะไม่อยากห่างกับ ฮีชอล แต่ที่ร่างเพรียวพูดออกไปก็เพราะรู้สึกแบบนั้นจริงๆและอยากให้ฮันกองรู้ไว้

"หรือชั้นจะไม่ไปดี?" ร่างสูงถอนกอดออกแล้วถาม ฮีชอลตาโตแล้วรีบว่าทันที

"ไม่ได้นะ!! "

"ถ้านายไม่ไปชั้นโดนเละแน่เลยอ่ะ ห้ามทิ้งงานนะฮันกยอง!" คนในอ้อมกอดรีบบอกเพราะกลัวว่ามังกรหนุ่มจะตัดสินใจอย่างนั้นจริงๆ

"อ้าว ก็ให้ซีวอนมันไปแทนคุยแทนชั้นสิ แล้วชั้นก็จะได้ใช้เวลาอยู่กับนาย" ฮันกยองว่าอย่างไม่คิดอะไรมาก แต่ฮีชอลรีบฟาดไปที่ไหล่แกร่งแล้วเอ่ย

"ได้ ที่ไหน นี่มันเป็นการเซ็นสัญญาร่วมทุนใหญ่นะ และนายก็ต้องไปงานเปิดตัวโครงการที่นั่นอีก เป็นถึงประธานบริษัทจะมาทำตัวเหมือนเด็กเล่นขายของได้ยังไงกัน" ชายหนุ่มว่าแล้วทำหน้าเบื่อก่อนจะนึกอะไรได้แล้วบอก

"หรือนายจะทิ้ง งานแล้วไปกับชั้น เอาแบบบนี้ดีมั้ย? เราจะได้ไปเดตกันต่อด้วย เยี่ยมไปเลยฝรั่งเศสแล้วไปอิตาลี่ต่อ" ฮันกยองว่าแล้ววาดฝันของตนเองกับฮีชอล แต่คนตัวเล็กกลับทำลายมันเสียดื้อๆ

"ได้ ยังไงกัน ชั้นมีงานต้องทำนะ ชั้นทิ้งงานไปไม่ได้หรอก แถมศุกร์หน้าต้องไปประชุมที่บริษัทคิบอมด้วย" ฮีชอลว่า ประกายสดใสในดวงตากลมวูบลงเล็กน้อยเมื่อพูดถึงวันนั้นเพราะเขารู้ดีว่ามีอีก หนึ่งเหตุผลที่เขาไปกับฮันกยองไม่ได้..และเขาไม่อยากจะนึกถึงมัน

"เฮ้อ...งั้น ก็คงต้องทนคิดถึงกันไป แต่ชั้นจะโทรหานายสามเวลานะ เราคุยโทรศัพท์แบบวีดีโอคอลล์ได้อยู่แล้ว จะไม่ให้นายเหงาแน่นอน" ฮันกยองว่าแล้วลูบผมนุ่มของฮีชอลด้วยสายตาอ่อนโยน

"ชั้นไม่เคยเหงาหรอก.." ฮีชอลว่าแล้วอมยิ้ม คนฟังมองด้วยสายตาสงสัยพร้อมรอฟัง

"เพราะ ชั้นรู้ว่ายังไงฮันกยองก็ไม่ทิ้งชั้น ยังไงก็รักชั้น ยังไงก็จะรีบกลับมาหาชั้น ใช่ไหมล่ะ?" ใบหน้าหล่อคลี่ยิ้มออกเมื่อได้ฟังประโยคน่ารักๆของคนรัก ร่างเล็กกอดเขาแล้วซบลงที่อกของชายหนุ่มก่อนจะเอ่ย

"ชั้นรักนายมาก เลยนะฮันกยอง..รักที่สุด...ที่สุด..ในชีวิตของชั้น..." ดวงตากลมโตฉายแววหม่นหมองลงเมื่อชายหนุ่มไม่มีโอกาสได้เห็น ฮีชอลกำลังต่อสู้และใช้ความคิดอย่างหนักกับสิ่งที่เรียกว่าหน้าที่และความ รัก...เขารู้ว่าการที่เขารักกับฮันกยองมันเป็นเรื่องที่ไม่ถูก...เขาควรจะ เป็นศัตรูกับชายหนุ่ม...ควรจะแก้แค้นให้ครอบครัวและผู้มีพระคุณ..แต่เขากลับ เปิดใจรักคนใจดำคนนี้..ไม่รู้เหมือนกันว่าเผลอตัวไปตอนไหน..รู้แค่ว่าตอนนี้ เขามีแค่ฮันกยองคนเดียวในหัวใจ..และตลอดไป..ทั้งชีวิตที่เหลืออยู่...

"ฮีชอล.." เสียงทุ้มละมุนเรียกชื่อคนรัก ใบหน้าสวยเงยขึ้นมองชายหนุ่มพร้อมกับที่ฮันกยองเอ่ยบอก

"นาย คือสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตชั้นนะ..อยากให้รู้ไว้..ชั้นทิ้งทุกอย่างได้ เพื่อนาย..แค่มีนายคนเดียวชั้นก็พอใจ..ชั้นยอมทิ้งหน้าที่ของการเป็นหัวหน้า พรรค หัวหน้าครอบครัว ยอมลงจากบัลลังก์อำนาจมังกรดำนี่ถ้ามันจะทำให้ขั้นกับนายได้รักกันอย่างมี ความสุข ชั้นไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ทั้งชื่อเสียง เงินทองหรืออำนาจ..เพราะมีแค่นายเดียว..ชีวิตชั้นก็มีความหมายมากพอแล้ว.."

หยาด น้ำใสๆไหลรินจากดวงตาคู่กลมเมื่อได้ฟังประโยคนั้นของคนที่เขาตัดสินใจจะใช้ ชีวิตด้วย..ฮีชอลรู้สึกผิดเหลือเกิน..เขารู้สึกแย่จนแทบทนไม่ไหว..ในขระที่ เขาหวั่นไหวในความรู้สึกของตนเพียงเพราะอดีต..แต่คนตรงหน้าเขาพร้อมจะยอม ทิ้งทุกอย่างรวมถึงอนาคตของตัวเอง...เพียงเพราะคนอย่างเขา...คนไร้ค่าอย่าง เขา..ที่คนตรงหน้าบอกว่า..เยาคือโลกทั้งใบของชายหนุ่มเอง..

นิ้ว เรียวเกลี่ยที่แก้มนิ่มเพื่อเช็ดน้ำตาของคนรักที่ไหลออกมาอย่างไม่รู้ ตัวอย่างนุ่มละมุน ทุกสัมผัสของฮันกยองมันคอยบอกฮีชอลตลอดเวลาว่าเขารู้สึกเช่นไร..

"ร้องไห้ทำไมกันคนดี.." ฮันกยองถามเสียงนุ่มพร้อมประครองใบหน้าหวานไว้ ฮีชอลแตะลงที่ฝ่ามืออุ่นนั่นก่อนจะเอ่ย

"ชั้น..ชั้นก็แค่..ดีใจมากเกินไปน่ะ.." ร่างสูงยิ้มละมุนก่อนจะเล่าเรื่องวันนี้ที่เขาไปคุยกับลุงของตนมา

"วันนี้ ชั้นไปคุยกับคุณลุงเรื่องสืบทอดธุรกิจที่จีน..นายรู้ใช่ไหมว่าหัวใจหลักและ บ่อเงินทุนของธุรกิจที่ชั้นถืออยู่ที่นี่และญี่ปุ่นคือพรรคและอำนาจของพวก เราที่จีน?"

"อื้อ" ฮีชอลพยักหน้าเล็กๆ

"นายรู้ใช่ไหมว่าชั้นต้องกลับไปบริหารงานที่นั่นและขึ้นเป็นหัวหน้าพรรคถ้าไม่มีใครสืบทอดตำแหน่งต่อ.."

"ชั้นจะไม่ได้อยู่เกาหลี.." ฮันกยองว่าต่อ

"อือ.." คนตัวเล็กรับคำเพราะรู้อยู่แล้วว่าวันหนึ่งฮันกยองจะต้องกลับไปอยู่จีนถาวร

"แต่ชั้นไม่อยากกลับไป..ชั้นเลยจะหาคนมารับตำแหน่งแทน" สิ่งที่ฮันกยองว่าทำเอาคนตัวเล็กตาโตทันที

"นาย จะบ้าเหรอฮันกยอง!! ทำแบบนั้นได้ยังไงกัน นายเกิดมาเพื่อเป็นมังกรนะ นายพยายามทุกอย่างมาตั้งกี่ปีกัน นายทุ่มเทให้กับตำแหน่งและหน้าที่มากแค่ไหน อยู่ดีๆจะมาทิ้งไปได้ไงกัน" ฮีชอลว่าแล้วทำหน้าเครียดแต่คนตรงหน้ายังคงยิ้มออก

"ก็บอกแล้วนี่ นา..เหตุผลของชั้น..แล้วอีกอย่าง..นั่นมันก่อนที่ชั้นจะเจอนาย..ตอนนี้ ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว" ฮันกยองบอก ฮีชอลเริ่มรู้สึกแย่มากขึ้น ถ้าหากชายหนุ่มพูดจริงและทำจริง ทุกคนในครอบครัวของฮันกยองต้องโทษว่าเป็นความผิดของเขาแน่ที่ทำให้ชายหนุ่ม ทิ้งทุกอย่างมาเพื่อตัวเขาเอง

"ไม่ได้นะฮันกยอง ทุกอย่างมันคือสิทธิ์ของนาย และถ้าไม่ใช่นายก็ไม่มีใครทำได้ นายคือคนที่เหมาะสมที่สุดกับตำแหน่งนี้แล้ว...ได้โปรด...อย่าทำแบบ นี้...อย่าทิ้งชีวิตของนายเพราะคนอย่างชั้น...ชั้นไม่ได้มีค่าขนาด นั้น..ชั้นไม่อยากให้คนอื่นๆผิดหวังในตัวนาย..เหมือนที่เขาผิดหวังในตัวชั้น กัน.." ประโยคสุดท้ายฮีชอลเอ่ยอย่างอ่อนแรงโดยที่ฮันกยองไม่เคยเข้าใจเลยว่าคนรักตน หมายถึงอะไร เพราะมีเพียงฮีชอลคนเดียวที่รู้ว่าตัวเองหมายถึงอะไรในอดีต

"เอา เถอะฮีชอล เราอย่าเพิ่งคิดมากเรื่องพวกนี้ดีกว่า มันเป็นเรื่องของอนาคต ชะตาฟ้าลิขิตไว้แล้วแหละ ชั้นตัดสินใจไว้แล้วว่ายังไงชั้นก็จะไม่มีทางแยกจากนาย ถ้าการเป็งมังกรดำที่ทรงอำนาจทำให้ชั้นต้องเสียนายไป..ชั้นก็ไม่เอา..แต่ถ้า ฟ้าลิขิตให้ชั้นได้ครอบครองตำแหน่งนั้นอย่างสมบูรณ์ข้างกาย..ชั้นก็จะทำให้ ดีที่สุด" ฮันกยองว่าให้คนตรงหน้าฟัง ใบหน้าหวานมองหน้าชายหนุ่มก่อนจะประกอบริมฝีปากอิ่มของตนบนเรียวปากของมังกร หนุ่มแล้วจูบเบาๆก่อนจะถอนริมฝีปากตนออกมาแล้วเอ่ย

"นายทำได้อยู่แล้ว..เพราะนายคือฮันกยองของชั้น.."

"นอน กันเถอะ วันนี้เหนื่อยมามากแล้ว พรุ่งนี้จะต้องทำงานกันอีก ชั้นต้องเคลียร์งานให้เสร็จก่อนไปปารีสด้วย" ฮันกยองบอกแล้วค่อยๆประครองร่างเพรียวลงนอนบนเตียง แขนเรียวที่โอยกอดชายหนุ่มเลื่อนขึ้นมาโอบคอชายหนุ่มแล้วดึงคนรักเข้ามาใกล้ ก่อนจะเอ่ย

"เดี๋ยว..ฮันกยอง.."

"คืนนี้นายอิ่มแล้วเหรอ?.." ใบหน้าหวานขึ้นสีอ่อนทั้งๆที่ปากตัวเองเป็นคนยั่วถามเขาก่อน ชายหนุ่มทำตาโตก่อนจะถาม

"แล้ว คิม ฮีชอลยังอยากอยู่มั้ยล่ะครับ?" คำถามตรงๆของมังกรบ้ากามนั่นเล่นเอาคนที่เริ่มก่อนต่อไม่ถูกเลยทีเดียว ฮีชอลได้แต่ปิดปากตัวเองนิ่งทั้งๆที่หน้าสวยกลายเป็นสีสดไปแล้ว

"ไม่ ตอบแสดงว่าใช่ ถ้าแบบนั้นสามีไม่เคยขัดศรัทธาอยู่แล้ว นอนครงหวานๆให้ชั้นฟังละกันนะที่รักจ๋า" ฮันกยองว่าแล้วหัวเราะในลำคอก่อนจะกระโจนใส่ของหวานยามดึกของเขาที่ทานกี่ ครั้งๆต่อกี่ครั้งก็ไม่เคยเบื่อเลยสักทีเดียว...

เพราะตราบจนถึงตอน นี้..เขาเองก็ยังไม่เคยเจอใครที่ที่ดีกว่าฮีชอล..หรือเทียบเท่าฮีชอลได้เลย แม้แต่คนเดียว...หรืออาจจะเป็นเพราะเขาเองไม่ต้องการจะเปิดใจให้ใคร..จนไม่ ได้เปิดโอกาสให้ใครเดินเข้ามาในชีวิต...

แต่เขาจะหยุดที่คนคนนี้จริงหรือไม่..คงมีแค่ฟ้าเท่านั้น..ที่รู้คำตอบ..ของคนสองคน

======================================================================================



อีกอาทิตย์หนึ่งเจอกัน ได้อ่านวันเว้นวันแน่ๆๆ โฮะๆๆ เพราะเรียนจบแล้ว คิยะๆๆๆ
ไรเตอร์จะมีกำลังใจอัพฟิกต่อหรือไม่ อยู่ที่คอมเม้นท์คนอ่านนะคะ ฝากด้วยค่า ฮี่ๆๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

169 ความคิดเห็น

  1. #168 Kimployploy (@nuployrawee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 20:20
    ไรท์เตอร์หายไปไหนอ่ะ
    *ค้างงงงงงงง*
    #168
    0
  2. #162 Maya_Princess (@su-thewinner) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 17:04
    อย่าดราม่าาาาาาาน่าาาาาาาาาา
    T_____________T
    #162
    0
  3. #161 lopig (@mayaku) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2554 / 17:38
    ว้าว!!!!  มันช่างน่ารักอ่ะ ><
    #161
    0
  4. #156 snow (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2554 / 14:32
    ไรเตอร์ขาาาาากลับมาสักที...อารมมันข้างอ่าาาาาา
    #156
    0
  5. #155 -NUoOKA- (@nook3134) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2554 / 22:56
     ไรเตอร์ไปไหนแ้ล้ววT^T
    #155
    0
  6. #154 onlyhanchul (@lovehunchul) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2554 / 14:57
    มาอัพแล้วอ่ะ เย้้เย้ เย้ เย้ ดีใจมากกกเลยนะ นึกว่าจะไม่ได้อ่านอีกแล้วนะ
    ยังไงก็อย่าลืมมาอัพเพิ่มนะค่ะ รออยู่เสมอค่ะ แบบว่าเนื้อเรื่องเหมือนจะมีอะไรยุ่งยากอีแล้วอ่ะ ทั้งคนปริศนานั้น แล้วไหนจะแจจุงอีก
    ขอให้ฮันซอลรักกันไปนานๆ นะ อย่าให้ใครมาแทรกได้เชียว เพราะว่ามันอึดอัดถ้าไม่ใชสองคนนี้มันหดหู่อ่ะ
    #154
    0
  7. #143 K.J.W. (@fern5za) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2554 / 20:08
    ไรเตอร์มาอัพเลื่อยๆเน้อ สนุกมากๆเลยย

    ภาคน้ขอย่าให้มีเรื่องมากมายเลย ขอให้ป๋ากับเจ้ ลงเอยกันดีๆนะ
    #143
    0
  8. #138 opaheenim (@hanchulforever) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มีนาคม 2554 / 16:31
    เย้ ชัยโย ไรเตอร์กลับมาแล้วดีใจที่สุดเลย ภาคนี้ขอหั้ย happy happy นะคะ
    #138
    0
  9. #137 BlareBlare (@happycare21) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มีนาคม 2554 / 11:27
    ไรท์เตอร์กลับมาแล้วอ่า
    ปลาบปลื้ม~ T^T
    #137
    0
  10. #136 tikky (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มีนาคม 2554 / 00:33
    พอกันทั้งคุณฮี และ คุณเกิง



    แต่รู้สึกว่า คุณฮี จะกลัวเสียฟอร์ม ไปไหน



    อยู่ต่อหน้า ซามี มิต้องกลัวหลอกจ้า



    เพราะยังไง คุณซามี ก้อรู้ทันเสมอ
    #136
    0
  11. #135 kimhanchul (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:28
    เจ๊มิ้นท์ใจร้ายจริงๆนะเนี่ย TT^TT พอจะเดาออกเลยว่ามันจะต้องมีแจมาเกี่ยวข้อง :'(



    #135
    0
  12. #133 tasenda (@tasenda) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 21:08
     หวานนนนน โฮก >////////<
    รักฮันชอลจังเลยย
    #133
    0
  13. #132 loveheenime (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 12:16
    หวานกันสะจนอิจฉามากอะ
    #132
    0
  14. #131 k[o (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 09:51
    น่ารักมากกเลยชอบ



    เกิงชอล น่ารักจริงงจังงงงง



    #131
    0
  15. #130 Devil-Devine (@gdevine) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2554 / 18:20
    เกิงหวานมากกกก  ก กกก  


    คนที่ใจร้ายเห็นจะเป็นเจ้ม๊างงงงงง มีภาคสองออกมาเนี่ย

    ฮี่ๆๆ -..-

    สู้ต่อไป
    #130
    0