คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย One friend One time ˹͹Ѻա˹觪ǧ One friend One time หนึ่งเพื่อนกับอีกหนึ่งช่วงเวลา | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ทักทายจ้า นี่เป็นเรื่องสั้นเรื่องนึงที่เกิดขึ้นจริง

ซึ่งคนเขียนเรื่องนี้อยู่ในเหตุการณ์จริงๆ ด้วยค่ะ เรื่องอายุเนลปรับเปลี่ยนใหม่หมดทำให้ดูมีความเป็นผู้ใหญ่ขึ้น

ชื่อคน เนลก็เปลี่ยนแต่งใหม่ แต่ยังคงความจริงเอาไว้อยู่ 80% นอกนั้นก็ลบ เพิ่ม เติม แต่ง นิดหน่อยค่ะ แต่คำพูดเป็นคำพูดจริงที่เห็นมากลับตา

 

เรื่องนี้ส่วนใหญ่มีแต่ น้ำ ไม่ค่อยจะมี เนื้อ เท่าไหร่

ส่อไปทาง ชาย รัก ชาย นะคะ

รับไม่ได้ก็ ไม่ต้องอ่านนะคะ...

มีคำหยาบพอสมควร แต่ก็ไม่มาก(มั้ง)

เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 พ.ย. 57 / 17:39


One friend One time หนึ่งเพื่อนกับอีกหนึ่งช่วงเวลา

 

ผมเป็นแค่นักศึกษาคนหนึ่งที่ออกตามหาชีวิตชีวิตของตน... ผมจบ ม.6 จากโรงเรียนแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ แล้วมาเรียนต่อในจังหวัดหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เพื่อนๆ ของผมก็เรียนต่อในกรุงเทพนั้นแหละครับติดต่อกันเป็นครั้งคราวซึ่งในกลุ่มพ้องเพื่อนของผมจะมีคนหนึ่งที่เหมือนจะชอบผมอยู่ ทำไมผมถึงคิดอย่างนั้น? ก็เพราะว่า เวลาคุยแชทกลุ่ม มันจะชอบบอกเพื่อนๆ คนอื่นๆ ว่า

ไอย์แฟนผมนะ อย่ายุ่งนะ

ชอบพิมพ์บอกแบบนี้ตลอด

โดยที่ผมก็ไม่ได้แก้ตัวอะไร คิดว่ามันคงเล่นๆ กับเพื่อนๆ นั้นแหละ ซึ่งทุกวันผมก็โทรคุยกับมันอยู่นะ แต่ก็ไม่บ่อยเพราะเวลาไม่ค่อยตรงกันเท่าไหร่ บางทีก็ทักข้อความในแชทส่วนตัวกันเอา

จนกระทั้งช่วงหนึ่ง ผมกับมันเลิกติดต่อกันไป เพราะต่างคนก็ต่างยุ่ง แล้วผมก็มีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้ว...ที่จริงก็ไม่ใช่แฟนกันหรอกแค่คนที่มาอาศัยกับผมมันทำตัวหวงข้าวหวงของแค่นั้นเลยโดนมองว่าเป็นแฟนกันเฉยๆ

ไม่ใช่ผู้หญิงด้วยนะ...เห้อ...หนักใจเรื่องนี้จริงๆ

แล้วผมก็มีเพื่อนสนิทเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่รู้แทบทุกเรื่องของผม โดยที่คนที่มาอาศัยกับผมไม่มีอาการหึงหวงอะไรเลย ผมก็แปลกใจทำไมมันไม่หึงไม่หวงผม ทีกับคนอื่นหวงเอ้าหวงเอา แต่ก็ช่างเถอะ

“ไอย์ คืนนี้เราไปกินเลี้ยงกันไหม” เพื่อนสาวผมทักขึ้นทำให้ผมที่คิดยาวๆ หยุดลง

“ไปๆ ไม่ได้ออกไปเปิดหูเปิดตานานละ” ผมตอบกลับทันทีที่เพื่อนสาวชวน

แล้วจู่ๆ โทรศัพท์ผมก็เข้า ผมมองเบอร์สักพักก็กดปิดเสียงเรียกเข้า

“รับสิ คุณสามีโทรมานิ คงจะถามแน่นอนว่า จะไปไหน หึๆ” แล้วยัยนี่ก็หัวเราะหลอนๆ ใส่ผม

แล้วผมทำไงก็รับสิ...

“...” ผมเงียบเพื่อรออีกฝ่ายพูด

(จะไปไหนตอนเย็น) น่าน...ยัยบ้านี่เดาถูกด้วย

“มึงอยู่ไหน? รู้ได้ไงว่ากูจะไปไหน” ผมถามกลับเพราะตอนนี้ผมอยู่ในห้องเรียนที่เรียนอยู่ ไม่มีทางที่ มัน จะได้ยินที่ผมคุย

(เรื่องของกู มึงตอบกูก่อนจะไปไหนกับใคร)

“ไปกับมินนี่ ไปเที่ยว จะไปด้วยไหมล่ะ?”

(ไม่ไป)

แล้วแม่-งก็วางสายไป กวนส้น...ดีเนาะโทรมากวนแล้ววางสาย

“ไอย์เจอกันที่ร้านเดิมนะ” แล้วยัยบ้าโรคจิตก็เอ่ยปากบอกผมก่อนจะวิ่งออกจากห้องไป

ยัยนี่จะชอบเงียบเวลาที่ผมคุยโทรศัพท์ไม่ว่าจะตอนไหนกับใครยัยนี่จะเงียบตลอด ทำตัวอย่างกับผี

 

[ตกช่วงเย็น]

กริง กริง กริง

ไม่ต้องตกใจครับ โทรศัพท์ผมเอง ผมรับโดยที่ไม่มองเบอร์

(ไงมึง สบายดีไหม?)

เสียงนี้...ไอ้มิวนี่หว่า? เพื่อนที่ผมเลิกติดต่อไปสักพักนี่หว่า

“มีอะไรรึเปล่า? ว่างแล้วเหรอ?”

(ก็ยังไม่ว่างซะทีเดียว แต่อยากคุยกับมึงว่ะ ไม่ได้คุยนานเลยคิดถึง)

“อืมๆ คิดยังไงมาบอกคิดถึงกูวะ? เพื่อนทางนู้นก็เยอะไม่ใช่เหรอ?”

(ก็ไม่มีอะไรหรอก...เปลี่ยนเป็นคุยแชทในไลน์ได้ไหม?คุยอย่างนี้แล้วเหนื่อย)

“เหนื่อย? ยังไงวะ” ผมไม่ค่อยเข้าใจมันเท่าไหร่แค่พูดแค่นี้ถึงกับเหนื่อยเลยเหรอวะ?

(ช่างเถอะมึง กูขี้เกียจพูดเมื่อยปาก งั้นแค่นี้นะ) มันว่าแล้วก็วางสายไป...

ผมว่าผมรีบไปหามินนี่ที่ร้านประจำดีกว่า ตอนนี้ไม่มีเน็ท ถ้าจะใช้เน็ทต้องให้มินนี่แชร์ให้ เพราะยัยนี่มันชอบเล่นเน็ท!!

จะว่าผมคิดถึงไอ้มิวไหม? คิดถึงสิ คิดถึงมันมาก ที่จริงมันชื่อ มิวมิว เป็นเดือนสมัยอยู่โรงเรียนเก่า มันหล่อ คล้ายๆ ผม ฮาๆ แค่มันขาวกว่าผมแค่นั้นเองแล้วสูงกว่าผมด้วย ถ้าผมเป็นผู้หญิงผมยอมเป็นแฟนมันไปนานละ

อืม...เอาตรงๆ นะ ผมสูงแค่ร้อยหกสิบกว่าๆ ซึ่งสูงน้อยกว่ายัยมินนี่! ยัยนั้นมันสูงเกือบร้อยเจ็ดสิบแถมไม่ผอมไม่อ้วนออกอวบๆ หน่อย กีฬาเด่นการเรียนดี แต่โรคจิตไปนิด... ส่วนผม... กีฬาไม่เอาการเรียนให้ยัยมินนี่ทำให้ และเป็นไบท์

แหนะๆ คิดกันอยู่ล่ะสิ... ผมเคยโดนผู้หญิงมอมเหล้าแล้วข่มขืน เพื่อให้ผมกับแฟนคนปัจจุบัน(ในตอนนั้น)ผิดกัน แล้วก็ได้ผล ผมเลิกกับเธอ แล้วคนที่ข่มขืนผมก็จากไปอย่างไม่ใยดี...เครียดเลยตอนนั้น ต่อมาก็โดนผู้ชายที่มาอาศัยผมข่มขืนเสียเอกราชให้กับมัน...ตอนแรกก็เกลียดมันนะแต่หลังๆ มาผมรู้สึกว่าผมเป็นห่วงมัน มันอยู่กับใครผมนี่รู้สึกไม่ชอบเลย เขาเรียกความรู้สึกนี้ว่าอะไร?

เห้ย! ผมวกกลับไปเรื่องคนที่เป็นปลิงชีวิตผมทำไมเนี่ย!

กลับมาปัจจุบัน! ตอนนี้ผมเห็นยัยมินนี่ยืนคุยกับใครสักคน แล้วคนที่คุยกับมินนี่ชี้นิ้วมาที่ผม ยัยมินนี่เลยหันมามองผมแล้ววิ่งมาหาทันที ก่อนจะลากให้ผมเดินตามเธอไป

“มาๆ วันนี้ไม่เมาไม่กลับ” แล้วยัยมินนี่ก็สั่งเบียร์กับน้ำอัดลมมา คือ...ไหนคุณเธอบอกว่าไม่เมาไม่กลับไงวะ? แล้วที่กินแต่น้ำอัดลมมันคืออะไร? จะให้ผมกันเบียร์คนเดียวใช่ไหม? โอเคๆ กินก็ได้

แต่ขอคุยกับไอ้มิวมันหน่อยเถอะ

“มินนี่เปิดเน็ทให้หน่อย ว่าจะคุยกับเพื่อนเก่าสักหน่อย”

มินนี่พยักหน้าแล้วก็เปิดเน็ทให้ผมซึ่งพอเชื่อมเน็ทได้ปุ๊บข้อความผมก็เด้งมาก่อนใคร...

มิวน้อย : ไงไอย์ สบายดีไหม? [17.23 น.]

                                ยังไม่ว่างเหรอ? [17.48 น.]

                                ไม่เป็นไรกูรอมึงได้ [18.15 น.]

                                อย่านานนะ... [18.16 น.]

                                ไม่อยากคุยกับกูจริงๆ เหรอ? [19.01 น.]

โห...ไอ้บ้านี่ส่งมาตอนผมไม่มีเน็ท แถมผมกว่าจะมาถึงร้านที่ยัยมินนี่มันมาได้ก็เล่นผมซะเหนื่อยเหมือนกันเพราะร้านที่มันนัดส่วนใหญ่แม่-งเปลี่ยนตลอด! ไม่เคยปรึกษาผมเลยว่าเสียเวลาตามหาแค่ไหน

                                สระไอ : เห้ยๆ ตอนนั้นกูยังไม่มีเน็ท มึงนี่รีบจัง วันนี้กูมีมาเที่ยวกับเพื่อน [19.17 น.]

                                                ยังอยู่เปล่าเนี่ย! [19.20 น.]

ผมได้รอไอ้มิวมันเรื่อยๆ จนเกือบจะ สองทุ่ม ผมก็เริ่มเมาได้ที่ละครับ แต่ยังคงสติได้อยู่นะ... ทีนี้ผมก็เช็คไลน์ไปตลอดเหมือนกัน

                                มิวน้อย : อยู่ๆ โทษๆ พอดีมีปัญหานิดหน่อยในการติดต่อ

                                สระไอ : ไม่เป็นไรๆ มึงเป็นไงบ้างที่นู้นเพื่อนยังดีอยู่ไหม?

                                มิวน้อย : กูไม่รู้เหมือนกัน

                                สระไอ : ?

                                                ยังไงวะ? มึงไม่รู้นี่คือ?

                                มิวน้อย : คือกูป่วยนิดหน่อยเลยไม่ได้ไปเรียนน่ะ

                                สระไอ : อ่อ งั้นมึงก็หายไวๆ นะ ถึงว่าทำไมมึงถึงบอกว่าเหนื่อย ที่แท้ก็ป่วย

                                มิวน้อย : ขอบคุณครับเพื่อน J

                                สระไอ : มึงแปลกๆ นะ

หลังจากที่ผมส่งข้อความล่าสุดไปมันก็ไม่อ่านแล้วไม่ตอบผมอีกเลย ผมว่ามันแปลกๆ จริงๆ นะ เพราะจริงๆ มันจะชอบพูดว่า ขอบใจนะคุณแฟน แต่นี่คือ ขอบคุณครับเพื่อนเหรอ?

สงสัยคงเลิกนิสัยอย่างว่าแล้วล่ะมั้ง ก็ดีเหมือนกันนะ ผมจะได้ไม่ต้องหาข้อแก้ตัวกับพี่เขา...

วกมาที่มันอีกละ...ช่างเถอะ...

“ไอย์ เรากลับก่อนนะ จะสามทุ่มแล้ว ไอย์ก็ควรรีบกลับเหมือนกันนะเดี๋ยวพี่เขาห่วง”

“อืมๆ ว่าแต่จะสามทุ่มแล้วเหรอ? ทำไมมันผ่านไปไวจัง?” จริงไหม? ตอนที่มิวมันตอบยังเกือบสามทุ่มอยู่เลย แล้วผมก็คุยกับมิวมันแค่ไม่กี่ประโยคเอง หรือผมรอมันตอบนานไปหน่อย...น่าจะคงงั้นแหละมั้ง

และแล้วผมกับมินนี่ก็จ่ายเงินในส่วนของตัวเองแล้วขอตัวจากสมาชิกคนอื่นๆ ที่ยัยมินมันลากมา

ก่อนผมถึงหอที่ผมอยู่ โทรศัพท์ก็เข้าผมอีกครั้ง...

(ฮัลโหล...ไอย์ใช่ไหม?) ปลายสายถามด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

“ครับ? นั้นใครครับ?”

(กูเองวิน) เอ่อ ไอ้วินซี้เก่าผมกับมิวเองครับ ว่าแต่มันโทรมาทำไมวะ?

“มึงมีอะไรรึเปล่าเสียงหดหู่จัง”

(มึงทำใจดีๆ นะเว้ยไอ้ไอย์ ไอ้มิวมันเสียแล้ว พรุ่งนี้เผามันบ่ายสาม)

“...มึงอย่ามาอำกู กูไม่ขำ” ผมไม่ขำจริงๆ ครับ อย่าเอาเพื่อนมาล้อเล่นแบบนี้สิวะ “มึงอยาเอามิวมาล้อเล่นแบบนั้นมันยังไม่ตาย มึงอย่ามาโกหกกู”

(มันตายแล้วจริงๆ เมื่อวานโดนรถชน ตายที่โรง บาล พวกกูยังทำใจไม่ได้เลยยังไม่โทรแจ้งมึง แต่มันตาย...)

“ไม่มันยังไม่ตาย! มันยังคุยกับกูอยู่เลย มึงอย่ามาโกหกเลิกโกหกได้แล้ว กูไม่ฟังมึงแล้ว แค่นี้นะ”

พวกมันล้อเล่นแรงไปแล้วนะ...แถมผมยังคุยกับไอ้มิวมันอยู่เลยมันจะตายได้ยังไง? ไหนล่ะหลักฐานของไอ้วิน? ผมไม่เชื่อเด็ดขาดหากไม่เห็นด้วยตาของตัวเอง

ขอให้มึงอย่าเป็นไรไปนะไอ้มิว...

 

วันต่อมา...ผมได้เข้าเฟซบุ๊กหลังจากไม่ได้เข้ามานานแรมสัปดาห์ แล้วปรากฏว่า...

เพื่อนเก่าของผมได้โพสต์ข้อความเต็มหน้ากระดานเฟซว่า... R.I.P มิวน้อย หลับให้สบายๆ นะ

บางคนก็โพสต์เป็นรูปงานศพ...

“กูไม่เชื่อ...ไอ้มิว...” ผมพยายามต่อสาไปที่เบอร์มัน แต่รู้ไหมครับผมได้อะไร?

ไม่สามารถติดต่อได้...

ผมใจเสียทันที ผมรีบทักมันในเฟซทันที แล้วสักพักไม่เกิน 5 นาที... มันตอบผม!

                                I-ไอย์ :    มิว...มาหากูได้ไหม? ตอนนี้เลยให้เวลา 3 นาที

                                มิวน้อย : กูยังไปตอนนี้ไม่ได้...ขอเวลา 10 นาที

                                                แล้วจะรีบไปหาทันที

                                I-ไอย์ :    รีบๆ มา...

จากนั้นเมื่อครบสิบนาที...ไอ้มิวก็ทักผมมาครับ(ปล.ชื่อในเฟซกับไลน์คนละแบบกันนะครับ แต่ของมิวเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน)

                                มิวน้อย : กูมาถึงแล้ว

                                I-ไอย์ :    มึงอยู่ไหน?

                                มิวน้อย : ข้างๆ มึงไง อย่าทำหน้างั้นดิ

                                                ทำหน้าดีๆ ยิ้มหน่อย

ผมมองซ้ายทีขวาทีทันที ในห้องผมก็มีแค่ผมนี่หวา? แสดงว่าเรื่องจริงใช่ไหม?

น้ำตาผมไหลอาบแก้มในทันที มันจากผมไปแล้วจริงๆ

ถึงมันจากผมไปมันก็ยังห่วงผมจนได้...มันห่วงผมจริงๆ สินะ...

                                มิวน้อย : เดี๋ยวกูต้องไปแล้ว ดูแลตัวเองดีๆ

                                I-ไอย์ :    เดี๋ยวๆ กูอยากรู้

                                มิวน้อย : อยากรู้อะไรล่ะ?

                                I-ไอย์ :    ตายแล้วเป็นยังไง?

                                มิวน้อย : ไม่บอก รอให้ถึงเวลาเอาเถอะ

                                                ได้เวลาไปแล้ว เจ้า...ไล่กูแล้ว บายมึงดูแลตัวเองดีๆ คงไม่ได้ติดต่อกันแล้วนะ ลาก่อนนะมึง...

ตั้งแต่นั้นผมก็ไม่ได้ติดต่อมันอีกเลย ผมไม่ได้ไปงานศพมันอีกต่างหาก ผมอยากจะเห็นมันอีกครั้งเหมือนกันแต่ก็ไม่มีโอกาสเลย

จากนั้นผมก็ส่งรูปที่ผมถ่ายหน้าจอส่งไปให้ไอ้วินดูว่าผมคุยกับมิวจริงๆ มันอ่านจบมันก็ไม่คุยกับผมเรื่องนี้เลย เปลี่ยนเรื่องทันที

ยัยมินนี่มันก็รู้เรื่อง ไม่รู้ว่ารู้ได้ไงถามก็ไม่ตอบ มีแต่ยัยมินนี่นี่แหละที่ถามผมว่า

มิวไปแล้วใช่ไหม? ทำบุญให้มิวบ้างนะ

ขอให้สบายๆ นะ มิว รักมึงนะเว้ยไอ้เพื่อนตัวแสบ ไอ้คู่จิ้นกู รักมึงมากๆ นะ

ลาก่อนไอ้มิว

[end]

ผลงานอื่นๆ ของ ZooMZEN

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น