คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [SF] congratulate {Lumin} [SF] congratulate {Lumin} | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เรื่องนี้เกิดมาจากอารมณ์ชั่ววูบและจินตนาการกากๆ ของไรต์เองค่ะฮี่ๆ -..-
พึ่งเเต่งเป็นครั้งเเรก ถ้าผิดพลาดอะไรก็ขออภัยไว้นะที่นี้เลยนะคะ #โค้งงามๆหนึ่งที. (_ _)
ปล. เรื้องนี้เป็น ช รัก ช นะคะ ไม่ชอบกดออกค่ะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 ต.ค. 56 / 23:24


อย่ามาเลยนะ ... ฉันไม่อยากทำร้ายนาย

                                                                               From :  Luhan

ผมมองข้อความที่ส่งมาด้วยสายตาว่างเปล่า ... ยังเหมือนเดิมเลยสินะลู่หาน นายยังใส่ใจและเป็นห่วงฉันเสมอเลย แต่ต่อไปนี้ นายคงไม่จำเป็นที่จะต้องทำมันแล้วล่ะ

 

ไม่เป็นไร... ฉันอยากไปเจอนายเป็นครั้งสุดท้าย

 

 ผมส่งข้อความกลับไปหาเขา และคงทำได้แค่นั้น...

 

ภายในห้องโถงใหญ่สีขาว ถูกประดับประดาไปด้วยดอกไม้สีสดใสกลิ่นหอมของขนมเค้กอบอวลไปทั่วทั้งงาน เสียงดนตรีบรรเลงถึงท่วงทำนองที่หอมหวานของความรัก บรรยากาศภายในดูสดใสและงดงาม แต่มันก็ไม่สามารถทำให้ผู้ชายร่างอวบที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ถูกจัดเอาไว้สำหรับแขกมีความสุขไปด้วยเลย เขามาถึงก่อนเวลางานเริ่มสิบนาที โดยแต่งกายด้วยชุดสีขาวเพื่อมาอวยพรให้กับคนที่เขารักที่สุด

 

ณ เวลานี้ ผู้คนก็เริ่มหลั่งไหลเข้ามาในงานแล้ว หน้าของทุกๆคนเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความยินดี และความปลื้ม ปีติ พวกเขายืนถ่ายรูปและคุยกันอยู่ทั่วๆทุกมุมของห้องโถง เมื่อเวลาผ่านไปผู้คนเริ่มทยอยเข้ามามากขึ้นทำให้ห้องที่กว้างดูเล็กลงในพริบตา... เสียงเพลงเริ่มบรรเลงท่วงทำนองที่อ่อนหวานและซาบซึ้งยิ่งกว่าในตอนแรก ผู้คนที่ส่งเสียงคุยกันทั่วทั้งงานเริ่มเงียบกริบ เมื่อเจ้าบ่าวและเจ้าสาวย่างก้าวเข้ามาในงาน กลีบดอกกุหลาบสีชมพูปลิวว่อน พร้อมๆกับหัวใจของ “คิม มิน ซอก” ที่เริ่มกระตุก เมื่อเห็นร่างคุ้นตาในชุดสูทสีขาวซึ่งควงแขนมากับผู้หญิงหน้าตาน่ารักในชุดกระโปรงยาวสีชมพูอ่อนที่ยิ้มเหมือนกับว่าดีใจที่ได้แต่งงานเสียเต็มประดา.. วูบหนึ่งที่มินซอกรู้สึกอิจฉาผู้หญิงคนนั้น

       .. คนที่ได้ยืนอยู่เคียงข้างลู่หาน ..
.
.
.
.
.
.
.
.
.

.
..
.
....ตลอดไป

 

 

 

 

 

 

ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในงาน ร่างโปร่งกวาดสายตามองหาคนสำคัญของเขาอย่างตั้งใจ โดยไม่ได้รู้สึกสนใจบรรยากาศโดยรอบ หรือแม้แต่คนที่ยืนอยู่เคียงข้างเขาเลยสักนิด

ลู่หาน! ลู่หาน!” เสียงแหลมๆเรียกเข้าให้หันกลับมามองด้วยความหงุดหงิดเล็กๆ แต่ก็ทำได้เพียงตอบไปว่า

“หืมม??”

“ฉันเรียกคุณตั้งนานแล้วนะที่รัก มัวสนใจอะไรอยู่”    ที่รัก งั้นเหรอ? ไม่นะ คำๆนั้นผมสงวนให้คนที่ผมรักใช้เท่านั้น ถึงจะอยากพูดขนาดไหน แต่ก็ทำได้แค่บอกกลับไปว่า “ป่าวครับ”

“ดีใจมั้ย? ในที่สุดเราก็ได้แต่งงานกันแล้ว คิๆ”

“อื้ม..” ลู่หานตอบกลับไปแค่นั้น ด้วยความรู้สึกปวดร้าว ทำไมนะ ทำไมคนที่ยืนข้างๆเขา ไม่ใช่คนที่เขาต้องการ
ลู่หานยกยิ้มที่มุมปากแล้วก็ต้องเปลี่ยนเป็นยิ้มสดใสเมื่อมีเสียงกล้องกดรัวชัตเตอร์มาที่พวกเขา
... เสแสร้ง รอยยิ้มนี้ช่างเสแสร้งสิ้นดี..

 

 

 

งานถูกดำเนินไปเรื่อยๆโดยพิธีกรของงาน จนถึงเวลาที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาวต้องขึ้นมากล่าวถึงความรู้สึกในงานครั้งนี้ ขณะที่ฝ่ายหญิงกำลังกล่าวไปเรื่อยๆ สายตาของลู่หานก็ปะทะเข้ากับร่างๆหนึ่งที่ตอนนี้ก็กำลังมองมาที่เขาด้วยเช่นกัน ถึงใบหน้าจะยิ้มแย้ม แต่สายตานั้นช่างดูเศร้าและเหงาหงอย ลู่หานรู้สึกเจ็บ จุกและอึดอัดไปในเวลาเดียวกัน เขาเหม่อลอยจนพิธีกรต้องสะกิดเรียกเขาหลายครั้งเพื่อให้เตรียมตัวเริ่มพูดความรู้สึกในงานเป็นคนถัดไป

อึดอัด ... อึดอัดเหลือเกิน

 

 

 

 

 

 

 

 

ถึงคราวที่ลู่หานต้องกล่าวบ้าง คิมมินซอกพยายามอดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล เมื่อถ้อยคำที่ถูกเอ่ยออกมานั้นแสดงถึงความรักที่คนทั้งคู่มีต่อกัน คำพูดนั้นอาจประทับใจหลายๆคนที่ฟัง แต่สำหรับเขาแล้วแต่ละเสียงแต่ละคำและรอยยิ้มของลู่หานที่แสดงออกมาออกมาราวกับว่ามันกำลังทุบหัวใจของเขาให้แหลกเป็นเสี่ยงๆ ..ยินดีด้วยนะลู่หาน..ยินดีด้วยนะ.. มินซอกยิ้มออกไป พร้อมกับน้ำตาหนึ่งหยดที่รินไหล และ ภาพตรงหน้าที่เริ่มจะเลือนลาง จนดับวูบไปในที่สุด

 

ยินดีด้วยนะ.. สุดที่รัก

 

 

 

โกหก.. ทุกๆคำที่พูดออกไปนั้นโกหกสิ้นดี.. เขาถูกบังคับ แม้อย่างนั้น ลู่หานก็ยังจะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำที่ทำร้ายจิตใจของตัวเองต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง ..

“ผมระ..” ก่อนที่จะกล่าวสิ่งที่ทำให้หัวใจแทบจะสลายออกไป เขาสังเกตเห็นร่างเล็กกำลังจะล้มลงไปกองอยู่กับพื้น ลู่หานพรวดพลาดกระโจนลงจากเวทีวิ่งลงไปรองรับร่างคนสำคัญ... คนที่เขารักมากที่สุด

เสียงฮือฮาของคนในงานเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อทายาทเจ้าของธุรกิจพันล้านก้มลงประกบจูบกับชายร่างเล็กที่หลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอด แล้วช้อนร่างนั้นขึ้นวิ่งตรงไปที่ ลัมเบอร์กินีสีขาว และบึ่งออกไปโดยไม่สนใจเสียงนินทาใดๆทั้งสิ้น

“ไม่เป็นไรนะ เปาจื่อ นายต้องไม่เป็นอะไร” พูดพร่ำไปเรื่อยๆ พร้อมกับเหยียบคันเร่งจนสุดส่งผลให้ตัวรถพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ...ถ้าคนๆนี้เป็นอะไรไป เขาจะไม่มีวันยกโทษให้ตัวเองอีกเลย...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เพียะ ! ฝ่ามือหนากระทบเข้ากับใบหน้าหวานอย่างแรงด้วยอารมณ์โทสะที่พุ่งสูงจากการกระทำที่ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงของทายาทคนโตของตระกูล “ทำไมแกทำแบบนี้!! ฉันผิดหวังกับแกมากรู้มั้ย!!” เสียงตวาดดังไปทั่วบริเวณหน้าห้องพักผู้ป่วยอย่างไม่เกรงกลัวว่าใครจะได้ยิน

“ผมขอโทษ..” ร่างโปร่งได้แต่ก้มหน้ายอมรับความผิด.. ที่เขาทำให้มันเกิดขึ้น

คนเป็นพ่อถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วพูดด้วยเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมแต่ก็ยังคงความดุดันไว้  “แล้วแกจะทำยังไง! เด็กคนนั้นไม่เหมาะสมกับแก!!! ถ้าแกแต่งงานกับคนที่พ่อเตรียมไว้ให้มันจะส่งผลดีกับครอบครัวเราขนาดไหนแกก็รู้!

“แต่พ่อครับ... เรารักกัน” หยดน้ำเริ่มไหลรินออกจากตากวางที่เคยสดใส นั่นทำให้คนที่ยืนอยู่เบื้องหลังทนไม่ได้อีกต่อไป

“คุณอาคะ . . . หนูขอยกเลิกงานแต่งค่ะ” เสียงหญิงสาวกล่าวขึ้นมาด้วยความอึดอัดจนทนไม่ได้ ถึงแม้จะเสียดายผู้ชายที่แสนเพอเฟ็กต์คนนี้เท่าไหร่ แต่เธอคงทนที่จะเห็นเขาเสียใจเพราะเรื่องปัญญาอ่อนแบบนี้ไม่ได้

“แต่...หนูคริสตั..”

“ไม่มีแต่ค่ะคุณอา หนูไม่อยากอยู่กับคนที่หนูไม่ได้รักไปตลอดชีวิตหรอกค่ะ..” หญิงสาวพูดออกมาด้วยสายตาจริงจังและแฝงไปด้วยความเอาแต่ใจ จนเจ้าของธุรกิจพันล้านต้องยอมสยบ

“โอเค.. ก็ได้” คนสูงอายุกล่าวออกมาด้วยเสียงอ่อยๆ ก่อนจะเดินจากไป

 “ขอบคุณนะ คริสตัล” ลู่หานโผเข้ากอดหญิงสาวด้วยความดีใจ “ขอบคุณจริงๆ” พูดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่รินไหล แต่ม่ใช่ออกมาเพราะความเศร้าโศกเหมือนครั้งที่แล้วๆมา

“เฮ้ย!เป็นไงบ้างพี่?” เสียงนุ่มทุ้มคุ้นหูทำให้ลู่หานหันไปมองสาวห้าวข้างๆด้วยสีหน้าระรื่นแล้วตอบว่า “มันจบแล้ว..”  

“ฮะ? นี่ฉันพลาดใช่มั้ย?”

“เออสิวะ... คราวหน้าคราวหลังก็หัดออกจากหน้าจอคอมบ้างนะแก” ไม่พูดเปล่าเอื้อมมือไปผลักหัวน้องเบาๆด้วยความหมั่นขี้ยว “เออ... แล้วเค้าเป็นใครอ่ะ ไม่คิดจะแนะนำให้รู้จักหน่อยเหรอ?” สาวห้าวพูดแล้วชี้ไปที่ข้างหลังลู่หาน ซึ่งคริสตัลยืนอยู่...ทำไมสวยจังเลยวะ..

“เอ่อ.. คริสตัลนี่แอมเบอร์ น้องสาวผม แอมเบอร์นี่คริสตัลเอ่อ.. อดีตคู่หมั้นฉันเอง”

“ห้ะ? อดีต?”

“เออ เลิกสงสัยเหอะเว้ยย ฉันไปดูแล “ภรรยา” ฉันและ ที่เหลือก็ฝากด้วยแล้วกัน” พูดพรางตบไหล่น้องตัวเอง เบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ซึ่งแอมเบอร์เข้าใจดี “เออ.. จะดูแลอย่างดีเลย หึๆ” 




 

END.

Talk:
ภาษาอาจดูมึนๆเนื้อเรื่องดู งงๆ
ก็ต้องกราบขอโทษด้วยนะคะT T
ยังไงก็ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านกันน้าาา
เเล้วไรต์จะฝึกฝนค่ะ ><

ผลงานทั้งหมด ของ Fe_N_o_X

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 29 กรกฎาคม 2557 / 21:48
    หืมมม ?คู่ท้ายนี่ยังไงกันแจ้ะ 5555 พี่ลู่ดูแลพี่หมินดีๆนะะะ
    #7
    0
  2. วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 00:30
    ดูแล แหม แอมเบอร์กับคริสตัลสิน้ะไรท์ หึๆ
    #6
    0
  3. วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 18:20
    รักเลยคริสตัลลล><
    #5
    0
  4. วันที่ 26 มกราคม 2557 / 00:28
    จะบอกว่าคริสตัลคนดีหรือป่าวที่ยกเลิกงานแต่งก็คงจะไม่ใช่นะ ? 55555555

    แต่ตัล หนูทำดีมากลูก โฮกกกกกกกกกก

    ซอกเป็นอะไรทำไมล้มลงแบบนี้ แงงงงงงงงง แต่แบบพี่ลู่แมนมากก ไม่แคร์สายตาใครเลย 

    โดดลงจากเวทีไปช่วยซอก ไม่พอนะ แถมจูบอีกด้วย งื้ออออออ โอ้ยยยย คนหล่อของเค้า ? 555555

    แต่เดี๋ยวนะแอมเบอร์ แกยิ้มทำไม แหน๊ะ คิดอะไรอยู่วะเนี้ย ? 555555555

    อยากให้มีต่อจังเลยค่ะไรท์ นะๆๆๆๆ งื้อออออออ
    #4
    0
  5. วันที่ 17 ตุลาคม 2556 / 14:53
    งือออ นึกว่าจะไม่สมหวังนะเนี่ย
    #3
    0
  6. วันที่ 12 ตุลาคม 2556 / 00:52
    จะร้องไห้ TTTTTTTTTTTT^TTTTTTTTTTTTT นึกว่าจะไม่ได้รักกันซะแล้ว ;^;
    #2
    0
  7. #1 mybr2th (@mybr2th) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2556 / 16:05
    ในที่สุดก็ไม่มีใครขัดขวางพี่ลู่กับมินซอกแล้วใช่มั้ย กู้ดดดดด 555555
    #1
    0