Path of The Death (เส้นทางแห่งความตาย)

ตอนที่ 18 : JUSTICE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 เม.ย. 63

ความยุติธรรม

 

ณ ภายในโรงยิมส์ภายในโรงเรียนแห่งหนึ่งของเมืองคาราดะ มีกลุ่มมผู้อพยพจากเหตุการณ์เข้ามาหลบลี้ภัยอยู่ในนี้จำนวนหนึ่ง ประมาณ100-200คน

 

ผู้คนดูหวาดกลัวและหวาดระแวง ภายในนั้นเงียบไม่มีเสียงพูดคุย บรรยากาศชั่งดูกดดันแบบสุดๆ "ปุ้งง!!" เสียงประตูโรงยิมเปิดดังขึ้นมา!! ทุกคนมองไปที่ประตูและดูต่างตกใจกลัวอย่างมาก....

"แปะ แปะ แปะ" เสียงปรบมือจากบุคคลที่เดินเข้ามาก้องไปทั่วโรงยิมส์

(ลักษณะชายวัยกลุ่มคนคนหนึ่งมีหนวดเครา สวมชุดวอม ถือดาบไม้เทนโด้ หน้าตายิ้มแย้มเหมือนจะเป็นคนใจดี เหมือนกับเป็นครูสอนวิชาพละอย่างไงอย่างงั้น)

ทันใดครูคนนั้นก็พูดขึ้น

"อย่างที่รู้ๆกันดี พวกคุณทุกคนมาที่นี่ด้วยเหตุผลเดียวกัน....." ทันใดเสียงของคนคนนั้นทำให้ทุกคนดูสติแตก หวาดระแวง ตัวสั่นไปทั้งตัว กลัวไปหมด

เขาพูดต่อ "ใช่ผมก็เหมือนกัน!!เพราะฉะนั้นดูนี่!!"

"แฟลก! แฟลก!" เสียงไฟสปอร์ทไลท์ดังขึ้น ไฟส่องไปยังบนเพดาน "ฟุ้บ"

ไฟทำให้ทุกคนเห็นว่า ณ จุดที่ไฟส่องอยู่นั้น คือกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง

เมื่อมองไปก็เห็นได้ว่าพวกเขาน่าจะถูกซ้อมมา จนสภาพแทบปางตาย

ทันใดก็เกิดเสียง "กรี้ดด!!! ว้ายยย"

"โหดร้ายที่สุด!!"

.."มีเด็กด้วยนะไม่ต้องทำขนาดนี้เลย!!"

มีทั้งนักเรียน อาจารย์ รวมทั้งคนทั่วไปถูกทำร้าย

ครูคนนั้นจึงตะโกนเสียงแข็ง "เงียบซะ!!!"

จากนั้นครูคนนั้นจึงพูดต่อด้วยน้ำเสียงปกติซะงั้น "น่าเสียดายที่คนเหล่านี้ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจกฏของที่นี่!! พวกเขาจะทำให้เราทุกคนต้องเป็นอันตราย!! หึมม!! คงจะลืมไปว่าข้างนอกนั่น มันเกิดอะไรขึ้น!!"

ทันใช้คนนั้นก็ลากเก้าอี้มาแล้วนั่งลง "แอ๊ดด ฟุ้บ!!"

แล้วพูดต่อ "จริงๆต้องขอบคุณผมที่ทำให้คนพวกนั้นรู้จักคำว่าจิตสำนึกต่อส่วนรวมนะ"

ภาพตัดมาทำให้เห็นว่าในขณะที่ชายคนนั้นพูด มาโคโตะและโทระโอะแอบส่องผ่านหน้าต่างบานหนึ่งจากข้างนอกอยู่

 

 

ภาพตัดไปเป็นช่วงเวลาไมานานก่อนหน้านี้ ในขณะที่มาโคโตะแล้วทุกคนอยู่บนรถเหมือนเดิม

ทุกคนพยามถามไถ่เด็กผู้หญิงคนนั้น

ยูกิ "ที่พูดมะกี้เธอหมายความว่ายังไงเหรอ"

โทระโอะ "ใช่ๆแล้วเธอชื่ออะไรงั้นเหรอคร้าบ น้องสาว"

มาริ มายูมิ มาโคโตะก็มองมาโดยให้ความสนใจ

ผู้หญิงคนนั้นจึงตอบทุกคน "ฉันชื่อ อาซึสะ คือ...."

(ลักษณะอาซึสะ ใส่ชุดมอปลาย ผมสั้นสีแดงอ่อน ติดกิฟติดผมสีเหลือง ใส่ชุดม.ปลายโรงเรียนคาราดะ ตาสีดำ ใบหน้าลักษณะผู้หญิงใจกล้า)

 

(ภาพเหตุการณ์แทนการเล่าจาก อาซึสะ)

ขณะที่ อาซึสะและเพื่อนเธอกำลังเรียนอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้หรือโรงเรียนประจำเมืองคาราดะ

เพื่อนผู้ชายอาซึสะคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเธอ "นี่ อาซึสะได้ทำการบ้านมาปะ ขอลอกหน่อยเดะ!!"

อาซึสะหงุดหงิดเล็กน้อยแล้วตอบ "นี่เมื่อไหร่ นายจะหัดทำเองบ้างน่ะห้ะ ซาโต้"

(ลักษณะซาโต้ ผู้ชายตัวสูง ผมสั้นตั้งๆสีดำ หน้าตาหล่อแต่ดูเหมือนจะเป็นพวกเกเรนิดๆ)

ก่อนอาซึสะจะหยิบสมุดให้แต่ทันใด

"ปั้ง!!!" ประตูห้องเปิดออก

มีชายสวมชุดนักเรียนคนหนึ่งเข้ามาและตะโกนขึ้น "หนีเร็วทุกคนมันมาถึงเมืองเราแล้ว!!"

แต่ไม่ทันไร ก็มีผีดิบกระโดดเข้ากัดคอชายคนนั้น

"อ้ากกก!!!!"

ทุกคนในห้องถึงกับตกใจ ผู้หญิงหลายคนก็กรีดร้อง

จนร่างนักเรียนคนนั้นล้มลงไป

เมื่อซาโต้เห็นแบบนั้น แทนที่จะตกใจทำอะไรไม่ถูกเหมือนคนอื่นเขากลับตะโกนขึ้น "วิ่งหนีเซ้พวกนายทุกคน!!"

ก่อนจะรีบคว้ามืออาซึสะแล้วรีบพาเธอวิ่งหนีออกไปประตูหลังห้อง และเพื่อนบางส่วนจะรีบวิ่งตามออกมา

อาซึสะที่ตกใจ "ซาโต้......"

ทันใดโรงเรียนทั้งโรงเรียนแตกตื่น ต่างคนต่างวิ่งหนีเอาชีวิตรอดเอาเป็นเอาตาย

อาซึสะแล้วเพื่อนหนึ่งรวมกลุ่มกันแล้ว เข้าไปหยิบอุปกรณ์ในห้องเก็บของ

ซาโต้ "นี่เอาไปทุกคน" ซาโต้ยื่นไม้เบสบอล และขวานที่ใช้สำหรับทุบตู้ดับเพลิง และไม้ทุกอย่างที่สามารถใช้เป็นอาวุธให้เพื่อนๆได้มา

อาซึสะตามซาโต้ด้วยความกังวล "นี่เราทุกคนจะรอดไหมซาโต้.."

ซาโต้ "ถ้าไม่มีเธอใครจะให้ฉันลอกการบ้านละ ฉันไม่ยอมให้เราตายแน่นอน รีบไปเถอะ"

อาซึสะหน้าแดงแล้วก็คิดในใจ "อะไรกันหมอนี่....."

แล้วทุกคนก็วิ่งหนีไปพร้อมกัน

แต่เพื่อนคนอื่นก็รีบพลาด ถูกพวดมันกัดทีละคน

ผู้ชายผอมคนแรกสดุดเชือกรองเท้าจนล้ม เลยทุกพวกมันที่ไล่ตามมารุมกัด

ผู้หญิงสองคน เห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเดือดร้อนเลยพยามจะเข้าไปช่วย แต่คนๆนั้นก็ผลักพวกเธอเป็นเป็นตัวล่อแล้วหนีออกมา

คนที่เหลือก็ถูกพวกมันกับฉุดไปกัดบ้า ถูกพวกมันกระชากบ้าง จนตายไปทีละคน

จนเหลือเพียงแค่อาซึสะกับซาโต้แค่สองคน

อาซึสะ "ฉันวิ่งไม่ไหวแล้วละ..แฮ่กๆๆ"

ก่อนซาโต้จะมองไปประตูทางออกของโรงเรียนซึ่งมีพวกมันเต็มไปหมด

ซาโต้ "เราออกไปไม่ได้อยู่แล้ว งั้นเราไปหลบ ในโรมยิมดีกว่านะ!!"

จากนั้นทั้งสองก็วิ่งเข้าไปในโรงยิมส์ ซึ่งยิมส์ตอนนั้นทางเข้าออกปกติถูกปิด ซาโต้จึงพาอาซึสะเข้าทางระเบียง ของยิมส์กับระเบียงของตึกข้างๆ ซึ่งต้องกระโดดข้ามไป

..ซาโต้ "เตรียมกระโดดนะอาซึสะ!!"

อาซึสะ "อื้ม!!"

.."ฟุ้บ!!!" ก่อนทั้งคู่จะกระโดดพร้อมกัน

เมื่อทั้งคู่เข้าไปทั้งคู่เจอสต็อกอาหารจำนวนมากถูกเก็บไว้ซึ่งน่าจะถูกเตรียมไว้สำหรับงานกีฬาโรงเรียนที่กำลังจะจัดขึ้นc

ชั้นสองของโรงยิมซึ่งมีระเบียงออกไป ทำให้ซาโต้เห็นจากที่สูง

ซาโต้จึงวิ่งเข้าไปช่วยกลุ่มนักเรียนที่วิ่งหนีผ่านมา โดยให้อาซึสะมองดูลาดเลา

ซาโต้เห็นเด็กนักกลุ่มหนึ่งจึงวิ่งเข้าไป

ซาโต้ "นี่ทางนี้พวกนาย!!"

ก่อนจะนำทางคนพวกนั้นกระข้ามเข้ามาหลบในนี้ซ้ำเล่าซ้ำเล่าหลายกลุ่ม

ไม่ช้ามีกลุ่มคนภายนอกที่ขับรถเข้ามาในเพื่อหนี

ซาโต้ก็เข้าไปช่วยพวกนั้นอีกเช่นเคย

เนื่องจากมีอาหารจำนวนมากและที่ป้องกันที่ปลอดภัยทำให้คนที่ซาโต้ช่วยทุกคนรู้สึกปลอดภัยมาก

ซาโต้กลายเป็นที่รักและชื่นชอบของคนรอบๆข้างทั้งหมดที่ซึ้งในน้ำใจที่ซาโต้ช่วยพวกเขาไว้

 

ตัดภาพกลับมา

อาซึสะพูดต่อกับมาโคโตะและทุกคน

"ทุกอย่างเหมือนจะเป็นไปด้วยดี จน ผู้ชายคนนั้นเข้ามา เจ้าครูพละที่ชื่อโยชิดะ"

อาซึสะกัดฟันแล้วดูเธอรู้สึกโกรธแค้นอย่างมาก ทุกฟังแล้วก็รู้สึกตกใจ

 

ตัดกลับไปที่เหตุการณ์ที่อาซึสะเล่า

ผ่านมาหลายวัน

จู่ๆครูสวมชุดพละก็เดินเข้ามาพร้อมนักเรียนกลุ่มใหญ่กลุ่มหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นกลุ่มนักกีฬาของโรงเรียน

 

พวกนั้นแย่งอาหารของคนที่ซาโต้ช่วยมา รวมถึงยึดของทั้งหมดที่อยู่ในคลังอาหาร

แย่งของใช้ รังแกและทำสิ่งไม่ดีสารพัดกับทุกคนในยิมส์ ซาโต้ไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นพร้อมกับกลุ่มแกนนำนักเรียนเพื่อนของซาโต้ประกอบ ด้วย อาซึสะ โทรุ และ ชินจิ เข้าไปพยามต่อต้านการกระทำของครูคนนั้น

ซาโต้พูดต่อหน้าโยชิดดะและพวกนักเรียนกีฬา "นี่พวกแกจะมาทำตามใจชอบที่นี่ไม่ได้นะรู้ไหม!!"

โยชิดะจึงหัวเราะ "ออๆจำได้แล้ว แกมัน โทรุโฮกิที่อยู่ห้องสองสินะ แหมะๆ พูดกับครูดีๆหน่อยก็ได้ พวกฉันไม่ได้เข้ามาทำตามใจสักหน่อย พวกที่ทำตามใจมันพวกเธอต่างหาก.."

ซาโต้ "อย่ามากวนประสาทนะ!!"

โยชิดะ "ก็เล่นไม่มีการจัดการเรื่องอาหารอะไรเลย ใครจะหยิบเท่าไหร่ก็หยิบเอาไป แบบนี่มันก็แย่สิ"

ซาโต้ "ก็มันไม่ใช่ของฉันหนิ!! แล้วมันก็ไม่ใช่ของแกด้วยจำเอาไว้!!"

อาซึจึงพูดเสริม "ใช่ทุกคนมีสิทธิที่จะกินนะ!!"

โยชิดะหัวเราะ "ห้ะๆๆ งั้นเหรอๆชั่งเด็กจริงๆเลยนะ คนเราแต่ละวันใช้พลังงานไม่เท่ากันนะ ไม่เคยเรียนสุขศึกษากับฉันรึไง ดังนั้นฉันก็จะจัดการแคลลอรีแต่ละวันของแต่ละคนให้เหมาะสมเท่านั้นเอง พวกที่ไขมันเยอะก็ต้องทำงายเยอะๆร่างกายจะได้แข็งแรงนะ"

ภาพตัดไปทำให้เห็นว่าโยชิดะใช้คนที่ดูเหมือนจะมีสัดส่วนเกิน มาทำงานหนัก อย่างการแบกข้าวของ

โซโต้จึงพูดตอกกลับโยชิดะ "มันก็แค่เหตุผลทำชั่วของแกนั่นแหละน้า!!"

โยชิดะจึยิ้มแล้วพูด "คงคุยด้วยปากไม่รู้เรื่องแล้วละสิ"

อาซึสะมองซาโต้อย่างเป็นห่วงก่อนพวกนั้นจะพาตัวซาโต้ไป "พวกนั้นจะพาซาโต้ไปไหนน่ะ!!"

ภาพตัดไป

กลุ่มนักเรียนของโยชิดะ นั้นล้วนเป็นนักกีฬาใต้สังกัดของเขา นอกจากมีจำนวนมากแล้ว ร่างกายยังแข็งแรงอีกด้วย พวกซาโต้จึงถูกกระทึบเละ ตรงนั้น

ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ถูกเอาเปรียบ

ครูพละพูดต่อหน้าซาโต้และอาซึสะโดยลำพังอีกครั้ง

"โทษตัวเองสะสิที่เกิดมาอ่อนแอน่ะ!! หึๆ" ก่อนถ่มน้ำลายใส่หน้าซาโต้

แล้วซาโต้โทรุและชินจิก็ถูกขัดแย่งไว้จากการขัดขืนครั้งแล้วครั้งเล่า

"ปล่อยพวกเราออกไปนะเฟ้ย!!"

ซาโต้ได้แต่นิ่งเงียบไม่พูดอะไร

หลายวันต่อมา

ต่อมาก็มีกลุ่มผู้อพยพภายในโรงยิมพยามต้องการช่วยซาโต้ แต่ก็ถูกจับ

อาซึสะจึงพยามปขัดขวางซาโต้ทุกวิถีทางจากนอกโรงยิมส์

แต่ในสุดเธอก็ถูกจับตัวได้โดยพวกนักเรียนลาดตระเวน

 

ชายนักกีฬา2คนอุ้มอาซึสะแล้วมาโยนข้างนอก

"โธ่น่าเสียดายนะเธอก็น่ารักดีแท้ๆ แต่ดันนิสัยเปรี้ยวไปหน่อยโชคดีนะจ้ะ"

อาซึสะจึงตกใจกลัว "เอาฉันกลับเข้าไปน่ะ!! ฉันจะช่วยซาโต้!!"

ก่อนพวกผีดิบจะวิ่งไล่ตามเธอเธอจะรีบวิ่งหนี "ช่วยฉันด้วยใครก็ได้!!"

จนในที่สุดก็บังเอิญไปเจอพวกมาโคโตะนั่นเอง

และทุกคนที่พยามช่วยซาโต้ก็ถูกทำร้ายอย่างที่เห็นตอนนี้

 

ตัดภาพกลับมาบนรถ

ทุกเมื่อฟังจบทุกคนก็เงียบไปสักพัก

ก่อนยูกิจะดูกลุ้มใจ

จากนั้นมาโคโตะจู่ๆก็พูดขึ้น "เอาละฉันตัดสินใจแล้ว ช่วยผู้หญิงคนนี้เถอะนะทุกคน!!"

ทุกคนตกใจ

ยูกิในใจ "มาโคโตะ แต่เราก็ตัดสินใจช่วยเธอมาก่อนหน้านี้เอง"

โทระโอะ คิดในใจ "คงห้ามไม่ได้สินะ จะให้พูดว่ามันจะทำให้ทุกคนเป็นอันตราย หมอนี้คงไม่ฟัง"

มายูมิและมาริก็ตกใจ

ทันใดมาโคโตะจึงพูดต่อ "แต่จากที่ฉันได้ฟังอาซึสะน่ะนะ คนที่ชื่อซาโต้น่ะอุสาห์ช่วยคนอื่นที่ กำลังเดือดร้อนโดยไม่ห่วงตัวเอง แล้วที่สำคัญ อาซึสะเธอที่อยู่ตรงนั้นกำลังจะแย่อยู่แล้วแท้ๆ แต่ก็กลับนึกจะช่วยซาโต้ ฉันจะช่วยเองทุกคนรออยู่บนรถนี่แหละ"

"โป้กก!!" โทระโอะเค้กหัวมาโคโตะ

มาโคโตะ "อะไรอีกเล่าเจ้าบ้ามันเจ็บนะ"

โทระโอะ "หุบปากสะ!!" โทระโอะยิ้ม

ยูกิยิ้มแล้วพูด "อย่าได้ใจนักสิมาโคโตะ"

โทระโอะ "เหอะหลงตัวเองมากเกินไปจริงๆ"

มาคาโตะงงแล้วพูด "เอ้ทั้งสองคนหมายความว่าไงน่ะ?!"

มาริ "แบบนี้มันไม่ดีน้ามาโคโตะคุงง"

มายูมิ "พี่มาโคโตะแย่ที่สุด"

มาคาโตะจึงพูด "เอ๋~~ แม้แต่มาริซังกับมายูจังก็..."

อาซึสะก็ยังดูงงๆว่าคนพวกนี้คุยอะไรกัน อาซึสะคิดในใจ "คนพวกนี้.. "

มาคาโตะจึงตอบไป "แต่นี่มันจะให้ทุกคนอาจเป็นอันตรายก็ได้นะ เพราะฉะนั้น..ฉัน..."

ยูกิจึงรีบขัดขึ้นมาแล้วจับที่มือาซึสะ "เพราะฉะนั้น เราทุกคนจะไปด้วยกันไงละ จะได้คอยช่วยกัน เราจะช่วยเพื่อนเธอเองอาซึสะ!!"

มาโคโตะตกใจแล้วก็มองหน้าทุกคน

โทระโอะพงกหัว

มาริพงกหัว

รวมถึงมายูมิด้วย

จากนั้นยูกิก็แตะมือมาโคโตะทำให้มาโคโตะหน้าแดง

ยูกิพูด "นายไม่ได้สู้อยู่คนเดียวนะ!!"

มาโคโตะยิ้มแบบใจแล้วพูด "ทุกคน..."

จากนั้นอาซึสะก็ดูตัวสั่นก่อนจะตะโกนพูดพลางร้องไห้ "ขอบคุณพวกเธอมากจริงๆ!!ฉันนะแค่คิดว่าอยากช่วยแต่ พวกเธอทั้งที่เป็นคนนอก ไม่ต้องเลยก็ได้แท้ๆ แต่กลับพูดแบบนี้ ฉันขอบคุณจริงๆนะ ฮือ~~"

โทระโอะก็กำลังจะสวมกอดเพื่อปลอบอาซึสะ

แต่อาซึสะนั้นกลับไปสวมกอดมาโคโตะที่อยู่อีกข้างแทนสะงั้น "ฟุ้บ!!"

มาโคโตะ "เอ้~~!!?"

 

ภาพตัดไป

ในขณะที่ทุกคนลงมาจากรถแล้ว

โทระโอะบอกทุกคนแบบกระซิบ "ระวังนะอย่าเกรงตัวละทุกคน!!"

ขณะที่ทุกคนกำลังเดินเรียงแถวบนกำแพงของแต่ละบ้านในบริเวณชุมชนบริเวณนั้น ซึ่งพวกผีดิบเดินเตร็ดเตร่เต็มถนนไปหมด ทุกคนต้องเดินให้เงียบที่สุดเพื่อไม่ให้พวกมันไม่รู้สึกตัว

ทันใดนั้น มายูมิก็ดันพลาดกำลังจะตกจากกำแพง "ง้าาา"

แต่อาซึสะที่อยู่หลังมายูมิก็ช่วยประคองเธอได้ทัน "ฟุ้บ!!"

อาซึสะ "ระวังหน่อยสิจ้ะหนู"

มายูยิ้มแบบโล่งใจ "ฟิ้วว ขอบคุณคะพี่สาวแฮะๆ"

จากนั้นทุกคนก็มาจนถึงบริเวณหน้ารั้วของโรงเรียน

ทุกคนกระโดดลงจากำแพง จากนั้นทุกคนก็วิ่งไปหลบใต้ร่มไม้แห่งหนึ่งเพื่อคุยวางแผนกัน

อาซึสะพูด "ที่หน้ารั้วมียามเฝ้าอยู่2คน"

ยูกิ "โอเครเข้าใจแล้วละ"

อาซึสะวาดแผนผังของโรงเรียนให้ทุกคนดูโดยใช้กิ่งไม้ขีดให้เห็นบนดินใต้ต้นไม้

อาซึสะ "พวกมันจะเดิน ลาดตระเวนตลอดเวลา ยกเว้นเวลาเที่ยงเป็นเวลาอาหารของพวกมัน เวลานั้นแหละจะมีแค่ยามหน้าประตูกับคนเดินลาดตระเวนอีกไม่กี่คน"

มาโคโตะ "สัญญาณคือเมื่อพระอาทิตย์อยู่ตรงกับบนหัวสินะ"

ทันใดโทระโอะก็พูดขึ้น "ว่าแต่จริงเหรอที่เราจะไม่ใช้ปืนน่ะ"

อาซึสะ "ใช่ พวกนั้นน่ะ ถ้ารู้ว่าตัวเองชนะไม่ได้พวกมันยอมทำทุกวิธีนั่นแหละ"

ยูกิดูไม่สบายใจ "หมายความว่าคนในโรงยิมส์อาจเป็นอันตรายได้สินะ"

โทระโอะ "แล้วถ้าเราแอบซ่อนแล้วใช้ตอนเรากำลังได้โอกาสละ"

มาโคโตะพูดอย่างจริงจัง "โทระอะเราไม่ได้มาที่นี่เพื่อฆ่าใครนะ!! ที่นายเล่าให้ฉันฟังตอนที่เราอยู่ในร้านสะดวกซื้อน่ะ ฉันไม่อยากเป็นแบบนั้นอีก...เข้าใจใช่ไหม" มาโคโตะดูเศร้า

โทระโอะดูตกใจแล้วพูด "ฉันเข้าใจนายนะ แต่ถ้าเกิดอะไรอันตรายขึ้นพวกเราละฟะ!!"

มาโคโตะ "ถึงตอนนั้นฉันจะรับผิดชอบเอง!!"

โทระโอะกุมขมับและตอบ "เจ้าบ้าเอ้ยนี่ฉันเคยเถียงชนะนายสักครั้งบ้างไหมเนี่ย โธ่โว้ยย"

อาซึสะมองทั้งสองคนแล้วคิดในใจ "ทำไมกันทำไมเรารู้สึกว่าคนพวกนี้มีความหวัง ความหวังที่จะต่อกรกับชายคนนั้น!!"

 

ภาพตัดไป จนพระอาทิตย์ตั้งตรงอยู่กลางฟ้าหรือเวลาเที่ยงนั่นเอง

ขณะที่ยามสองคน(เป็นนักเรียนชมรมกีฬา)หน้าประตูของโรงเรียนกำลังนั่งเล่นไพ่กันอยู่

"การพนันมันไม่ดีนะเฟ้ยยย" จู่ๆมีเสียตะโกนดังขึ้นมา

ยามนักเรียนสองคนนั้นได้ยินจึงหันไปพูด

"ใครฟะ!!"

คนที่พูดท้าทายนั่นคือโทระโอะนั่นเอง

มาโคโตะที่ยืนข้างๆจึงพูดขึ้น "พวกเราขอผ่านไปหน่อยจะได้ไหม"

ยามนักเรียนสองคนนั้นลุกขึ้น แล้วพูด "ดูท่ามีคนแถวนี้อยากเจ็บตัวแฮะ" "เหอะๆคงงั้น"

มาโคโตะและโทระโอะมองไปข้างหน้าแล้วคุยกัน

โทระโอ "นานแล้วสินะที่นายและฉันไม่ได้รู้สึกแบบนี้น่ะ"

มาโคโตะ "ไม่มีออมแรงนะโทระโอะ"

โทระโอะ "ของมันแน่อยู่แล้ว!!!"

ยาม "เห้ยพวกแกเป็นใครแล้วออกมาที่นี่ได้ไง!! ถ้าทำอะไรไม่เข้าท่าได้เจ็บตัวแน่!!"

แต่สายตาที่มาโคโตะและโทระโอะมองไปนั้นไม่มีท่าทีว่าจะกลัวใดๆ

มาโคโตะ "ถ้าคิดว่าทำได้ก็ลองดู!!"

จากนักนั้นยามยามนักเรียนสองคนนั้นก็วิ่งเข้ามาพร้อมพูด

"โห้!!สายตานั่น ใช้ได้เลยหนิ!!"

"ตัวก็ผอมแห้งขนาดนั้นแท้ๆ!! ใจกล้าไม่เบาหนิ!!"

จากนั้นยูกิและอาซึสะที่หลบอยู่ข้างหลังก็ตะโกน "รับนะทั้งสองคน!!"

ก่อนยูจะโยนไม้สองอันให้มาโคโตะและโทระโอะ "ฟุ้บ!!"

ช่วงพริบตาที่ทั้งสองฝ่ายเข้าประทะกัน

ทั้งสองคนได้รับไม้พอดี มาโคโตะและโทระโอะจึงจับไม้ฟาดแสกกลางหน้ายามสองคนนั้น "ฟ้าบบ!!"

"อั้ก!!!"

"อะไรกัน!!"

จนสองคนนั้นล้มทรุดลงไป

ยาม "เล่นสกปรกหนิ"

"เจ้าพวกไก่อ่อนโอ้ยย"

โทระโอะ "ชิๆ"

มาโคโตะ "โทดทีน้าา"

ยูกิและอาซึสะที่หลบอยู่ข้างหลังก็มองมายิ้มให้

อาซึสะคิดในใจ "สองคนนั้น ทำได้!!"

ยูกิจึงสกิดอาซึสะ แล้วพูด "ไปกันเถอะ"

ก่อนทั้งคู่จะพงกหัวให้กันแล้วเดินแยกออกไป

 

มาโคโตะและโทระโอะที่ล่วงหน้าไป ทันใดก็มีพวกนักเรียนที่เดินตรวจตราตามทางในโรงเรียน มาโคโตะและโทระจึงพยามดักตีพวกนั้น

"ฟุ้บบ!! อ้าากกก"

มาโคโตะ "โทดทีน้า"

โทระโอะ "เจ้าบ้าไปขอโทษมันทำไมฟะ"

มาโคโตะ "จริงๆฉันรู้สึกว่าวิธีนี้ฉันไม่ค่อยจะเห็นด้วยเท่าไหร่เลยแฮะ รู้สึกเหมือนพวกขี้ขลาดยังไงไม่รู้"

โทระโอะ "จะไปสู้ตัวเปล่ากับพวกบ้ากล้ามแบบนั้นจะได้อะไรฟะ"

แต่ทันใดก็มีกลุ่มลาดตระเวนกลุ่มใหญ่เดินเข้ามาเห็นมาโคโตะ

"เห้ยพวกแกมาทำอะไรตรงนี้น่ะ!!"

โทระโอะ .."แย่แล้วถูกเห็นซะแล้ว ต่อให้มีไม้ก็เถอะเยอะขนาดนี้"

...............ทันใดจู่ๆมาโคโตะก็นิ่งไป และทิ้งไม้ลง แล้วตั้งกาดสู้

พวกนักเรียนลาดตระเวรที่เห็นจึงถึงกับต้องตกใจ

โทระโอะมองและคิด "จะนี่จะสู้งั้นเหรอ มือเปล่าเนี่ยนะ!! ที่บอกไม่เห็นด้วยกับวิธีนี้คงจะจริง หรือว่าเจ้านั้นจะสร้างปฏิหารเหมือนตอนร้านสะดวกซื้อ!!!"

 

แต่ทันใดมาโคโตะก็กระชากคอเสื้อโทระโอะ "จุ้กกเถอะเจ้าบ้า!!!"

มาโคโตะลากโทระโอะแล้ววิ่งหนีพวกนั้นไปสะงั้น "ฟิ้ววว!!"

พวกลาดตระเวน "เห้ยนั่นจะไหน ตามไปเร็วทุกคน!!" .."เห้ยๆๆๆ!!"

จนในที่สุดมาโคโตะและโทระโอะก็มาถึงโรงยิมส์และซุ่มอยู่ข้างๆหน้าต่าง

โทระโอะ "แฮ่กกๆเจ้าบ้า ทำเอาฉันใจหายหมด"

มาโคโตะ "แฮ่กๆ โธ่เกือบแย่แหนะ"

โทระโอะยิ้มแล้วมองมาโคโตะพลางคิด "เจ้านี่เดายากกว่าที่คิดแฮะ"

ทันใดภายนอกโรงยิมส์ก็วุ่นวายไปหมด

 

ตัดภาพไปข้างในต่อเนื่องจากเหตุการณ์ต้นเรื่อง

โยชิดะหรือครูพละคนนั้นกล่าวต่อหน้าผู้คนที่หวาดกลัว

"ไหนมีใครตอบคำถามฉันได้มั้งหืมม……...ความหมายของความถูกต้องคืออะไร"

ทั้งยิมส์ยังคงเงียบสงัดและอยู่ในความกดดัน

โยชิดะจึงกล่าวต่อ "ใครตอบได้บ้าง ฉันไม่ได้ถามแค่นักเรียนนะแต่ฉันถามทุกๆคนในที่แห่งนี้!!"

แต่ก็ไม่มีใครตอบ

โยชิดะจุึงพูดต่อ "งั้นน..."

แต่ทันใดก็มีผู้หญิงสวมหมาวกคนหนึ่งยกมือขึ้นมา

"ฟุ้บ!!"

เธอตอบขึ้นมา "ความเมตตายังไงละ!!"

ผู้คนในโรงยิมส์ต่างตกใจในการตอบของผู้หญิงคนนั้น พร้อมมองไปที่เธอ

 

"แปะๆๆ" โยชิดะปรบมือขึ้นอีกครั้ง แล้วพูด "โห่ๆๆ เก่งใช้ได้หนิ…...แต่ผิดแล้วละแม่สาวน้อย"

ทันใดโยชิดะก็ลุกจากเก้าอี้แล้วพูด "มันคือพลังต่างหาก!! พลังคือความถูกต้อง ความเมตตาอย่างงั้นนั่นมันคือความอ่อนแอ!!! และความอ่อนแอก็คือความผิด!! ถ้ามีพลังละก็เราจะทำอะไรก็ได้!! ต้องการอะไร ต้องได้ มันก็จะกลายเป็นของเรา!! เพราะนี่แหละคือกฏ!! กฏ! ของโลกใบนี้ กฏของความถูกต้องยังไงละ!!ห้ะๆๆๆชั่งน่าขำ" โยชิดะหัวเราะลั่น

แต่จู่ๆเสียงนั่นน่าจะเป็นเสียงหัวเราะที่ดังก้องกังวานของโยชิดะ

กลับมีอีกเสียงหัวเราะขึ้นมาแทรก "หึๆๆๆ อะห้ะๆๆๆ!!!"

โยชิดะหยุดหัวทั้งโรงยิมส์มองไปที่ผู้หญิงคนนั้น นั่นคือเสียงหัวเราะของเธอ

เธอถอดหมวกออกเธอคนนั้นคือยูกินั่นเอง

"ใครกันผู้หญิงคนนี้"

"กล้าหัวเราะประชันโยชิดะงั้นเหรอ!!"

"เดี๋ยวก็ซวยหรอก.."

ทันใดยูกิจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "งั้นคุณครูคะคุณคงต้องเรียนรู้อะไรอีกมากแล้วละค่ะ!!"

โยชิดะยิ้มแล้วพูด "งั้นมาพูดใกล้ๆฉันนี่มา.."

ก่อนคนของโยชิดะจะมุ่งหน้าจะเข้าไปจับตัวยูกิ

แต่ทันใดไฟในห้องกำดับลง "พรึบ!!"

 

ภาพตัดไปที่

มายูมิและมาริกำลังอยู่ห้องแห่งหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นห้องจ่ายไฟของโรงเรียนแห่งนี้

มาริ "ปิดให้หมดเลยนะมายูจัง"

มายูที่กำลังสับสวิทก็ตอบ "รับทร้าบค้าา!!"

ก่อนทั้งคู่จะไล่ปิดคัดเอาท์ทุกตัวในห้อง

 

ตัดภาพกลับมาที่ยิมส์

มีเพียงแสงธรรมชาติจากข้างนอกส่องมาเล็กน้อยข้างในจึงมืดพอสมควร

ทุกคนเริ่มเอะอะแตกตื่น

"เกิดอะไรขึ้น"

"ทำไมไฟดับ"

"แม่ห้ะผมกลัวจังเลย"

"แม่อยู่นี่แล้วไม่ต้องกลัวนะลูก"

โยชิดะเหมือนพยามประสานงานกับลูกน้องว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่ทันใดก็มีเสียงหนึ่งพูดขึ้นมา "ถ้าความอ่อนแอเป็นความผิดละก็ ฉันจะเอาชนะคำว่าพลังด้วยความอ่อนแอให้ดู!!"

เงาของชายสองคนยืนอยู่หลังคนที่ถูกซ้อมทำร้าย

 

.....................................................................................................................................................

 

TO BE CONTINUE

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น