Path of The Death (เส้นทางแห่งความตาย)

ตอนที่ 17 : THE FORGIVENESS

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 มี.ค. 63

การให้อภัย

 

ปลายกระบอกปืนลูกซองถูกจ่อมาที่ใครคนหนึ่ง ซึ่งคนคนนั่้นคือพวกมาโคโตะนั่นเอง ขณะที่ทุกคนต่างสวมชุดแล้วกำลังเตรียมเข้านอน

 

ซึ่งคนที่จ่อปืนเป็นผู้หญิงลักษณะแต่งตัวแนวพังค์(ผมสั้นสีม่วง ชุดดำ)และมีผู้หญิงคนที่แต่งตัวลักษณะคล้ายๆกัน (ชุดสีดำขาว ผมสีชมพูสว่าง) ยืนอยู่ข้างๆ

ทันใดสาวพังค์คนนั้นก็พูดขึ้น "เอาละบอกฉันทีสิว่า มันหมายความว่ายังไง!!"

โทระโอะ "พวกฉันก็บอกแล้วไงว่าบังเอิญเข้ามาที่นี่เฉยๆไงเล่า!"

มาคาโตะมองรอบๆเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

สาวพังค์ "ไม่ฉันหมายถึงการขโมยของคนอื่นมันไม่ดีนะ ชุดที่เพื่อนสาวนายใส่อยู่น่ะ มันเป็นของแฟนของฉัน!!"

ทันใดทุกคนก็เมือนจะตกใจเล็กน้อย

ยูกิ "พวกฉันขอโทษนะ ขอโทษ เดี๋ยวพวกเราจะรีบคืนให้เดี๋ยวนี้แหละ เอาละทุกคน" ยูกิบอกมายูมิและมาริ

มาริจึงพูด "เอ่ออ งะๆงั้นพวกฉันขอไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำข้างๆจะได้ไหมคะ...."

สาวพังค์ "ไม่ต้อง!!!"

ยูกิ มาริและมายูมิจึงถึงกับตกใจ

สาวพังค์ "ถอดตรงนี้แหละต่อหน้าเพื่อนของพวกเธอ!!"

มาริ "เอะ!!!"

ยูกิโมโห "อย่าพูดบ้าๆนะ"

มายูมิได้แต่กอดเอวของมาริ

มาโคโตะจึงพูด "นี่ไม่เห็นต้องทำแบบนั้นสะหน่อย เดี๋ยวพวกเธอก็ได้ของคืนแล้ว ใจเย็นๆนะ วางปืนลงเถอะ"

แต่สาวพังค์จ่อปืนใกล้ขึ้นแล้วพูด "จะทำตามที่ฉันพูดหรือโดนเป่าสมองก็เลือกเอา!!"

ยูกิและทุกคนก็ตกใจและทำอะไรไม่ถูก

โทระโอะคิดในใจ "ยัยสาวพังค์บ้านี่ไม่ใช่พวกที่คุยกันด้วยเหตุผลได้แน่ๆ น่าจะเอาปืนมาด้วยตั้งแต่แรก ชิ!! ดันทิ้งไว้ที่รถคิดว่าจะไม่มีอะไรแล้วแท้ๆ เอาไงดีละมาโคโตะ" โทระโอะมองที่มาโคโตะ

มาโคโตะคิดในใจ "จะให้เกิดเรื่องเหมือนตอนร้ายสะดวกซื้อไม่ได้!! ต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว!!"

 

ชิซึหรือผู้หญิงที่อยู่ข้างสาวพังค์จึงพูด "ถอดมาเร็วเข้า!! ฉันไม่อยากให้ชุดฉันเปื้อนพวกหนูโสโครก อย่างพวกเธอหรอกนะ!!"

ทันใดยูกิและอีกสองคนก็กำลังจะถอด

มาโคโตะมองที่โทระโอะแล้วส่งสายตากลอกไปกลอกมา 

โทระโอะคิด "หรือว่า!!"

ทันใดมาโตะเคลื่อนไหว "ฟุ้บ!!" สาวพังค์จึงรีบจะเหนียวไกปืน เพื่อยิงมาโคโตะ การเคลื่อนไหวของมันโคโตะไม่ได้เร็วอะไรเป็นเพียงการเคลื่อนไหวง่ายๆและพุ่งเข้าไปตรงๆ แต่สาวพังค์กลับดูลังเลและตื่นตระหนก

 

สาวพังค์ "เชอะคงอยากให้ฉันเชือดไก่ให้ลิงดูสินะ ตายสะเถอะ!!" จังหวะที่กระสุนกำลังพุ่งออกไป มาโคโตะใช้มือคว้าปลายกระบอกปืน งัดมันได้ทัน จนกระสุนพุ่งไปใส่เพดาน "พุ้ง!!" 

ทุกคนตกใจเนื่องจากเพดานเป็นฝ้าที่เก่าและฝุ่นเยอะทำให้ฝุ่นกระจายไปทั่วห้อง

 

"พรุ้มม"

 

ชั่วพริบตาโทระโอะ มองไปยังตำแหน่งที่สาวพังค์ยืนอยู่ แล้วใช้จังหวะที่ฝุ่นตกลงนั้น มารีบพุ่งตัวตามมาโคโตะไป

สาวพังค์ตกใจ "อะไรกันมองไม่เห็นเจ้าบ้านั่นอยู่ไหน!!"

แต่มือของมาโตะก็ยังจับปลายกระบอกปืนไว้ พร้อมกับชั่ววินาทิ ที่โทระโอะตามเข้ามา 

โทระโอะตบเข้าที่ข้อมือของสาวพังค์ที่ถือปืน ทำให้อาวุธจากมือของสาวพังค์ ตกไปยังมือมาโคโตะที่จับปลายกระบอกปืนในที่สุดนั่นเอง (มันคือการปลดอาวุธแบบตำรวจ)

เมื่อสาวพังค์รู้ตัว "แย่แล้ว!!"

ไม่ช้าฝุ่นก็ซาลง ปรากฏเป็นมาโคโตะที่ถือปืนอยู่

มาโคโตะจ่อปืนแล้วพูด "ยกมือขึ้นซะ!!"

ยูกิคิดในใจ "เกิดอะไรขึ้น มาโคโตะได้ปืนมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

มาริมายูมิได้งุนงงแล้วสำลึกเพราะฝุ่น "แอะๆๆ"

 

ภาพตัดไป

สาวพังค์และผู้หญิงที่ชื่อชิซึถูกจับมัดไว้

พวกยูกิเปลี่ยนเป็นชุดเดิมแล้ว เอาชุดพวกนั้นวางที่เดิมคืนให้พวกนั้น

มายูมิพูด "ง้าาชุดหนูมันยังไม่แห้งเลย"

มาริ "เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่มาริจะตากน้ามายูจัง คืนนี้อดทนไปก่อนนะจ้ะ"

ยูกิพูด "นี่ต้องอาบน้ำสองรอบ ถือว่าไม่ได้อาบนานละกันนะ ฮิๆ"

สาวพังค์คิดในใจ "อะไรกันยัยบ้าพวกนี้ ทั้งที่มะกี้เกือบตายแล้วแท้ๆทำไมมาทำเป็นอารมณ์ดีได้กัน"

ชิซึพูด "พวกมันจะฆ่าเราไหมคะที่รัก"

สาวพังค์ "ฉันไม่ยอมหรอก เราอุส่าห์รอดจากนากาโนะมากด้วยกันแล้วหนิ"

แล้วทันใดมาโคโตะและโทระโอะ ก็เดินถือปืนพร้อมถุงบางอย่างตามเข้ามา

แล้วโทระโอะก็เอาถุงนั้นไปโยนไว้ตรงหน้าทั้งสองคน

สาวพังค์ "นี่อะไรน่ะ"

โทระโอะ "เชอะ !! เปิดเดี๋ยวก็รู้เองแหละน่า!!"

ชิซึ "พวกแกมัดพวกฉันไว้ จะเปิดได้ไงเล่า!!"

ทันใดยูกิก็มานั่งต่อหน้าทั้งสองคน

มาโคโตะเดินเข้าไปแก้มัดให้

ทั้งสองจึงตกใจมาก ก่อนจะลุกขึ้นมา

แต่โทระโอะก็ยังจ่อปืนแล้วพูด "นั่งอยู่ตรงนั้นก่อน"

สาวพังค์พูด "อะไรกันคิดจะปล่อยพวกเราหนีแล้วตามไบ่ยิงสินะ!!"

ยูกิ "ไม่ใช่ซะหน่อย!!"

สาวพังค์ "แล้วอะไรเล่าจะทำอะไรพวกเรา!!"

ยูกิ "แค่ขอให้นั่งฟังเฉยๆ"

ชิซึ "ห้ะว่าไงนะ?"

ชิซึและสาวพังค์มองหน้ากันแบบงุนงง

 แล้วทั้งสองก็กลับไปนั่ง

 

ยูกิเริ่มพูด "ฟังนะ ขอในถุงนั่งนะ คืออาหารส่วนหนึ่งของเรา แล้วก็ปืนน่ะเราขอยึดไว้นะ ถ้าอยากได้คืนเราจะซ่อนไว้ป้ายรถประจำทางอีก 1 กิโลข้างหน้า ที่สำคัญพวกฉันขอโทษที่ไปยุ่งกับของของพวกเธอ ขอโทษจริงๆ"

 

แล้วทุกคนก็เดินออกไป

สาวพังค์และชิซึจึงถึงกับงง

ชิซึ "มันไม่ฆ่าพวกเราจริงๆเหรอ!!"

สาวพังค์ "นั่นน่ะสิ!!"

ตัดภาพมาที่ข้างนอกด้านหน้าของออนเซน

ทุกคนกำลังเตรียมของขึ้นรถ

สาวพังค์และชิซึวิ่งตามออกมา

 

สาวพังค์ "พวกแกบ้าไปแล้วรึไง!! คิดว่าโลกแบบนี้น่ะ การทำแบบนี้จะอยู่รอดรึไง เราไว้ใจใครไม่ได้ทั้งนั้น อย่ามาโกหกกันให้ยาก!! วางแผนอะไรอยู่บอกฉันมาเดี๋ยวนี้!!!"

ชิซึพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "พอได้แล้วคิม!!! ฉันบอกให้พอได้แล้ว!!" ชิซึก้มหน้าแล้วพูดต่อ "เราต้องขอบคุณพวกเขาสิ..."

ทุกคนจึงหันมายิ้มให้ เล็กน้อย

สาวพังค์หรือคิมที่เห็นรอยยิ้มของทุกคนจึงตกใจมาก แล้วคิด "อะไรกันคนพวกนี้ ไม่เข้าใจเลย ทั้งที่เราเกือบจะฆ่าตัวเองและเพื่อนแล้วแท้ๆ เรื่องที่เอาชุดชิซึไปเราก็แค่หาเรื่องเท่านั้น!! แต่กลับมาขอโทษเรายกใหญ่ เราคิดว่าโลกเป็นแบบนี้เลยคิดว่าทำอะไรก็ได้ ไม่ผิด ไม่ๆๆนี่มันผิด!! เราผิด!! นี่เราเป็นอะไรไป เรากลายเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ จำได้แค่ว่าต้องเอาตัวรอด ฆ่าสะก่อนก่อนที่จะถูกฆ่า อะไรกันนี่มันอะไร!!"

 

ตัดภาพย้อนอดีต เป็นภาพที่คิมและชิซึ เอาตัวรอดและหนีจากการล้มสลายของค่ายหลี้ภัยหรือศูนย์ในเมืองนากาโนะ

คิม "เร็วเข้าเร็วต้องรีบหนี!!"

ชิซึ "ทางนี้!!" ก่อนทั้งคู่จะวิ่งไปยังรถคันหนึ่งซึ่งมีคนกำลังจะออกรถไป

คิม "ให้เราไปด้วยเถอะคะ!!"

ชายคนที่ขับรถจึงพูด "ก็หนีกันเอาเองเส้!!! ฉันไม่มีเวลาหรอกนะ!!!"

ก่อนออกรถไปจะทิ้งให้คิมและชิซึต้องวิ่งแล้วดิ้นรนหนีกันเอง

 

ตัดภาพมาที่คิม เธอเก็บปืนลูกซองได้ในร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่ง ซึ่งพวกเธอกำลังเก็บอาหารและสิ่งจำเป็นเหมือนผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นๆทำ

พวกเธอเดินทางไปเรื่อย จนบังเอิญไปเจอกับกลุ่มผู้เอาชีวิตรอดกลุ่มหนึ่ง ระหว่างทาง

เป็นเด็กผู้ชายมอปลาย 5 คน

หนึ่งในพวกนั้นพูด "เอ้าๆแม่สาวสองคนนั่นน่ะ มาจากไหนจ้ะ"

แล้วจู่ๆพวกนั้นก็เข้าไปกระชากแย่งกระเป๋าจากชิซึมาสะงั้น "ไหนดูเส้มีอะไรบ้าง"

คิม "หยุดนะนั่นอาหารของชิซึนะ!!"

แล้วชายคนหนึ่งก็พูด  "นี่หุบปากซะ!!!" แล้วตบเธอจนล้มลงไป "เพี้ยะ!!"

ชิซึไปประคองตัวคิมขึ้นมา ก่อนชิซึจะถาม "เป็นอะไรไหม ที่รัก"

หนึ่งในพวกนั่นได้ยินจึงรู้สึกเอะใจ

.."นี่รือว่าพวกเธอสองจะเป็นแฟนกันน่ะ"

คิมจึงมองชิซึแล้วคิด "ไม่ได้!!"

คิมจึงตอบพวกนั้น "ปะเปล่าๆเราเป็นเพื่อนกันน่ะ" 

พวกนั้น "นี่งั้นส่งกระเป๋าของเธอมาด้วยสิ" พวกนั้นบอกกับคิมที่ยังมีกระเป๋าอยู่

คิมคิด "ปืนอยู่ในนี้ แถมถ้าเอากระเป๋านี้ให้พวกมัน ได้ตายเพราะอดอาหารแน่!! ไม่ก็ตายเพราะพวกมันได้ปืนไปทำไงดีละ"

คิมพูด "กระเป๋านี่มันไม่มีอะไรพิเศษหรอกนะ" 

ชิซึดูงงๆ

พวกนั้น "ไม่ได้ ไม่ได้หรอกถ้าไม่ใหกระเป๋านั่นกับพวกเรา เอางี้ดีกว่า ข้อแลกเปลี่ยนๆ งั้นเธอมีอย่างอื่นให้พวกเราไหมละ" พวกนั้นหัวเราะ "ฮิๆๆๆๆ!!" พวกนั้นมองด้วยสายตาที่โรคจิตและหื่นกระหาย

 

ภาพตัดไปที่ชิซึนั่งร้องไห้กอดกระเป๋าอยู่หน้าห้องน้ำแห่งหนึ่ง

"ฮืออออ~~~ ไม่ทำไมกัน ทำไมคิมต้อง ฮืออ~~"

ก่อนพวกผู้ชายพวกนั้นจะเดินออกมาจากห้องน้ำ "เหอะเจ๋งสุดยอกเลยแฮะ!!" "รู้สึกดีจริงๆเลยวะ!!"

ก่อนคิมจะเดินออกจากห้องน้ำตามมา พร้อมกับสภาพร่างกายที่ยุ่งเหยิง สะบักสะบอม

คิมเดินไปหาชิซึแล้วพยามจะหยิบปืนในกระเป๋าออกมา แต่คิมกลับมือสั่นแล้วเหมือนเธอจะร้องไห้

คิมคิด "ทำไมกันพวกสารเลวแบบนั้น ฉันน่ะ!! ฉันจะ ฆ่าพวกมัน!!" คิมลังเลใจมาก

 

แต่ทันใด ชิซึก็หยิบปืน แล้วลุกขึ้น ยิงพวกนั้นทุกคน "พลุ้งง!!!!ชึก พลุ้ง!!!"  "อั้กก!!!"

ร่างพวกนั้นล้มลงพร้อมกับความตกใจของคิม เลือดสาดกระเซ็นเต็มหน้าของ ชิซึ  

.............................................................................................................

ชิซึหันมาพูดกับคิมด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ "ฉันแก้แค้นให้แล้วนะคิม" ด้วยแววตาที่ทั้งหวาดกลัวและว่างเปล่า พร้อมกับเลือดบนใบหน้าเธอทำให้นั่นกลายเป็นภาพติดตาของคิม

คิมร้องไห้แล้วเข้าไปกอดชิซึ "ไม่เป็นไรแล้วนะชิซึ ฉันไม่เป็นไรหรอก เป็นเพราะเราใจไม่กล้าพอ ชิซึถึง"

จากนั้นคิมก็พยามปกป้องชิซึตลอดมาตลอดการเดินทาง

คิมยิงทุกคนที่พยามเข้ามาทำร้ายตัวเองและชิซึ

คิมคิดในใจ "ฉันจะไม่ให้ชิซึต้องเป็นเหมือนอย่างวันนั้น ฉันจะต้องเข้มแข็งกว่านี้ และปกป้องเธอให้ได้ ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ตามที่คิดทำร้ายเรา ฉันจะกำจัดมัน!!!"

 

ตัดภาพกลับมาปัจจุบัน

 

ทันใดคิมก็น้ำตาไหลต่อหน้าทุกคน

คิมพูดกับยูกิ "นี่พวกเธอให้อภัยฉันจริงๆใช่ไหม"

ยูกิ "ใช่สิ เราก็ไม่หรอกนะ ว่าพวกเธอต้องเจอกับอะไรมาบ้างน่ะ แต่อย่าลืมตัวตนจริงๆของตัวเองก่อนเกิดเรื่องละ ว่าเราเป็นคนแบบไหน เพราะนั่นแหละคือตัวตนจริงๆของเราอย่าลืมละ พวกฉันไปก่อนนะ" ยูกิยิ้มให้

ก่อนจะรถก็ขับออกไป มาริและมายูมิก็โบกมือบายบายให้

คิมคิด "นั่นสินะ ชิซึคงกำลังรู้สึกผิดที่ฆ่าพวกนั้น ใช่มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอกก็เรายังเป็นคนหนิ ที่ผ่านมาเราพยามหลอกให้เธอลืมเรื่องวันนั้นเธอผิดแล้วละ มันทำให้เราเปลี่ยนไป เป็นตัวตนที่ไม่ใช่ตัวเรา นั่นสินะ"

คิมพูดกับชิซึ "เรากลับมาเริ่มต้นใหม่ต้นแต่วันแรกเถอะนะ"

ชิซึยิ้มแล้วพูด "เหมือนวันที่เราเจอกันที่ศูนย์อพยพใช่ไหม"

คิมยิ้ม "ใช่แล้ว" แล้วทั้งคู่ก็กุมมือกัน

คิมและชิซึดูเหมือนจะได้เรียนรู้บางอย่างจากพวกยูกิและมาโคโตะ

 

ตัดภาพมาในรถที่พวกมาโคโตะพึ่งขับออกไป

มาโทระโอะพูดขึ้น "แต่ก็เป็นอย่างที่นายคิดจริงๆด้วยนะมาโคโตะ"

มาโคโตะ "งั้นเหรอ แฮะๆ ฉันแค่เดาน่ะ"

ยูกิ "อ้ออ เรื่องที่เราคุยกันก่อนหน้านี้สินะ"

 

ภาพตัดไปก่อนหน้านี้ในช่วงที่ทั้งสองคนนั้นถูกจัดมัด

และมาโคโตะและทุกคนอยู่อีกห้องแล้วคุยกัน

โทระโอะ "นี่เราจะปล่อยสองคนนั่นไปจริงๆเหรอ!!มาโคโตะ!!"

มาโคโตะ "ใช่"

โทระโอะ "แต่มันเกือบฆ่าเรานะเฟ้ย"

ยูกิ "แล้วจะทำร้ายสองคนนั้นกลับเหรอ?"

โทระโอะ "ผมไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อยยูกิจัง แต่ว่า … มาริซังคิดว่าไงงะค้าบบ"

มาริ "แฮะๆๆ ฉันกับมายูมิขอเป็นกลางละกันคะ"

โทระโอะ "โธ่ๆๆๆ"

มาโคโตะพูด "ฉันนะเห็นนะ เห็นบางอย่างในแววตานั้นที่ผู้หญิงพังค์คนนั้นน่ะ ที่อย่างที่ผู้หญิงคนนั้นทำ ก็แค่พยามทำให้แฟนของเธอสบายใจ ส่วนแฟนเธอที่พูดแบบนั้นก็ไม่อย่าให้อีกคนเสียหน้า สรุปแล้วทั้งสองคนน่ะก็แค่อยากสร้างความเชื่อมั่น และปกป้องกันและกัน แต่ใช่แค่มันอาจจะผิดวิธีไปหน่อยตอยที่เราเจอน่ะนะ"

ยูกิถึงกับตกใจ "นี่แค่แปปเดียว นายวิเคราะห์ได้ขนาดนี้เลยเหรอ!!"

โทระโอะคิดในใจ "เจ้านี่อ่านยัยนั่นออกขนาดนั้นเลย ตอนนั้นถึงมั่นใจส่งสัญญาณบอกเราสินะ"

มาโคโตะ "เปล่าหรอกฉันเดาจากสัญชาตญาณน่ะ"

โทระโอะ "ว้อด!!! เอาแน่เอานอนกับแกได้ไหมฟะเนี่ย!!"

มาโคโตะ "ขอโทษทีนะแต่เชื่อฉันเถอะ แฮะๆ"

ยูกิยิ้ม แล้วพูด "อืมม โอเครงั้นฉันเห็นด้วย"

มาริ "ตามนั้นละกันค่ะ"

มายูมิ "ตามนั้นๆค้าา"

โทระโอะยิ้มอ่อนๆแล้วพูด "เห้อออตามนั้นคราบบอส"

 

ภาพตัดกลับมาในรถ

โทระโอะคิดในใจ "หมอนี่ดูเหมือนไม่คิดอะไรแต่บางที ก็เหมือนคิดมาดีกว่าเราตลอดเลย"

ยูกิพูด "งั้นจอดลงตรงนี้ละกัน"

รถก็จอดลงแล้วทุกคนก็ตัดสินใจนอนบนรถ โทระโอะและมาโคโตะก็เข้าเวรยามตอนกลางคืน

 

เวลาผ่านไปจนเช้า

ขณะที่รถแล่น มาริที่นั่งด้านข้างคนขับกำลังบอกทางยูกิอยู่ โดยกางแผนที่ดู

มาริ "เอ้~~ ฉันคิดว่ามันน่าจะเป็นทางนี้นะ"

ยูกิ "แน่ใจแล้วใช่ไหมคะเนี่ย"

มายูมิที่นั่งบนตักมาริก็บอก "หนูว่าทางนี่แหละ"

ยูกิคิดมองมาริ "ไม่ไหวแน่ๆ ตอนนี้แถบนี้เน็ตก็ล่มหมดแล้ว GPS ก็ใช้ไม่ได้แล้วแผนที่ทหารที่อยู่ในรถมันก็ของสมัยไหนก็ไม่รู้อีกเห้อ~~"

มาริ "ชะฉันว่าเราหลงทางแล้วละค่ะ"

ยูกิ "นั่นไงโธ่ๆแล้วจะไปทางไหนเนี่ย"

ยูกิภาพผ่านกระจกหลังก็เห็นว่า ทั้งมาโคโตะและโทระโอะนอนหลับทั้งคู่อยู่ข้างหลัง "ครอกกก"

ยูกิคิดในใจ "ก็บอกแล้วไงว่าให้พักบ้าง ยังจะดื้อเฝ้าเวรตอนกลางคืนอีก ทั้งสองคน"

แล้วก็มีรถทหารจำนวนมาากขับสวนกลับไปทางเมืองนากาโนะ

ยูกิมองแล้วคิด "พวกทหาร" ทำให้เธอนึกถึงเรื่องเกิดตอนร้านสะดวกซื้อ

ยูกิจึงพูดกับมาริ "นี่มันเมืองคาราดะ มันอยู่คนละทางกับที่เราจะไปเลยหนิ เราต้องไปเมืองชิโดไม่ใช่เหรอ เอาไงดิละคะ"

มาริ "ฉันดูแผนที่นี่แล้วไม่เข้าใจเลยค่ะ"

ยูกิ "ย้อนกลับไปพวกมันคงตามมาทันแน่ๆ คงมีแต่ต้องมุ่งหน้าต่อไปละนะ"

มาริ "ขอโทษนะคะ"

ยูกิกำลังจะพูด

แต่มายูมิก็พูดขึ้นมา "ไม่ใช่ความผิดของพี่มาริซะหน่อยเจ้าแผนที่นี่ต่างหากแผนที่บ้า แผนที่บ้า!!"

ยูกิจึงยิ้มแล้วพูด "ชั่งแผนที่เถอะนะคะ ยังไงไปเรื่อยๆเอาแล้วกัน"

มันทำให้มาริสบายใจขึ้นมาก

จนรถเข้ามาในชุมชุน

ยูกิ "แถวนี้ซอยมันจะเยอะเกินไปแล้วนะ"

ยูกิคิดในใจ "โธ่พอพวกหมอนั่นหลับทำไมเราดูปวกเปียกอย่างงี้ละ ไม่ได้ละ เรื่องแค่นี้เอง"

มาริ "ยูกิจังทางตันจ้ะ"

ยูกิทำหน้าเซงแล้วพูด "งะ!! ตันอีกแล้วหง้ออ"

แล้วยูกิก็ถอยรถกลับไป

มายูมิสังเกตุรอบๆแล้วก็พูด "พี่มาริๆ แถวมันมีหลุมเยอะเลยเนอะ"

มาริจึงยิ้มแล้วพูด "ถนนมันก็ทรุมโทรมตามกาลเวลานั่นแหละจ้ะมายูจัง"

แต่ทันใด "ปุก!!!" เสียงล้อคล้ายตกหลุมก็ดังขึ้น

ยูกิจึงคิด "ทั้งที่เป็นล้อแมกซ์ขนาดใหญ่แท้ๆไม่จะสดุดหลุมได้เลยหนิ"

มาริจู่ๆก็ กรี้ด "ว้ายย!!ยูกิจังมองจ้างหน้าค่ะ!!"

รถเบรก "อรี้ดด!!"

ยูกิถึงกับตกใจในสิ่งที่เห็น ผีดิบจำนวนหลายสิบตัวอยู่ข้างหน้า แต่ยูกิก็เบรกได้ทัน

แรงเบรกทำให้ มาโคโตะและโทระโอะตื่น

มาโคโตะ "อะไรงะ!!"

โทระโอะ "ห้ะ!!ซะซอมบี้ มันตามเราทันแล้วเหรอ!!"

แต่ยูกิก็พึ่งรู้ตัวการที่ตกหลุมเมื่อสักครู่ทำให้ยางแตก

เพราะหลุมนั้นมันคือหลุมขนาดใหญ่ที่ stalker ขุดนั่นเอง

ทันใดก็มีเด็กสาวสวมชุดนักเรียนคนหนึ่งวิ่งหนัพวกมันมาจากข้างหน้า

เด็กสาวคนนั้นตะโกน "ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย!!!"

ยูกิ "นั่นนักเรียนหนิ"

มาริ "จะจริงๆด้วย!!"

ขณะที่มาโคโตะแบะโทระโอะกำลังงุนงง ยูกิไม่รอช้ารีบคว้าปืนลงไปก่อน

มาริ "ดะๆเดี๋ยวก่อนสิ ยูกิจัง"

มาริจึงรีบตบเตือนสติทั้งสองคน "เพี้ยะๆ" "เร็วเข้าตามไปช่วยยูกิจังเร็วคะ!!"

ยูกิใช้ปืนกราดยิงฝ่าฝูงผีดิบ "ปั้งๆๆ" ไปแต่ดูเหมือนมันจะเยอะมาก

จนยากเกินฝ่าไปแล้วให้ไปถึงตัวเด็กสาวคนนั้น

.."ปั้งๆๆๆ" แต่ไม่ช้า โทระโอะและมาโคโตะก็ลงมาช่วย 

มาโคโตะ "ไม่รอกันเลยนะยูกิ!!"

โทระโอะ "มาช่วยละคร้าบบบ"

ไม่ช้ายูกิก็วิ่งเข้าไปถึงตัว โดยมีทั้งสองคนช่วยยิงคุ้มกันให้

ยูกิถามผู้หญิงคนนั้น "เป็นอะไรรึเปล่า!!"

เด็กผู้หญิง "ฮืออช่วยฉันด้วยค่ะ!!!"

มาโคโตะ "ยูกิเร็วเข้าพวกมันรอบๆได้ยินเสียงปืนแล้ว"

โทระโอะ "ทางนี้ยูกิจัง!!"

ยูกิจึงรีบพาเธอวิ่งกลับไป

มาโคโตะวิ่งนำหน้า

โดยให้ยูกิประคองและคุ้มกันเด็กผู้หญิง

และโทระโอะคุ้มกันหลัง

"ปั้งๆๆๆๆๆ"

ทุกคนรีบวิ่งกลับไปที่รถ และรีบขึ้นรถกลับไปอย่างเร็ว "ฟุ้บ"

ยูกินั่งลงทุกอย่างสงบขึ้นเพราะพวกมันไม่สามารถทำอะไรเกราะของรถทหารได้ ได้แต่ขูด ปืนไปมา

ยูกิพูด "เฮ้ออ เกือบแย่แหนะ"

โทระโอะ "ยูกิจังน่าจะรอพวกผมก่อนนะ ยูกิจังทำแบบนี้มันอันตรายนะคร้าบบ"

ยูกิ "มันจะช่วยเธอคนนี้ไม่ทันเอาน่ะสิ"

มาริ "ดีแล้วละที่รอดมาได้น่ะคะ แฮะๆ"

มาโคโตะพูดกับผู้หญิงคนนั้นซึ่งเธอดูสั่นและวาดกลัวมาก "นี่มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ"

……… . ….เธอนิ่งเงียบไม่พูดอะไร

มาโคโตะคิด "เป็นเด็กมอปลายโรงเรียนแถวนี้สินะ"

ยูกิ "ถ้าพวกนายคุ้มกันให้ละก็ฉันพอจะเปลี่ยนยางสำรองที่หลังรถได้ทันอยู่นะ"

โทระโอะ "ให้เป็นหน้าที่ผมเองเถอะยูกิจังเธอคอยคุ้มกันให้ผมก็พอคร้าบ"

ยูกิ "ตามนั้นก็ได้ มาโคโตะ ถ้าพวกมันมาเยอะกว่านี้รถจะผ่านไม่ได้นะเร็วเข้าเถอะ"

มาโคโตะ "อะเอ่อ~โอเคร"

ทันใดจู่ๆผู้หญิง คนนั้นก็พูดขึ้นมา "ดะเดี๋ยวค่ะ!!!อย่าพึ่งไป ได้โปรด!! ได้โปรดช่วยเพื่อนของฉันด้วยค่ะ พวกเขากำลังจะแย่แล้วค่ะ!!"

ทุกคนตกใจที่ได้ยิน

ภาพตัดไป

ขณะที่มีกลุ่มนักเรียนกลุ่มหนึ่งมัดมัดแขนขาและปาก

ขณะที่ชายคนหนึ่งถือไม้คล้ายไม้กระบี่กระบอง แกว้งไม้ไปมา

 

.....................................................................................................................................................

 

TO BE CONTINUE

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น