Path of The Death (เส้นทางแห่งความตาย)

ตอนที่ 13 : CLAWS IN THE DARK

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 พ.ย. 62

กรงเล็บในความมืด

                         เหตุการณ์ได้ดำเนินมาถึงวันที่แปดนับจากเหตุการณ์วันแรก ณ เมืองนากาโนะ พระอาทิตย์ขึ้น ในขณะที่มองจากที่สูง เมืองทั้งเมืองดูปกติธรรมดาดั่งกับไม่มีเรื่องอะไรใดๆเกิดขึ้น แต่เมื่อภาพตัดมายังภาคพื้นเบื้องล่าง ก็เห็นได้ว่าศพผีดิบจำนวนมหาศาลกองเกลื่อนกลาดเต็มท้องถนนไปหมด ทั้งเหล่านกอีกาและแมลงหวี่แมลงวันจำนวนมากต่างรุมกัดกินศพที่เน่าเละ ซึ่งเป็นภาพที่สยดสยอง 

 
                    แต่จู่ๆทันใด ในเมืองก็เกิดเสียงกู่ร้องจากผู้คนจำนวนมาก ดังขึ้น "เฮ้!!!!!! แด่กองกำลัง CTST!! แด่กฏหมาย
นักล่า!! และแด่ชัยชนะของพวกเรา!!!! " กองกำลังของกองทัพและทหารหน่วย CTST พากันกู่ร้องแด่ชัยชนะของพวกเขาในรุ่งเช้าท่ามกลางซากศพผีดิบที่นอนเกลื่อนกลาดเต็มเมือง ด้วยความปิติยินดี
 
                    ภาพตัดไป เป็นเหตุการณ์ของเมืองอื่นๆ ซึ่งเกิดการรวมกลุ่มประท้วงในต่างเมืองขึ้น เกิดเสียงตะโกนโวยวาย มีตำรวจเข้ามายับยั้งเหตุการณ์ เกิดความวุ่นวายเต็มไปหมด ในป้ายที่ผู้ประท้วงถือมีเนื้อหาประมาณว่า "รัฐบาลจอมโกหก!!" .."พวกเราจะไม่เชื่อในสิ่งที่รัฐบาลบอกอีกแล้ว!!!" ....."บอกความจริงแก่พวกเรา!!" ดูเหมือนว่าประชาชนในต่างเมืองจะทราบถึงการมาถึงของพวกมันในเมืองนากาโนะแล้ว แต่ทันใดที่เหตุการณ์ประท้วงจะลุกลาม จอดิจิตอลขนาดใหญ่ที่ติดอยู่ตามตึกสูง ตามเมืองต่างๆ ได้ฉายภาพการถ่ายทอดสดสภาพปัจจุบันของของเมืองนากาโนะขึ้นมา ประชาชนได้เห็นเหล่าทหารกู่ร้องชัยชนะของพวกเขาท่ามกลางศพผีดิบจำนวนนับไม่ถ้วน ทันใดเสียงหมู่ชนที่ตะโกนเกรี้ยวกราดก็เริ่มเงียบลงเปลี่ยนไปเป็นเสียงซุบซิบที่ดันขึ้นแทน
 
                    "นะนั่นหมายความว่าไง!!!"
                    .."รัฐบาลทำได้แล้วงั้นเหรอ!!!"
                    .."พวกเราจะไม่เป็นอันตรายแล้วใช่ไหม"
                    ทันใดนั้นเองเหล่าผู้ร่วมชุมนุมประท้วงก็เริ่มวางอาวุธลง เหตุการณ์ประท้วงทันใดก็เริ่มสงบลง


 
                    ตัดภาพไปยังพวกมาโคโตะเช่นเคย มาโคโตะที่ หลับน้ำลายไหลบนเก้าอี้ในคลีนิคนั้น ทันใดก็สะดุ้งตื่นมาจากเก้าอี้ที่นั่งหลับไป มาโคโตะจึงมองรอบๆแบบเบลอๆ
 
                    มาโคโตะจึงคิดในใจ "เอ้าเช้าแล้วเหรอ นี่เราหลับไปตอนไหนฟะ! แล้วใครจะเฝ้าเจ้าโทระโอะ" มาโคโตะจึงรีบลุกแล้วเดินไปที่โซฟาที่โทระโอะนอน ซึ่งกลับปรากฏเป็นมายูมิที่มาแอบนั่งหลับเอาหัวพิงโซฟาที่โทระโอะนอนอยู่
 
                    มาโคโตะจึงมองทั้งสองที่หลับอยู่แล้วคิดในใจ "มายูจังไม่ใช่ไปนอนกับยูกิแล้วมาริซังข้างบนแล้วเหรอ เธอคงเป็นห่วงเจ้าโทระโอะมากละสินะ ตอนปกติก็กัดกันตลอด แม้ๆๆ" 
 
                    แต่ทันใดมายูมิจังก็บังเอิญลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเห็นมาโคโตะที่มองมาพอดี มายูจึงมีใบหน้าที่เขินอาย ทันใด 
มาโคโตะที่เห็นก็เหมือนพยามจะพูดขึ้น "อะเอ่อมายูมิจัง..." 
                         มายูมิก็เอามือปิดหน้าตัวเองแล้วก่อนจะวิ่งหนีขึ้นไปชั้นบน มาโคโตะจึงคิด "อะไรกัน!?" 
 
                    ทันใดโทระโอะที่ได้ยินเสียงก็ตื่นขึ้นตาม โทระโอะก็หาว "หาววววว!!ย้ากกก" 
 
                    มาโคโตะที่เห็นจึงพูด "ตื่นแล้วเหรอ เป็นไงบ้างนายน่ะ ยังเจ็บแผลอยู่ไหม?"
 
                    แต่ทันใดโทระโอะก็หันกลับมาแล้วพูดขึ้น "เหอะๆ แค่นี้งั้นเรอะ!กระจอกมาก!!! เหอะๆๆๆ" ก่อนโทระโอะจะกระโดดพรวดลุกจากโซฟา 
 
                    มาโคโตะที่เห็นจึงพูด "นี่ๆเจ้าบ้านายจะทำบ้าอะไรฟะ เดี๋ยวแผลก็เปิดเอาหรอก!!"
 
                    แต่ทันใดโทระโอะก็มองมาที่มาโคโตะแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปและดูจริงจัง "นี่ช่วยต่อยมาที่ฉันได้ไหม มาโคโตะ!!" แล้วทันใดโทระโอะก็ตั้งการ์ดเตรียมรับ
 
                    มาโคโตะจึงตกใจแล้วพูด "นี่นายพูดบ้าอะไรฟะ!! ให้ฉันต่อยนายทำไม แล้วต่อยเพื่ออะไร!! ฉันไม่เข้าใจ!!"
 
                    โทระโอะจึงพูด .."นี่!! ฉันเป็นถึงอันพาลอันดับหนึ่งของโรงเรียนโดริมุและเมืองมิคาโดะเลยนะเฟ้ย ฉันไม่เคยให้ไอ่หน้าไหน ต่อยฉันก่อนแม้สักครั้งเดียว!!!เลยนะ!!"
 
                    มาโคโตะจึงตกใจแล้วงงไปใหญ่ "ไม่ๆ มันไม่ใช่เรื่องนั้น ประเด็นคือนายบาดเจ็บ!! แล้วทำไมฉันต้องต่อยนายต่างหาก!!"
 
                    โทระโอะจึงเปลี่ยนสีหน้าเป็นดูจริงจังขึ้นอีกแล้วพูด "ฉันไม่เคยขออะไรนายเลยนะมาโคโตะได้โปรด!!! ต่อยมาที่ฉัน!! มันทำให้ฉันสบายใจน่ะ!! ต่อยมาให้สุดแรงไปเลย!!"
 
                    มาโคโตะเมื่อได้ยินแบบนั้นก็อ้ำๆอึ้งๆ ก็จะตัดสินใจพูด "ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่านายให้ฉันทำเพื่ออะไร แต่ได้! ฉันจะทำตามที่นายขอ!!! ถ้าพูดถึงขนาดนี้" ทันมาโคโตะก็เตรียมง้างหมัด
 
                    โทระโอะก็กลับมีสีหน้าที่ตึงเครียดแล้วดูกดดันแปลกๆ ทันใดมาโคโตะปล่อยหมัดออกมาแต่แล้วชั่วพริบตานั้นโทระโอะก้มไปหยิบแผ่นไม้กระดานที่พื้นมาป้องกันแทนการตั้งการ์ดด้วยแขนสะงั้น หมัดมาโคโตะต่อยเข้าที่ไม้เต็มๆก็เกิดเสียงดัง "ปั้ก!!!"
 
               หน้าของโทระโอะซีดและตกใจมาก ในขณะที่มองไปที่มาโคโตะ
               ทันใดก็มีเสียงร้องขึ้น "อะโอ้ย!!จะเจ็บ....นายเล่นบ้าอะไรฟะโทระโอะมันเจ็บนะเฟ้ย!!" มาโคโตะสบัดมือที่ชำแดงไปมา เพราะต่อยเต็มๆเข้าที่ไม้
 
               ใบหน้าโทระโอะที่ตกใจก็มองที่ไม้ที่หยิบมากันหมัดโทระโอะก็ปรากฏว่าก็ปกติ 
                    โทระโอะเหมือนดึงสติได้ก็คิดขึ้น "อะไรกันไม่เป็นเหมือนที่คิดนี่หว่า" 
                    โทระโอะจึงพูดกับมาโคโตะ "มาโคโตะนายจะเจ็บไหมนั่นนะ!!"
               มาโคโตะก็หันมาด้วยความหงุดหงิด "เออสิฟะ ไม้ทั้งแผ่น ฉันไม่ใช่กังฟูแพนด้านะเฟ้ย!! จะเจ็บ!! ฉันอุสาห์จริงจังเจ้าบ้า!!มาแกล้งกันสะได้"
                    โทระโอะจึงยื่นเหมือนอะไรสักพักหนึ่ง
               โทระโอะจึงพูดต่อไปว่า "ว่าแต่นายจำเรื่องที่ร้านสะดวกซื้อก่อนเราออกมาได้ไหม?"
 
               มาโคโตะจึงหันมาฟังก็จะก้มหน้าลงไปคิดครู่หนึ่ง "เอ๋.......ฉันจำได้ว่าเราเจอทหาร แล้วเราก็ลงไปหาทุกคน เอะ!! แล้วก็.............!!! นายถูกทหารพวกนั้นถีบ จู่ๆฉันก็เหมือน........เหมือนนน.....เหมือนกับว่า......" โทระโอะมีสีหน้าที่กดดันและดูคิดอะไรบางอย่างอยู่
 
                    มาโคโตะนั่งเงยหน้าคิดสักพัก โทระโอะที่มีสีหน้าจริงจังก็ตั้งใจฟัง แล้วมาโคโตะก็พูด "ฉันจำอะไรไม่ค่อยได้ รู้ตัวอีกทีเราก็ออกมาข้างนอกแล้วนายถูกยิงนั่นแหละ"
 
               โทระโอะจึงเหงื่อตกแล้วนั่งเอามือชันคางแล้วคิดบางอย่าง "หมอนี่จำเรื่องพวกนั้นไม่ได้งั้นเหรอ อะไรกัน!!!"
                    (ภาพตัดไปตอนที่มาโคโตะอัดพวกทหารพวกนั้นที่ร้านสะดวกซื้อจนยับไม่เป็นท่า)
 
                    ทันใดจู่ๆก็เสียงพูดดังขึ้น "อ้าวพวกนายก็ตื่นแล้วงั้นเหรอ..." ปรากฏเป็นยูกิ มาริและมายูมิที่ลงมาจากชั้นบน ยูกิที่เห็นสองคนทำอะไรแปลกกันจึงถามต่อ "แล้วนั่นกำลังทำอะไรกันเหรอ?" 
 
                    โทระโอะก็วางไม้กระดานลง แล้วพูด .."ผมแกล้งเจ้ามาโคโตะเฉยๆน่ะคราบยูกิจัง เหอะๆ"
                    มาโคโตะก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วพูด "ฉันเห็นว่านายบาดเจ็บหรอกนะ นายหายเมื่อไหร่ โดนฉันเอาคืนแน่เจ้าบ้า!!" 
มาโคโตะก็เกี่ยวคอโทระโอะไว้ โทระโอะก็ร้อง "โอ้ยๆเจ็บบ้าแผลมันยังเจ็บอยู่นะเฟ้ย!!"
 
                    มาริที่เห็นทั้งสองคนร่าเริงก็หัวเราะ "ฮิๆ แม้ๆได้ยินเสียงวุ่นวายกันแต่เช้าเลยนะคะ ดีจังเลยนะคะที่ทุกคนยังร่าเริงกันอยู่"
                    โทระโอะที่เห็นมาริก็มองได้ที่เธอก่อนจะน้อมตัวก้มหัวแล้วพูด "มาริซัง!! ในครั้งนี้ถ้าผมไม่ได้คุณ ตัวผมคงไม่รอด!!แน่ๆ" ก็โทระโอะจะกลิ้งตัวไปอยู่หน้ามาริ มาริจึงตกใจ โทระโอะก็หยิบเมื่อมาริขึ้นมาแล้วพูด "ผมต้องขอบขอบคุณคุณมากจริงๆนะครับ!! ผมจะขอปกป้องคุณเลดี้ทั้งสองคนด้วยชีวิ้ตของผม ดังนั้นเพื่อเป็นการขอบคุณผมของจุ๊บมือมาริซังสักหนึ่งทีเป็นการขอบคุณนะคราบบบบ จู๊บบบบบ" โทระโอะที่กำลังจะจูบมือมาริทันใด มายูมิที่เห็นก็กระโดดถีบเข้าที่โทระโอะ "ปั้ก!!!"
                    มายูมิจึงพูด "ไม่ต้องเลยนะตาลุงโทระโอะ!! หึมมม!!"
                    โทระโอะที่ล้มไปก็ลุกขึ้นมา "ยัยบ้า!! เธออีกแล้วเหรอ!! ไม่ออมแรงบ้างรึไงฉันบาดเจ็บอยู่นะเฟ้ย โอ้ยยเจ็บๆๆๆ"
                    มายูมิจึงสวนกลับไป "โทระโอะนั่นแหละที่บ้า!!หึมมม"
                    ทุกคนที่เห็นบรรยากาศทุกอย่างกลับมาเป็นอย่างเคยก็หัวเราะพากันสุขใจ มาโคโตะที่เห็นก็คิดในใจ "ดีจริงๆทั้งที่โลกเป็นแบบนี้ไปแล้วแต่ทำไมตอนนี้เรากลับรู้สึกมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเลยนะ แปลกจริงๆ"
 
                    ตัดภาพไปก่อนทุกคนจะแยกย้ายจัดข้าวของ มาโคโตะจึงพูดกับทุุกคนขึ้น "ถ้าไปทางเหนือมันเป็นทางชนบทน่าจะมีพวกซอมบี้น้อยแล้วก็พวกทหารน่าจะหาพวกเราไม่เจอ ฉันว่านะ"
                    โทระโอะจึงพูด "อย่างงั้นเหรอ แปลว่าแต่นายเคยมาแถวนี้แล้วงั้นสิ?"
                    มาโคโตะจึงพูด "ไม่เชิงน่ะ ฉันไม่รู้ทิศทางในเมืองนี้สักนิด แต่ว่าแถวๆนี้เหมือนฉันจะเคยมารู้สึกคุ้นๆแต่นึกไม่ออก"
                    
                    ก่อนมาริจะเดินไปดูที่ขายูกิแล้วพูด "ขายูกิจังน่าจะโอเคแล้วละค่ะ"
                   
                    ก่อนมาริจะถอดไม้พยุงขาของยูกิออก 
                    ยูกิจึงพูดพร้อมกับดีใจ "เฮ้ออในที่สุดก็เป็นอิสระสักทีแฮะๆ"
                    มาริจึงพูด "ลองขยับขาดูหน่อยค่ะ"
                    ก่อนยูกิจะเริ่มเดินไปมาในร้าน แม้จะดูเหมือนว่าเธอจะยังเดินดูไม่ปกติเต็มร้อยแต่ดูเหมือนว่าเธอจะเดินด้วยตัวเองได้แล้ว
                    มาริจึงพูด "เดี๋ยวสักพักก็หายดีแล้วละค่ะ เพราะอยู่ในอุปกรณ์พยุงขานานก็เลยต้องปรับตัวนิดหน่อย"
                    มาโคโตะและโทระโอะหันมาเห็นยูกิเดินได้ทั้งสองก็ยิ้มดีใจ
                    โทระโอะ "ดีใจด้วยนะยูกิจางง ห้ะๆ"
                    มาโคโตะ "ทำได้แล้วนะยูกิ แฮะๆ"
                    ยูกิจึงยกกำปั้นขึนมาก่อนจะพูด "เอาละเท่านี้ฉันก็ไม่เป็นตัวถ่วงใครละ ฉันพร้อมแล้วล่ะทุกคน!!!"
                    มาโคโตะกับโทระโอะก็พูด "พวกเราก็พร้อมละ!!"
                    มายูมิและมาริก็พูด "ทางนี่ก็พร้อมแล้วค่ะ" "เย้ๆๆพร้อมแล้ว!!"
                    ทุกคนก็ผยักหน้าให้กันก่อนจะมุ่งหน้าออกจากร้านเภสัชไป



                    ภาพตัดมา ณ เมืองมิคาโดะที่ในตอนนี้มีแต่ซากปรักหักพัง มีเสียงบางอย่างดังขึ้น "กริ่มม,,,,!" เกิดทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนเล็กน้อย
 
                    ก่อนจะมีทหารหน่วย CTST โดดร่มลงมาจากท้องฟ้าประมาณ 10 นาย เมื่อทุกคนลงถึงพื้น ทหารทุกคนก็ยกปืนขึ้นสอดส่องรอบๆข้าง แต่ก็ไม่มีวี่แววแม้แต่จะมีสิ่งมีชีวิตใดๆ มีเพียงฝุ่นของซากเมืองความเงียบและลมเอื่อยๆ "ฟิ้วว~~ " ก่อนทหารหนึ่งในนั้นจะหยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาพยามติดต่อใครสักคนแล้วพูดขึ้น " ไรอัล รายงาน!! ถึงแกมม่า ตอบ...
กร็อบบ" 
                    แต่สักพักก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆกลับมา ทหารคนนั้นจึงพูดอีกที "ไรอัลรายงาน ถึงแกมม่า ตอบ กร๊อบ" แต่ก็กลับเงียบตามเคย ทหารทุกคนจึงเริ่มเอะใจแล้วหันมาที่ทหารที่ใช้อุปกรณ์สื่อสารอยู่ ทหารคนนั้นจึงย้ำไปอีก "นี่ไรอัล!! 
แกมม่าตอบด้วย!!! กร๊อบ" ทุกคนจึงมองหน้ากันก่อนจะเริ่มเอะใจแล้วดูมีทีท่าว่าจะไม่ดี
  
                    แต่ทันก็มีเสียง "ตู้ดด" "แฮ่กกๆ นี่แกมม่าตอบ รีบถอยกำลังออกไปโดยด่วน!! กร๊อบ....!!"
                    ทหารคนนั้นจึงซ้ำไปอีก "แกมม่า เกิดอะไรขึ้น!! กร็อบ"
                    แต่ครั้งนี่สัญญาณของวออีกอันก็ตัดหายไป
                    เมื่อสายตัดไปทหารทุกคนก็เกิดความงุนงงและตกใจกันอย่างมาก
 
                    แล้วทันใดพื้นก็เกิดความสั่นสะเทือนเล็กน้อย จนรู้สึกได้ ก่อนทหารทุกคนจะมองไปยังฝาท่อระบายน้ำที่พื้นกลางถนน ....
 
                    ตัดภาพ เมื่อทหารพวกนั้นที่ได้ยินเสียงแปลกๆจึงตัดสินใจลงไปตรวจสอบในท่อระบายน้ำ ดูเหมือนว่าทหารพวกนั้นจะมุ่งลงมาข้างล่าง โดยทหารทุกคนก็ค่อยๆลงตามบันไดเหล็กลงมาเรื่อยๆ ในขณะที่บรรยายกาศในท่อระบายน้ำนั้น ทั้งชื้น อบอ้าวและมืดสนิท สิ่งที่ได้ยินมีเพียงเสียงปีนราวบันไดของทุกคน "เป๋งๆๆ แกร็กๆๆ" กับเสียงหยดน้ำที่ร่วงไหลตลอดเวลา "จุ๋ม....ติ้ง........จุ๋ม............ติ้ง......" ทันใดเมื่อทหารพวกนั้นลงถึงพื้นทางเดินในท่อระบายน้ำ ในความมืดมิดนั้นเองทหารพวกนั้นจึงเปิดไฟฉายที่ติดกับปืนขึ้น แล้วกวาดดูรอบๆตัว ก็พบว่าเป็นทางท่อระบายน้ำที่มีทางเดินยาวลาดไปมีคลองทางเดินน้ำข้างๆซึ่งน้ำไม่ได้เยอะมากและดูไม่มีสิ่งแปลกปลอมหรือสิ่งใดบริเวณนี้ ทันเหล่าทหารจึงส่งสัญญาณแก่กัน ก่อนจะมุ่งหน้าไปเดินต่อไปเรื่อยๆ บรรยากาศภายในนั้นวังเวงเงียบและชวนขนลุกเป็นที่สุด ทหารเหล่านั้นกวาดไฟส่องภายในท่อไปเรื่อยๆ จนเดินไปเรื่อยๆ จนพบบางอย่างตกอยู่ที่พื้น ที่เบื้องหน้าของพวกเขา
 
                    ทหารคนหนึ่งจึงหยิบมันขึ้นมาปรากฏเป็น หมวกกันกระสุนของทหารสังกัดเดียวกัน ซึ่งที่หมวกเขียนไว้ว่า Gamma(แกมม่า)ซึ่งน่าจะเป็นหน่วยที่พวกเขาพยามติดต่อก่อนหน้านี้ ทันทหารคนนั้นกลับรู้สึกแปลกๆกับหมวกอันนี้เหมือนกับว่าหมวกนั้นมันหนักผิดปกติ เขาจึงพลิกหมวกไปมา เมื่อหงายหมวกขึ้นปรากฏว่า มีเลือดคาเต็มหมวกและที่น่าสยดสยองคือยังมีหัวของทหารนายนั้นถูกตัดและติดคาอยู่ในนั้น!!! ทหารคนนั้นจึงตะโกนตกใจ "บ้าอะไรฟะเนี่ย!!" ก่อนจะโยนหมวกทิ้งไป
 
                    ทุกคนตกอยู่ในพวังกับเหตุการณ์ที่พบไปช่วงครู่ก่อนจะเริ่มรู้สึกว่าในที่แห่งนี้เริ่มไม่ปลอดภัยและมีอันตรายบางอย่างทำให้ทุกคนเริ่มที่จะระมัดระวังตัวกันมากขึ้น ก่อนทุกคนจะเริ่มมุ่งหน้าต่อไปข้างหน้าอีก ระหว่างทางทุกคนพบเศษดินที่ตกตามพื้นเป็นระยะ ระยะ โดยไม่รู้ได้ว่าดินพวกนี้นั้นมาจากไหนและซึ่งมันมีจำนวนมากจนผิดปกติ เพราะในท่อระบายน้ำแห่งนี้ทุกๆด้านล้วนเป็นซีเมนต์และไม่น่าที่จะมีดินจำนวนมากๆแบบนี้มาตกอยู่บริเวณนี้ได้ 
 
                    เมื่อมุ่งหน้าต่อไปเรื่อยๆ ทั้งที่กลับไม่มีอะไรแต่บรรยากาศกลับดู กดดัน ชวนขนหัวลุกแปลกๆ ทันใดทหารนายหนึ่งพบรอยเลือดที่ลากยาวในทางเดิน เมื่อเขาส่องไฟฉายที่ปืนไปตามรอยนั้นอย่างช้าๆ จนหยุด ก็พบว่าสิ่งอยู่ข้างหน้าเขานั้นคือศพที่ไร้หัว ในชุดของหน่วยทหารตัวเอง ทุกคนจึงมุ่งหน้าไปตรวจสอบศพ สภาพศพเละคล้ายถูกบางอย่างกัดจนเละ ชุดขาดหลุดลุ้ย แต่ทหารอีกส่วนหนึ่งที่มุ่งหน้าไปก่อน จึงส่งสัญญาณเรียกอีกกลุ่มที่ตรวจสอบศพอยู่นั้นเอง ทุกคนจึงรีบเดินไป เมื่อไปถึงทุกคนก็ต้องตกใจกับบางสิ่งที่พวกเขาแทบไม่เชื่อสายตา 
                    กำแพงทางระบายน้ำเกิดเป็นหลุมขนาดยักษ์ เส้นผ่านศูนย์ประมาณ 2-3 เมตร ทุกคนตกอยู่ในความตกใจไป
ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนจึงรีบเข้าไปเริ่มพากันตรวจสอบ ปรากฏเป็นซีเมนต์และโครงเหล็กข้างในทุกบดทำลายอย่างยับเยิน ดินหลังกำแพงถูกเจาะเป็นหลุมลึก เมื่อส่องไฟเขาไปในหลุมกลับไม่เห็นแม้ก้นหลุมมีเพียงความมืดที่ไม่สิ้นสุดในนั้น 
 
                    ก่อนไม่ช้าทหารเหล่านั้นก็เริ่มเตรียมอุปกรณ์ สายสลิง และมีทหารนายหนึ่งในนั้นเป็นตัวแทนลงไปในหลุมเพื่อสำรวจโดยใช้สลิงติดตัวไว้พร้อมกับปืนหนึ่งกระบอก  คนอื่นๆด้านบนค่อยๆย่อนสลิงเพื่อให้ทหารนายนั้นลงไป สลิงค่อยๆลงไปเรื่อยๆจนสุด ทันใดหน่วยข้างบนจึงใช้วอล์ค ติดต่อกับทหารที่ลงไป ..
                    "ข้างล่างเป็นยังไงบ้าง เปลี่ยน..." ภาพตัดไปทหารที่ลงไปในหลุม หลุมเริ่มแคบลงด้านล่างมืดขึ้นเรื่อยๆ และเมื่อมองไปด้านบนยังคงเห็นแสงไฟที่ทหารด้านบนส่องลงมาอยู่แต่ดูเหมือนว่าหลุมจะยังไม่สุด ก่อนทหารนายนั้นจะวอล์คกลับไป 
                    "ยังไม่พบอะไร ต้องลงไปอีก" 
                    ตัดภาพภาพมาที่หน่วยข้างบนทุกคนมองหน้ากันก่อนจะถอดสลิงของแต่ละคนนำมาต่อกันให้ยาวขึ้นเพื่อให้ทหารคนที่ลงไปลงไปให้ลึกกว่าเดิม
                    เสียงกลับเงียบไปสักพักเมื่อสลิงลงไปๆเรื่อยจนสุด ในขณะที่หน่วยข้างบนกำลังจะ วอล์คถามสถานการณ์แต่จู่ๆสลิงก็ตึงแล้วโยกไปโยกมา อย่างรุนแรงก่อนทหารทุกคนจะรับไปช่วยกันจับไว้ ทันใดทหารคนหนึ่งตะโกนขึ้น
                    "ดึงเค้ากลับมาาาาาา!!!!" ก่อนคนคุมสลิงจะดีดสลิงกลับ แต่มันกลับทำให้สลิงดูตึงว่าเดิมทุกคนพยามดึงอย่าเต็มแรง แต่สุดท้าย คล้ายกับสลิงที่ยึดติดกับกำแพงไว้จะหลุดและพังออกมา มีเสียง "แอ๊ดด กรึกกๆๆๆๆ" ทหารคนหนึ่งจึงตะโกนขึ้นอีก
                    "ปะปล่อยสลิง!! ทุกคน!!" ก่อนสลิงจะขาดแล้วถูกกระชากลงไปอย่างรวดเร็ว "โคร๊มม  ฟุ๊ดด" 
                    ทุกคนตกอยู่ในสถานะมึนงงไปชั่วขณะ
 
                    แต่แล้วสักพักก็มีเสียงแปลกๆดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ "แคร๊กก..... แกร๊กก........!!" คล้ายกับเสียงหายใจของสัตว์อะไรบางอย่างในท่อระบายนั้น เมื่อทุกคนได้ยินจึงรวมกลุ่มหันหลังชนกันก่อนจะกวาดส่องปืนไปรอบๆทางเดิน ระยะแสงของไฟฉายก็ไกลพอสมควร แต่ทางของท่อไกลและมีความคดเคี้ยวทำให้ไม่สามารถมองเห็นได้ทั้งหมด ทันใดความกดดันของทหารกลุ่มนั้นเริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางความเงียบสงัด ทุกคนต่างได้ยินเพียงเสียงหยดของน้ำที่ไหลมาเรื่อยๆ "ติ้ง......ติ้ง........ติ้ง" คล้ายกับเป็นการนับเวลาของนาฬิกาที่ดูกดดัน ทันใดกลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้น นอกจากเสียงของน้ำที่ไหลหยด "กร๊าก แอร๊กก!!!" แต่คราวนี้นั้นเสียงกลับดังขึ้น กว่าครั้งแรกและมันยังเข้ามาใกล้ๆมากขึ้นอีกด้วย ทหารพวกนั้นจึงรีบกวาด ไฟฉายไปตามทางแต่ก็ไม่พบอะไร ทุกคนดูกดดันและตื่นตระหนก 
                         ทันใดนั้นเองมีเสียงหนึ่งดังขึ้น "ฟู้!! ชุ้มม !!!!" ทหารคนหนึ่งตะโกนขึ้น "อ้ากก!!" ก่อนทันใดทหารคนอื่นๆจะรู้ตัวและหันมามอง ปรากฏเป็นบางอย่างที่เร็วมาก พุ่งออกจากคลองข้างๆทางเดินในท่อน้ำ กระชากทหารนายหนึ่งลงไปในน้ำ เมื่อเห็นแบบนั้นเหล่าทหารไม่รอช้า จึงกราดปืนยังถล่มลงไปในน้ำพร้อมกันทั้ง 9 คน .."ตรุดด!!!ปั้งๆๆๆๆ!! แช๊บๆๆๆๆ ปั้งๆๆๆๆ" ทุกคนกราดยิงชุดใหญ่ไปเพราะตกใจแต่แล้วสักพัก ทหารคนหนึ่งจึงยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้หยุดยิง พวกเขาก็จึงหยุด เพื่อดูผล
 
                    สักพักกลับมีบางสิ่งลอยขึ้นมามันเป็นสิ่งที่น่าสยดสยองเกินพวกเขาจะนึกถึง ร่างของทหารนายนั้นถูกฉีกกระชากไม่มีชิ้นดีทุกๆส่วนแยกออกจากกัน แต่นั่นไม่ใช่แค่ศพทหารนายนั้นที่ลอยขึ้น สักพักพวกศพทหารหน่วยก่อนได้ถูกพัดมา
ตามกระแสน้ำ ซึ่งสภาพทุกศพถูกฉีกเละ ทหารทุกคนจึงตกใจไปตามกัน 
 
                    แต่ไม่ทันได้พักหายใจจู่มันก็กระโจนลงมาจากด้านบน "ปั้กแอร๊กกก!!"
                    ทุกคนอยู่ในจุดที่ไม่ทันตั้งตัวและรับมือใดๆทั้งสิ้น
 
                    (ตัดภาพเป็นมุมมองบุคคลที่หนึ่งของทหารนายหนึ่งในนั้น) .."แฮ่กกกกๆ" เขาหายใจเร็วขึ้นเรื่อยๆ เสียงหายใจก็ทำให้รู้ว่าแม้กระทั่งทหารที่ถูกฝึกมาอย่างดี ก็เกิดความหวาดกลัวได้ในสถานการณ์แบบนี้ ทันใดทหารคนนั้นเห็นเพื่อนอีกสองคนถูกขย้ำด้วย สัตว์ประหลาดหรือตัวอะไรสักอย่าง เขาและคนอื่นจึงได้แต่พยามยิงสกัด แต่เจ้าตัวนั้นมันกลับรวดเร็วและยากที่จะยิงตามตัวมันทันเพราะอยู่ในที่แคบและการยิงแต่ละครั้งต้องระวังพวกตัวเอง ภาพเหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมากเกินกว่าทหารคนนี้จะรับรู้ได้ว่ามันเป็นตัวอะไรมีลักษณะแบบไหน เขาและคนอื่นๆที่เหลือรอดจึงพยามช่วยกันกราดยิง แต่ไม่ช้าเพื่อนของเขา คนแล้วคนเล่าก็ถูกมันจู่โจม "แฟรบบ!!!อ้าากกก แฟรบ!!อึ้ก!!" เขาเป็นคนซึ่งอยู่ห่างจากมันที่สุด แล้วมันก็เริ่มเข้ามาใกล้ตัวเขาเรื่อยๆ คนสิบคนถูกฆ่าภายในไม่กี่วินาที ทันใดเขาก็พบว่าก็เหลือตัวเขากับเพื่อนร่วมทีมอีกแค่คนเดียว ทหารอีกคนจึงพลักที่ตัวเขาแล้วชี้ไปข้างหลังก่อนจะรีบวิ่งหนีนำไปตัวเขาเองในณะที่ทำอะไรไม่ได้ก็ได้แต่เพียงวิ่งหนีตามไป  แต่เสียงยังคงไล่ตามมาเรื่อยๆ "แอร๊กกกร๊ากกก" เขามองไปก็เห็นแต่ทหารอีกคนที่วิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต 
 
                    สถานการณ์อยู่นอกเหนือการควบคุม ไม่ทั้งที่ให้หลบหรือซ่อนตัวสิ่งเดียวที่พวกเขาจะรอดได้คือกลับไปยังจุดที่เขาลงมา และมันไม่ยังคงไม่หยุดที่จะไล่ตาม จนในที่สุดทั้งคู่ก็เห็นบันไดที่ตัวเองปีนลงมาแต่จังหวะนั้นเขาได้ยินเสียง "กร๊อบฟุ้บ!!!" ช่วงพริบตาที่เขาตัดสินใจมอบตัวลงในเวลานั้นบางสิ่งกระโดดข้ามตัวเขาไป ก็เขาเงยหน้าขึ้นมา ก็พบว่าเพื่อนวิ่งนำกลับถูกมันฉีกกระชากในความมืดแทน "กร๊ากกก!!! แพละซั้บบ อ้ากกกก!! อึ้กกกก" 
                    ซึ่งตัวเขาในตัวนั้นแม้จะตกใจมากแต่สิ่งที่ต้องทำคือรีบปีนขึ้นไป!! เขาได้แต่มองไปยังจุดที่เกิดเสียงเพราะเวลานั้นมีเพียงไฟฉายปืนของเพื่อนส่องไปเห็นเป็นกรงเล็บของเจ้าตัวนั้นซึ่งยาวและคมกริบน่าสยอง ไม่มีทางใช่ผีดิบทั่วๆไปอย่างแน่นอน เขาจึงรีบปืนขึ้นไปเรื่อยแต่สักพักก็ได้ยิงเสียงคล้ายมันไต่ไล่ตามมา "เกร้งง!!! เกร็ง!!! อร้ากกกก!!!" เขาจึงรีบปีนไปเร็วขึ้นเร็วขึ้น เร็วขึ้น!!! แต่เสียงปืนคนมันก็เร็วถี่เหมือนจะตามมาเร็วขึ้นเหมือนกัน "เกร๊ง! เกร๊ง!! เกร๊งๆๆๆๆๆ!!!" แต่จนในที่สุดเขาก็ขึ้นมายังขึ้นบนคืนได้แล้วรีบปิดฝาท่อไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะล็อคมันด้วยวาวเหล็ก ทันใดก็มีเสียงมันที่กระแทกฝาดัง "เป้งงงง!!! ปุ้งง!!!"
 
                    แต่ดูเหมือนมันจะออกมาไม่ได้ไม่ช้าเสียงก็หยุดลง เขาจึงนิ่งพักแล้วถอนหายใจใหญ่ๆ  ก่อนจะล้มตัวนอนลงไปกับพื้นทั้งอย่างนั้น ท่ามกลางเมืองที่เงียบสนิท

                    ตัดภาพกลับไปยังพวกมาโคโตะ ที่ตอนนี้ได้เดินไปเรื่อยๆกลางถนนชานเมืองนากาโนะ ก่อนมาโคโตะจะมองรอบๆ แล้วมองไปยังตึกๆหนึ่งซึ่งเขาทำหน้าคล้ายกับรู้สึกบางอย่างกับมัน
                    

.....................................................................................................................................................

TO BE CONTINUE
                    
 


 
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น